III SA/Wa 1434/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. K. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący – M. K., 15 lutego 2010 r. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawił następujący stan faktyczny: Wraz z żoną K. i jej matką J. M., Skarżący 2 lutego 2007 r. kupił działkę, na której wspólnie wybudowali oni dom jednorodzinny o dwóch lokalach. Po zakończeniu budowy Skarżący i jego żona znieśli współwłasność. Wyodrębniona została działka, której stali się właścicielami. Skarżący podniósł, iż w Urzędzie Skarbowym W. udzielono informacji, że w wybudowanym domu nie muszą być zameldowani oboje małżonkowie, jeżeli nie mają rozdzielności majątkowej i chcą skorzystać z ulgi meldunkowej, ponieważ ulga ta dotyczy obojga małżonków. W wybudowanym domu, 3 kwietnia 2008 r. w zameldowała się zatem tylko żona Skarżącego. Zameldowanie trwało do dnia zbycia nieruchomości, tj. do 6 sierpnia 2009 r. W 2010 r. pracownik ww. Urzędu Skarbowego poddał w wątpliwość prawo Skarżącego do skorzystania z ulgi meldunkowej. Skarżący wskazał wyroki sądów administracyjnych oraz interpretacje indywidualne, z których wynikało, że ulga przysługuje także w przypadku zameldowania w zbywanym lokalu jednego z małżonków. W związku z powyższym Skarżący zadał pytanie, czy w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości stanowiącej wspólność małżeńską przysługuje mu ulga meldunkowa, jeżeli był tam zameldowany tylko jeden z małżonków? Zdaniem Skarżącego skoro sądy administracyjne oraz Dyrektor Izby Skarbowej w R. uznali, że w przypadku odpłatnego zbycia współwłasności małżeńskiej do skorzystania z ulgi meldunkowej wystarczające jest zameldowanie w lokalu na pobyt stały nie krótszy niż 12 miesięcy tylko przez jednego z małżonków, spełnia on warunki do skorzystania z tej ulgi, ponieważ jego małżonka była zameldowana przez 16 miesięcy. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe. Przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – dalej: "u.p.d.o.f.", regulujących opodatkowanie odpłatnego zbycia nieruchomości, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 (źródło przychodów), art. 30e (stawka, termin płatności), art. 19 ust. 1 (przychód), art. 22 ust. 6e (koszty uzyskania przychodu), art. 21 ust. 1 pkt 126 (ulga meldunkowa), art. 21 ust. 21 (wymóg złożenia oświadczenia). Zdaniem Organu, ponieważ sprzedaż przedmiotowego budynku nastąpiła przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, stanowi ona źródło przychodu wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Minister Finansów wyjaśnił, że na mocy art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1316) – dalej "ustawa nowelizująca", do przychodu uzyskanego przez Skarżącego zastosowanie mają zasady określone u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2008 r. Wskazał również wynikający z art. 8 ust. 3 ustawy nowelizującej właściwy w stanie faktycznym sprawy, termin złożenia przewidzianego w art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. oświadczenia podatnika, że spełnia warunki do zwolnienia. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. nie określa daty, od której należy liczyć okres zameldowania oraz nie uzależnia zameldowania, a tym samym prawa do zwolnienia, od posiadania tytułu własności nieruchomości lub lokalu. Istotny jest fakt zameldowania podatnika w zbywanym lokalu (budynku) na pobyt stały przez okres co najmniej 12 miesięcy. Każdy roczny okres zameldowania w zbywanym budynku (lokalu) uprawnia podatnika do zwolnienia, także taki, który nie przypada na okres bezpośrednio poprzedzający dzień zbycia. Powołując się na art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f., zgodnie z którym przedmiotowe zwolnienie ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków, Minister Finansów wywiódł, że w razie zbycia lokalu stanowiącego współwłasność obojga małżonków, każdy z małżonków jako odrębny podatnik uzyska dochód w wysokości połowy wartości prawa, a zatem kwestię zastosowania zwolnienia należy rozpatrywać odrębnie w stosunku do każdego z małżonków. Tym samym 12 miesięczny okres zameldowania na pobyt stały należy liczyć odrębnie dla każdego z małżonków. Zdaniem Ministra Finansów zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. uzależnione jest od spełnienia łącznie dwóch warunków, tj. zameldowania na pobyt stały nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia oraz terminowego złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia (w przypadku uzyskania przychodu w 2009 r. – najpóźniej do 30 kwietnia 2010 r.). Skarżący nie spełnił warunku zameldowania. Oznacza to, że sprzedaż przedmiotowego budynku mieszkalnego wraz z działką stanowi źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30e u.p.d.o.f. Minister Finansów podkreślił, że tzw. ulga meldunkowa funkcjonuje w polskim systemie podatkowym na zasadzie wyjątku od zasady powszechności opodatkowania. Wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle. W przypadku budynków mieszkalnych stanowiących odrębną nieruchomość ulgą meldunkową objęty jest wyłącznie przychód ze sprzedaży budynku mieszkalnego. Przychód ze sprzedaży gruntu, udziału w gruncie lub w prawie wieczystego użytkowania gruntu związanego ze zbywanym budynkiem, podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z art. 30e u.p.d.o.f. Zdaniem Organu w przypadku, gdy jeden z małżonków nie spełnia warunków do zwolnienia, stosowanie ulgi do obojga jest niedopuszczalne i nie znajduje żadnego oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Istotne znaczenie ma bowiem okoliczność, że podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia budynku mieszkalnego stanowiącego współwłasność małżonków, jest odrębnie każdy z małżonków, a nie małżonkowie łącznie. Dochody z odpłatnego zbycia zostały wyłączone z możliwości łącznego opodatkowania przewidzianego w art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. Skoro zaś każdy z małżonków odrębnie jest podatnikiem podatku dochodowego od dochodów z tytułu odpłatnego zbycia, również warunki zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. należy rozpatrywać odrębnie wobec każdego małżonka. Oznacza to, że każdy z małżonków musi być warunki zwolnienia. Minister Finansów stwierdził, że wskazane przez Skarżącego wyroki sądowe zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację. Pismem z 18 marca 2010 r. Skarżący wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie z 12 kwietnia 2010 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżący wniósł o jej uchylenie i zobowiązanie Organu do orzeczenia o prawidłowości stanowiska Skarżącego. Zarzucił naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 126 w zw. z art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w latach 2007–2008. Uzasadnienie zarzutów skargi zasadniczo stanowi powtórzenie treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Organu o konieczności spełnienia warunków zwolnienia przez oboje małżonków. Jego zdaniem analiza przepisów u.p.d.o.f. dotyczących ulgi meldunkowej oraz ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo prowadzą do wniosku iż do skorzystania z ulgi wystarcza spełnienie wymogu zameldowania przez jednego z małżonków. Do Za oczywistą Skarżący uznał przy tym konieczność spełnienia przez małżonków warunku złożenia oświadczenia określonego w art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. Kierując się zasadą racjonalnego ustawodawcy Skarżący podniósł, że gdyby obowiązek meldunkowy miał dotyczyć odrębnie każdego z małżonków, zostałoby to wprost wskazane w treści przepisu. Tymczasem art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. stanowi wprost, że ulga meldunkowa ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Przyjęcie stanowiska Ministra Finansów zbędnym czyniłoby istnienie tego przepisu. Na poparcie powyższego stanowiska Skarżący przytoczył obszerne fragmenty uzasadnień wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 1785/09; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 21 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 748/09; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 861/09. W ocenie Skarżącego wykładnia gramatyczna art. 21 ust. 1 pkt 126 w zw. z art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w latach 2007–2008) prowadzi do wniosku, że skoro ulga meldunkowa ma zastosowanie do obojga małżonków, spełnienie warunku zameldowania przez jedno z nich nie pozbawia drugiego prawa do skorzystania z ulgi. Stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji nie znajduje oparcia w żadnym z obowiązujących przepisów, a tym samym nie może być uznane za prawidłowe. Zaskarżona interpretacja zaprzecza wskazanemu w niej stanowisku o ścisłej interpretacji przepisów wprowadzających ulgi jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania. W ocenie Skarżącego nie może być również uznane za zasadne stwierdzenie Organu o braku mocy wiążącej orzeczeń sądowych. Zostały one przytoczone jedynie w celu wykazania, że stanowisko Skarżącego znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Arbitralne odrzucenie tej argumentacji, bez odniesienia się do jej zasadności, narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że wydając interpretację przepisów prawa podatkowego nie ustanawia żadnej normy indywidualnej. Jego rola sprowadza się do przedstawienia rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w indywidualnej sprawie. Interpretacja może być uznana za naruszającą prawo tylko wtedy, gdy została wydana niezgodnie z przepisami normującymi wydawanie interpretacji, a nie z przepisami, które są przedmiotem interpretacji. Interpretacja nie może naruszać prawa, które interpretuje. Minister Finansów przytoczył przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993) dotyczące obowiązku meldunkowego osób fizycznych. Stwierdził, że warunkiem skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest potwierdzenie przez właściwy organ gminy faktu zamieszkania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem w lokalu mieszkalnym stanowiącym przedmiot odpłatnego zbycia z zamiarem stałego tam przebywania. Jego zdaniem dokonana przez Skarżącego interpretacja art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. jest błędna, ponieważ nie uwzględnia systematyki u.p.d.o.f. i treści ust. 1 pkt 126. Gdyby racjonalny ustawodawca przewidział zwolnienie dochodów podatnika, który nigdy nie był zameldowany na zbywanej nieruchomości, zapis taki zostałby zawarty w u.p.d.o.f. Minister Finansów podkreślił, że orzecznictwo sądowe w spornej kwestii nie jest jednolite. Wskazał przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1224/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych. Spór stron dotyczył zastosowania tzw. "ulgi meldunkowej", tj. zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. w sytuacji, gdy tylko jeden z małżonków, którzy uzyskali dochód ze sprzedaży budynku (lokalu), spełnił warunek 12-miesięcznego w nim zameldowania. Skarżący uważał, że wynikające z art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. stosowanie ulgi meldunkowej łącznie do obojga małżonków, oznacza że do skorzystania z niej wystarczające jest spełnienie warunku zameldowania tylko przez jednego z małżonków. Zdaniem Ministra Finansów, opartym na okoliczności, że podatnikiem z tytułu sprzedaży budynku (lokalu) jest odrębnie każdy z małżonków, twierdził że każdy z małżonków musi również spełnić warunek zameldowania, aby móc skorzystać z tej ulgi. Sąd stwierdza, że Minister Finansów prawidłowo określił stan prawny, jaki należało zastosować do stanu faktycznego opisanego przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji. Z opisu tego wynikało bowiem, że dom wybudowany został w okresie między 2 lutego 2007 r., kiedy to została zakupiona działka a 3 kwietnia 2008 r., gdy w domu tym na pobyt stały zameldowała się żona Skarżącego. Przepisy art. 21 ust. 1 pkt 26, ust. 21 i ust. 22 straciły moc z dniem 1 stycznia 2009 r. Jednakże zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od 1 stycznia 2007 r. 31 grudnia 2008 r., zastosowanie mają zasady określone w u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym na 31 grudnia 2008 r. Oznacza to, że przedmiotowe zwolnienie mogło mieć zastosowanie do dochodu Skarżącego z tytułu sprzedaży jego domu. W dacie 31 grudnia 2008 r. przepis art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. stanowił, że wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia: a) budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, b) lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, c) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, d) prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie - jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu wymienionym w lit. a)-d) na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z zastrzeżeniem ust. 21 i 22. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 21 u.p.d.o.f. zwolnienie powyższe ma zastosowanie do przychodów podatnika, który, w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, złoży oświadczenie, że spełnia warunki do zwolnienia, w urzędzie skarbowym, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika. Prawidłowo Minister Finansów wskazał, że w przypadku Skarżącego termin złożenia tego oświadczenia wynika z art. 8 ust. 3 ustawy nowelizującej. Kwestia spełnienia warunku złożenia oświadczenia nie była jednakże zagadnieniem budzącym wątpliwości Skarżącego, przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji. Natomiast stosownie do art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 126, ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. W ocenie Sądu w sporze toczącym się w rozpatrywanej sprawie rację należało przyznać Skarżącemu, który oparł je na orzecznictwie sądowym. Skład orzekający w tej sprawie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1946/09, a także w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych wskazanych przez Skarżącego. Stanowisko takie zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 października 2010 r. sygn. akt II FSK 949/09 (wyroki dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych orzeczeń, stanowisko Ministra Finansów o konieczności oceniania możliwości zastosowania przedmiotowego zwolnienia w odniesieniu do każdego z małżonków osobno mogłoby być zaakceptowane, gdyby nie przepis zawarty w art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. Skoro bowiem w przepisie tym ustawodawca zdecydował, że zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 126 ww. ustawy ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków, zasadnym jest wniosek, że mimo spełnienia warunku zameldowania w zbywanej nieruchomości tylko przez jednego z nich, zwolnieniem objęty zostanie także przychód z opłatnego zbycia uzyskany przez małżonka, który warunku tego nie spełnia. Tylko przy takiej interpretacji zwolnienie podatkowe będzie miało zastosowanie łącznie do obojga małżonków, jak tego wymaga art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu Minister Finansów interpretując art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. w powiązaniu z ust. 22 tego artykułu błędnie wywiódł zatem, że dla skorzystania z ulgi meldunkowej przez oboje z małżonków niezbędnym jest. żeby każdy z nich zameldowany był w zbywanym lokalu (budynku) przez wymagany 12-miesięczny okres. Stwierdzić zatem należy, iż wbrew twierdzeniom Organu, wyrażony przezeń pogląd nie znajduje uzasadnienia w treści art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. Przeciwnie, ten właśnie przepis przesądza, że zwolnienie ustanowione w art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. ma zastosowanie do obojga małżonków nawet wtedy, gdy warunek zameldowania spełniony został tylko przez jednego z małżonków. Zasadnie, powołując się na orzecznictwo, Skarżący wywodził, że interpretacja powyższych przepisów przyjęta przez Ministra Finansów zbędnym czyni ustanowienie art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. Tymczasem z założenia racjonalności prawodawcy wyprowadzić należy regułę interpretacyjną, zgodnie z którą każde słowo użyte w tekście aktu prawnego jest potrzebne dla zrekonstruowania wynikającej z tego aktu normy postępowania. W uchwale z 14 czerwca 1995 r. sygn. akt W 19/94 (OTK 1995/1/23) za niezgodną z założeniem o racjonalności prawodawcy Trybunał Konstytucyjny wykładnię prowadzącą do wniosku, że pewien fragment przepisu należałoby uznać za całkowicie zbędny. Jak już Sąd wskazał, taki właśnie byłby skutek zaakceptowania stanowiska Ministra Finansów zajętego w zaskarżonej interpretacji. Jeżeli nawet zasadnym byłby wniosek, że treść art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. budzi pewne wątpliwości interpretacyjne, to wątpliwości te nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść podatnika. Przede wszystkim jednakże wobec treści art. 21 ust. 22 u.p.d.o.f. niezasadne jest dokonywanie interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 126 tej ustawy przez pryzmat regulacji zawartej w jej art. 6 ust. 1, jak uczynił to Minister Finansów. Nie ulega wprawdzie wątpliwości, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów, jednakże regulacja zawarta w art. 6 ust. 1 u.p.d.o.f. nie może prowadzić do wyłączenia stosowania art. 21 ust. 22 tej ustawy. Zważyć bowiem należało, że przepis ten nie znosi odrębności opodatkowania małżonków, a jedynie umożliwia skorzystanie z ulgi podatkowej przez każdego z małżonków, jeśli warunek zwolnienia określony w art. 21 ust. 1 pkt 126 został spełniony przez jednego z nich. Poprawności argumentacji Ministra Finansów nie dowodzą powołane w odpowiedzi na skargę przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Pozwalają one jedynie określić jakim celom służy obowiązek meldunkowy. Z treści art. 9 ust. 2b tej ustawy wynika, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym oraz potwierdzeniu faktu pobytu w lokalu. Zameldowanie przez określony okres czasu jest warunkiem skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 126 u.p.d.o.f. bez względu na cel, dla którego obowiązek meldunkowy został wprowadzony. Wadliwość stanowiska Ministra Finansów polegała na tym, że wymagał spełnienia tego warunku przez każdego z małżonków, do których należy zbywany budynek (lokal). Wyjaśnić również należy, iż sam w sobie fakt, że organ wydający interpretację ma zdanie odmienne niż wyrażone przez wnioskodawcę w ślad za orzecznictwem sądów administracyjnych, nie stanowi naruszenia prawa mogącego skutkować uchyleniem interpretacji. Będzie to zasadne wówczas, gdy odmienny pogląd Ministra Finansów w sprawie, w której został wyrażony, uznany zostanie przez Sąd za wadliwy, niezgodny z przepisami prawa. Tak też stało się w rozpatrywanej sprawie. Sąd stwierdza zatem, że prawidłowe było stanowisko Skarżącego sprowadzające się do stwierdzenia, że przysługuje mu ulga meldunkowa, ponieważ jego żona spełniła warunek zameldowania w zbywanej nieruchomości. Kwestionując to stanowisko w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów naruszył przepis prawa materialnego tj. art. 21 ust. 1 pkt 126 i ust. 22 u.p.d.o.f. Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji Minister Finansów uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.), dalej: "p.p.s.a.". Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).