II OSK 2300/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran ( spr. ) Protokolant Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 456/10 w sprawie ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 456/10, oddalił skargę Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta Poznania, po rozpatrzeniu wniosku Z. N., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z parkingiem podziemnym i niezbędną infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] arkusz 4 obręb Łazarz, rejon ulic: Brzask, Mgielnej i Szronowej w Poznaniu z rozbiórką istniejącego budynku na działce nr [...]. Organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił Z. N. który wskazał, że w trakcie postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy nie został uznany za stronę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio położonych przy nieruchomości objętej wnioskiem. Wnioskodawca nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel nieruchomości nr [...] ani jako użytkownik wieczysty, w związku z powyższym nie może zostać uznany za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działkach nr [...], [...], [...] arkusz 4 obręb Łazarz w Poznaniu. W odwołaniu Z. N., uzupełnionym pismem z dnia 17 grudnia 2009 r. podniósł, iż jego interes prawny wynika z umowy dzierżawy części działki o nr [...] oraz posiadanej zgody Wydziału Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta Poznania z dnia 02 marca 1994 r. na wybudowanie pawilonu na dzierżawionej części działki. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie ma przepisu określającego strony tego postępowania, zatem zastosowanie ma ogólny przepis art. 28 kpa. W orzecznictwie przyjmuje się, iż stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są: wnioskodawca, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej wnioskiem oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści działki sąsiadującej, przy czym sąsiedztwo niekoniecznie należy rozumieć jako bezpośrednie graniczenie działek, lecz jako obszar objęty wpływem planowanej inwestycji. Odwołujący się nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego, że jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działki sąsiadującej z terenem objętym przedmiotową inwestycją. Z wniosku o wznowienie postępowania wynika, że Z. N. jest dzierżawcą działki sąsiadującej z terenem objętym inwestycją, co nie daje mu statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą złożył Z. N., podnosząc, że od dnia 27 grudnia 1995 r. jest dzierżawcą gruntu na działce nr [...] o pow. 188 m2, na którym na podstawie na pozwolenia na budowę wybudował pawilon handlowy. Decyzje oraz urzędowe stwierdzenie, że pawilon nadaje się do użytkowania, zdaniem skarżącego, obalają argumentację organów administracji o braku przymiotu strony w sprawie o ustalenie warunków zabudowy W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, że w całości podtrzymuje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa, jak podniósł Sąd, jest możliwe w razie gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy strona złożyła wniosek z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, iż skarżący nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Odwołując się do orzecznictwa stwierdził, że z zasady stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Natomiast właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, mogą być stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 kpa, a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie przyjmuje się, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Zasada ochrony interesów osób trzecich określona w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że każdy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, z tym, że przez odmowę interesów należy rozumieć interes prawny a nie faktyczny. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący interesu prawnego nie wykazał, również ustalenia organów nie potwierdzają posiadania w sprawie przez niego interesu prawnego. Niespornym jest w sprawie że działka nr [...], ark. 4, obręb Łazarz, położona w Poznaniu, o powierzchni 188 m2, jest przedmiotem dzierżawy przez skarżącego, a właścicielem działki jest Miasto Poznań. Sąd podkreślił, iż w orzecznictwie NSA wymienia się wprawdzie przypadki powstania interesu prawnego wywodzonego ze stosunków cywilnoprawnych, między innymi z dzierżawy, lecz są to przypadki, w których przedmiotem postępowania jest nieruchomość dzierżawiona, której dotyczy postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. W niniejszej sprawie żądanie wznowienia postępowania dotyczyło ustalenia warunków zabudowy na działkach [...], [...], [...] arkusz 4, obręb Łazarz położonych w Poznaniu przy ulicach Brzask, Mgielna, Szronowa, a więc nie na działce dzierżawionej przez skarżącego, lecz przyległych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. N. zaskarżając go w całości i na podstawie art. 173 § 1 i 2 , 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podniósł zarzut: I. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: 1.art. 6 ust.2 pkt 2 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ ten konkretny przepis pozwala na objęcie ochroną jako osób trzecich innych podmiotów nie będących właścicielami i użytkownikami wieczystymi nieruchomości sąsiednich; 2.art. 54 okt 2 lit. d w zw. z art. 61 ust.1 u.p.z.p. i następującymi przepisami odrębnymi tj. a) § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. nr 164, poz. 1589), b) art. 344, 231 § 1kc i art. 230 kc w zw. z art. 696 kc, c) art. 3 pkt 11 w zw. z art. 4 i art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ponieważ przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględniono obligatoryjnych jej elementów dotyczących ochrony praw podmiotów trzecich użytkujących nieruchomości sąsiednie; II naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: 1.art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 28 kpa ponieważ Sąd zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji SKO albowiem skarżący posiadał interes prawny do żądania wznowienia postępowania i działania jako strony postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania a nie tylko interes faktyczny, o którym wspomina Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; 2.art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 kpa i art. 36 § 1 i 2 kpa ponieważ Sąd zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji albowiem organ odwoławczy w toku postępowania i przed wydaniem decyzji z dnia 30.03.2010 r. nie umożliwił skarżącemu przedłożenia dowodów materialnych na istnienie jego interesu prawnego ani nie powiadomił o przekroczeniu terminu załatwienia sprawy o czym świadczy treść uzasadnienia wyroku z dnia 2.09.2010 r., sygn. akt IV SAB/Po 31/10 WSA w Poznaniu wydanego w następstwie skargi skarżącego na bezczynność SKO; 3. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 61 § 4 kpa bowiem istniały podstawy do wznowienia postępowania ponieważ skarżący wobec braku zawiadomienia i toczącym się postępowaniu zakończonym decyzją o warunkach zabudowy nie mógł podjąć obrony swoich praw wynikających z prawa dzierżawy sąsiedniej działki nr 4.122 i własności poczynionych nakładów ( budynków wraz z infrastrukturą i drogą), których był użytkowaniem a właścicielem gruntu i stroną postępowania było Miasto Poznań, 4. art. 141 § 1 p.p.s.a. ponieważ Sąd rozpoznając skargę nie wskazał w uzasadnieniu wyroku: A. czy SKO mogło rozpoznać odwołanie skarżącego na posiedzeniu niejawnym w świetle art. 17 ust.1 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych co pozbawiło skarżącego możliwości wykazania swojego interesu prawnego we wznowieniu postępowania i czy to nie było uchybienie skutkujące nieważnością postępowania lub dającą podstawę do wznowienia przez SKO; B. dlaczego nie uwzględnił przy rozważaniu istnienia interesu prawnego skarżącego takich kwestii jak: brak dostępu do drogi publicznej, uszkodzenia sieci wodociągowej, oddziaływania lokalizacji obiektu na funkcjonalność dzierżawionej i zabudowanej działki i oddziaływań środowiskowych wzniesionej inwestycji. Nadto Sąd nie analizował uprawnień materialnych skarżącego a jedynie przesłanki formalne w rozumieniu art. 28 kpa, które są przy ocenie interesu prawnego są ze sobą ściśle związane; C. czy skarżący miał legitymację wynikającą z art. 59 § 1 p.p.s.a. czy wywodził ją z uprawnień strony w postępowaniu odwoławczym przez SKO; 5. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, gdyż SKO rozstrzygając merytorycznie i doręczając decyzję skarżącemu uznało go w ten sposób za stronę, gdy tymczasem jedynie umorzenie postępowania odwoławczego mogło stanowić uzasadnienie odmowy przyznania statusu strony skarżącemu; III. Skarżący w oparciu o wskazane powyżej podstawy kasacji, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie spawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji SKO z dnia 30.03.2010r. i decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 3.11.2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. IV. Na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o rozważenie możliwości przekazania do rozstrzygnięcia poszerzonemu składowi zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości tj. Czy dzierżawca sąsiedniej nieruchomości będący właścicielem poczynionych nakładów w postaci wniesionego budynku ma interes prawny do uczestnictwa i ochrony sowich uprawnień w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak właściciel lub użytkownik wieczysty? Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie, przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji były decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. Jest to instytucja procesowa stwarzająca możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte ciężką wadą, kwalifikowaną wadą procesową wyliczoną w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 kpa. Zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Organ administracyjny po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności w ramach postępowania wstępnego bada, czy wznowienie postępowania nie jest dopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W przypadku stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z tych przyczyn organ administracji publicznej zgodnie z art. 149 § 3 kpa odmawia w formie decyzji wznowienia postępowania. Z przyczyn podmiotowych takie rozstrzygnięcie jest właściwe zawsze wtedy, gdy żądanie takie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 kpa, a okoliczność ta jest oczywista. W okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, prawidłowo za organami administracyjnymi obu instancji przyjął, że skarżący nie miał legitymacji do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż jako dzierżawca działki o nr ew. [...], obręb Łazarz, położonej w Poznaniu, stanowiącej własność Miasta Poznań, nie mógł mieć przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zajmował się wykładnią przepisu art. 28 kpa, dokonując analizy zagadnienia "przymiotu strony" w postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z utrwaloną i jednolitą linią orzecznictwa stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest właściciel lub użytkownik wieczysty, której postępowanie dotyczy. Stroną tego postępowania jest również inwestor, który żąda ustalenia warunków zabudowy, a także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek objętych obszarem oddziaływania planowanej inwestycji ( por. uchwały NSA z dnia 25 września 1995 r. sygn. akt VI SA 13/95, ONSA z 1995 r., z. 4, poz. 154 oraz z dnia 4 grudnia 1995 r. sygn. akt VI SA 20/95, ONSA z 1996 r., z. 2, poz. 54; wyroki NSA z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 858/97, Lex nr 47313; z dnia 7 marca 2000 r. sygn. akt IV SA 364/99, Lex nr 54743; z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1618/04, Lex nr 168098; z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1959/06, niepubl.; z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 206/10, niepubl.). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje, że stroną postępowania dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie jest natomiast dzierżawca nieruchomości, gdyż nie przysługuje mu interes prawny upoważniający do udziału w takim postępowaniu ( vide: wyroki NSA z dnia 7 października 2005 r. , sygn. akt II OSK 75/05, dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 312/08). Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela. Pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego lub obowiązku. Interes prawny wymaga istnienia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem konkretnej sprawy administracyjnej, lecz nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że decyzja administracyjna ( akt stosowania prawa) może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie prawa materialnego. Dzierżawca zgodnie z art. 693 § 1 k.c. posiada jedynie prawo do użytkowania i pobierania pożytków z dzierżawionej rzeczy wyprowadzane z treści umowy dzierżawy. Oznacza to, że źródłem jego uprawnień jest stosunek prawny łączący go z właścicielem nieruchomości. Jego interes polega więc na utrzymaniu stanu niezakłóconego korzystania z dzierżawionej rzeczy i pobierania pożytków. Nie jest to więc interes prawny, lecz interes o charakterze faktycznym ( ekonomicznym). W aktualnie obowiązującym systemie prawa brak jest normy prawa materialnego, która wprost, niezależnie od stosunków łączących dzierżawcę z właścicielem, dawałaby dzierżawcy prawo do gruntu. Zatem natura interesu posiadanego przez dzierżawcę gruntu nie uprawnia go do występowania w postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy w charakterze strony w rozumieniu art. 28 kpa. Powyższa argumentacja wskazuje na bezzasadność zarzutów skargi wymienionych w obu podstawach zaskarżenia, które w istocie sprowadzają się do zakwestionowana prawidłowego stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż skarżącemu jako dzierżawcy nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, tym samym jego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] nie mógł spowodować oczekiwanego wznowienia postępowania w związku z powołaną we wniosku przesłanką z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Dlatego należało za chybiony zarzut kasacji stanowiący, iż Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 28 kpa, gdyż obligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący posiadał interes prawny do żądania wznowienia postępowania, a nie tylko interes faktyczny. Chybiony jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez ten Sąd poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przepis ten pozwala na objęcie ochroną interesów innych podmiotów nie będących właścicielami i użytkownikami wieczystymi nieruchomości sąsiednich oraz przez błędną wykładnię art. 54 pkt 2 lit.d w zw. z art. 61 ust.1 u.p.z.p. i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa (...), art. 344, 231 § 1 k.c. i art. 696 k.c. art. 3 pkt 11 w zw. z art. 4 i art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., gdyż przy wydawaniu decyzji o warunkach o warunkach zabudowy nie uwzględniono obligatoryjnych jej elementów dotyczących ochrony praw podmiotów trzecich, z tego względu, że Sąd pierwszej instancji przepisów tych nie stosował. Podkreślenia jednak wymaga, iż powołane w skardze przepisy art. 6 ust.2 pkt 2 oraz art. 54 pkt 2 lit. 2 u.p.z.p. nie mogą, wbrew przekonaniu skarżącego, stanowić samoistnej podstawy przyznania mu przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Wskazać należy, iż wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich muszą wynikać z aktów prawa powszechnego obowiązującego, obejmującego całość obowiązującego ustawodawstwa, w tym przepisów prawa budowlanego. Postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest tylko jednym z elementów procesu inwestycyjnego, w którym ochrona interesów trzecich jest realizowana przede wszystkim na etapie wydania pozwolenia na budowę. Na etapie postępowania w sprawie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej ( por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1951/10, dostępny w Barze Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Zatem powoływanie się na ochronę interesów osób trzecich, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.z.p.p., jest możliwe w sytuacji wykazania przez podmiot, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego, którego jak trafnie stwierdziły organy obu instancji a za nimi Sąd Wojewódzki, że dzierżawca nieruchomości takiego interesu nie posiada. W realiach niniejszej sprawy jako nie znajdujące usprawiedliwionych podstaw należało uznać zarzuty kasacji naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy sformułowane w pkt II ppkt 2, 3, 5 dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 10 § 1 kpa i art. 36 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 61 § 4 kpa, i w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, bowiem Sąd dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji przyjmując, że odpowiada ona prawu, a zatem nie miał podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a., skoro przepis ten reguluje kwestię terminu do sporządzenia z urzędu uzasadnienia wyroku. Jako przepis określający termin instrukcyjny dla sądu nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej również w sytuacji kiedy doszłoby do jego naruszenia przez sąd. Na marginesie można wskazać, iż przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, skoro skarga została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku przedstawionego w pkt IV skargi kasacyjnej, albowiem zagadnienie interesu prawnego dzierżawcy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowanie terenu nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, lecz przeciwnie stanowisko w tym względzie jest jednolite i ugruntowane. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.