II SA/Ol 132/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2010 r. sprawy ze skargi J. R., J. G., M. M., M. D., M. W., D. M., B. L., A. W., R. C., M. C., J. B., K. R., B. S., J. Z., G. W., K. K., T. K., D. R., J. P., T. G., J. T., L. P., H. R., M. K., T. E., M. D., I. K., T. S., B. K., M. U., T. S., T. L., T. P., L. N., S. B., J. S., M. K., Z. K., D. C., M. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących solidarnie 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia 24 marca 2009 r. Prezydent Miasta O., powołując się na art. 149 § 3 K.p.a., odmówił mieszkańcom bloku przy ul. K. "[...]", zwanym dalej "mieszkańcami bloku", reprezentowanym przez R.C. i L.N., wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia 13 listopada 2008 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. K., na działce oznaczonej numerem geodezyjnym 1/6, wraz z infrastrukturą techniczną, tj. przyłączem i instalacją wodociągowym, siecią i przyłączem kanalizacji sanitarnej i deszczowej, przyłączem sieci cieplnej oraz przebudową wjazdów, skarpy, przebudową hydrantu. W uzasadnieniu Prezydent wywiódł, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", wnioskodawca pozwolenia na budowę, reprezentowała w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją również współwłaścicieli nieruchomości jako strona w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) Spółdzielnia miała prawo samodzielnie podejmować w stosunku do działki nr 1/7 czynności i decyzje wiązane z zarządzaniem nieruchomością wspólną oraz wykonywać czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, bez pełnomocnictw udzielanych przez właścicieli lokali, z wyjątkiem czynności, które mogłyby zmienić stan własności właścicieli lokali. Spółdzielnia wykonywała te czynności jako mieszczące się w pojęciu powierzonego zarządu nieruchomością wspólną. Działka nr 1/6 pozostawała w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni. Tym samym, zdaniem Prezydenta, w sprawie brak było przesłanek z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., uzasadniających wznowienie postępowania. Decyzją z dnia 4 czerwca 2009 r. Wojewoda W., po rozpatrzeniu odwołania mieszkańców bloku, uchylił zakażoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest sprzeczna z postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r., którym organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej swoją ostateczną decyzją z dnia 13 listopada 2008 r. i niezgodna z przepisami regulującymi instytucję wznowienia postępowania. Wyjaśnił ponadto, że istota zarządu powierzonego w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, stosowanego na mocy art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, wyłącza możliwość podejmowania wszelkich czynności w ramach zarządu przez pozostałych współwłaścicieli. Wskazał, że powyższe nie oznacza jednak pozbawienia współwłaścicieli nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę, praw strony w postępowaniu, z uwagi na treść art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Decyzją z dnia 6 lipca 2009 r. Prezydent odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 13 listopada 2008 r., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ pierwszej instancji wywiódł, że budowa na działce nr 1/6 wielorodzinnego budynku mieszkalnego nie pogorszy warunków bytowych mieszkańców przy ul. K. i nie będzie realizowana kosztem działki 1/7, na której posadowiony jest ich budynek. Stwierdził bowiem, że w garażu podziemnym projektowanego budynku mieszkalnego zaprojektowano 40 miejsc postojowych na samochody, a na powierzchni terenu 36 ogólnodostępnych miejsc postojowych. Zdaniem organu zaspokoi to potrzeby obsługi komunikacyjnej istniejącej zabudowy mieszkaniowej, a więc również budynku mieszkanców. Na terenie działki nr 1/6 przewidziano ponadto plac zabaw, tereny zielone ogólnodostępne, dojścia i dojazdy do miejsc postojowych ogólnych, stacji transformatorowej, ciągów pieszych obsługujących również budynek przy ul. K. Wyjaśnił ponadto, że Spółdzielnia Mieszkaniowa posiadała prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obiema działkami. Wojewoda decyzją dnia 24 września 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu, że zarząd powierzony, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, stosowany w myśl art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, wyłącza możliwość zarządu przez pozostałych współwłaścicieli. Pomimo zatem przymiotu strony w postępowaniu, wynikającym z art. 28 Prawa budowlanego, współwłaściciele działki nr 1/7 nie mają legitymacji do współzarządzania przedmiotową działką. Stwierdził ponadto, że organ pierwszej instancji powinien wydać decyzję zgodną z wnioskiem inwestora, który nie obejmuje robót budowlanych na terenie działki nr 1/7. Projekt zagospodarowania terenu budynku wielorodzinnego obejmuje natomiast część działki nr 1/7, co musi być przedmiotem analizy organu pierwszej instancji. Prezydent Miasta decyzją z dnia 30 października 2009 r. stwierdził, że decyzja z dnia 13 listopada 2008 r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym w Olsztynie, została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówił uchylenia tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Prezydent wskazał w uzasadnieniu, że inwestor uzupełnił w toku postępowania wniosek o wydanie pozwolenia na budowę o pominiętą działkę nr 1/7. Stwierdził ponadto, że poza inwestorem, pozostali współwłaściciele działki nr 1/7 nie są uprawnieni do współzarządzania tą nieruchomością. W złożonym odwołaniu mieszkańcy budynku zarzucili, że Spółdzielnia nie mogła decydować samodzielnie o przeznaczeniu narożnika działki nr 1/7, gdyż nie legitymowała się zgodą pozostałych 13 współwłaścicieli, wyrażoną w formie uchwały. Zdaniem odwołujących się, w tej sytuacji nie jest możliwe przebudowanie narożnika działki nr 1/7, co uzasadnia uchylenie decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę. Wywiedli ponadto, że sprawowany przez spółdzielnię mieszkaniową zarząd ogranicza się wyłącznie do czynności zwykłego zarządu. Zamiana przeznaczenia części wspólnej nieruchomości, poprzez wybudowanie na niej drogi dojazdowej, wymagała zatem zgody pozostałych współwłaścicieli. Członkowie wspólnoty mieszkaniowej nie wyrażali jednak takiej zgody, wobec czego Spółdzielnia nie posiadała prawa do dysponowania całą nieruchomością na cele budowlane. Zarzucili ponadto, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje pogorszenie warunków mieszkaniowych poprzez zagęszczenie zabudowy i intensyfikację ruchu kołowego. Wojewoda decyzją z dnia 12 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wywiódł, że w sprawie Spółdzielnia Mieszkaniowa nadal reprezentuje prawnie wszystkich mieszkańców, pomimo że część lokali mieszkalnych w budynku została wykupiona. Z tych względów Spółdzielnia mogła samodzielnie decydować o przeznaczeniu narożnika działki nr 1/7 na skorygowanie przebiegu istniejącej drogi dojazdowej. Wojewoda zaznaczył, że śmietnik i części miejsc postojowych budynku zlokalizowane są na działce nr 1/6, będącej w wyłącznym posiadaniu Spółdzielni. Wskazał, że w projekcie zagospodarowania planowanej inwestycji uwzględniono potrzeby także odwołujących się. Z tego względu brak ich udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę budynku wielorodzinnego na działce nr 1/6, nie miał wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W złożonej skardze mieszkańcy bloku, wymienieni w sentencji wyroku, powtórzyli w całości zarzuty zawarte w odwołaniu, dotyczące braku prawa Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" do dysponowania całą nieruchomością na cele budowlane i negatywnych skutków, jakie ich zdaniem, realizacja spornej inwestycji wywoła. Podkreślili, że Spółdzielnia jest tylko zarządcą nieruchomości i w ramach tej funkcji może samodzielnie podejmować tylko czynności należące do zwykłego zarządu a do zmiany przeznaczenia części nieruchomości wspólnej (co miało miejsce w niniejszej sprawie) niezbędna jest zgoda zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej wyrażona w oparciu o uprzednio podjętą uchwałę. Dodali też, że Spółdzielnia wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie dołączyła natomiast zgody współwłaścicieli lokali budynku (uchwały), gdyż współwłaściciele nigdy takiej zgody nie wyrazili. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zaskarżoną decyzję wydano w postępowaniu nadzwyczajnym, na skutek złożonego w dniu 20 lutego 2009 r. wniosku skarżących o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 13 stycznia 2008 r., którą zatwierdzono Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr 1/6 "[...]". Przede wszystkim przypomnieć należy, że wznowienie postępowania jest instytucją prawną, która jest odstępstwem od naczelnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, określonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako K.p.a.). Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Trwałość decyzji ostatecznych powoduje, że nie mogą być one dowolnie zmieniane lub uchylane, lecz tylko w trybie i w przypadkach wprost określonych w K.p.a. lub w przepisach szczególnych, do których odsyła art. 163 K.p.a. (zob. A. Matan [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Warszawa 2007, str. 158-159). Zaznaczyć ponadto należy, że wyznaczone przepisami K.p.a. odstępstwa od reguły ogólnej trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako rozwiązania stanowiące wyjątek od zasady, podlegają wykładni ścisłej. Wznowienie postępowania uregulowane jest przepisami Rozdziału 12, Działu II K.p.a. Z przepisów tych wynika, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, bada czy podanie o wznowienie wniosła osoba posiadająca interes prawny we wznowieniu postępowania, czy powołała się w nim ustawowe przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 lub w art. 145a K.p.a. oraz czy został zachowany termin do złożenia podania. Jeżeli wymogi te są spełnione organ postanowieniem wznawia postępowanie, zaś w przeciwnym wypadku wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Postanowienie o wszczęciu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przesłanek wznowienia i do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty (art. 149 § 1 i 2 K.p.a.). Podkreślenia wymaga, że organ administracji z urzędu bada zaistnienie w sprawie przesłanek formalnych dopuszczalności wznowienia postępowania, tj. złożenie wniosku przez uprawnioną osobę, oparcie go na ustawowych przesłankach i zachowanie terminu do dokonania tej czynności procesowej, przewidzianego w art. 148 K.p.a. W przypadku ustalenia, że we wniosku o wznowienie nie wskazano przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 lub w art. 145a § 1 K.p.a., wniosek nie pochodzi od strony lub nie zachowany został termin do jego złożenia, organ administracji na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i art. 151 K.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że jeżeli wskazano we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny dopiero po wydaniu postanowienia, o wznowieniu postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2397/98, LEX nr 47857 i z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1949/06, LEX nr 437529). Wydanie zatem decyzji o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na to, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony będzie możliwe wyjątkowo, wyłącznie w przypadku oczywistego braku legitymacji procesowej. W sytuacji natomiast gdy kwestia legitymacji wnioskodawcy nie jest bezsporna, zachodzi potrzeba jej badania, co oznacza konieczność przejścia do merytorycznej oceny przesłanki wznowienia(por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 187/09, LEX nr 562863, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 368/08, LEX nr 519728, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2008 r., II SA/Gd 79/08, LEX nr 424799). Ustalenie, że wniosek został złożony przez podmiot, który nie jest stroną będzie skutkowało wydaniem na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji. W przeciwnym wypadku, organ wyda jedną z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 pkt 2 lub § 2 K.p.a. (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 882, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1631/06, z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1621/06, z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1892/06, z dnia 22 października 1998 r., sygn. akt IV SA 116/98, LEX nr 43747; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 295/07, LEX nr 339449, z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 402/05, LEX nr 198867). Zgodnie z art. 147 zd. drugie K.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. W rozpoznawanej sprawie skarżący powołali się we wniosku o wznowienie postępowania na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zarzucili bowiem, że chociaż przysługiwał im przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną w sprawie budowy spornego budynku, pominięto ich w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji. Jednakże okoliczność czy wnioskodawcy są legitymowani do skutecznego uruchomienia postępowania wznowieniowego nie jest oczywista. Obowiązkiem organu pierwszej instancji, po wznowieniu postępowania, było ustalenie kręgu osób uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Zaznaczyć należy, że w postępowaniu w sprawie wznowienia stroną są te same podmioty, co w postępowaniu głównym. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Cytowany przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a., co oznacza, że ten ostatni przepis nie będzie miał zastosowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Z brzmienia 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika ponadto, że w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę pojęcie interesu prawnego opiera się na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego, dotyczących ochrony własności. Z akt sprawy wynika, że wniosek o wznowienie postępowania złożyli mieszkańcy bloku. Należy jednak podkreślić, że nie każdy z nich zajmuje lokalu mieszkalny na podstawie takich samych tytułów prawnych. We wniosku o wznowienie postępowania mieszkańcy wskazali, że tylko część z nich wykupiła mieszkania wraz z udziałem w gruncie oznaczonym nr 1/7 i przy piśmie z dnia 17 marca 2009 r. przesłali 13 aktów notarialnych ustanowienia odrębnej własności lokalu i jej przeniesienia w wyniku przekształcenia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w lokal stanowiący odrębną nieruchomość. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" przedłożyła, sporządzony na dzień 13 listopada 2008 r., wykaz 18 współwłaścicieli działki nr 1/7. Do protokołu z rozprawy R.C. podał natomiast, że w lutym lub marcu było około 26 mieszkań własnościowych. W postępowaniu administracyjnym udział brało natomiast ponad 40 mieszkańców, którzy podpisali pismo dotyczące sprzeciwu wobec planowanej inwestycji i byli reprezentowani przez pełnomocników. Z powyższego wynika, że organ administracji, wbrew art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., nie podjął dostatecznych działań w celu bezspornego ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu, tj. w celu ustalenia czy posiadają oni interes prawny warunkujący skuteczne żądanie wznowienia postępowania. Natomiast, co do zasady, interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a więc i w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji, nie ma członek spółdzielni mieszkaniowej dysponujący własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku leżącym w obszarze oddziaływania obiektu, gdy właścicielem gruntu na którym posadowiony jest budynek mieszalny jest gmina, a spółdzielni mieszkaniowej przysługuje prawo użytkowania wieczystego tego gruntu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt I OSK 41/09 i z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1287/09). Tylko gdy członek spółdzielni wykaże, że w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego naruszony został jego własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany interes, przysługuje mu status strony takiego postępowania (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 1610/99, LEX nr 53445, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 905/08 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 322/09). W imieniu spółdzielni działa zarząd, który reprezentuje ją także na zewnątrz. Powyższe należy odnieść również do współwłaścicieli lokali mieszkalnych położonych w budynku stanowiącym współwłasność spółdzielni, z uwagi na wykonywany przez spółdzielnię zarząd powierzony nieruchomością wspólną, stanowiącą współwłasność spółdzielni. Stwierdzając, zatem bez uprzedniego prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, że decyzja z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmawiając uchylenia tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, naruszono art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania, z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego ustali krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu. Do wyjaśnienia powyższych okoliczności niezbędne będzie też ustalenie, których działek dotyczy planowana inwestycja (wniosek inwestora dotyczył początkowo działki nr 1/6, rozszerzony na działkę nr 1/7, udzielono pozwolenia na budowę na działce nr 1/6). Stwierdzenie natomiast, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania, zwalnia organ administracji z obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. W każdej sytuacji organ ma też obowiązek szczegółowo uzasadnić swoją decyzję i odnieść się do argumentów strony przeciwnej. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 152 powołanej ustawy orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.