VII SA/Wa 623/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania urządzenia reklamowego skargę oddala Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. [...] S.A., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia z dnia 10 stycznia 2006 r. złożonego w dniu 13 stycznia 2006 r. przez A. [...] S.A. z siedzibą w P., zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem, tj. jednostronnego urządzenia reklamowego o wymiarach 4,0 x 8,0 m, na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. P. [...] w W. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Prezydent W. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...], na podstawie m.in. art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia z dnia 10 stycznia 2006 r. złożonego w dniu 13 stycznia 2006 r. przez pełnomocnika firmy A. [...] S.A. z siedzibą w P. – K. W., zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem, tj. jednostronnego urządzenia reklamowego o wymiarach 4,0 x 8,0 m, na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. P. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że "Roboty budowlane związane z budową obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia, objęte są zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /.../ obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę". Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. [...] S.A. z siedzibą w P. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzuciła jej naruszenie: art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię, art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni, art. 39 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez przyjęcie obowiązywania upoważnień udzielonych przez [...]., jako Prezydenta W. Następnie Wojewoda [...] przeprowadził postępowanie co do terminu doręczenia decyzji organu I instancji. W dniu [...] stycznia 2010 r. zapadła decyzja Wojewody [...] Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydent W. z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że sprzeciw, w drodze decyzji został wniesiony w ustawowym trzydziestodniowym terminie od dnia dokonania zgłoszenia. Wskazał, że zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. "Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu". Przy czym, zgodnie z § 4 powołanego przepisu jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni". Przywołał przepis art. art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118), w myśl postanowień którego, "Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie , w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia ". Wojewoda [...] zauważył, że z akt sprawy wynika, iż K. W. pełnomocnik A. [...] S.A. w dniu [...] stycznia 2008 r. zgłosił zamiar montażu tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem, na nieruchomości dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w W. Organ I instancji w dniu [...] stycznia 2006 r. wydał decyzję wnoszącą sprzeciw do w/w zgłoszenia. Jednak decyzję odebrał inwestor dopiero w dniu 13 lutego 2006 r. (twierdzenie inwestora poparte potwierdzoną kopią decyzji z dnia [...].01.2006r., Nr [...] Prezydenta W. wnoszącej sprzeciw i potwierdzoną kopią koperty zawierającej tą decyzję). W związku z tym, można by przypuszczać, że w rozpatrywanym przypadku, decyzja została doręczona inwestorowi po upływie 30-dniowego terminu na doręczenie sprzeciwu w formie decyzji, bowiem termin ten minął w dniu 12 lutego 2006 r. (wyrok WSA z dnia 21 listopada 2005r., sygn. akt VII SA/ Wa 596/05), jednak biorąc pod uwagę fakt, że ostatnim dniem terminu określonego w dniach, była niedziela a więc dzień wolny od pracy, to zgodnie z art. 57§4 k.p.a. za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni, jakim w danym przypadku był poniedziałek 13 lutego 2006 r. jako dzień doręczenia tej decyzji. Rozpatrując zarzuty zawarte w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji podjął trafne rozstrzygnięcie i zawarł je w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Organ przytoczył treść przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, oraz podniósł, że z treści przepisu wynika jednoznacznie, że właściwy organ wnosi sprzeciw do zgłoszenia, gdy z przepisów prawa wynika, że tego rodzaju inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji wniósł sprzeciw, gdyż uznał, że tego rodzaju inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, (niepublikowany), zgodnie z którym, "Zwarty układ konstrukcyjny, który tworzą stopa żelbetowa, słup oraz tablica stanowią służącą jednemu celowi, techniczno - użytkową całość stabilnie zamocowaną na gruncie. (...) całość odpowiada zatem ogólnym cechom budowli, o jakich mowa w art. 3 Pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. (...) dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co w rozpatrywanym przypadku sprowadzało się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru". Zauważył również, że w wyroku z dnia 12 maja 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Podobną argumentację odnośnie przepisu art. 29 ust.2 pkt 6 oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 754/06 i z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt OSK 186/07. Także należy uznać, iż w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednolite i utrwalone w związku z tym brak jest podstaw do kierowania zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołane w uzasadnieniu Sądu I Instancji wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie mogą stanowić o ugruntowanym stanowisku wojewódzkich sądów administracyjnych, gdyż są to orzeczenia jednego sądu administracyjnego a np. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] są zgodne z zaprezentowaną w niniejszej sprawie linią orzecznictwa ". Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010r., Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. [...] z siedzibą w W.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła jej naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy bezskutecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wskazała, że zgłoszenie dokonane przez K. W. zostało doręczone właściwemu organowi w dniu 13 stycznia 2006 r., organ ten, chcąc skorzystać z instytucji sprzeciwu powinien był wydać decyzję i doręczyć ją pełnomocnikowi skarżącej nie później niż do dnia 12 lutego 2006r. W przeciwnym bowiem razie nie doszłoby do zachowania ustawowego 30-dniowego terminu. W ocenie skarżącej, zważywszy na fakt, iż decyzja Prezydenta W. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 lutego 2006 r. (czyli po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia), nie może być żadnych wątpliwości co do tego, iż organ nie wywiązał się z ciążących na nim w świetle art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego obowiązków (wniesienie sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia), a co za tym idzie wniesiony przez niego sprzeciw jest bezskuteczny i nie może wywierać żadnego wpływu na sytuację prawną strony. Zdaniem Spółki, przyjęte przez organ stanowisko dotyczące liczenia terminów należało uznać za nieprawidłowe, bowiem wbrew twierdzeniom organu, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do organów administracji publicznej nie stosuje się przepisów art. 57 § 4 k.p.a. Na potwierdzenie przytoczonej wyżej tezy, strona przytoczyła fragmenty uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r. (II GPS 4/08), której tezy, jej zdaniem, niewątpliwie znajdują zastosowanie w sprawie. Wskazała, że Sąd stwierdził mianowicie, iż "z art. 109 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że nie można w tym zakresie zastosować rozwiązania prawnego z art. 57 § 5 kodeksu postępowania administracyjnego. Rozdział 10 Terminy Działu I kodeksu postępowania administracyjnego, wprawdzie zamieszczony jest w Dziale I Przepisy ogólne, reguluje jednak sposób obliczania terminów procesowych czynności stron. Nie ma zastosowania do terminów załatwiania spraw przez organ administracji publicznej." A. [...] S.A. z siedzibą w W. stwierdziła ponadto, że termin do wniesienia sprzeciwu określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego, dlatego też termin ten nie może być w żaden sposób modyfikowany czy też zmieniany na skutek działań podejmowanych przez organy administracji publicznej. Skoro więc wniesienie sprzeciwu w niniejszej sprawie nie było możliwe, organ odwoławczy działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. powinien był uchylić decyzję Prezydenta W. (jako wydaną z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego a co za tym idzie bezskuteczną) i umorzyć postępowanie w I instancji. W odpowiedz na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że jedynym zarzutem, jaki postawiła A. [...] S.A. z siedzibą w W. wobec zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., jest zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego "zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Ponad wszelką wątpliwość termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, jest terminem prawa materialnego, to nie jest kwestionowane przez stronę. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy organ administracji publicznej, doręczył stronie decyzję wnoszącą sprzeciw przed upływem terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie reguluje zasad obliczania terminów prawa materialnego. Również w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) brak jest odpowiednich norm dotyczących zagadnień związanych z terminami prawa materialnego. W ocenie Sądu, należy więc przyjąć, że zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego regulacje odnoszące się do terminów procesowych, mają zastosowanie per analogiam do terminów prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I FSK 1034/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I GSK 654/06). Tym samym zastosowanie będą miały przepisy art. 57 k.p.a. Zgodnie z art. 57 § 1 i 4 k.p.a., "Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni". Wskazać również należy, że podobne regulacje znajdują się w Kodeksie cywilnym (art. 115 k.c.), odnoszą się one zarówno do przepisów prawa cywilnego procesowego, jak i materialnego. Z akt sprawy wynika, iż K. W. pełnomocnik A. [...] S.A. w dniu 13 stycznia 2008 r. zgłosił zamiar montażu tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem, na nieruchomości dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w W.. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem w dniu 12 lutego 2010 r. Inwestor odebrał decyzję wnoszącą sprzeciw w dniu 13 lutego 2006 r. (twierdzenie inwestora poparte potwierdzoną kopią decyzji z dnia [...].01.2006r., Nr [...] Prezydenta W. wnoszącej sprzeciw i potwierdzoną kopią koperty zawierającej tą decyzję). Biorąc pod uwagę, że w rozpatrywanym przypadku ostatnim dniem terminu do wniesienia sprzeciwu była niedziela oraz mając na względzie unormowanie zawarte w art. 57 § 4 k.p.a., stwierdzić należy, że sprzeciw w drodze decyzji został wniesiony skutecznie. Zarzut skargi, w tym zakresie należy więc uznać za nieuzasadniony. Wskazać również należy, że organy administracji prawidłowo w niniejszej sprawie wniosły sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem, tj. jednostronnego urządzenia reklamowego o wymiarach 4,0 x 8,0 m, na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. P. [...] w W. W świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane możemy mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, na których zrealizowanie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Do drugiej zaś grupy zaliczyć należy tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których wymagane jest - zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Przedmiotowa sprawa dotyczy zamiaru wykonania urządzenia reklamowego na gruncie, dlatego też kluczowym zagadnieniem jest wyjaśnienie kwestii, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, której zrealizowanie objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, iż uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast faktycznie bez znaczenia dla tejże instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie miała ona nastąpić na budynku czy też na gruncie. W tych warunkach istotnym więc w ocenie Sądu pozostaje zdefiniowanie pojęcia "instalacji" w odniesieniu do urządzeń reklamowych. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b wymienione ustawy obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Mając na uwadze definicję budowli określoną w treść przywołanego przepisu, stwierdzić należy, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b ustawy Prawo budowlane. Analizując pojęcie "instalacji" stwierdzić trzeba, iż ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji tego pojęcia, w przeciwieństwie do pojęcia budowy. W tej sytuacji koniecznym jest odwołanie się do słownika języka polskiego zgodnie, z którym (np. Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1988, str. 794) przez instalowanie należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Bliskoznaczne pojęcie "montażu" oznacza zaś składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób (tenże Słownik, tom II, str. 209). Przedstawione rozumienie zarówno pojęcia instalowania, jak i montażu odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy twór. Przenosząc przedstawione uwagi na grunt przedmiotowej sprawy oraz ustawy Prawo budowlane stwierdzić należy, że w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, a zakres prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tegoż urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. Inne będą bowiem np. prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości jednego metra, a inne przy urządzeniu o wysokości kilkunastu metrów. To, że ustawodawca wprost w przepisach ustawy Prawo budowlane nie wprowadził takiej klasyfikacji urządzeń reklamowych, nie oznacza, iż nie wynika ona z przepisów ogólnych, jak np. art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz z regulacji zawartych w przepisach o warunkach techniczno-budowlanych, czy też z elementarnych zasad projektowania obiektów budowlanych. Stwierdzić trzeba, iż wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa stanowią wyznacznik tego, czy dany obiekt może być uznany za obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie związany trwale z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, należy także wziąć pod uwagę art. 5 ustawy Prawo budowlane w świetle, którego nie jest obojętna wielkość i cechy konstrukcyjne obiektu. W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego. Należy więc po pierwsze ustalić czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji, których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane jest bowiem normą szczególną w stosunku do regulacji o charakterze ogólnym, jaką stanowi art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Powyższy pogląd został zaprezentowany w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyroki z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, sygn. akt II OSK 735/08, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06, z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt IIOSK186/07, z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08. Skład orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela to stanowisko. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego (tablice reklamowe o wymiarach 8 x 4) jak i sposób osadzenia świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Bez znaczenia jest, iż w zgłoszeniu wskazano, iż jest to urządzenie nietrwale związane z podłożem oraz, iż fundament usytuowany jest na powierzchni terenu. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. (obliczenia statyczne dotyczące obciążenia wiatrem). Nazwanie określonych czynności robotami budowlanymi nie oznacza, iż muszą być wykonywane tylko i wyłącznie przy wykorzystaniu materiałów budowlanych, albowiem mogą polegać także na składaniu, zespalaniu części zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób, zakładaniu instalacji, czy łączeniu oddzielnych części w jedną całość jak to ma mieć miejsce przy projektowanej tablicy reklamowej, która ma być skręcona śrubami. Ponadto umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu wiąże się z użyciem urządzeń budowlanych i stanowi roboty budowlane z uwagi na jej ciężar i wymiary. Prawidłowo zatem przyjęły organy administracji, iż jest to budowla w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem i w konsekwencji wniosły sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.