II OSK 1436/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. NSA Zofia Flasińska /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 593/08 w sprawie ze skargi M.T. na uchwałę Rady Miejskiej w Polanicy Zdroju z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MPZP Stary Zdrój - Południe oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 593/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Polanicy Zdroju z dnia 28 sierpnia 2008 r. nr XXI/141/08 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MPZP Stary Zdrój - Południe. Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało tą uchwałą lub zarządzeniem naruszone. Sąd stwierdził, iż uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżąca spełniła warunek formalny wniesienia skargi na tą uchwałę, gdyż pismem z dnia 15 września 2008 r. wystąpiła do Rady Miejskiej w Polanicy Zdroju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałą nr XXII/150/08 z dnia 30 września 2008 r. Rada uznała to wezwanie za bezzasadne, o czym poinformowano skarżącą pismem z dnia 7 października 2008 r. Skarga na tą uchwałę została wniesiona przez skarżącą bezpośrednio do Sądu w dniu 22 października 2008 r. i przekazana organowi w dniu 27 października 2008 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Powodem oddalenia skargi przez Sąd I instancji był brak po stronie skarżącej interesu prawnego, który uprawniałby ją do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Z ustaleń Sądu wynika, iż skarżąca jest najemcą lokalu komunalnego znajdującego się w budynku położonym przy ul. [...] w Polanicy Zdroju. Budynek ten znajduje się na terenie parku zdrojowego, dla którego przewidziano w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego funkcję usług zdrowotnych. W ocenie Sądu, skarżąca nie może wywodzić interesu prawnego uprawniającego ją do zaskarżenia przedmiotowej uchwały z cywilnoprawnej umowy najmu lokalu mieszkalnego oraz z przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 z późn. zm.), gdyż najem jako prawo o charakterze obligacyjnym wiąże tylko strony stosunku najmu. Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 20 lutego 2008 r. (II SA/Gd 706/07, Lex nr 437515), iż w przypadku uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutecznie na naruszenie interesu prawnego mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, czyli prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, wywierających skutek względem wszystkich innych podmiotów. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie interes prawny posiada więc właściciel nieruchomości, ewentualnie inne osoby, którym przysługują do tej nieruchomości prawa rzeczowe. Na te prawa bezpośrednio może bowiem oddziaływać uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji wskazał ponadto, że interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym to interes "własny", a zatem nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet wówczas, gdy pomiędzy tymi podmiotami zawarta jest umowa najmu. Zdaniem Sądu, w sprawie tej nie można również przyjąć, iż skarżąca ma bezpośredni interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Postanowienia planu nie wpływają bowiem bezpośrednio na treść zawartej przez nią z gminą umowy najmu i określone tą umową prawa i obowiązki. W ocenie Sądu I instancji, powoływane przez skarżącą okoliczności związane z działaniami gminy zmierzającymi do pozbawienia jej prawa do zamieszkiwania w wynajmowany lokalu świadczą o istnieniu po jej stronie jedynie interesu faktycznego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozbawiają ani nie ograniczają praw skarżącej wynikających z umowy najmu. To, czy skarżąca będzie mogła nadal wynajmować przedmiotowy lokal nie zależy bezpośrednio od ustaleń planu, lecz od jej relacji z właścicielem nieruchomości, czyli Gminą Polanica Zdrój. Sąd wskazał, iż przed pozbawieniem prawa do lokalu skarżąca może domagać się ochrony na drodze cywilnoprawnej, a nie poprzez zaskarżenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M. T., podnosząc zarzuty: - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., poprzez brak rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkich podniesionych przez skarżącą okoliczności wskazujących na posiadanie przez nią interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, - naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym polegające na błędnym przyjęciu, iż okoliczności podniesione przez skarżącą nie uzasadniały istnienia po jej stronie interesu prawnego oraz że skarżąca nie miała interesu prawnego wynikającego z prawa materialnego, w sytuacji, gdy zaskarżona uchwała w świetle art. 11 ust. 10 ustawy o ochronie praw lokatorów uniemożliwia jej skuteczną ochronę prawa najmu. Powołując się ma powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, iż w uchwale z dnia 24 października 2006 r. nr XLVIII/336/2006 Rady Miejska Polanicy Zdrój postanowiła: "uwzględnić częściowo uwagi mieszkańców budynku przy ul. Matuszewskiego dotyczące wpisania do ich budynku funkcji mieszkaniowej poprzez dopuszczenie możliwości lokalizacji w podstrefie IV UZ/MT zabudowy mieszkaniowej, ale tylko na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej". Zgodnie z przepisami powołanej ustawy zabrania się w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej lokalizacji nowego budownictwa wielorodzinnego i jednorodzinnego z wyjątkiem obiektów już istniejących bez możliwości zwiększenia ich zabudowy. W ocenie skarżącej, w tym stanie faktycznym i prawnym nie ma przeszkód, aby zamieszkiwała ona nadal w przedmiotowym budynku, co potwierdził Minister Zdrowia w piśmie z dnia 19 marca 2008 r. Zachodzą więc podstawy do wpisania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego funkcji mieszkaniowej dla budynku znajdującego się przy ul. [...]. Zdaniem strony skarżącej, skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co wynika z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to tym samym kształtuje sposób wykonywania prawa najmu. Zgodnie z art. 56 k.c. czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów. Uprawnienia i obowiązki najemcy nie wynikają więc wyłącznie z umowy najmu, w związku z czym ustalenia planu miejscowego mogą mieć znaczenie dla określenia treści stosunku prawnego najmu lokalu. Brak ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego funkcji mieszkaniowej dla budynku znajdującego się przy ul. [...] uniemożliwia skarżącej - w związku z art. 11 ust. 10 ustawy o ochronie praw lokatorów - skuteczną ochronę zachowania prawa najmu dotychczasowego lokalu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w Polanicy Zdroju wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu, fakt, iż skarżąca mieszka jako najemca lokalu w budynku będącym własnością Gminy położonym w centrum parku uzdrowiskowego nie daje żadnych podstaw do zmiany funkcji w planie zagospodarowania przestrzennego z usług zdrowotnych w tym budynku na funkcję mieszkalną. Organ wskazał, iż obecnie w tym budynku zamieszkuje tylko skarżąca, ponieważ pozostali lokatorzy otrzymali lokale zamienne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez radę gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej powiązane jest więc zarówno z istnieniem, jak i z naruszeniem interesu prawnego podmiotu, który występuje ze skargą. W nauce prawa pojęcie interesu prawnego odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego a zaskarżonym aktem (P. Chmielnicki [w:] K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, P. Dobosz, W. Kisiel, P. Kryczko, M. Mączyński, S. Płażek "Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym", Warszawa 2004, s. 581). Jako jedną z najistotniejszych cech pozwalających stwierdzić związek pomiędzy aktem administracyjnym (w tym przypadku uchwałą rady gminy) a interesem prawnym skarżącego wskazuje się bezpośredniość powiązania jego sytuacji prawnej z takim aktem (A. S. Duda "Interes prawny w polskim prawie administracyjnym", Warszawa 2008, s. 247). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast o naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Kwestią sporną w tej sprawie jest to, czy skarżąca ma interes prawny uprawniający ją do skutecznego wniesienia skargi na tą uchwałę oraz czy interes ten został naruszony postanowieniami uchwały, a więc czy ma legitymację procesową do zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego. Rozstrzygając ten spór, na wstępie wskazać należy, że przepisy ogólne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) nakazują organom planistycznym uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określone wartości, w tym ochronę prawa własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy). Obowiązek ten związany jest z tym, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy), a więc mają bezpośredni wpływ przede wszystkim na uprawnienia i obowiązki właściciela nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje w związku z tym pogląd, iż interes prawem chroniony we wniesieniu skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają co do zasady podmioty, którym przysługują najszersze prawa do nieruchomości objętych planem, a więc właściciele tych nieruchomości (wyrok NSA z dnia 28 września 2006 r., II OSK 936/06, niepubl., wyrok NSA z dnia 10 marca 2008 r., II OSK 1468/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wyrok NSA z dnia 26 września 2008 r., II OSK 312/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2006 r., IV SA/Wa 2036/05, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ochronę sądową w tym zakresie przyznaje się również użytkownikom wieczystym nieruchomości, gdyż mają oni prawa rzeczowe do nieruchomości o treści najbardziej zbliżonej do prawa własności (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2009 r., II OSK 521/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu przysługują prawa o charakterze bezwzględnym do nieruchomości, których treść określają wprost przepisy kodeksu cywilnego (art. 140 k.c., art. 233 k.c.). Przepisy te są stanowią zatem źródło interesu prawnego tych podmiotów w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest w związku z tym pogląd, że interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają podmioty, którym przysługuje wyłącznie prawo o charakterze obligacyjnym do nieruchomości objętej planem np. dzierżawcy nieruchomości (powołane powyżej wyroki NSA wydane w sprawach o sygn. akt II OSK 936/06, II OSK 1468/07, II OSK 312/08), czy też podmioty użytkujące budynek znajdujący się na terenie objętym planem na podstawie umowy użyczenia (wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2009 r., II OSK 1475/08, publ. Centrala Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ze stanowiskiem tym należy się co do zasady zgodzić, gdyż prawo o charakterze zobowiązaniowym do nieruchomości nie wynika wprost z przepisu prawa materialnego, lecz jego treść jest przede wszystkim kształtowana przez postanowienia umowy cywilnoprawnej. Ustalenia planu miejscowego mogą mieć jedynie pośredni wpływ na sytuację prawną podmiotów, którym przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości poprzez takie ograniczenie sposobu korzystania przez właściciela z jego prawa własności do nieruchomości, że niemożliwe lub utrudnione stanie się wywiązanie przez niego z umowy cywilnoprawnej uprawniającej inny podmiot do korzystania z nieruchomości lub pobierania z niej pożytków. Podmioty te mogą mieć więc interes w kwestionowaniu ustaleń planu przed sądem administracyjnym, lecz nie będzie to interes prawem chroniony, lecz interes faktyczny. Istotnym argumentem przemawiającym za przyjęciem wskazanego poglądu jest również to, że niejednokrotnie interes podmiotu, któremu przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości jest sprzeczny z interesem jej właściciela. Taka sprzeczność ma miejsce w szczególności, gdy właścicielem nieruchomości jest gmina, która uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie z ustaleń Sądu I instancji wynika, iż skarżąca jest najemcą lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku położonym przy ul. [...] w Polanicy Zdroju. Przysługuje jej więc wyłącznie prawo do lokalu znajdującego się w budynku położonym na terenie objętym planem i jest to prawo o charakterze obligacyjnym. Właścicielem tego budynku oraz gruntu jest Gmina Polanica Zdrój. Treść uprawnień skarżącej do lokalu kształtują przede wszystkim postanowienia umowy najmu, która wywołuje skutki prawne jedynie w stosunku do skarżącej oraz Gminy. Postanowienia takiej umowy nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu mają bezpośredni wpływ na sytuację prawną właściciela budynku oraz gruntu, na którym ten budynek się znajduje, a więc Gminy Polanica Zdrój. Na sytuację prawną skarżącej, jako najemcy jednego z lokali znajdujących się w danym budynku zapisy planu miejscowego mogą mieć (hipotetycznie) wpływ jedynie pośredni poprzez takie ukształtowanie sytuacji prawnej wynajmującego lokal (Gminy), iż niemożliwe stanie się wywiązanie przez niego z obowiązków wynikających z umowy najmu. W takim wypadku skarżącej przysługują na drodze cywilnej środki prawne wynikające zarówno z zawartej umowy, jak i z przepisów prawa cywilnego. Oznacza to, że interes skarżącej w kwestionowaniu zapisów planu wynikający wyłącznie ze stosunku najmu jest jedynie interesem faktycznym, którego posiadanie nie legitymuje jej do zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż skarżąca M. T. nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Miejskiej w Polanicy Zdroju z dnia 28 sierpnia 2008 r. nr XXI/141/08 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MPZP Stary Zdrój - Południe. W związku z powyższym nie może odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd I instancji rozważył w uzasadnieniu wyroku wszystkie podnoszone przez skarżącą okoliczności mogące wskazywać na posiadanie przez nią interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, co czyni niezasadnym również zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 141 § 4 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, iż przedmiotowa uchwała z dnia 28 sierpnia 2008 r. nie narusza nawet wspomnianego interesu faktycznego skarżącej. Budynek, w którym zamieszkuje skarżąca znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem UZ/MT 4. Dla terenu tego przewidziano jako wiodącą funkcję "usługi lecznictwa uzdrowiskowego oraz obiekty i usługi związane z obsługą ruchu turystycznego" (§ 3 ust. 33 pkt 1 uchwały). Zgodnie z § 3 ust. 33 pkt 4 lit. f i lit. g uchwały ze względu na położenie terenu w granicach strefy ochrony konserwatorskiej w części zdrojowej miasta oraz strefy "OW" obserwacji archeologicznej obowiązują zasady określone w stosownych przepisach § 10 niniejszej uchwały. Przepis § 10 ust. 4 pkt 3 uchwały stanowi, iż dla obiektów wpisanych do wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków należy zachować określone ustalenia. Wśród tych obiektów wymieniony został budynek położony przy ul. [...] (nr 32 na rysunku planu), w stosunku do którego obowiązuje zachowanie bryły budynku, formy dachu, ceramicznego pokrycia dachu, układu elewacji, wielkości i wykroju okien i drzwi oraz podziałów wewnętrznych stolarki analogicznych do pierwotnych. Zakazany jest też podział tej nieruchomości. Natomiast w myśl § 3 ust. 33 pkt 4 lit. h uchwały ze względu na położenie terenu w strefie ochronnej "A" obszaru uzdrowiska obowiązują zasady określone w stosownych przepisach § 11 niniejszej uchwały. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 4 uchwały w granicach strefy ochronnej "A" obszaru uzdrowiska wyklucza się lokalizację nowych obiektów budownictwa wielorodzinnego, z wyjątkiem modernizacji obiektów istniejących, bez możliwości zwiększenia powierzchni zabudowy. Podobne uregulowanie zawarto w § 11 ust. 1 pkt 5 uchwały odnośnie zabudowy jednorodzinnej. Z zakazu lokalizacji nowych obiektów budownictwa wielorodzinnego na tym terenie wynika a contrario, iż budynki mieszkalne wielorodzinne istniejące na tym terenie w dacie wejścia w życie zaskarżonej uchwały mogą nadal istnieć i pełnić swoją funkcję oraz mogą być modernizowane, natomiast nie jest dopuszczalne zwiększanie powierzchni ich zabudowy. Jak wynika z przepisu § 11 ust. 1 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały, pomimo wprowadzenia na terenie oznaczonym symbolem UZ/MT 4 jako dominującej funkcji uzdrowiskowej, nie została na tym obszarze całkowicie wyeliminowana funkcja mieszkaniowa. Z zapisów kwestionowanego przez skarżącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika więc zakaz zamieszkiwania w budynku znajdującym się przy ul. [...]. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1058 z późn. zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie.