I GSK 179/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędziowie NSA Zofia Borowicz Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych P. K., K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 401/12 w sprawie ze skargi P. K., K. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od P. K. i K. P. solidarnie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Ł. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., wyrokiem z 18 października 2012 r. (sygn. akt III SA/Łd 401/12), oddalił skargi K. P. i P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za październik 2006 r. i orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej wspólników za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: W toku postępowania karnego prowadzonego w sprawie sfałszowania dokumentacji dotyczącej sprzedaży oleju opałowego na cele grzewcze przez prowadzących firmę P. i K. "B." Spółka jawna w Z., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz obliczania i wpłacania podatku akcyzowego przez Spółkę za poszczególne miesiące od września do grudnia 2005 r. oraz od stycznia do grudnia 2006 r. W związku z powyższym wszczęto z urzędu postępowanie w celu określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości w podatku akcyzowym Spółki. Prowadząc postępowanie organ ustalił, że w październiku 2006 r. Spółka prowadziła sprzedaż oleju opałowego lekkiego na cele grzewcze, którą ewidencjonowała przy pomocy kasy fiskalnej. Do paragonów były wystawiane oświadczenia osób kupujących olej. Spółka wystawiała także faktury VAT, do których były dołączane oświadczenia nabywców. Organ sprawdził kompletność i poprawność oświadczeń wystawianych przez podmioty gospodarcze oraz osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, pod względem zgodności z wymogami formalnymi zawartymi § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 22 kwietnia 2004 r.). Weryfikacji poddano 486 transakcji sprzedaży (paragony – 417 sztuk, oraz faktury – 69 sztuk). Ponadto organ pierwszej instancji wystąpił z wnioskiem o weryfikację danych osobowych i adresowych osób widniejących w oświadczeniach w Centralnej Bazie Danych PESEL. Ustalono, że w 41 przypadkach osoby wymienione w oświadczeniach nie figurują w bazie PESEL oraz nie są zameldowane, czasowo ani na stałe pod wymienionymi adresami. W sumie zakwestionowano 45 oświadczeń. W konsekwencji do 8.829,00 litrów oleju brak było podstaw do sprzedaży z obniżoną stawka podatku. W toku postępowania podatkowego ustalono, że zgodnie z uchwałą wspólników z 29 lutego 2008 r. spółka została rozwiązana, a następnie na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w Ł. wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z [...] grudnia 2011 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za październik 2006 r. oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności P. K. oraz K. P. - byłych wspólników Spółki jawnej "B." w Z. za zobowiązania zlikwidowanej spółki w podatku akcyzowym za październik 2006 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania poddano weryfikacji 486 transakcji sprzedaży. Po dokonaniu analizy zakupu oleju opałowego przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą jedynie w 69 przypadkach wystawione do faktur oświadczenia spełniają wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. Natomiast odnośnie zakupu oleju opałowego przez osoby fizyczne, to oświadczenia przyporządkowano do 417 paragonów fiskalnych. W przypadku, gdy ilość oleju opałowego wymieniona w oświadczeniu nie zgadzała się z ilością wskazaną w paragonie fiskalnym, organ podatkowy przyjmował ilość wskazaną na paragonie. Przy czym w 376 przypadkach osoby wymienione w oświadczeniach występowały w Centralnej Bazie Danych PESEL, a w 40 przypadkach osoby wymienione w oświadczeniu mimo wysłanego wezwania nie podejmowała prawidłowo awizowanej przesyłki, jednak w sytuacji, gdy podatnik występował w CBD PESEL MSWiA przyjmowano oświadczenie za zweryfikowane pozytywnie. Odnośnie do transakcji dokonanych przez Marka Piątkowskiego, Józefa Sobczaka i Wojciecha Szczotkę uzyskano informację od listonosza i rodziny, że osoby te zmarły, ale w momencie zakupu oleju zamieszkiwały pod wskazanymi w oświadczeniach adresami, co pozwoliło dokonane transakcje sprzedaży zweryfikować pozytywnie. W przypadku korespondencji skierowanej do Zdzisława Borkowskiego została ona zwrócona z adnotacją, że adresat nie mieszka pod wskazanym adresem, wyprowadził się, nie podając nowego adresu zamieszkania. Na podstawie danych zawartych w bazie MSWiA ustalono, że w momencie zakupu oleju wskazana osoba mieszkała pod podanym w oświadczeniu adresem. W związku z tym dokonaną przez Z. B. transakcję zweryfikowano pozytywnie. Podobnie organ pierwszej instancji postąpił w przypadku transakcji dokonanych przez M. K. i J. Z. (właściwy US podał nowe miejsce zamieszkania), natomiast świadkowie: M. O., B. S., R. S. i Ł. Z. odebrali wezwania na przesłuchania i nie stawili się w Urzędzie Celnym II w Ł.. Z uwagi jednak na okoliczność, że zostali zweryfikowani przez KPP w Z., ich oświadczenia uznano za prawidłowe. Z zeznań K. D. wynikało, że nabywał olej opałowy w Spółce "B.", ale ze względu na pojemność posiadanych 5 baniek na olej opałowy (całkowita maksymalna pojemność 80 litrów) jego zakupy nie mogły przekraczać tej wielkości. Mając powyższe na uwadze przyjęto ilość 80 litrów za zweryfikowaną pozytywnie, natomiast (odpowiednio) 20 litrów (10 października 2006 r.), 30 litrów (21 października 2006 r.) i 120 litrów (28 października 2006 r.) za zweryfikowane negatywnie. Analogiczna sytuacja miała miejsce w przypadku oświadczeń złożonych przez J. W. W jego przypadku jako wielkość graniczną przyjęto 40 litrów oleju, co spowodowało, że zakup 50 litrów oleju w dniu 28 października 2006 r. zweryfikowano negatywnie. W przypadku pozostałych 187 transakcji sprzedaży uzyskano potwierdzenie zakupu oleju w postaci oświadczenia lub trakcie przesłuchania nabywców w charakterze świadka. W 41 przypadkach osoby wymienione na oświadczeniach nie występowały w Centralnej Bazie Danych PESEL MSWiA, w tym w 8 transakcjach osoby wymienione na oświadczeniach ani nie występowały we wspomnianej Bazie ani też nie były znane listonoszowi pod wskazanym adresem. W przypadkach gdy nie udało się dokonać identyfikacji odbiorców oleju opałowego i w związku z tym uzupełnić braków formalnych (nr NIP, PESEL i miejsca wystawienia) oświadczenia te uznano za nieusuwalnie wadliwe. W 20 przypadkach osoby wymienione na oświadczeniach nie występowały w Centralnej Bazie Danych PESEL, a skierowana do nich korespondencja (pod adres uwidoczniony na oświadczeniach) nie została podjęta. Oświadczenia te również uznano za nieusuwalnie wadliwe. Z kolei korespondencja urzędowa adresowana do: M. K., T. (brak imienia) i K. W. została zwrócona z adnotacją, że (odpowiednio): w Z., B. i Ł. nie występują adresy wskazane na kopercie. Wymienione osoby nie występowały w bazie PESEL MSWiA i w związku z tym 4 transakcje zostały uznane za zweryfikowane negatywnie. Korespondencja kierowana do K. Ś. wróciła z adnotacją że "adres do doręczeń jest niedostateczny" (brak nazwy ulicy), a adresat jest nieznany. W związku z tym, że brak było adresu zamieszkania, a osoba występująca pod wskazanym adresem nie została zweryfikowana pozytywnie przez KPP w Z. przyjęto oświadczenie z 6 października 2006 r. dotyczące sprzedaży 10 litrów oleju za zweryfikowane negatywnie. W przypadku 9 transakcji nabywcy nie potwierdzili zakupu oleju opałowego ani autentyczności podpisu widniejącego na oświadczeniach dlatego transakcje na łączną ilość 2.235 litrów oleju zweryfikowano negatywnie. W konsekwencji nie można było zweryfikować rzeczywistych przesłanek skorzystania z preferencyjnej stawki akcyzy dla 8.829,00 litrów oleju opałowego sprzedanego z obniżoną stawką podatku akcyzowego (45 przypadków). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalając skargi K. P. i P. K. podniósł, że redakcja art. 65 ust. 1a pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm. dalej: u.p.a.) może budzić wątpliwości interpretacyjne. Wiąże się to z posłużeniem się w powołanym przepisie, tak jak i w art. 65 ust. 1 u.p.a., tożsamym pojęciem "oleje opałowe przeznaczone na cele opałowe", przy równoczesnym zróżnicowaniu stawki akcyzy za litr gotowego wyrobu, tak samo określonego. Wspomniane wątpliwości usuwa analiza właściwych przepisów ustawy o podatku akcyzowym i rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. W powołanym rozporządzeniu prawodawca przyjął szereg regulacji mających potwierdzić domniemanie prawne, że nabywany olej opałowy zostanie użyty na cele opałowe. Temu między innymi służy § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. Rzetelne wypełnienie przez sprzedawcę obowiązku, o którym mowa w powołanym przepisie, umożliwia organom podatkowym stwierdzenie, czy olej nabyty na cele opałowe został faktycznie wykorzystany zgodnie z jego przeznaczeniem. Z tej przyczyny przyjęcie przez sprzedawcę oświadczeń zawierających nieprawdziwe dane nabywcy, w stopniu uniemożliwiającym ich weryfikację, obala wynikające z oświadczeń domniemanie użycia oleju opałowego na cele opałowe. To z kolei powoduje zastosowanie stawki akcyzy określonej w art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a. Podatnikiem tego podatku jest sprzedawca oleju opałowego. Oświadczenie, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. zawiera w sobie również elementy domniemania faktycznego, że nabyty wyrób zostanie przeznaczony na cele opałowe. Ustalenie, że nabywca oleju opałowego faktycznie przeznaczył go na inne cele niż opałowe nie będzie miało (przy zachowaniu przy sprzedaży warunków określonych w rozporządzeniu) znaczenia prawnego dla sprzedającego olej opałowy na cele opałowe. W takiej sytuacji podatnikiem będzie nabywca oleju opałowego, który wbrew deklaracji zawartej w oświadczeniu zużył wyrób na inne cele niż opałowe (art. 4 ust. 2 pkt 10 i art. 6 ust. 3 u.p.a.). Zdaniem WSA, przyjęcie oświadczeń poprawnych pod względem formalnym jest konieczne dla skorzystania przez sprzedawcę z preferencyjnej stawki podatku. Tylko złożenie oświadczeń zawierających dane zgodne z wymogami przewidzianymi w § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., uprawnia podatnika sprzedającego wyroby opałowe do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Taki bowiem sposób postępowania nakazał podatnikowi-sprzedawcy prawodawca, o ile ten wyraża wolę skorzystania z obniżonej stawki. Niedochowanie przez sprzedawcę wymogów określonych § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., skutkuje brakiem podstaw do zastosowania preferencji w podatku akcyzowym. Konstrukcja normy prawnej zawartej w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. wskazuje, że przepis ten odpowiada § 66 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908, dalej: rozporządzenie w sprawie "Zasad techniki prawodawczej") i stanowi wytyczne, co do sposobu postępowania przez podatnika-sprzedawcę w czasie transakcji sprzedaży wyrobów opałowych, a tym samym stanowi dla organu podatkowego w czasie kontroli ścisłą wskazówkę zachowania się zgodnie z przyjętą w tym przepisie regułą w przedmiocie szczegółowości wymagań formalnych, z tytułu dokonanych przez podatnika transakcji sprzedaży wyrobów akcyzowych. Skonstruowana norma prawna wprowadziła również granice swobody rozstrzygnięcia w jednostkowych sprawach w przedmiocie preferencji w podatku akcyzowym w związku z wprowadzonym tym przepisem minimum elementów oświadczenia koniecznych do nabycia prawa do obniżenia stawki podatku akcyzowego. Wobec powyższego Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem, że obowiązek uzyskania prawidłowych oświadczeń od nabywców oleju opałowego przez sprzedawcę wyrobu akcyzowego narusza art. 65 ust. 2 u.p.a. W ocenie Sądu, braki w oświadczeniach, o których mowa w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., dotyczących przeznaczenia oleju opałowego na cele opałowe, wywołują skutek w postaci utraty przez sprzedawcę oleju prawa do obniżenia stawki podatku akcyzowego. Tego rodzaju efekt może wywołać jedynie brak elementów koniecznych oświadczenia, to jest danych umożliwiających identyfikację nabywcy, miejsca jego zamieszkania, typu i usytuowania urządzenia grzewczego, kontrolę rzeczywistego wykorzystania oleju, daty jego nabycia, czy potwierdzającego transakcję podpisu nabywcy. Elementów, których zamieszczenie w oświadczeniu – w zamierzeniu prawodawcy – miało umożliwić kontrolę zasadności skorzystania ze zwolnienia (przyznanej preferencji) przez nabywcę oleju opałowego. Na charakter prawny i istotę oświadczenia, o którym mowa w omawianym rozporządzeniu nie wpływają natomiast zwykłe błędy, nieistotne wady i techniczne usterki takiego dokumentu, które w każdym wypadku winny być poddawane przez organ orzekający indywidualnej ocenie w aspekcie wywierania, bądź możliwości wywarcia realnego skutku w zakresie obowiązku podatkowego. Podjęcie się sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe indywidualnym odbiorcom jest więc równoznaczne z przyjęciem przez sprzedawcę obowiązku, szczegółowo unormowanego w § 4 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., a dotyczącego odebrania oświadczeń nabywców o przeznaczeniu oleju na cele opałowe. To sprzedawca ma zapewnić, aby oświadczenia te były prawidłowe nie tylko pod względem formalnym, ale i merytorycznym. Sąd uznał, że w związku z zakwestionowaniem oświadczeń w 45 przypadkach brak było podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki akcyzy dla 8.829,00 litrów oleju. Organy celne trafnie zatem wyliczyły kwotę podatku przy zastosowaniu stawki 2.000 zł/1.000 litrów. Wysokość tego podatku wyniosła 17.658,00 zł (8.829,00 x 2.000 zł/1.000 l). Prawidłowość tego wyliczenia nie była kwestionowana przez stronę. Sąd pierwszej instancji uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia § 2 ust. 4 i § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków dokonywania rozliczeń podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 85 poz. 799 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 23 kwietnia 2004 r.). Skarżący podnosili, że we wcześniejszej fazie obrotu, dokonując zakupu oleju opałowego zapłacili wliczony w cenę podatek akcyzowy (232 zł/1.000 l oleju), a w związku z tym obecnie przy wyliczeniu wysokości podatku akcyzowego w oparciu o stawkę 2.000zł/1.000 l oleju winno się odliczyć wcześniej zapłaconą akcyzę (według stawki 232 zł/1.000 l oleju). Sąd pierwszej instancji odnosząc się do stanowiska skarżących zauważył, że na podatniku spoczywa ciężar wykazania, iż zapłacił on akcyzę na poprzednim etapie obrotu. Podatnik ma więc obowiązek wykazania, że już wcześniej uiścił akcyzę, czego skarżący nie uczynili. Organy podatkowe nie mają obowiązku zastępować podatnika w realizacji jego uprawnień i poszukiwać dowodów spełnienia przesłanek, o których mowa w § 9 pkt 1-3 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r., aby dokonać stosowanego obniżenia podatku jeżeli podatnik nie deklarował skorzystania z tego uprawnienia. Organy podatkowe nie są zatem zobowiązane do zastępowania podatnika w poszukiwaniu dowodów uiszczenia akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu i obniżania z urzędu należnego podatku lecz to podatnik winien wnioskować o takie obniżenie na etapie postępowania podatkowego wykazując, że spełnione zostały przesłanki określone w § 9 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r. W rozpoznawanej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika aby skarżący składali deklarację w zakresie podatku akcyzowego. W postępowaniu podatkowym nie wnosili również o obniżenie należnej akcyzy o kwotę podatku uiszczonego we wcześniejszej fazie obrotu. Kwestia ta po raz pierwszy pojawiła się na etapie skargi do sądu, w formie zarzutu postawionego organom celnym nieuwzględnienia z urzędu zapłaconej akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu. WSA stwierdził, że w aktach administracyjnych znajdują się cztery faktury zakupu oleju opałowego przez Spółkę: z [...] września 2006 r., z [...] października 2006 r., z [...] października 2006 r. i z [...] października 2006 r. W wymienionych fakturach nie podano jednak kwot podatku akcyzowego zawartego w wartości towarów wymienionych w fakturach. Skarżący nie przedstawili również faktur korygujących zawierających taką informację. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy skarżący nie przedstawili takich dowodów zapłaty, brak było podstaw do obniżenia należnej akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconej przy nabyciu oleju opałowego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1 oraz 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa). Sąd nie stwierdził również, aby swoim działaniem organy naruszyły art. 3 Dyrektywy Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 roku (Dz. Urz. UE L 1995 nr 291/46, dalej: Dyrektywa 95/60/WE). K. P. i P. K. wnieśli jednobrzmiące skargi kasacyjne od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego: 1. art. 65 ust. 1a i ust. 2 u.p.a., poprzez niedokonanie wykładni zgodnie z obiektywnie obowiązującymi regułami w zakresie interpretacji tekstu podatkowego, 2. art. 65 ust. 1a w związku z art. 4 ust. 2 pkt 10 u.p.a., przez błędne określenie przedmiotu opodatkowania, 3. art. 65 ust. 2 u.p.a. w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., poprzez uznanie, że sprzedawca był zobowiązany przy dokonywaniu sprzedaży oleju opałowego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dokonywać weryfikacji danych osobowych zawartych w oświadczeniu składanym przez nabywcę, 4. § 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że zawarcie przez nabywców w składanych przez nich oświadczeniach adresu zamieszkania, który nie mógł być zweryfikowany w oparciu o bazy danych odpowiednich urzędów, z uwagi na fakt, iż adres zamieszkania nie jest tożsamy z adresem zameldowania, jest równoznaczne z nieuzyskanie oświadczeń przez sprzedawcę, 5. art. 4 ust. 2 pkt 10 u.p.a., przez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że zawarcie przez nabywców nieprawdziwych danych w składanych przez nich oświadczeniach jest równoznaczne z wykonaniem przez sprzedawcę czynności podlegających opodatkowaniu, 6. § 2 ust. 4 i § 9 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż skarżący dokonali zakupu oleju opałowego będącego przedmiotem dalszej odsprzedaży, w cenie zawierającej stawkę podatku akcyzowego w wysokości 232 zł/1.000 litrów, 7. art. 2 ust. 3, art. 21 ust. 1 i ust. 4 Dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L 03.283.51 ze zm., dalej: Dyrektywa 2003/96/WE) poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że zastosowanie sankcji podatkowej wobec skarżącego nie pozostaje w opozycji do uregulowań zawartych w przepisach wspólnotowych, 8. art. 32 Konstytucji RP, przez nierówne traktowanie podmiotów. II. Przepisów postępowania: 1. art. 134 § 1 i art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez nie rozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz nie dokonanie wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnej kwalifikacji prawnej dotyczącej obowiązku weryfikacji przez skarżącego danych zawartych w oświadczeniach składanych przez nabywców oleju opałowego w momencie dokonywania sprzedaży tego wyrobu akcyzowego, a w konsekwencji nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy i dokonanie niewłaściwej oceny materiału dowodowego, 3. art. 141 § 4 poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niezweryfikowanych zeznaniach nabywców, 4. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez odstąpienie od dokonania analizy art. 65 ust 1 a u.p.a. pod kątem zakresu definicji w nim zawartej, przy jednoczesnym przeprowadzeniu analizy § 4 ust 1 pkt. 2 i ust 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. pod kątem zgodności z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", mimo, iż oba przepisy zostały stworzone w oparciu o wskazane rozporządzenie i w związku z tym ich interpretacja winna odbywać się z uwzględnieniem zgodności z zawartymi w nim wytycznymi, 5. art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanowiska w kwestii obniżenia przez podatnika należnej akcyzy o naliczoną akcyzę we wcześniejszej fazie obrotu, sprzecznego ze stanowiskiem tego samego Sądu zawartym w sprawie dotyczącej zagadnienia w tym samym stanie sprawy. W piśmie procesowym z 21 stycznia 2014 r. skarżący przedstawili dodatkowe uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego, w szczególności błędnej wykładni, art. 65 ust. 1 i art. 65 ust. 1a u.p.a. oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. Ponadto we wspomnianym piśmie wnoszący skargę kasacyjną podali uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze kasacyjnej, a także postawili nowe zarzuty dotyczące zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy podatkowe art. 120, art. 121 § 1, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej w Ł., w odpowiedzi na skargi kasacyjne wniósł o ich oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a., podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia jej podstaw. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia jak i uzasadnienia. Wynika to wprost z treści art. 176 p.p.s.a. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy kasacyjnej, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385). W rozpoznawanej sprawie w skardze kasacyjnej w ogóle nie przedstawiono uzasadnienia postawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie skarga kasacyjna nie spełnia zatem ustawowych warunków określonych w art. 176 p.p.s.a. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że same podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem muszą być sformułowane w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie może natomiast polegać, na przedstawieniu uzasadnienia podstaw kasacyjnych, które zostało pominięte w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym stwierdzić należy, że podane dopiero w piśmie procesowym z [...] stycznia 2014 r. uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które zostały wymienione w skardze kasacyjnej nie może być uznane za "nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny uznał za spóźnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, sformułowane w piśmie z 21 stycznia 2014r., gdyż po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strony nie mogą formułować nowych zarzutów. Mając na uwadze, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie odpowiadały warunkom określonym w art. 176 p.p.s.a., a w konsekwencji nie mogły stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji nie został podważony i jest wiążący przy ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego. W tym miejscu należy przypomnieć, że rozpoznawana sprawa dotyczy możliwości opodatkowania sprzedaży oleju opałowego "preferencyjną" stawką podatku akcyzowego, w sytuacji jego nabycia z przeznaczeniem na cele grzewcze. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. sprzedaż na terytorium kraju wyrobów akcyzowych. Natomiast z art. 11 ust. 2 u.p.a. wynika, że podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. Stosownie do treści art. 10 ust. 2, u.p.a. podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w kwocie na jednostkę wyrobu jest ilość wyrobów akcyzowych. Stawki tego podatku zostały zaś wskazane w objętym podstawami skargi kasacyjnej art. 65 u.p.a. Zgodnie z ust. 1 powołanego przepisu – w zakresie istotnym dla sprawy – stawka akcyzy na oleje opałowe przeznaczone na cele opałowe wynosi 233 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu /.../. Przepis art. 65 ust. 2 u.p.a. zawiera upoważnienie, na mocy którego minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, obniżać stawki akcyzy określone w ust. 1 oraz różnicować je w zależności od rodzaju wyrobu, a także określać warunki ich stosowania, uwzględniając okoliczności wyszczególnione w tym przepisie. W wykonaniu powyższego upoważnienia, Minister Finansów w dniu 22 kwietnia 2004 r. wydał rozporządzenie w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, w którym obniżył stawki akcyzy, wymienione w art. 65 ust. 1 u.p.a. oraz określił warunki stosowania obniżonych stawek. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. stawki akcyzy, określone w poz. 2 lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia (232 zł/1.000 l) /.../ stosuje się dla olejów opałowych przeznaczonych na cele opałowe, z których 30 % lub więcej objętościowo destyluje w 350 °C lub których gęstość w temperaturze 15 °C jest niższa od 890 kg/m3, w przypadku gdy oleje te są zabarwione na czerwono i oznaczone znacznikiem. Warunki zastosowania tej obniżonej stawki zostały określone w § 4 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym podatnik sprzedający wyżej wymienione oleje opałowe, jest obowiązany w przypadku tej sprzedaży: 1) osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej oraz osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą – do uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów, uprawniającym do stosowania stawek wymienionych w poz. 2 lit. a załącznika nr 1 do rozporządzenia; oświadczenie może być złożone w wystawianej fakturze VAT, a jeżeli jest składane odrębnie, powinno zawierać dane dotyczące nabywcy, datę złożenia tego oświadczenia oraz powinno być dołączone do kopii faktury VAT; 2) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej – do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe; oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca jest obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż. Według § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinno zawierać, co najmniej: 1) imię i nazwisko nabywcy, PESEL i NIP; 2) adres zamieszkania nabywcy; 3) określenie ilości nabywanego oleju opałowego; 4) określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2; 5) wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych; 6) datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie. Z kolei art. 65 w ust. 1a pkt 1 u.p.a. stanowi, że w przypadku użycia olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe, które nie spełniają warunków określonych w odrębnych przepisach, w szczególności wymogów w zakresie prawidłowego znakowania i barwienia, użycia ich niezgodnie z przeznaczeniem, a także sprzedaży ich za pomocą odmierzaczy paliw ciekłych, stawka akcyzy wynosi dla olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe – 2.000 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu. W przedstawionym stanie prawnym można zatem mówić o dwóch stawkach podatku akcyzowego: 1/ o stawce na oleje opałowe przeznaczone na cele opałowe – która to stawka została obniżona (z 233 zł/1.000 l do 232 zł/1.000 l) i stosowanie której wiąże się z wymogiem wypełnienie obowiązków, przewidzianych rozporządzeniem z dnia 22 kwietnia 2004 r. oraz 2/ o stawce stosowanej w przypadku użycia olejów opalowych lub napędowych, przeznaczonych na cele opalowe, które nie spełniają warunków określonych w odrębnych przepisach, w szczególności m.in. w razie użycia ich niezgodnie z przeznaczeniem (2.000 zł od 1.000 l gotowego wyrobu). W rozpoznawanej sprawie przyjęto, że ujawnione nieprawidłowości w postaci zakwestionowanych oświadczeń nabywców oleju opałowego o jego przeznaczeniu na cele grzewcze, pozbawiły podatnika prawa do stosowania stawki podatkowej w wysokości 232 złotych i skutkowały zastosowaniem stawki podatku akcyzowego w wysokości 2.000 zł za 1.000 l gotowego wyrobu. W kontekście powyższego należy zauważyć, że o prawidłowości zastosowania jednej z wymienionych stawek decydują takie prawem przewidziane sytuacje, jak przeznaczenie oleju na cele opałowe czy użycie olejów niezgodnie z przeznaczeniem. Powyższe zwroty nie zostały ustawowo zdefiniowane, jednak w orzecznictwie ukształtował się pogląd - podzielany przez Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie – że termin "użycie" należy rozumieć szeroko i obejmuje on także sprzedaż. Dla przyjęcia zaś, że ma miejsce użycie (przez sprzedaż) zgodnie z przeznaczeniem, konieczne jest dochowanie warunków uprawniających do zastosowania stawki preferencyjnej, a zatem uzyskanie oświadczeń – co do formy i treści określonych powołanym wyżej § 4 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. Za trafny uznać należy wywód (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2011 r., sygn. akt I GSK 301/10), że oświadczenia – o których mowa w powołanej regulacji – pozwalają na przyjęcie swoistego domniemania faktycznego, że będący przedmiotem sprzedaży olej opałowy zostanie przeznaczony na cel opałowy, że zostanie użyty zgodnie z przeznaczeniem. Zgodzić należy się też z poglądem wyrażonym w wyroku naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 20013 r. (sygn. akt I GSK 1726/11), że skoro prawodawca uzależnił zastosowanie przez podatnika obniżonej stawki podatku akcyzowego od posiadania złożonych przez nabywcę oświadczeń, to znaczy, że oświadczeniom tym nadano szczególne znaczenie dowodowe. Oświadczenia te – będąc deklaracją, co do przeznaczenia wyrobu – muszą zatem spełniać określone wymogi prawa zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Stanowisko takie przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny także w licznych orzeczeniach dotyczących znaczenia oświadczeń nabywców (np. w wyroku NSA z 25 kwietnia 2007 r. I FSK 719/06, w wyroku NSA z 25 kwietnia 2007 r. I FSK 719/06, w wyroku NSA z 1 kwietnia 2008 r. I FSK 1483/07, w wyroku NSA z [...] marca 2008 r. I FSK 498/07, w wyroku NSA z 20 sierpnia 2008 r. I FSK 1003/07, w wyroku NSA z 20 kwietnia 2010 r. I GSK 778/09). Dane, jakie muszą zawierać oświadczenia, pełnią określoną funkcję. Mają mianowicie na celu umożliwienie kontroli prawdziwości oświadczeń i rzeczywistego przeznaczenia (zużycia) wyrobów Wobec wprowadzenia obniżonych stawek podatkowych konieczna jest bowiem możliwość nadzoru nad obrotem olejami opałowymi, by obniżenie stawek – wbrew prawu – nie znajdowało zastosowania w przypadku oleju opałowego faktycznie zużywanego w innym celu. Uzyskanie przez sprzedawcę prawidłowych oświadczeń jest warunkiem zastosowania obniżonej stawki akcyzy. Przyjęcie więc przez sprzedawcę oświadczeń niepełnych czy też zawierających nieprawdziwe dane, wyklucza założenie – w oparciu o te oświadczenia – domniemania przeznaczenia i użycia oleju opałowego na cele opałowe. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszono także, że złożenie oświadczenia nie jest celem samym w sobie, lecz środkiem, który ma zapewnić organowi podatkowemu kontrolę rzeczywistego przeznaczenia nabywanego paliwa i korzystania ze związanego z tym uprawnienia do preferencyjnej stawki podatkowej. W związku z tym brak formalny oświadczenia nie może niweczyć uprawnienia do obniżenia podatku akcyzowego. W oświadczeniu muszą być zawarte dane pozwalające na łatwą i rzeczywistą identyfikację nabywcy oleju grzewczego i urządzenia grzewczego w powiązaniu z konkretną transakcją. Kontrola zużycia oleju opałowego na cele opałowe nie może sprowadzać się do kontroli formalnej poprawności oświadczeń ponieważ samo stwierdzenie braku formalnego oświadczenia nie wystarczy do uznania, że zastosowanie preferencyjnej stawki podatku akcyzowego jest nieuzasadnione, w szczególności gdy inne dowody potwierdzają rzetelność informacji i zużycie oleju opałowego na cele opałowe. Brak w oświadczeniu informacji dotyczących NIP, PESEL nabywcy lub niekompletny adresu zamieszkania kupującego nie muszą dyskwalifikować takiego oświadczenia i wykluczać prawa do obniżonej stawki podatkowej, jeżeli na podstawie danych zawartych w oświadczeniu organ ustalił nabywcę produktu zaś transakcja i użycie oleju opałowego na cele grzewcze zostały potwierdzone (wyrok z 24 września 2013 r. sygn. akt I GSK 1492/11, wyrok z 24 września 2013 r. sygn. akt I GSK 1382/11, wyrok z 10 września 2013 r. sygn. akt I GSK 1560/12, wyrok z 11 września 2013 r. sygn. akt I GSK 474/11). Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż zakwestionowane oświadczenia, z uwagi na występujące w nich wady nie doprowadziły do ustalenia nabywców, tak więc rozpatrywanie rangi uchybień występujących w poszczególnych oświadczeniach i ich wpływu na możliwość zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego było zbędne. W tym stanie rzeczy za chybione należało uznać stanowisko, zgodnie z którym przy braku prawidłowych oświadczeń nabywców nie można przyjąć domniemania przeznaczenia oleju opałowego na cele opałowe. Sprzedaż oleju opałowego bez uzyskania od nabywców oświadczenia kompletnego, z punktu widzenia wymogów z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. i zawierającego prawdziwe dane – jest równoznaczna z użyciem oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem. W takiej zaś sytuacji nie tylko nie ma możliwości zastosowania stawki obniżonej (określonej aktem wykonawczy), ale uzasadnione staje się zastosowanie stawki przewidzianej w art. 65 ust. 1a pkt 1 u.p.a. Odrębne przepisy – o których mowa w ostatniej z powołanych regulacji – to bowiem także przepisy rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. W konsekwencji za nietrafny należało uznać zarzut błędnej wykładni art. 65 ust. 1a u.p.a. W świetle dotychczasowych rozważań, przyjęta przez Sąd pierwszej instancji, wykładnia art. 65 ust. 1 i 1a u.p.a. oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. nie pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem przepisów i uwzględnia przy tym całokształt regulacji oraz jej cel. W związku z obowiązkiem sprzedawców polegającym na odbieraniu od nabywców oleju opałowego oświadczeń zauważyć należy, że mogą zaistnieć sytuacje, w których – mimo posiadania nieprawidłowych oświadczeń, sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy – podatnik zachowa uprawnienia do zastosowania obniżonej stawki podatku. Zgodzić bowiem należy się z tym, że przy interpretacji wymagań stawianych podatnikom nie można pominąć zasady sprawiedliwości społecznej, wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. W świetle powyższego, skład orzekający przychyla się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanego w wyroku z 14 maja 2013 r. sygn. akt I GSK 1726/11 i powołanego tam orzecznictwa (wyrok ETS z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-271/06 oraz wyrok NSA z 27 lipca 2010 r. sygn. akt I GSK 1110/09), że regulacje podatkowe – także z uwagi na zasadę proporcjonalności – winny być tak odczytywane by nie dochodziło do przerzucenia odpowiedzialności za zapłatę podatku na podatnika, który nie miał wpływu na (ewentualnie) oszukańcze działania osób trzecich. Oczywiste jest jednak, że od podatnika, który zamierza skorzystać z dobrodziejstwa obniżenia stawek podatkowych można wymagać, by wykazał się szczególnie starannością i tak zorganizował obrót wyrobami podlegającymi preferencjom podatkowym, by uniknąć nadużyć. W rozpoznawanej sprawie jednakże taki stan rzeczy nie został przez podatnika wykazany. W tym miejscu wymaga oceny, czy podatnik – sprzedający olej opałowy, w obowiązującym w sprawie stanie prawnym – miał instrument prawny umożliwiający mu realną kontrolę rzetelności składanych oświadczeń poprzez sprawdzenie danych osobowych nabywców. Kwestia ta była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela pogląd i argumenty na jego poparcie przedstawione w wyroku z 1 grudnia 2010 r. (sygn. akt I GSK 856/09). W uzasadnieniu powołanego wyroku trafnie zauważono, że na podstawie ustawy z dnia 22 stycznia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych i ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących inne kierownicze stanowiska państwowe (Dz. U. Nr 33, poz. 285) od dnia 1 maja 2004 r. uległy zmianie liczne przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926). Zmiany te m.in. miały na celu doprowadzenie do zgodności z ustawą o ochronie danych osobowych uregulowań dotyczących gromadzenia oświadczeń o przeznaczeniu oleju zawierających dane osobowe nabywców. Zgodnie ze zmienionym art. 3 ust. 2, ustawę stosuje się również do osób fizycznych i prawnych, jeżeli przetwarzają dane osobowe w związku z działalnością zarobkową. Według art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, przetwarzanie danych to jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przetwarzanie danych dopuszczalne jest m.in. gdy osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę. Natomiast art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, po zmianie, stanowi, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W tym stanie prawnym całkowicie trafny jest pogląd, że gromadzenie oświadczeń zawierających dane osobowe nabywców oleju opałowego stanowi przetwarzanie danych osobowych (zbieranie i przechowywanie). Co do zasady działanie takie jest dopuszczalne za zgodą osoby, której dane dotyczą. Ponadto w związku z nową treścią art. 23 pkt 2) ustawy przetwarzanie danych (zbieranie i przechowywanie) jest dopuszczalne wtedy, gdy jest to niezbędne dla spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Obowiązkiem podatnika – sprzedawcy, sprzedającego olej opałowy z preferencyjną stawką podatku akcyzowego – jest dołączenie oświadczenia nabywcy do kopii dokumentu sprzedaży. Aby wywiązać się z tego obowiązku, sprzedawca musi zebrać i przechować dane osobowe nabywcy i jest to dopuszczalne w świetle nowego brzmienia ustawy o ochronie danych osobowych. Przyjmując, że sprzedający ma prawo (w świetle ustawy o ochronie danych osobowych) i obowiązek (w świetle rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r.) zbierać i przechowywać dane osobowe nabywcy zawarte w oświadczeniach, to oczywiście ma też prawo, a nawet obowiązek ustalenia, czy rzeczywiście podane w oświadczeniu dane są danymi osobowymi nabywcy. W tym stanie rzeczy sprzedający powinien, poprzez żądanie okazania stosownego dokumentu, zweryfikować rzetelność oświadczenia. Legitymowanie się dowodem osobistym w celu potwierdzenia prawdziwości danych osobowych jest dozwolonym przez prawo sposobem wykazania danych osobowych i temu celowi służy omawiany dokument. Podsumowując powyższe rozważania uznać należy, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 65 ust. 2 u.p.a. w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., poprzez uznanie, że sprzedawca był zobowiązany przy dokonywaniu sprzedaży oleju opałowego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dokonywać weryfikacji danych osobowych zawieranych przez nabywców w składanych przez nich oświadczeniach. Wobec wszystkich powyższych rozważań także pozostałe zarzuty naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 10 u.p.a., art. 65 ust. 1, art. 65 ust. 1a u.p.a., oraz zarzut naruszenia § 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., nie usprawiedliwiały wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny okazał się także zarzut naruszenia § 2 ust. 4 i § 9 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że poglądy w kwestii możliwości dokonania obniżenia podatku akcyzowego o podatek już zapłacony w cenie nabycia oleju opałowego ulegały zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę przychyla się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie sądowadministracyjnym w ostatnim okresie, że obowiązek uwzględnienia uprawnienia podatnika wynikającego z przepisów prawa spoczywa na organie podatkowym, w każdym przypadku, kiedy w jego dyspozycji są dowody o jakich mowa w § 9 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r., które umożliwiają mu dokonanie stosownych odliczeń (por. wyrok NSA z 17 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1524/11, wyrok NSA z 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 492/11 oraz wyrok NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1511/11). Mając na uwadze, że organ podatkowy wydaje decyzję określającą zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, stwierdzić należy, że ma on obowiązek uwzględnienia wynikającego z norm prawa materialnego uprawnienia podatnika. Ograniczenie tego uprawnienia do sytuacji składania przez podatnika deklaracji podatkowej eliminowałoby możliwość rozliczenia już zapłaconej akcyzy przez tę grupę podatników, którzy z różnych powodów mylnie uważali, że nie są w ogóle podatnikami podatku akcyzowego i deklaracji nie składali, stanowiłoby odejście od zasady jednofazowości podatku akcyzowego, a także skutkowałoby zapłatą akcyzy w wysokości wyższej niż to wynika z ustawy. W sytuacji gdy organ podatkowy, w prowadzonym postępowaniu podatkowym, stwierdzi, że doszło do sprzedaży wyrobów określonych w § 3 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. do innych celów niż opałowe, powinien, także, z uwagi na treść § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r., przejąć na siebie kompetencje, dotąd zastrzeżone podatnikowi, które sprowadzają się do wyliczenia ciążącego na podatniku obowiązku podatkowego. Ma to bowiem służyć, jak już wspomniano, określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w rzeczywistej wysokości. Oczywiście organy podatkowe w postępowaniu podatkowym zobligowane byłyby wyliczyć podatek akcyzowy przy uwzględnieniu § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r., o ile z dokumentacji sprawy wynikałoby, że zostały spełnione warunki wymienione w § 9 powołanego rozporządzenia, bowiem warunkiem dokonania omawianego obniżenia jest wykazanie przez podatnika, że posiada dowód, iż zapłacił podatek akcyzowy wynikający z faktur i faktur korygujących. Poniesienie tego wydatku musi być udokumentowane przez podatnika dowodem zapłaty. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie skarżący w postępowaniu podatkowym nie wyrazili woli skorzystania z tego uprawnienia i nie przedstawili dowodów zapłaty akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu. Kwestię obniżenia podatku akcyzowego podnieśli dopiero w postępowaniu sądowoadministracynym. W związku z tym obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było skontrolowanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu możliwości zastosowania § 2 ust. 4 i § 9 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji z tego obowiązku wywiązał się prawidłowo. Sąd rozważał bowiem, czy organy dysponowały materiałem dowodowym dla zastosowania instytucji obniżenia podatku akcyzowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle wyżej poczynionych wywodów, nie narusza prawa ocena Sądu pierwszej instancji, że nieprzedstawienie przez skarżących dowodów uprawniających do skorzystania z obniżenia podatku akcyzowego wyłączało możliwość zastosowania § 2 ust. 4 i § 9 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie podmiotów, po raz kolejny stwierdzić należy, że oświadczenie, o którym mowa w § 4 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., zawiera w sobie elementy domniemania faktycznego, że nabyty wyrób zostanie przeznaczony na cele opałowe. Ustalenie, że nabywca oleju opałowego faktycznie przeznaczył go na inne cele niż opałowe nie będzie miało (przy zachowaniu przy sprzedaży warunków określonych w rozporządzeniu) znaczenia prawnego dla sprzedającego olej opałowy na cele opałowe. W takiej sytuacji podatnikiem będzie nabywca oleju opałowego, który wbrew deklaracji zawartej w oświadczeniu zużył wyrób na inne cele niż opałowe (zob. art. 4 ust. 2 pkt 10 i art. 6 ust. 3 u.p.a.). Mając na uwadze powyższe stanowisko, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 3, art. 21 ust. 1 i ust. 4 Dyrektywy 2003/96/WE poprzez dokonanie ich błędnej wykładni, gdyż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie przedstawił oceny zgodności przepisów krajowych z uregulowaniami Dyrektywy, a tym samym nie mógł dokonać ich błędnej wykładni. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 207 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).