III SA/Wa 1678/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R sp. z o.o. w W., zwana dalej Spółką, lub Skarżącą, wnioskiem z dnia [...] listopada 2007 r. wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości obniżenia przychodu firmy o wartość udzielanych rabatów. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest podmiotem zajmującym się dystrybucją leków na terytorium Polski, wydawanych pacjentom wyłącznie na podstawie recepty lekarskiej. Sprzedaż leków kierowana jest do hurtowni, które następnie kierują ten lek do aptek. Z uwagi na wysoką cenę leku i brak jego refundacji jest on niedostępny dla wielu pacjentów. W związku z powyższym Spółka chcąc zwiększyć sprzedaż leku powinna obniżyć jego cenę. Obniżenie ceny sprzedaży jest możliwe przez obniżenie marży, a także obniżenie kosztu zakupu leku od producenta. Warunkiem obniżenia ceny leku przez producenta jest znaczne zwiększenie zakupów tego leku, pod warunkiem zapewnienia przez Skarżącą, że lek ten nie będzie redystrybuowany, po uzyskanej, obniżonej cenie, poza Polskę. Zdaniem Spółki udzielenie rabatu hurtowniom wiąże się z ryzykiem, że sprzedadzą one lek za granicę już po obniżonej cenie, w ramach tzw. importu równoległego. W praktyce więc Spółka utraciłaby prawo do zniżki od producenta leku nie osiągając zamierzonego celu zwiększenia sprzedaży. Jedyną możliwą do zastosowania formą obniżenia ceny leku jest bezpośrednie przekazanie rabatu aptece dokonującej sprzedaży. Spółka stworzyła program rabatowy polegający na udzieleniu aptece rabatu kwotowego, dotyczącego każdej, nabytej przez aptekę jednostki leku w danym okresie (miesiącu). Spółka dokonywała wypłat na podstawie not rabatowych, tj. dokumentów sporządzonych na podstawie wykazów ilości zakupionych przez aptekę leków w danym okresie. Spółka zapytała czy wartość netto wystawionych not rabatowych, potwierdzających wartość kwot przekazanych dystrybutorom (aptekom) stanowi koszt uzyskania przychodów, czy też wartość korygującą przychody ze sprzedaży? Jej zdaniem wartość netto wystawionych not rabatowych, dokumentujących kwoty przekazane aptekom, powinna obniżać przychody Spółki stanowiące element kalkulacyjny podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Minister Finansów w interpretacji z dnia [...] lutego 2008 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Minister wskazał, że pojęcia "bonifikaty" i "skonta" nie zostały zdefiniowane na potrzeby ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) zwanej dalej u.p.d.o.p. Przyjmując za "Uniwersalnym słownikiem języka polskiego" pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2003, tom 1 str.303) "bonifikata" - to "zniżka, odstępstwo od ustalonej ceny towaru, zwłaszcza jako forma odszkodowania za poniesioną stratę albo w celach reklamowych: opust, rabat". Przez bonifikatę należy więc rozumieć pomniejszenie ustalonej uprzednio ceny towaru lub usługi. Bonifikata jest udzielana wówczas, gdy wystąpią okoliczności uzasadniające obniżenie ustalonej wcześniej ceny, których nie można było przewidzieć w momencie zawierania umowy sprzedaży (np. udzielenie długoletnim kontrahentom bonifikaty wyrażonej procentowo lub kwotowo w stosunku do określonej wartości zakupów w przeciągu jakiegoś ustalonego okresu czasu). Natomiast w przypadku, jeżeli okoliczności wpływające na zmniejszenie ceny są znane stronom przed zawarciem umowy sprzedaży, to powinny znaleźć odzwierciedlenie w cenie określonej w tej umowie. Natomiast "rabat" to "obniżenie ceny jakiegoś towaru o pewną kwotę; też: ta kwota" (słownik języka polskiego PWN S.A." (Copyright © 1997-2008 Wydawnictwo Naukowe PWN SA). Rabat finansowy polega na pomniejszeniu ustalonej wcześniej ceny towaru lub usługi. Jeżeli rabat jest udzielony w momencie sprzedaży towarów wówczas na fakturze podatnik powinien zmniejszyć cenę sprzedaży i od razu w księgach podatkowych ująć przychód pomniejszony o kwotę udzielonego rabatu. Jeżeli udzielenie rabatu ma miejsce po dokonaniu sprzedaży, wówczas sprzedawca powinien wystawić fakturę korygującą zmniejszającą wartość sprzedanych towarów. W przypadku udzielenia rabatu przychód w podatku dochodowym powinien być zmniejszony w miesiącu udzielenia rabatu. Nie wystąpi w tym przypadku konieczność korekty przychodów wstecz. Spółka prowadzi sprzedaż leku jedynie w relacji z placówkami lecznictwa zamkniętego lub hurtowniami. Dokonując sprzedaży leku żąda ona od tych podmiotów określonej kwoty do zapłaty, co oznacza że w momencie zawierania umowy sprzedaży, cena sprzedaży danego leku jest stronom znana. Cena ta znajduje odzwierciedlenie w dokumencie potwierdzającym dokonanie transakcji sprzedaży. Z opisu stanu faktycznego nie wynika, że Spółka kiedykolwiek koryguje tę cenę w odniesieniu do nabywców leków (placówek lecznictwa zamkniętego i hurtowni). W świetle przytoczonej powyżej definicji pojęcia "bonifikata" lub "rabat" brak jest podstaw do uznania, że w opisanym przypadku mamy do czynienia z pomniejszeniem czy odstępstwem od ustalonej uprzednio przez sprzedającego ceny leków. W szczególności nie można wykorzystać tego pojęcia na potrzeby sytuacji, w której Spółka na podstawie "not rabatowych" udziela "bonifikaty" podmiotom (w tym przypadku aptekom), z którymi nie przeprowadzała uprzednio transakcji sprzedaży. Stosowanie "programu rabatowego" nie ma związku ze zdarzeniami gospodarczymi, których strony określone zostały w pierwotnych dokumentach potwierdzających sprzedaż przedmiotowego produktu. Minister Finansów wskazał, że jedynym dokumentem stanowiącym o wysokości przekazanej aptece kwoty pieniężnej (nazwanym przez Spółkę "rabatem kwotowym") są odrębne "noty rabatowe" spełniające warunki dokumentowania operacji gospodarczych, w szczególności warunki jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych, ale w momencie sprzedaży, ani później nie uwidaczniają faktycznego obniżenia o udzielny rabat przychodu wynikającego z faktur wystawionych odbiorcom. Aby mówić o rabacie w rozumieniu art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p, powinien on dotyczyć przychodów należnych, uzyskanych z tytułu sprzedaży leku do placówek lecznictwa zamkniętego lub hurtowni. Udzielenie bonifikat lub rabatów musi mieć związek z konkretną sprzedażą lub konkretnym kontrahentem. Sporządzone dla poszczególnych aptek, prowadzących sprzedaż przedmiotowego produktu "noty rabatowe" nie dają możliwości powiązania ich z konkretnymi zdarzeniami gospodarczymi generującymi przychody z działalności operacyjnej. W konsekwencji, zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p, brak jest podstaw do korygowania przychodów należnych uzyskanych z tyt. prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie "not rabatowych" skierowanych bezpośrednio do aptek, ponieważ nie są one nabywcą przedmiotowego leku od Spółki lecz stanowią jedynie kolejne ogniwo dystrybucji. Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją, po uzyskaniu odpowiedzi w której organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko, pismem z dnia [...] maja 2008 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie interpretacji. Zarzuciła interpretacji naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. przez błędne zastosowanie definicji słownikowych pojęcia "bonifikata", a także art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. w związku z naruszeniem art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. - Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej jako O.p. przez przyjęcie, iż dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych możliwą formą dokumentacji rabatu jest faktura korygująca. Skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa proceduralnego, w szczególności art. 14c § 2 O.p. przez brak jednoznacznego przedstawienia prawidłowego stanowiska w sprawie oraz art. 121 tej ustawy przez oparcie rozstrzygnięcia na zmodyfikowanej definicji słownikowej oraz brak jednoznacznej prezentacji właściwego stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1800/08 tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Podstawę zapadłego wyroku stanowiło uchybienie przez Ministra Finansów terminowi do wydania interpretacji określonemu w art. 14d O.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2007r.). Sąd wskazał, że interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W ocenie Sądu termin, o którym mowa w art. 14d O.p. mógł być uznany za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostałaby skutecznie doręczona wnioskodawcy. Sąd powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt I FPS 2/08. Od powyższego wyroku Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 146 § 1, art. 151 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. w związku z art. 14 o § 1 i 14 d O.p. poprzez błędną ich wykładnię, w sposób mający wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że pojęcie "niewydanie interpretacji indywidualnej" użyte w art. 14 o O.p. oznacza brak jej doręczenia stronie w terminie trzech miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi art. 14 d O.p. oraz nie poddanie analizie całej treści art. 14 d O.p., w tym zdania drugiego tego przepisu co stanowi błąd wykładni językowej przy ustalaniu treści normy prawnej w oparciu o fragment przepisu, a nie całą jego treść. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 694/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia 4 lutego 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku powołał się na uchwałę Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09 w której stwierdzono, że "W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy." Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na ogólną moc wiążącą tej uchwały i podkreślił, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis, w tym w sprawie będącej przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli pod legają też pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem prawa - art. 12 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowiącym, iż za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Zaznaczyć należy, że ustawodawca w ustawie tej nie zdefiniował pojęcia przychodu. W art. 12 ust. 1–9 u.p.d.o.p. wymieniono tylko przykładowe kategorie przychodów (katalog otwarty). Definicja taka znajduje się natomiast w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Według niej przychodami, poza pewnymi wyjątkami, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych pojęcie przychodu będzie inne i znacznie szersze. Przychodem będą wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, rzeczywiście otrzymane w roku podatkowym (nie kalendarzowym, ponieważ u osób prawnych rok podatkowy niekoniecznie musi być rokiem kalendarzowym). Z reguły jednak w przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych przychodem będą przychody należne, nawet jeśli nie są jeszcze otrzymane. Zatem podatek dochodowy będzie naliczany od przysporzeń majątkowych należnych, a czasami od przysporzeń otrzymanych. To, którą z tych zasad określania przychodu należy stosować, definiują wyłącznie przepisy ustawy. ( Zobacz Małecki Paweł - Komentarz do art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych M. Mazurkiewicz, P. Małecki, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, LEX, 2010). W przypadku rozpatrywanej sprawy, sama ustawa zdecydowała o wartości przychodu, w przypadku udzielenia przez sprzedawcę bonifikat i skont, wyjaśniając w art.12 ust.1, że przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: i tu wskazała zdarzenia kwalifikujące je jako podatkowe. Tak więc w formule ogólnej, wskazała zapis w ustępie 3 jako ten który stanowi podstawę do ustalenia przychodu metodą memoriałową, ale jednocześnie nakazuje wykazać rzeczywisty przychód w przypadku udzielenia bonifikat i skont. Bonifikaty i skonta nie są więc kosztami podatkowymi, pomniejszają one przychód. Identycznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 6 lutego 2007 r., I SA/Gd 580/06, LEX nr 264064,w którym stwierdzono: "Rabaty udzielane przez podatnika, nieuwzględnione w wysokości obrotu, nie są dla niego żadnym wydatkiem i nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów". Przez rabat rozumie się obniżenie ustalonej ceny usługi lub towaru albo dodanie bezpłatnie do określonej ilości towarów jeszcze dalszych sztuk bezpłatnie (rabat towarowy). Rabat przyznawany jest w momencie wykonywania transakcji, gdy nabywca spełni zwykle określony warunek (dokonuje zakupu w okresie promocji, kupuje określono ilość sztuk towarów itd.). Z tych powodów obrót ze sprzedaży obniżany jest natychmiastowo. Zmniejszenie należności w tym przypadku następuje również, gdy po sprzedaży zajdą okoliczności, których nie można przewidzieć w dniu sprzedaży. ( Również Paweł Małecki Komentarz do art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.) Według Słownika Wyrazów Obcych i Zwrotów Obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego (Wiedza Powszechna Warszawa 1967 wydanie XXI) "bonifikata - opust, zniżka ustalonej ceny towaru, zwł. jako forma odszkodowania za poniesioną stratę (por. rabat; skonto)", str.73; "rabat - handl. opust, bonifikata, zniżka procentowa wyznaczonej ceny towaru (zwł. przy kupnie za gotówkę); por. skonto" str.427; "skonto opust, rabat udzielony przy zakupie za gotówkę towaru objętego sprzedażą kredytową a ratalną; por bonifikata" str. 470. Z przytoczonych znaczeń pojęcia "rabat", w tym cytowanych za Pawłem Małeckim oraz formuł słownikowych, przytoczonych również przez Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej wynika, że termin ten wraz z terminami "bonifikata" i "skonto" używane są wymiennie, gdyż wszystkie dotyczą obniżenia ceny towaru po jego sprzedaży. Przepis ten koresponduje również z przepisem art.29 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług, który zezwala na zmniejszenie obrotu, a więc podstawy opodatkowania tym podatkiem, o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów......." Wskazać należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt FSK 1653/07 z dnia 15 stycznia 2009 r. (LEX nr 508167) z następującymi tezami: 1. Z brzmienia art. 29 ust. 4 ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że każdy z wymienionych w nim przypadków, tzn.:- udzielenia udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont), - zwrotu towarów, - zwrotu kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach, - zwrotu kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, - wystawienia korekty faktury, stanowi odrębną podstawę zmniejszenia obrotu (stanowiącego podstawę opodatkowania), a więc niezasadna jest taka interpretacja, która uzależnia możliwość obniżenia obrotu wyłącznie od wystawienia faktury korygującej. Oznacza to, że udokumentowanie rabatu może nastąpić nie tylko przez wystawienie faktury korygującej, ale w każdy inny dopuszczalny sposób. 2. Artykuł 29 ust. 4 tej ustawy stanowi realizację zasad wynikających z VI Dyrektywy, przede wszystkim z jej art. 11 część A ust. 1 lit. a) (obecnie art. 73 dyrektywy 2006/112/WE). 3. Skoro rabat został przyznany przez podatnika stojącego na początku łańcucha dostaw ostatecznemu odbiorcy, nie zaś przez podmioty transakcji pośrednich lub też tym podmiotom, to podmioty te nie mogłyby wystawiać lub przyjmować faktur korygujących; w transakcjach wykonywanych przez nie doszło bowiem do zmiany ceny. Nie jest również możliwe wystawienie faktury korygującej ostatecznemu odbiorcy, gdyż między pierwszym sprzedawcą a tym odbiorcą nie doszło do żadnej dostawy, a tym samym sprzedawca ten nie wystawił temu odbiorcy żadnej faktury." Skoro na gruncie art.29 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług udokumentowanie rabatu może nastąpić nie tylko przez wystawienie faktury korygującej, ale w każdy inny dopuszczalny sposób to jest również poprzez wystawienie noty księgowej to na gruncie art.12 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który w przypadku udzielonych bonifikat zezwala na wykazanie przez podatnika przychodu rzeczywistego, brak jest podstaw do wywodzenia wniosku polegającego na zakazie przyjmowania noty rabatowej do zmniejszenia przychodu .Jest to wniosek przeciw badanemu przepisowi art.12 ust 3 u.p.d.o.f. Przytoczone rozważania mają pełne zastosowanie w niniejszej sprawie. Podatnik zapytał czy wartość netto wystawionych not rabatowych, potwierdzających wartość kwot przekazanych dystrybutorom (aptekom) stanowi koszt uzyskania przychodów, czy też wartość korygującą przychody ze sprzedaży przy czym apteki nie są bezpośrednimi nabywcami towarów sprzedawanych przez podatnika lecz kolejnymi nabywcami towarów w dystrybucji organizowanej przez podatnika. Zdaniem podatnika noty te korygują przychody ze sprzedaży, zdaniem Ministra Finansów udzielenie bonifikat lub rabatów musi mieć związek z konkretną sprzedażą lub konkretnym kontrahentem. "W konsekwencji, zgodnie z art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p, brak jest podstaw do korygowania przychodów należnych uzyskanych z tyt. prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie "not rabatowych" skierowanych bezpośrednio do aptek, ponieważ nie są one nabywcą przedmiotowego leku od Spółki lecz stanowią jedynie kolejne ogniwo dystrybucji." Zdaniem Sądu treść przepisu art.12 ust 3 u.p.d.o.p. nie stoi na przeszkodzie wyłączeniu z przychodu podatnika udzielonych bonifikat i skont (również rabatów) osobie trzeciej to jest osobie związanej z podatnikiem w łańcuchu obrotu towarowego jedynie pośrednio. Nie wynika to ani z art. 12 ust.1, ani z art.12 ust.3 u.p.d.o.p., w których kryterium przedmiotowym jest przychód osoby prawnej jako podatnika. Wskazane w przepisie art. 12 u.p.d,o,p, przypadki, stanowiące zdarzenia podatkowe, nie wyłączają możliwości uznania za przychód przysporzeń pochodzących od osoby trzeciej, niezwiązanej bezpośrednią umową cywilno – prawną. Analogicznie - obniżenie przychodu w wyniku przewidzianych tym przepisem zdarzeń – udzielenie bonifikt, skont - osobom nie będącym bezpośrednimi kontrahentami jest dopuszczalne bo nie jest zabronione. Reasumując – skoro z literalnego brzmienia przepisu art.12 ust 3 u.p.d.o.p. nie wynika zakaz pomniejszenia przychodu o udzielane bonifikaty lub skonta osobom nie związanym z podatnikiem bezpośrednią umową handlową, a przepis w tym przypadku przyjmuje przychód do opodatkowania w wartościach rzeczywistych, brak jest przeszkód prawnych do uznania, że noty rabatowe pomniejszają przychód podatnika. Ze wskazanych przyczyn Sąd uznał skargę za uzasadnioną. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., uchyla ten akt, o czym stanowi art. 146 § 1 P.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzyga na podstawie art. 200 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł jak w sentencji.