II SA/Ol 892/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. B. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miejska w Giżycku podjęła w dniu 6 grudnia 2007 r. uchwałę Nr XV/103/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ulicy Białostockiej w Giżycku. Uchwałę tę podjęto na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Pismem z 4 sierpnia 2010 r. J.B. wystąpiła do Rady Miejskiej w Giżycku z wezwaniem do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego polegającego na nieuzasadnionym ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej, które to ograniczenie wynika z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu ulicy Białostockiej w Giżycku. Wskazała, iż zapis § 5 tej uchwały dotyczący zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego nie zezwala na lokalizację inwestycji wymagającej sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na wezwanie Rada przedstawiła stanowisko architekta miejskiego, z którego wynika, iż w dniu 1 lipca 2010 r. Rada Miejska w Giżycku uchwałą nr XLIII/59/10 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy usługowo - przemysłowo - mieszkaniowej przy ul. Suwalskiej, Białostockiej, linii kolejowej i ul. Obwodowej w Giżycku, w którym nastąpiła likwidacja zapisów dotyczących nieaktualnych granic pośredniej strefy ochrony ujęcia wody. Obecnie dokumentacja prac planistycznych dotycząca sporządzonego planu została przedstawiona Wojewodzie Warmińsko - Mazurskiemu celem oceny jej zgodności z przepisami prawa i skierowania do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko - Mazurskiego. W dniu 21 września 2010 r. (data nadania przesyłki w UP) J.B., działająca poprzez pełnomocnika - adwokata A. B., skierowała za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniosła o stwierdzenie nieważności albo niezgodności z prawem § 5 uchwały Rady Miejskiej w Giżycku Nr XV/103/07 z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. Białostockiej w Giżycku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej kwestionowany przez nią zapis narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 20 i 22 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione ograniczenie możliwości korzystania z nieruchomości w stopniu uniemożliwiającym prowadzenie zamierzonej działalności gospodarczej. Podała, iż kwestionowany przez nią zapis nie zezwala na lokalizację inwestycji wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast z rozporządzenia Nr 4/03 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z 10 czerwca 2003 r. (Dz. Urz. Wojewody Warmińsko - Mazurskiego Nr 92, poz. 1297), które określa aktualne granice strefy ochronnej wód podziemnych wynika, iż strefa ta nie obejmuje terenów położonych między ulicami Suwalską, Białostocką i Szosą Obwodową. Pomimo tego w dalszym ciągu na mapach stanowiących załącznik do kwestionowanego planu jest naniesiona strefa ochronna, która stanowi ograniczenie w prawie dysponowania nieruchomościami. Stosownie zaś do art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istnieje obowiązek uwzględniania prawa własności, który powiązany jest z art. 20 i 22 Konstytucji RP, z których wynika zakaz ograniczania prawa wolności prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa a następnie skierowała sprawę do sądu administracyjnego. Pełnomocnik strony powołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1387/09 oraz z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 522/10, z których wynika, iż dopuszcza się możliwość zaskarżenia aktu prawa miejscowego przez posiadacza zależnego nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w Giżycku wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu skarga ta pozostaje bezprzedmiotowa, bowiem uchwałą Rady Miejskiej w Giżycku z dnia 1 lipca 2010 r. Nr XLIII/59/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy usługowo - przemysłowo - mieszkaniowej przy ul. Suwalskiej, Białostockiej, linii kolejowej i ul. Obwodowej w Giżycku zaskarżona uchwała została uchylona. Nowa uchwała dotycząca terenu ulicy Białostockiej została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko - Mazurskiego nr 130 z dnia 26 sierpnia 2010r. i weszła w życie 30 dni od daty jej publikacji. Podkreślono, iż najważniejszą kwestią wobec zarzutów skargi jest fakt, że aktualnie obowiązujący plan miejscowy dla tego terenu lokalizuje strefę ochronną wód podziemnych w sposób nie obejmujący nieruchomości skarżącej. Na wezwanie Sądu dotyczące wykazania podstawy prawnej interesu skarżącej pełnomocnik strony przedstawił odpis umowy dzierżawy zawartej w dniu 3 czerwca 2009 r., której przedmiotem jest nieruchomość o nr ewidencyjnym "[...]" objęta zaskarżoną uchwałą. Nadto powołał przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym prawo zagospodarowania terenu przysługuje podmiotowi mającemu do niego tytuł prawny, a takim tytułem w ocenie strony nie jest wyłącznie prawo własności, czy użytkowania wieczystego ale także prawo mające swe źródło w umowie dzierżawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1 ). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż sądy administracyjne oceniają, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany). Na wstępie wobec twierdzenia Przewodniczącego Rady Miejskiej w Giżycku odnośnie bezprzedmiotowości złożonej skargi z uwagi na fakt wyeliminowania skarżonej uchwały z obrotu prawnego, gdyż uchwałą z dnia 1 lipca 2010 r. nr XLIII/59/10 uchwalono nowy plan dla przedmiotowego terenu, który z chwilą wejścia w życie uchylił uchwałę z dnia 6 grudnia 2007r. nr XV/103/07, stwierdzić należy, iż pomimo, że skarżona uchwała w momencie orzekania przez Sad stanowi już nieobowiązujący akt prawny, gdyż nowa uchwała z dnia 1 lipca 2010 r. zaczęła obowiązywać z dniem 26 września 2010 r., to jednak jej uchylenie nie oznacza jeszcze, że przestała ona kształtować stosunki prawne, istniejące nadal po dacie jej uchylenia. Zmiana lub uchylenie uchwały zaskarżonej do sądu nie czyni zbędnym wydania wyroku przez sad, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie. Wskazać należy w tym miejscu, że zgodnie z uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 r. (Dz. U. Nr 109, poz. 527) dotyczącą wykładni art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, skarga na uchwałę rady gminy jest dopuszczalna także, gdy uchwała taka została zmieniona lub uchylona, ale może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej zmianę lub uchylenie. Skarga do Sądu jest zatem w takim przypadku dopuszczalna, jeżeli wystąpi sama możliwość zastosowania wadliwej uchwały a nie dopiero w przypadku rzeczywistego jej zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2010, sygn. akt I OSK 50/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii posiadania przez skarżącą interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.) zwanej dalej: ustawą s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wobec takiego brzmienia powołanego przepisu zawsze badanie przez Sąd zasadności skargi pod względem merytorycznym, musi być poprzedzone kontrolą spełnienia przesłanek warunkujących skuteczne wniesienie skargi, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy s.g. Na tym etapie Sąd bada czy skarżąca wykazała naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia, jakie nastąpiło na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały oraz, czy zachowany został tryb poprzedzający wniesienie skargi do sądu. Analizując rozpoznawaną sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca wyczerpała tryb poprzedzający wniesienie skargi, gdyż wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, lecz nie posiada legitymacji do skarżenia przedmiotowej uchwały. W nauce prawa pojęcie interesu prawnego, którego naruszenie, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy s.g. stanowi wymóg zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy do sądu administracyjnego, odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego a zaskarżonym aktem. Interes prawny musi mieć charakter konkretny i indywidualny ( J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 603). Podstawą zaskarżenia jest więc niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianego interesy lub uprawnienia konkretnego podmiotu. Podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy s.g. winien wykazać, iż na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jego skonkretyzowanego interesu lub uprawnienia oraz winien wskazać normę prawną, z której wynika, że interes ten jest przez prawo chroniony. Poza tym jak wynika, z treści tego przepisu naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego winno nastąpić z momentem uchwalenia skarżonej uchwały, przepis ten nie dotyczy sytuacji, które mogą zaistnieć w przyszłości. Wszystkie te okoliczności winny być wykazane przez skarżącego uzasadniającego swoją legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. W rzeczonej sprawie należało zatem ustalić czy zapis § 5 skarżonej uchwały Rady Miasta Giżycka z dnia 6 grudnia 2007 r. nr XV/103/07 narusza prawem chronione uprawnienie lub interes prawny skarżącej. Przy czym jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 476/04 (dostępne w internetowej bazie CBOIS) w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy s.g. może być tylko podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona w tym trybie nie ma bowiem charakteru action popularis, co oznacza, iż do jej wniesienia nie uprawnia sama sprzeczność z prawem skarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r. sygn. akt OSK 1437/04, Wokanda 2005, nr 7-8, str. 69; St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego" Wydanie NSA 2005, str. 367). Podobnie w wyroku NSA z dnia 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01, stwierdzono, że nawet ewentualna sprzeczność skarżonej uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesy prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także, zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem jego interesu prawnego lub uprawnienia. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej. Nadto legitymacji skargowej nie można wywodzić z ogólnych przepisów różnych ustaw, ani też z zasad Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2002r. sygn. akt IV SA 1486/01, dostępne w internetowej bazie CBOIS). W orzecznictwie panuje nadto jednomyślność co do tego, iż to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, iż skarżona uchwała narusza jego prawnie chroniony interes prawny lub uprawnienie, gdyż naruszenia takiego nie sposób domniemywać. W postępowaniu kwestionującym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego interes prawny posiada podmiot mający na terenie objętym zaskarżonym aktem samorządu gminnego nieruchomość, do której służą mu prawa rzeczowe - własność, użytkowanie wieczyste. Jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie sadowo - administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2008r. sygn. akt II OSK 1335/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1413/07, wyrok NSA z dnia 4 września 2008r. sygn. akt II OSK 133/08, dostępne w internetowej bazie CBOIS), bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty zatem ogranicza i "narusza" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym, bezwzględnie obowiązującym (erga omnes). Uchwalając taki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ jest obowiązany chronić prawo własności i ograniczać je jedynie w niezbędnym zakresie podyktowanym potrzebami czy interesem ogółu, o czym stanowi art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm). Takiego obowiązku nie ma natomiast w odniesieniu do innych osób powiązanych obligacyjnie z właścicielem nieruchomości. Zatem plan narusza interes właściciela w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy s.g., który jest interesem znajdującym oparcie w przepisie prawa materialnego (prawnie chronionym, własnym, konkretnym i indywidualnym), co oznacza, że jest "prawnym". Interes natomiast dzierżawcy, bądź innego podmiotu należy zakwalifikować wyłącznie jako tzw. interes faktyczny. Nie znajduje on podstawy w przepisie prawa materialnego, gdyż jego źródło stanowi stosunek obligacyjny. Nie jest to także interes własny i indywidualny, albowiem opiera się na sytuacji prawnej innego podmiotu - właściciela nieruchomości. Dzierżawca nieruchomości nie jest legitymowany do zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem plan ten nie narusza jego interesu prawnego. Prawa obligacyjne to prawa skuteczne jedynie pomiędzy stronami danego stosunku prawnego (inter parens) w przeciwieństwie do praw bezwzględnie obowiązujących czyli skutecznych względem wszystkich. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych ten pogląd był dominujący, natomiast Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znane są także ostatnie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. z dnia 19 maja 2010 sygn. akt II OSK 522/10, z dnia 4 listopada 2009 sygn. akt II OSK 1387/09, czy też wyrok z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 226/09 (dostępne w internetowej bazie CBOIS), w których stwierdzono, że dotychczasowe orzecznictwo, w którym wypowiadano pogląd, iż legitymowanym do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy s.g. jest podmiot mający na terenie objętym planem miejscowym nieruchomość, do której służą mu prawa rzeczowe - własność czy użytkowanie wieczyste - nie stanowi reguły generalnej, od której nie dopuszcza się żadnych odstępstw - wyjątków wynikających ze względów uzasadnionych szczególnymi warunkami. W każdej bowiem konkretnej sprawie należy ocenić, czy nie tylko stosunek prawno - rzeczowy może stanowić podstawę do skutecznego podnoszenia przez skarżącego, że jego prawo zostało naruszone kwestionowaną uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też z uwagi na zapisy planu miejscowego wynikające z regulacji ustaw szczególnych m.in. obowiązków wynikających z takich zapisów planu miejscowego, które mogą dotyczyć nie tylko właścicieli nieruchomości objętych zapisami planu lecz także ich posiadaczy, co wynika m.in. z ustawy o ochronie zabytków. W każdym konkretnym przypadku należy zbadać czy faktycznie dzierżawca nie może wskazać żadnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby jego interes prawny lub uprawnienie w kwestionowaniu zapisów planu miejscowego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę skarżąca, będąca na mocy umowy zawartej z właścicielem nieruchomości jej dzierżawcą od dnia 3 czerwca 2009 r. nie wykazała, iż na skutek zapisu § 5 skarżonej uchwały doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między skarżonym zapisem uchwały a jej własną indywidualną sytuacją prawną. Skarżąca strona poza powoływaniem art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności, powoływała także przepis art. 20 i 22 Konstytucji RP, jednakże jak już wyżej wskazano legitymacja skargowa, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy s.g. nie może być wywodzona z zasad ogólnych Konstytucji RP. Skarżąca nie wykazała bowiem, aby przysługiwało jej konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone tym zakazem. Nadto pozostaje także wskazać skarżącej, iż w dacie zawierania przez nią umowy dzierżawy kwestionowany przez nią zapis planu już obowiązywał o czym skarżąca winna wiedzieć, a pomimo tego zawarta została przez nią umowa dzierżawy dotycząca nieruchomości dla której zapis planu miejscowego przewidywał ograniczenia w zagospodarowaniu. Trudno zatem uznać, iż to ten zapis planu miejscowego ograniczał skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej. Podobnie jako nietrafne należało ocenić wywiedzenie interesu prawnego skarżącej z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przepis ten statuuje zasadę ogólną prawa do zagospodarowania terenu do którego stronie przysługuje tytuł prawny zgodnie właśnie z zapisami planu miejscowego albo wydanej decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to interesu publicznego oraz osób trzecich. Zasada powyższa właśnie wskazuje na dopuszczalność zagospodarowania terenu w sposób przewidziany m.in. zapisami planu. Trudno zatem na tej podstawie wywieść interes prawny skarżącej do zagospodarowania dzierżawionej przez nią działki, skoro sposób tego zagospodarowania pozostawałby w sprzeczności z zapisami planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutu wprowadzenia ograniczeń wolności działalności gospodarczej poprzez ograniczenie w inwestowaniu w drodze innego niż ustawa aktu prawnego wskazać należy, iż rozważenie czy na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwe jest wprowadzenie ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz czy w danej uchwale zasadnie wprowadzono takie ograniczenia stanowi ocenę zgodności skarżonego zapisu planu z obiektywnym porządkiem prawnym. Dokonanie takiej merytorycznej oceny skarżonej uchwały jest możliwe jednak dopiero po ustaleniu, iż skarżącej przysługuje stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy s.g. legitymacja do jej zaskarżenia. Skoro Sąd doszedł do przekonania, iż w tej sprawie skarżącej brak jest legitymacji, nie jest możliwe rozpoznawanie jej zarzutów dotyczących niezgodności z prawem skarżonego zapisu planu. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.