I SA/Po 917/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Jerzy Małecki (spr.) WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M.K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę /-/K.Wolna-Kubicka /-/W.Zygmont /-/J.Małecki W dniu [....] czerwca 2010 r. M. K. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z organizacją spotkań z kontrahentami w siedzibie prowadzonej działalności oraz w restauracji. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest komandytariuszem spółki osobowej, zajmującej się sprzedażą asortymentu budowlanego. Spółka celem zwiększenia wartości swojej sprzedaży oraz ugruntowania wśród klientów znajomości loga [...] własnych marek: [...] i [...] - zamierza podjąć wobec swoich klientów szereg działań marketingowych, m.in. Spółka ponosi również koszty usług gastronomicznych związanych ze spotkaniami przedstawicieli handlowych Spółki z jej kontrahentami. Zdarza się, że spotkanie z kontrahentem ma miejsce poza biurem Spółki, gdyż przedstawiciel Spółki proponuje kontrahentowi spotkanie w restauracji. W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych ze spotkaniami z kontrahentami w biurze Spółki oraz poza jej siedzibą. Czy wydatki poniesione przez Spółkę na spotkania z kontrahentami w siedzibie Spółki oraz poza nią stanowią koszt uzyskania przychodu dla strony w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010, Nr 51, poz. 307 ze zm., powoływana w skrócie jako u.p.d.o.f.), w tej części w jakiej - zgodnie z art. 8 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. - jest on określany (przyporządkowany stronie) proporcjonalnie do udziału w zysku posiadanym przez stronę w Spółce? Wnioskodawca wyraził pogląd, iż koszty usług gastronomicznych związanych ze spotkaniami przedstawicieli handlowych Spółki z jej kontrahentami stanowią koszt podatkowy w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż wydatki te są ponoszone w celu uzyskania przychodu. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] września 2010 r., znak [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe w części dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na spotkania z kontrahentami w restauracji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że wydatki ponoszone na posiłki oraz napoje w restauracji podczas spotkań z kontrahentami, mają cechy reprezentacji i w związku z tym nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W pozostałej części stanowisko wyrażone przez wnioskodawcę został uznane za prawidłowe. W dniu [...] września 2010 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym strona nie zgodziła się z wydaną interpretacją stwierdzając, że w zakresie w jakim organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe interpretacja jest błędna i powinna zostać zmieniona. Odpowiadając na wezwanie, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał stanowisko prezentowane w interpretacji. W skardze z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 14c w zw. z art. 14h w zw. z art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), poprzez wydanie interpretacji z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, gdyż organ podatkowy nie odniósł się do stanu faktycznego przedstawionego przez stronę, a udzielił tzw. "sztampowej" odpowiedzi; 2) art. 14e § 1 w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu interpretacji orzecznictwa sądów administracyjnych, 3) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, że spotkania biznesowe odbywane w restauracjach z kontrahentami nie stanowią kosztu podatkowego, 4) art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, że wydatki związane ze spotkaniami odbywanymi z kontrahentami w restauracjach stanowią koszty reprezentacji, o jakich mowa w tym przepisie. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzuca, iż organ podatkowy nie zwrócił uwagi na wszystkie aspekty, jakie przedstawione zostały przez stronę w stanie faktycznym opisanym we wniosku, a wnioski, do których doszedł organ były kategoryczne i zaskakujące. Skarżący uważa, że we wniosku jednoznacznie stwierdził, iż spotkania w restauracji nie mają charakteru wytwornej i okazałej kolacji (obiadu czy lunchu), czy specjalnie zorganizowanej imprezy i nie wiąże się to z chęcią zaimponowania kontrahentowi okazałością czy wystawnością. Organizując spotkanie Spółka chce przede wszystkim omówić bieżące sprawy biznesowe. Celem, dla którego organizowane jest spotkanie, nie jest więc chęć okazania przepychu, gdyż posiłek serwowany w restauracji nie jest szczególnie "okazały", czy "wytworny". Ponadto skarżący nie zgodził się ze sposobem interpretacji przepisów u.p.d.o.f., tj. art. 23 ust. 1 pkt 23 oraz art. 22 ust. 1. Powołując orzecznictwo wskazał, iż aby określone wydatki zostały uznane za reprezentacje muszą wychodzić poza ustalone normy czy zwyczaje, mieć istotnie charakter wytworności i wystawności, a celem ich poniesienia jest wyłącznie kreowanie wizerunku firmy. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest wykreowanie odpowiedniego obrazu podatnika, to koszty te mają z pewnością charakter reprezentacyjny. Skarżący uważa, że koszty reprezentacji nie zawsze będą wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Nie są one kosztami podatkowymi wtedy, gdy mają charakter reprezentacyjny. Zatem w określonej sytuacji wydatki te - co do zasady - mogą stanowić koszty podatkowe. W ocenie skarżącego w zaskarżonej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej starał się zdefiniować słowo "reprezentacja" zawarte w art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., bez uwzględnienia w tym zakresie dorobku sądów administracyjnych, a wskazuje na to m.in. brak przywołania przez organ podatkowy orzecznictwa sądów w wydanej interpretacji. Zatem w rozważanej sytuacji przedmiotowe wydatki nie stanowią kosztów reprezentacji, o jakich mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23 ww. ustawy. W ocenie skarżącego spełniona została przesłanka, iż wydatki związane z odbywaniem w przedstawionej sytuacji spotkań biznesowych z kontrahentami nie mieszczą się w katalogu kosztów, niestanowiących kosztów uzyskania przychodu. Równocześnie wydatki te mają ścisły związek z prowadzoną działalnością Spółki, gdyż można je uznać za wydatki mające na celu osiągnięcie przychodu, bądź zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Stąd wydatki te stanowią dla skarżącego koszt podatkowy o jakim mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., w tej części w jakiej - zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. - jest on określany proporcjonalnie do udziału w zysku posiadanym przez stronę w Spółce. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności w świetle, której sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony we wniosku z dnia [...] września 2010 r. i stanowił podstawę faktyczną interpretacji, przy czym treść tego aktu została zdeterminowana pytaniem zadanym we wniosku oraz wyrażonym stanowiskiem strony. Skład orzekający w niniejszej sprawie, podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym wnioskodawca nie ma uprawnienia w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na spotkania z kontrahentami w restauracji. Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W pierwszej kolejności Sąd dokonał oceny zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania i uznał, że organ podatkowy nie naruszył art. 14c, art. 14 e oraz art. 14h w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl art. 14c § 2 cyt. ustawy w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z powyższych przepisów wynika, iż niezbędne jest, aby indywidualna interpretacja zawierała wyraźną odpowiedź na pytanie zadane przez podatnika we wniosku o interpretację. Jeżeli organ uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe obowiązany jasno zaprezentować stanowisko prawidłowe wraz z jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Prawidłowe uzasadnienie prawne indywidualnej interpretacji winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko wraz z podaniem ich treści oraz wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście przedstawionego przez stronę stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, zaskarżona indywidualna interpretacja zawiera wszystkie wskazane powyżej elementy. Organ w sposób jednoznaczny stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego jest nieprawidłowe i jednocześnie przedstawił prawidłową wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Przepis art. 14h Ordynacji podatkowej przewiduje, iż w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Z przepisu tego wynika zatem, że przy wydawaniu interpretacji indywidualnych należy stosować ogólne zasady postępowania podatkowego, w tym wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - zasadę postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zaprezentowanie w zaskarżonej indywidualnej interpretacji stanowiska odmiennego od przedstawionego przez stronę nie może stanowić o naruszeniu zasady zaufania, wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Nie świadczy o tym również brak odniesienia się organu do argumentów zawartych w powołanym przez stronę orzecznictwie. Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy Sąd za nieuzasadniony uznał także zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 22 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Analiza art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. pozwala wywieść, że aby zaliczyć poniesiony przez podatnika wydatek do kosztów uzyskania przychodów musi on spełniać szereg wymogów. Przede wszystkim musi on zostać poniesiony przez podatnika, być wydatkiem rzeczywistym oraz pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Ponadto wydatek ten musi zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, co oznacza, że musi on pozostawać z przychodem w związku przyczynowo-skutkowym tego rodzaju, że jego poniesienie ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Kolejnym warunkiem jest właściwe udokumentowanie tego wydatku. Wydatki spełniające wskazane powyżej wymagania stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pod tym jednak warunkiem, że nie zostały one ujęte w katalogu zawartym w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. Przepis ten zawiera zamknięty katalog kosztów (wydatków, odpisów, rezerw) nieuznawanych przez ustawodawcę za koszty uzyskania przychodów. Oznacza to, że przy ustalaniu dochodu, stanowiącego podstawę opodatkowania, skarżący nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów takich kosztów, które zostały enumeratywnie w nim wymienione. Stąd też, badając zasadność zaliczenia jakiegoś wydatku do kosztów uzyskania przychodów należy uwzględnić treść art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż stwierdzenie w oparciu o ten przepis, że dany wydatek nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu przesądza o braku możliwości zakwalifikowania go do kosztów podatkowych. W poczet wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów ustawodawca zaliczył między innymi tzw. koszty reprezentacji. Z przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej spółka ponosi m.in. koszty usług gastronomicznych związanych ze spotkaniami przedstawicieli handlowych spółki z jej kontrahentami. Zdarza się, że spotkanie z kontrahentem ma miejsce poza biurem Spółki, gdyż przedstawiciel Spółki proponuje kontrahentowi spotkanie w restauracji. Przedstawiciel Spółki zapraszając danego kontrahenta do restauracji płaci za takie spotkanie (za kawę, herbatę, obiad, czy kolację). Organizując spotkanie Spółka chce przede wszystkim omówić bieżące sprawy biznesowe. Skarżący uważa, iż celem, dla którego organizowane jest spotkanie, nie jest chęć okazania przepychu, gdyż posiłek serwowany w restauracji nie jest szczególnie "okazały", czy "wytworny". W myśl art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Zarówno organ jak i strona skarżąca prawidłowo wskazują, że pojęcie "reprezentacja" nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji za zasadne strony uznały posłużenie się definicją słownikową, w świetle której reprezentacji towarzyszą cechy takie jak wystawność czy okazałość. W ocenie Sądu ani potocznego rozumienia pojęcia "reprezentacja" ani jego definicji słownikowej, nie można wprost przenieść na grunt przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W piśmiennictwie dotyczącym zagadnień związanych z podatkami dochodowymi do wydatków na reprezentację zalicza się koszty poczęstunku gości podmiotu gospodarczego, uczestników konferencji, przyjęć i posiedzeń, koszty poczęstunków z okazji świąt branżowych, państwowych, wręczania nagród i odznaczeń; koszty imprez artystycznych organizowanych z okazji uroczystości, zakupy kwiatów do dekoracji pomieszczeń oraz przeznaczonych do wręczania określonym osobom; kosztów uczestnictwa na zewnątrz firmy w przyjęciach, spotkaniach, posiedzeniach, konferencjach, zjazdach i innych imprezach organizowanych okazjonalnie lub na okoliczność świąt, rocznic i celowych przedsięwzięć reprezentacyjnych, również w imprezach towarzyszących, w tym także koszty wyjazdów zagranicznych związanych z reprezentowaniem firmy w tych imprezach. Zgodnie z podejściem funkcjonalnym przez reprezentację należy rozumieć działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych związane z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z przyjmowaniem i utrzymywaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów (zob. B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz; Warszawa 1997; powoływany w S. Babiarz, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2009, Wrocław 2009). Stanowisko to należy odnieść również do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Sądu nieuzasadnione jest akcentowanie wystawności i okazałości jako elementów nadających określonemu wydatkowi cechy kosztu poniesionego na reprezentację. W wyroku z dnia 5 maja 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1412/97 (publ. LEX nr 32951) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "reprezentacja" nie musi odnosić się do okazałości, wystawności, a odnosi się do dobrego reprezentowania firmy, które może polegać na odpowiednim ubiorze pracowników, wystroju firmy, jej logo, sposobie podejmowania klientów. Na gruncie przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. "reprezentację" należy rozumieć jako wszelkie działania związane z tworzeniem wizerunku przedsiębiorcy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nim w sposób pośredni powiązane. Przede wszystkim zaś jest to właśnie dążenie do stworzenia skierowanego na zewnątrz, pozytywnego wizerunku przedsiębiorcy, takiego jaki – wiedziony doświadczeniem i specyfiką działalności – chciałby wykreować na użytek kontrahentów (klientów). Wizerunek ten, postrzegany i określany jako pozytywny, wcale nie musi odzwierciedlać dostatku, okazałości, zamożności itp. W niektórych sytuacjach wizerunkiem pozytywnym będzie taki, który wykaże cechy przedsiębiorcy takie, jak prostota, zapobiegliwość, oszczędność itp. Na taki wizerunek podmiotu również należy "zapracować" i ponieść stosowne do niego wydatki na reprezentację. Być może będą one miały inny charakter, niż wydatki zmierzające do wykazania zamożności, ekskluzywności i okazałości, ale wciąż będą to wydatki na reprezentację. Dążenie do stworzenia tego wizerunku, nawet gdy w powszechnym odczuciu nie budzi on pozytywnych skojarzeń, i ponoszenie w tym celu określonych wydatków, będzie oznaczało, że podatnik ponosi wydatki na reprezentację. Przypisywanie reprezentacji cech takich, jak wystawność, okazałość, wytworność, ekskluzywność, wynika w gruncie rzeczy z faktu, iż te właśnie cechy powszechnie postrzegane są jako pozytywnie charakteryzujące wizerunek określonego podmiotu, kojarzące się z wysokim statusem i pozycją społeczną. Jednakże nie oznacza to, że budowanie wizerunku może odbywać się wyłącznie poprzez działania nadzwyczajne, wykraczające poza przyjęte standardy. Podkreślić należy, że wskazywane przez strony wystawność i okazałość są cechami reprezentacji, ale nie są to jedyne cechy kwalifikujące określony wydatek do kosztów reprezentacji. Oznacza to, że ich wystąpienie nie jest konieczne, aby tak właśnie konkretny wydatek zakwalifikować. Zdaniem Sądu wydatki na spotkania biznesowe w restauracjach, w tym na spożywane tam posiłki i napoje, jako skierowane do kontrahentów (potencjalnych kontrahentów), stanowią koszty reprezentacji, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. Służą bowiem stworzeniu odpowiedniego wizerunku gospodarza jako podmiotu gościnnego, dbającego o uczestników spotkania, stosującego się do przyjętych zwyczajów, szanującego te zwyczaje. Innymi słowy, wydatki takie mają się przyczynić do pozytywnego nastawienia rzeczywistych i potencjalnych kontrahentów czy klientów. Rozszerzanie spotkań o posiłek spożywany w odpowiednim miejscu, profesjonalnie przyrządzony i podany, jest powszechnym zwyczajem, właśnie z tego względu, iż uznaje się go za pomocny w zbudowaniu tego pozytywnego nastawienia (wizerunku). Przy czym powszechność takiego zwyczaju nie odbiera mu cech reprezentacji. Wydatki na usługi gastronomiczne, zakup posiłków i napojów, w tym alkoholowych, nie są kosztami uzyskania przychodu z woli ustawodawcy, który zaliczył je do kosztów reprezentacji. Jednoznacznie wynika to z treści art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. Ustawodawca nie musiał inaczej formułować tego przepisu, aby wykluczyć wydatki na usługi gastronomiczne, żywność i napoje z kosztów uzyskania przychodów. Powyższy pogląd, który skład orzekający w pełni podziela został również zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2010 r., o sygn. akt I SA/Gd 407/10. W realiach współczesnej działalności gospodarczej, różnego rodzaju spotkania biznesowe, szkolenia i konferencje stały się jej codziennymi elementami. Jednak nie oznacza to, że każdy wydatek wiążący się z takimi spotkaniami może być uznany za koszt uzyskania przychodów, również z tego względu, że tak zdecydował ustawodawca. Organizowanie zatem spotkań z kontrahentami w restauracji, także wtedy, gdy poświęcone są omówieniu spraw służbowych, może mieć wpływ na ich nastawienie do gospodarza i taki jest cel wyboru takiego miejsca spotkania. Nie należy utożsamiać tego ze wskazanym w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. celem w postaci uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła. Stanowisko Sądu w niniejszej sprawie jest zgodne z poglądem wyrażonym w prawomocnych orzeczeniach, m.in. wyroku WSA w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2010 r. o sygn. akt I SA/Po 263/10; WSA w Gdańsku z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 28/09; wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 925/09; wyroku WSA w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 127/10; (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenia powyższe, co prawda zapadły na tle stosowania art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) jednak zachowują one aktualność na tle rozpatrywanej sprawy, bowiem przepis ten ma tożsame brzmienie jak art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. W kontekście powyższego prawidłowe jest stanowisko organu, w świetle którego wydatki ponoszone na posiłki i napoje spożywane podczas spotkań przedstawicieli Spółki, w której skarżący jest wspólnikiem, z klientami, odbywających się w restauracji nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Zatem zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. nie znajduje uzasadnienia. Sąd nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pomimo, iż organ nie przedstawił argumentacji w zakresie powoływanych przez stronę skarżącą orzeczeń sądowych, otrzymała ona indywidualną interpretację zawierającą prawidłowe stanowisko o braku możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych ze spotkaniami z kontrahentami organizowanymi w restauracjach. Udzielona skarżącej Spółce interpretacja przepisów ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.) jest prawidłowa, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. K. Wolna-Kubicka W. Zygmont J. Małecki