II OSK 155/12

Dnia 20 września 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2011 roku sygn. akt VII SA/Wa 239/11 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2010 roku nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 239/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 2 września 2004 r. [...] Sp. z o.o. w K. wystąpiło do Prezydenta m.st. Warszawy o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami biurowymi i garażem przy ul. [...] w W. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) Prezydent m.st. Warszawy nałożył na inwestora szereg obowiązków związanych ze złożonym projektem budowlanym. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...] na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego Prezydent m.st. Warszawy nałożył na inwestora dodatkowe obowiązki związane z ze zgłoszonym wnioskiem. Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] ponownie nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji poprzez m.in. aktualizację projektu budowlanego. Po rozpatrzeniu wniosku inwestora Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił [...] Sp. z o.o. w K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od w/w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2009 r. wniosło [...] Sp. z o.o. w K. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem użytkowym i garażem na dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] nałożył na inwestora, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlanego, obowiązek usunięcia w wyznaczonym terminie, stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej. Na skutek nie wykonania przez inwestora nałożonych obowiązków, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r., wniosło [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podkreślił, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę to na inwestorze ciąży obowiązek przedłożenia kompletnej i sporządzonej zgodnie z przepisami dokumentacji projektowej, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., będąc świadome braków w dokumentacji nie podjęło działań mających na celu ich wyeliminowanie. Ponadto, zdaniem organu II instancji, nie można było uznać, że inwestor nie miał czasu na skorygowanie projektu, gdyż w postanowieniu nr [...] termin został wyznaczony na dzień 23 czerwca 2010 r. zaś ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż postanowienie to zostało doręczone inwestorowi w dniu 10 czerwca 2010 r. Pomimo nałożenia obowiązku inwestor nie dostosował dokumentacji projektowej do stanu spełniającego wymagania art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda wskazał, że w punkcie 8 postanowienia nr [...] nałożono na inwestora obowiązek określenia technologii prowadzenia robót ziemnych i fundamentowych w sąsiedztwie istniejących budynków. Obowiązek ten nie został jednak nałożony w sposób wyczerpujący. Zgodnie z § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 2002 r. wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powinno być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Pomimo faktu, iż z projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowany budynek jest projektowany jako bezpośrednio przylegający do budynków znajdujących się na działkach sąsiednich o nr ew. [...] i [...], do dokumentacji projektowej nie została dołączona ekspertyza techniczna ich stanu technicznego, w którym to opracowaniu winny znaleźć się również rozwiązania żądane w postanowieniu nr [...]. Ponadto, zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczególowego zakresu i formy projektu, projekt zagospodarowania terenu sporządzony winien być na oryginale bądź potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Rysunek zatytułowany "plan zagospodarowania terenu" złożony przez inwestora nie spełnia ww. wymogów. Oceniając przedłożoną przez inwestora dokumentację organ II instancji zauważył także, że w art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 11 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu, zawarty został wymóg by w projekcie budowlanym obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego określony został sposób zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Tymczasem pomimo nałożenia obowiązku w postanowieniu nr [...] projekt budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem użytkowym i garażem nie zawiera elementów opisowych wskazujących na jego dostępność dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane do projektu budowlanego należy załączyć oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Możliwość wykonania zjazdu na drogę publiczną zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych potwierdzana jest przez zarządcę drogi w formie decyzji administracyjnej. Wśród dokumentów przedłożonych przez inwestora brak jest decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z działki zainwestowanej na ul. [...]. Wojewoda podkreślił, iż kwestie związane z kompletnością złożonej dokumentacji projektowej zostały wskazane w punkcie 1 d postanowienia nr [...]. Do akt sprawy winny zostać załączone oryginały niezbędnych dokumentów bądź posiadające równoważną moc dowodową kopie dokumentów urzędowo potwierdzone za zgodność z oryginałem. Jakkolwiek w projekcie budowlanym na części dokumentów została przystawiona pieczęć "za zgodność z oryginałem", to jednak podpis przy niej jest nieczytelny - nie sposób zatem ustalić czy zgodność dokumentów z oryginałem potwierdziła osoba do tego uprawniona. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, iż art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Planowana inwestycja zlokalizowana będzie na działce znajdującej się w granicach obszaru wpisanego do rejestru zabytków jako układ urbanistyczny i zespół budowlany ulicy [...] pod nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Na inwestora nałożony został obowiązek uzyskania zgody Stołecznego Konserwatora Zabytków wymaganej na mocy art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jednakże nie został on wykonany. Odnosząc się do pozostałych żądań organu I instancji zawartych w postanowieniu nr [...], Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że organ ten nie wyjaśnił na jakiej podstawie żądał aktualizacji projektu budowlanego do aktualnie obwiązujących przepisów. Większość przepisów przejściowych wprowadzających zmiany w poszczególnych aktach prawnych - w tym do art. 34 ustawy Prawo budowlane - przewidują, że do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie zmian stosuje się przepisy dotychczasowe. Co za tym idzie organ odwoławczy zakwestionował wszystkie obowiązki odnoszące się do "zaktualizowanego" projektu budowlanego. Następnie Wojewoda podniósł, iż fakt, że przyłącza podlegają zgłoszeniu nie stoi na przeszkodzie by inwestor wnioskował o zatwierdzenie ich projektu wraz z przedkładanym projektem budynku w trybie pozwolenia na budowę. Podniósł także, że w projekcie budowlanym złożonym przez "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie zostało zawarte wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenie to rozwiązywałoby również kwestię obowiązku sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem zgodności usytuowania projektowanego budynku z przepisami § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nałożonego w punkcie 2 postanowienia nr [...]. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może zażądać przedłożenia stosownej analizy w celu udowodnienia przez inwestora spełnienia wymogów zawartych w § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i wskazał, iż przedłożone przez inwestora warunki, opinie i uzgodnienia muszą być ważne w dniu złożenia wniosku, gdyż inwestor nie może odpowiadać za przewlekłość postępowania prowadzącego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem nie jest możliwe żądanie ich aktualizacji w trakcie prowadzonego postępowania, o ile były ważne w dniu złożenia wniosku. Po rozpoznaniu skargi [...]" Sp. z o.o. w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 239/11, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że z akt sprawy wynika, iż Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] -na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlanego- nałożył na inwestora obowiązek usunięcia do dnia 23 czerwca 2010 r., stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej. Postanowienie to zostało doręczone inwestorowi w dniu 10 czerwca 2010 r. Z akt sprawy wynika także, że pomimo nałożenia obowiązku inwestor nie dostosował dokumentacji projektowej do stanu spełniającego wymagania art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie dostrzec trzeba, że ww. postanowienie nie jest pierwszym skierowanym do inwestora w tej sprawie (w oparciu o ww. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Nadto, Sąd podkreślił, że sprawę zainicjował wniosek z 2 sierpnia 2004 r. Od tego czasu, właśnie z uwagi na braki wniosku o charakterze merytorycznym sprawa była dwukrotnie w pierwszej instancji zawieszana. O istniejących brakach i konieczności ich uzupełnienia organ dowiedział się ww. postanowieniem nie po raz pierwszy, świadomość ich istnienia miał i miał też świadomość konieczności ich usunięcia celem pozytywnego załatwienia dla niego sprawy. Dlatego też, w ocenie Sądu zasadne jest stwierdzenie Wojewody Mazowieckiego, że w przedmiotowej sprawie, nie można było uznać, iż inwestor nie miał czasu na skorygowanie materialnoprawnych braków wniosku o pozwolenie na budowę. Zdaniem Sądu trafnie stwierdził organ II instancji, iż uchybienia w dokumentacji projektowej zostały wskazane inwestorowi już w uprzednio prowadzonym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę oraz w decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. Pomimo faktu, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę to na inwestorze ciąży obowiązek przedłożenia kompletnej i sporządzonej zgodnie z przepisami dokumentacji projektowej, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., będąc świadome braków w dokumentacji nie podjęło działań mających na celu ich wyeliminowanie. Jednocześnie inwestor w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował istnienia braków w dokumentacji załączonej do wniosku. Ponadto inwestor także na etapie postępowania odwoławczego nie uzupełnił nieprawidłowości w złożonej wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dokumentacji. Do czasu rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, tj. do dnia [...] grudnia 2010 r. nie zostały uzupełnione braki, o których mowa w postanowieniu nr [...]. Nie przedłożono także żadnej dokumentacji, której wynikałoby, iż inwestor podjął działania zmierzające do uzupełnienia braków i skompletowania wniosku o pozwolenie na budowę. Termin określony w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna, dlatego też inwestor mógł uzupełnić dokumentację zgodnie z postanowieniem nr [...] nawet na etapie postępowania odwoławczego, jednakże tego nie uczynił. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 lipca 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło [...] Sp. z o.o. w K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię prowadzącą do nieprawidłowego zastosowania : a) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, iż organ I instancji prawidłowo wyznaczył termin do uzupełnienia dokumentacji, pomimo tego iż wyznaczony przez organ I instancji termin do uzupełnienia dokumentacji był zbyt krótki i uzupełnienie wskazanych przez organ braków w wyznaczony terminie było niemożliwe; b) art. 12 w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na wniosek inwestora jest sprzeczne z zasadą szybkości postępowania i zagraża interesowi społecznemu. 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie rozstrzygnięcie kwestii prawidłowości odmowy przez organy administracji zawieszenia postępowania, pomimo tego iż organy administracji w sposób nieuzasadniony odmówiły skarżącemu zawieszenia postępowania, b) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędnie uznanie, iż organ I instancji prawidłowo wyznaczył termin do uzupełnienia dokumentacji, pomimo tego iż wyznaczony przez organ I instancji termin do uzupełnienia dokumentacji był zbyt krótki i uzupełnienie wskazanych przez organ braków w wyznaczonym terminie było niemożliwe. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 12 w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. dotyczących kwestii prawidłowości odmowy zawieszenia postępowania przez organy administracji, należy wskazać że kwestia odmowy zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie badana była już przez sądy administracyjne w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1901/10 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania wszczętego z wniosku [...] Sp. z o. o. w K. z dnia 2 września 2004 r. o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z lokalem biurowym i garażem, na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w W. W wyniku rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1779/11 oddalił skargę kasacyjną inwestora od w/w wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 marca 2011 r. Tak więc kwestia zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie została zakończona prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym miejscu wskazane jest powołanie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów i wyraża się w tym, że muszą one brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się bowiem w tym, że także inne sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza więc, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (wyrok NSA z dnia 11.X.2007r. sygn. akt I FSK 1358/06, wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt II OSK 152/07, por. J. Kunicki - glosa do postanowienia SN z dnia 21.X.1999r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Powyższe oznacza, że zarzuty wskazane w pkt 1 b oraz 2 a skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Również zarzuty naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 151 p.p.s.a. podkreślające, że błędnie Sąd I instancji uznał za prawidłowe wyznaczenie zbyt krótkiego terminu do uzupełnienia dokumentacji, należy uznać za niezasadne. Za zasadne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, w razie stwierdzenia materialnoprawnych braków wniosku, określonych w art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązany jest w trybie art. 35 § 3 ustawy Prawo budowlane wezwać, postanowieniem, inwestora do usunięcia takich braków, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Termin ten powinien być ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem powinien być dostosowany do rodzaju tych nieprawidłowości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 432/09, LEX nr 569143). Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia do dnia 23 czerwca 2010 r. szeregu stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej. Postanowienie to zostało doręczone inwestorowi w dniu 10 czerwca 2010 r., tak więc faktycznie inwestor miał jedynie 12 dni na uzupełnienie wskazanych nieprawidłowości wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, jednakże z uwagi na fakt, że termin określony w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna, nic nie stało na przeszkodzie, aby inwestor uzupełnił wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w terminie późniejszym, do czasu wydania decyzji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] r. odmawiającej inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W orzecznictwie przyjmuje się, że termin ten ma charakter procesowy (zob. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 45/08, LexPolonica 1960571; wyrok WSA w Krakowie z 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 709/2005, LexPolonica 2023373; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 907/09, LEX nr 553614). Powyższe oznacza, że uzupełnienie dokumentacji w sposób określony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nawet po upływie terminu wskazanego w tym postanowieniu nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Również zasadnie podkreślił Sąd I instancji, że także na etapie postępowania odwoławczego inwestor nie uzupełnił nieprawidłowości w złożonej wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dokumentacji. Do czasu rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, tj. do dnia [...] grudnia 2010 r. nie zostały uzupełnione braki, o których mowa w postanowieniu nr 72/2010. Nie przedłożono także żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, iż inwestor podjął działania zmierzające do uzupełnienia braków i skompletowania wniosku o pozwolenie na budowę. Poza tym w niniejszej sprawie, należy też wziąć pod uwagę, że inwestor od 2004 r. nie może prawidłowo skompletować wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i że w związku z tym organ nadzoru budowlanego musiał wielokrotnie wydawać postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, co tez nie odniosło pożądanego skutku. Zawieszenie postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek strony, nie jest środkiem zmierzającym do merytorycznego zakończenia sprawy w postaci wydania pozwolenia na budowę. Skoro inwestor ma takie trudności z prawidłowym skompletowaniem wniosku o pozwolenie na budowę, powinien go wycofać i złożyć ponownie kiedy wniosek będzie spełniał wszystkie wymogi ustawowe. Ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a., jak w sentencji.