II SA/Kr 967/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie WSA Krystyna Daniel Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Protokolant Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia 7 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec wykonania robót skargę oddala. Starosta K. decyzją znak [...] , wydaną dnia [...] czerwca 2011r. na podstawie art. 30 ust 5 w związku z art. 30 ust. 7 pkt 1 i art. 30 ust. 6 pkt 1 art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 - tekst jednolity) oraz na podstawie art.104 k.p.a. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych przez A. Sp. z o.o. w P. - polegających na "Instalacji tablicy reklamowej nie związanej trwale z gruntem. Wymiary tablicy są następujące: powierzchnia graficzna 6m (wysokość) x 18m (szerokość). Wysokość całkowita tablicy 9m. Tablica reklamowa wykonana jest w formie konstrukcji stalowej, szkieletowe rurowej, przykręconych do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych. Na konstrukcji skręcanej, zainstalowane zostanie płótno banerowe - na dz. nr [...] w miejscowości M. , gm. L. " – wskazując, że realizacja tych robót może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia , jak również nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie tych robót. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 27 maja 2011r. wpłynęło zgłoszenie dotyczące przedmiotowych robót budowlanych. Po sprawdzeniu załączonych dokumentów i materiałów organ stwierdził, że przedmiotem w/w zgłoszenia jest "instalacja tablicy reklamowej nie związanej trwale z gruntem. Tablica reklamowa wykonana jest w formie konstrukcji stalowej, szkieletowo-rurowej, przykręconej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych, o wysokości 9 m i długości 18 m co potwierdza załącznik graficzny do zgłoszenia. Z opisu dotyczącego zakresu robót budowlanych wynika również, że inwestor na wypoziomowanym gruncie planuje ułożenie płyt żelbetowych, do których zostaną przykręcone rurowe słupy stalowe reklamy oraz zostaną zainstalowane rygle poziome nośnika reklamowego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane - pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit b i pkt 3 ustawy Prawo budowlane, za obiekt należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiekt architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z kolei zgodnie z rozumieniem przepisu art. 3 pkt 6 tej ustawy, wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu jest budową. Zgłaszana tablica reklamowa stanowi konstrukcję stalową szkieletowo-rurową, przykręcona do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych o znacznych wymiarach tj. długości 18 m i wysokości 9 m wraz z płótnem banerowym o wymiarach 18 m x 6m. Jak określił w niniejszym zgłoszeniu inwestor, przedmiotowa tablica reklamowa będzie przykręcona do ułożonych na wcześniej wypoziomowanym gruncie czterech płyt betonowych o wymiarach 1,5 m i 4,5 m. Ze względu na znaczną powierzchnię reklamy przekraczającą ponad 100m2, a także jej ciężar, znaczne rozmiary nie ma możliwości sprawdzenia, w oparciu o art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane czy działające na obiekt obciążenia, jak oprócz obciążenia własnym ciężarem, wpływ czynników atmosferycznych, parcie wiatru, czy też inne działania mechaniczne nie spowodowałyby jego uszkodzenia, przewrócenia oraz aby jego użytkowanie nie powodowało zagrożenia bezpieczeństwu ludzi i mienia. Zatem przedmiotowy zakres zgłoszenia powinien być rozpatrywany w ramach procedury pozwolenia na budowę, gdyż tylko w takim przypadku organ ma możliwość zapewnić realizacje robót w sposób zapewniający ochronę bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Tak więc niniejszy zakres robót budowlanych wymaga sporządzenia projektu budowlanego uwzględniającego konstrukcję tak znacznej wielkości tablicy reklamowej, jak i zaprojektowanie odpowiedniego sposobu posadowienia reklamy, pod kątem wytrzymałości do przenoszenia obciążeń takich jak parcie wiatru. Ponadto, jak już wcześniej wskazano wykonanie takiej konstrukcji nosi znamiona budowy obiektu budowlanego, a nie instalacji tablicy bądź urządzenia reklamowego, o których mowa w przepisach dotyczących zgłoszenia. Powyższe stanowi podstawę do wniesienia sprzeciwu w sprawie rozpatrywanego zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane oraz nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla wyżej opisanych robót budowlanych - zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. A. sp. z o.o. w P. zwróciła się o uzupełnienie powyższej decyzji poprzez zawarcie w jej sentencji stwierdzenia o wniesieniu sprzeciwu z uwagi na fakt, że zgłoszenie dotyczy robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Postanowieniem znak [...] , wydanym dnia [...] lipca 2011r. na podstawie art. 111 § 1b k.p.a., Starosta K. odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2011r. A. sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła w terminie odwołanie od decyzji. Starosty z dnia [...] czerwca 2011r., znak [...] . Skarżąca powołała treść art. 30 ust 5, art. 30 ust 7 pkt 1 i art.30 ust 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazała, że analizując zapisy art. 30 ust 6 i 7 Prawa budowlanego należy dojść do jednoznacznego wniosku, że przepisy te wzajemnie się wykluczają. W ust. 6 ustawodawca wyraźnie wskazał na obowiązek wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdyby inwestor podjął próbę wykonywania robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę jedynie w oparciu o zgłoszenie. Jest to przepis, który nie daje organowi żadnej możliwości oceny sytuacji - "właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli". Jest to obowiązek obligatoryjny. W ust 7 ustawodawca pozostawia organowi prawo oceny ustalając, iż organ może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia. W przedmiotowym przypadku mamy do czynienie z pkt 1 art. 30 ust 7, który to poddaje ocenie ewentualność powstania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Ponieważ skarżona decyzja w podstawie prawnej zawiera obydwa wykluczające się przypadki (art. 30 ust 6 pkt 1 i art. 30 ust 7 pkt l Prawa budowlanego), natomiast w sentencji zawarto jedynie przypadek art. 30 ust 7 pkt 1, wnioskiem z dnia 29 czerwca 2011 r. strona skarżąca zażądała od organu w trybie art. 111 k.p.a. uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Starosta odmówił dokonania uzupełnienia twierdząc, że przy dokonywaniu rozstrzygnięcia opierał się głównie na art. 30 ust. 7 pkt 1, natomiast art. 30 ust 6 pkt 1 jedynie dowodzi przyjętej tezy konieczności nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż taki obowiązek spoczywa na inwestorze z mocy prawa. Oczywiście trudno zgodzić się z zawartą w postanowieniu argumentacją, gdyż wcześniej obydwa wymienione przepisy wykluczają się wzajemnie. Zgodnie z ustaleniami art. 107 k.p.a. decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacz to, że organ nie może opierać się na domniemaniach, a wszystkie użyte argumenty winny mieć potwierdzenie w przepisach prawa i dowodach. W istocie, mimo obszernego uzasadnienia, które tłumaczy poszczególne zjawiska budowlane i przytacza definicje ustawy Prawa budowlanego, organ pierwszej instancji dopiero na drugiej stronie dokumentu zawarł próbę "udowodnienia" przyjętej tezy. Starosta uzasadnił bowiem, że konieczność uzyskania pozwolenia na budowę wynika z troski organu wobec zamiaru wykonania konstrukcji stalowej niosącej powierzchnię reklamową przekraczającą 100 m2 , która według załączonych rysunków i opisu nie daje organowi możliwości dokonania oceny prawidłowości opierania się wpływom czynników atmosferycznych. Organ zatem poprzez swoją "niewiedzę" postanowił zapewnić bezpieczeństwo ludziom i mieniu poprzez zmuszenie inwestora do przedłożenia kompletnego projektu budowlanego obiektu reklamy. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą, organ wydając orzeczenie w trybie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego musi udowodnić przyjętą tezę - w tym przypadku możliwość powstania zagrożenia bezpieczeństwa. Niedopuszczalne jest twierdzenie, że organ nie potrafi zagadnienia ocenić, a zatem na wszelki wypadek stworzyć mechanizm dodatkowej kontroli. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatel". Oznacza to, że obowiązkiem organu przed dokonaniem rozstrzygnięcia było wyjaśnienie powstałych wątpliwości. Nie można było zatem przesuwać w czasie powyższe wyjaśnienie stanu faktycznego na etap uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2011r., znak [...] , na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty w części nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie zgłoszonych robót i utrzymał w mocy wniesiony sprzeciw ze względu na fakt, że zgłoszenie dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy omówił dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie wskazał, że instytucję zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych reguluje przepis art. 30 ustawy Prawo budowlane, w myśl którego organ administracji jest uprawniony w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia do wniesienia, w formie decyzji, sprzeciwu z przyczyn wskazanych w art. 30 ust. 6, tj. jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robot budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; albo w sytuacji wystąpienia przesłanek określonych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego - do nałożenia na inwestora w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5 (tj. decyzji o sprzeciwie), obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zatem, organ rozpatrujący sprawę przedmiotowego zgłoszenia winien ustalić, czy istnieją okoliczności wskazujące na zasadność wniesienia sprzeciwu z mocy art. 30 ust. 6, czy zasadność orzeczenia na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Ponieważ obydwa przepisy stanowią przesłanki niezależne do orzekania, to powołanie w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji obok art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 30 ust. 7 pkt 1 tej ustawy nie było prawidłowe. W wyniku analizy materiału dowodowego sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie istnieje okoliczność wskazująca na zasadność utrzymania sprzeciwu Starosty K. wniesionego z mocy art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Przedmiotem zgłoszenia były roboty budowlane polegające na "instalacji tablicy reklamowej nie związanej trwale z gruntem." W art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest mowa, iż zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak z powyższego wynika ustawodawca objął zwolnieniem tylko prace polegające na instalowaniu. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie ". Posługując się w tym zakresie słownikiem języka polskiego należy przyjąć, że są to roboty budowlane polegające na instalowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą spawu, nitów, klei itd. reklam, krat, anten i innych tego typu elementów i urządzeń. Pojęcie "instalacja " nie zostało wymienione w art. 3 ust. 7 Prawa budowlanego jako roboty budowlane. Mogłoby to wskazywać, iż ustawodawca wyjątkowo dla niektórych tylko instalowanych przedmiotów (art. 29 ust. 2 pkt 14) lub urządzeń (art. 29 ust. 2 pkt 15) oraz reklam i urządzeń reklamowych ( art. 29 ust. 2 pkt 6) zastrzegł ich wykonanie w trybie zgłoszenia. Natomiast wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu stanowi budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, za "budowlę" uznaje się między innymi "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Ustawodawca do budowli zaliczył również "fundament pod ... urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów, składających się na całość użytkową ". Fundament nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wyrażenie "trwale związane z gruntem" nie oznacza, że obiekt musi mieć fundament wkopany w ziemię. Istotą trwałego związania obiektu z gruntem jest takie jego technicznie trwałe powiązanie z gruntem, aby działanie na ten obiekt czynników atmosferycznych (np. parcie wiatru) lub innych działań nie spowodowały jego uszkodzenia, nie ograniczały jego funkcji, jak też jego użytkowanie nie powodowało zagrożenia bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Z art. 28 ust. 1 wyżej powołanej. ustawy wynika, że regulacje zawarte w art. 29 stanowią wyjątek od zasady zamieszczonej w ust. 1 art. 28 Prawa budowlanego, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątków od zasady nie można zaś interpretować w drodze wykładni rozszerzającej, co prowadzi do wniosku, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 nie ma zastosowania do wolno stojących trwale związanych z gruntem, urządzeń reklamowych o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Drugi wniosek jaki z tego wynika prowadzi do uznania, że na gruncie przepisów Prawa budowlanego występują co najmniej dwa rodzaje urządzeń reklamowych, wymagające pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a kryteria na jakich opiera się ten podział wynikają z brzmienia i wykładni przepisów (art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 6). Zwrot "instalowanie" użyty w art. 29 ust. 2 pkt 6 należy uznać za adekwatny dla określenia robót budowlanych wykonywanych na obiektach budowlanych, a ilekroć w ustawie jest mowa o "budowie" zwrot ten należy odnieść między innymi do takich budowli jak wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, których budowy nie wymieniono w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Z powyższych ustaleń wynika, że urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem, są urządzeniami, o których mowa w art. 3 pkt 3 i nie podlegają regulacji zamieszczonej w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przedmiotowe zgłoszenie obejmuje budowę urządzenia reklamowego, posiadającego podstawę - 4 stopy fundamentowe składające się z 3 szt. prefabrykowanych pyt betonowych o wymiarach j w., posadowionych na powierzchni gruntu , którego wykonania nie można zrealizować metodą "instalacji", o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, a tylko taka inwestycja byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o ten przepis. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2011r., znak [...], A. sp. z o.o. w P. zarzucała : - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie całkowicie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego; - art. 8 k.p.a. z uwagi na to, że organ wyższego stopnia nie przeprowadził starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowanie dla zagwarantowania równości wobec prawa, podważając zasadę ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa; - art. 10 k.p.a. przez naruszenie naczelnej zasady postępowania administracyjnego, gdyż przed wydaniem decyzji organ nie wezwał strony do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; - art. 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez nie wykazanie, dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność, innym zaś tej wiarygodności odmówiono; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez nie orzeczenie co do istoty sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosiła, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Oznacza to, że w przypadku uchylenia części decyzji nowe orzeczenie musi być wydane w zakresie dokonywanego uchylenia. Analizując sentencję dokonanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, iż część decyzji została uchylona i pozostawiona bez orzeczenia, natomiast orzeczenie dokonane przez organ odwoławczy - utrzymanie w mocy sprzeciwu - odnosi się do pozostałej części decyzji, która w istocie została przez organ drugiej instancji zmieniona. Sprzeciw wniesiony przez Starostę K. oparty był o uznanie, że realizacja zgłoszonych robót może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Postanowieniem wydanym na podstawie art. 111 k.p,a, Starosta odmówił uzupełnienia swojej decyzji wskazując, iż treść rozstrzygnięcia jakie zapadło jest kompletna i opiera się wyłącznie na podstawie arf. 30 ust. 7. pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Porównanie powodów wniesienia sprzeciwu organów obu instancji musi prowadzić do jednoznacznego stwierdzenia, że są one różne. Nie można bowiem zgodzić się z uznaniem, że rozstrzygnięcie polega jedynie na wniesieniu sprzeciwu. Powód wniesienia sprzeciwu jest nierozerwalną częścią rozstrzygnięcia. Skoro zatem doszło do nowego rozstrzygnięcia, to nie może ono brzmieć "utrzymuje się" i musi być oparte o przywołany wprawdzie przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ale winno polegać na uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości. Teza ustawowego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektu zgłoszonego do realizacji nie została udowodniona przez organ drugiej instancji, który podjął próbę wykazania, że obiekt będący przedmiotem zgłoszenia nie jest niezwiązany trwale z gruntem oraz dokonał analizy treści przepisu dotyczącego zgłoszenia instalacji urządzeń reklamowych. Trudno się z przyjętą wykładnią zgodzić, zwłaszcza że większość organów na tej podstawie przyjmuje zgłoszenia bez jakichkolwiek zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zakurzonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie skarżąca wskazała dodatkowo, że sprzeciw został jej doręczony jeden dzień po upływie trzydziestodniowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń oraz okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania należy uznać , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie organów administracji architektoniczno - budowlanej oparte zostało o unormowaną w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst z 2010 r. - Dz. U. Nr 243 poz. 1623 ze zmianami, dalej Pb) instytucję sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Zakres jej zastosowania został uregulowany w art. 30 ust. 1 Pb. Stosownie do art. 30 ust. 2 Pb, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W szczególnych sytuacjach dalsze wymogi wniosku przewidziane są w art. 30 ust. 3, 4 i 4a. Pb. Jak stanowi art. 30 ust. 5 Pb, zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1-3 Pb, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1), budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (art. 30 ust. 6 pkt 2) albo zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (art. 30 ust. 6 pkt 3). Ponadto, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 5 Pb, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (art. 30 ust. 7 pkt 1 Pb), pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków (art. 30 ust. 7 pkt 2 Pb), pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych (art. 30 ust. 7 pkt 3 Pb) albo wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 30 ust. 7 pkt 4Pb). W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprzeciw zawarty w decyzji organu pierwszej instancji został wniesiony w trzydziestodniowym terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 zd. 2 Pb. Zgodnie z dosłownym brzmieniem tego przepisu, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Na gruncie takiego sformułowania pojawiły się w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości, jak należy rozumieć pojęcie "wniesienia sprzeciwu". Możliwe bowiem było przyjęcie, że momentem wniesienia sprzeciwu jest bądź data wydania decyzji, bądź data doręczenia decyzji stronie, bądź też data, w której organ administracji architektoniczno – budowlanej wysłał wydaną decyzję do inwestora. Pierwszy z tych poglądów został zaprezentowany np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2011r. (sygn. akt II OSK 737/11, Lex Omega nr 1069069). Stwierdzono w nim, że skoro w myśl art. 30 ust. 5 Pb inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych, jeżeli właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia "nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu", organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji, a więc na wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszonego zamiaru budowy. Pogląd drugi, wiążący pojęcie wniesienia sprzeciwu z jego doręczeniem stronie, został wyrażony m. in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 kwietnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 555/04 (Lex Omega nr 169408). Wskazano w nim, że termin określony w art. 30 ust. 5 Pb jest terminem prawa materialnego i jednocześnie terminem do załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Musi więc on obejmować także doręczenie decyzji stronie postępowania administracyjnego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podzielić należy jednak trzeci pogląd, prezentowany szeroko w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym momentem wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jest data wysłania decyzji inwestorowi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 września 2011r., sygn. akt II OSK 1326/10 (Lex Omega nr 965177) stwierdził, że nie można zgodzić się, iż sprzeciw winien stronie być doręczony w terminie 30 dni od daty doręczenia właściwemu organowi zgłoszenia. Dla zachowania terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Także w wyroku z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 79/06 (Lex Omega nr 319177) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że termin trzydziestodniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a. W innym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie zwrócono uwagę, że przepis art. 30 ust. 5 Pb wskazuje wprost, iż zgłoszenie winno być organowi "doręczone", zaś sprzeciw przez organ "wniesiony". Pomiędzy terminem "wniesienie" a "doręczenie" brak jest tożsamości pojęć. Z tych też przyczyn nie można nakładać na podmiot zobowiązany innych obowiązków czy też przypisywać stronie innych uprawnień aniżeli te, które wynikają z treści normy prawnej o tych prawach i obowiązkach stanowiącej (zob. wyrok z dnia 12 lipca 2011r., sygn. akt II OSK 1167/10, Lex 1083563). Również w wyroku z dnia 21 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 574/08 (Lex Omega 555017) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Pb konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Poglądy te zasługuje na całkowitą akceptację. Przepis art. 30 ust. 5 zd 2 Pb nakłada obowiązek przestrzegania przewidzianego w nim terminu na organ administracji architektoniczno – budowlanej. Należy zatem przyjąć, że "negatywne" (w sensie utraty kompetencji do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji) konsekwencje dla organu mogą rodzić tylko takie okoliczności, które są od niego samego zależne. W rozpatrywanym przypadku są to data wydania decyzji oraz data jej wysłania do inwestora. Nie sposób natomiast przyjąć, by zasadne było obarczanie organu administracji architektoniczno – budowlanej konsekwencjami działania bądź zaniechania innych podmiotów, w tym doręczyciela oraz samego inwestora. Organ nie ma wpływu na sposób działania Poczty bądź innego podmiotu, zajmującego się doręczaniem przesyłek, zawierających decyzję sprzeciwu. Jeżeli zatem operator pocztowy zaniedbałby swoje obowiązki i zbyt późno podjął się doręczania przesyłki, to do jej doręczenia mogłoby dojść już po upływie trzydziestodniowego terminu, nawet wówczas, gdyby organ decyzję o sprzeciwu wydał natychmiast po wpłynięciu zgłoszenia. Podobnie rzecz ma się z zachowaniem inwestora, który swoim działaniem bądź zaniechaniem może wpływać na termin, w którym decyzja zostanie mu doręczona, bądź to składając zgłoszenie na dzienniku podawczym innej jednostki organizacyjnej organu, bądź to nie interesując się awizowaną korespondencją, co prowadzi do opóźnienia doręczenia nawet o maksymalny, czternastodniowy okres. W niniejszej sprawie zgłoszenie zostało nadane dnia 25 maja 2011r., a doręczone organowi pierwszej instancji w dniu 27 maja 2011r. (k. [...] akt administracyjnych). Decyzja Starosty K. z dnia [...] czerwca 2011r. została nadana w dniu 21 czerwca 2011r., jak wynika z pieczęci placówki nadawczej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (pomiędzy k. [...] akt administracyjnych). Trzeba zatem uznać, że sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych został wniesiony z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, wynikającego z art. 30 ust. 5 zd. 2 Pb. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela również w całej rozciągłości pogląd prezentowany przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym co do zasady instalowanie tablicy reklamowej, obejmujące posadowienie na gruncie stopy betonowej stanowi budowę budowli wymagającą uzyskania pozwolenia w formie decyzji właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Tym samym wyłączona jest możliwość realizacji tego rodzaju inwestycji po dokonaniu zgłoszenia. Artykuł 28 ust. 1 Pb stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29–31. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było to, czy przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb, który przewiduje, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie stopy betonowej pod tablicę reklamową nie stanowi "instalowania". Słusznie w zaskarżonej decyzji zauważono, że przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia "instalowanie". Ustawodawca w tym samym artykule 29 Pb używa tego zwrotu jeszcze dwukrotnie, przewidując że pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu krat na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 14) oraz instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 15). Należy zaakceptować prezentowany w orzecznictwie pogląd, że skoro ustawodawca dwukrotnie użył pojęcia "instalowanie" w odniesieniu do robót, wykonywanych na obiektach budowlanych, to nie mógł tego samego zwrotu użyć w innym znaczeniu w art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 345/08, Lex Omega nr 530023). Nie można też przyjmować, że skoro instalowanie urządzeń reklamowych zostało unormowane w art. 29 ust. 2 ustawy Pb, dotyczącym robót budowlanych nie będących budową, to nie istnieją urządzenia reklamowe dla których wykonania niezbędne jest pozwolenie na budowę. Podobnie nietrafne jest stanowisko, że skoro nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 2 tej ustawy dokonana ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r. ( Dz.U. Nr 111, poz. 729) polegała na wyeliminowaniu zwrotu "wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych", to również urządzenia reklamowe wolno stojące w każdym przypadku będą jedynie instalowane, czyli ich wykonanie powinno być poprzedzone tylko zgłoszeniem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 249/09, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz powołaniem orzecznictwo). Słusznie zatem Wojewoda przyjął, że inwestycja polegająca na wykonaniu słupa na stopie betonowej albo stopy betonowej służących usytuowaniu tablicy reklamowej nie stanowi instalowania tablic i urządzeń reklamowych, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb. Zgłoszenie zamiaru wykonania takich robót budowlanych winno – co do zasady – skutkować wniesieniem sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, a to zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb. W sprawie niniejszej organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy połączył w podstawie prawnej swojej decyzji dwie całkowicie odrębne przesłanki wniesienia sprzeciwu. W komparycji decyzji zostały wskazane m. in. art. 30 ust. 7 pkt 1 oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb. Pierwszy z tych przepisów przewiduje, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Natomiast zgodnie z drugim z nich, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Oba te przepisy dotyczą odmiennych stanów faktycznych, przy czym wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb winno mieć miejsce wtedy, gdy roboty budowlane ze względu na swój zakres objęte są ustawowym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, co w ogóle wyłącza tryb zgłoszeniowy. Sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 1 Pb wnosi się natomiast wówczas, gdy roboty, co do zasady wymagające jedynie zgłoszenia, mogą skutkować zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Starosta w osnowie decyzji zawarł informację, że wniesienie sprzeciwu następuje z uwagi na fakt, iż realizacja tych robót może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Treść sentencji rozstrzygnięcia wyraźnie nawiązuje zatem do przesłanki wniesienia sprzeciwu, o której mowa w art. 30 ust. 7 pkt 1 Pb, a która – jak wyżej wskazano – nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Nie można jednak nie dostrzegać, że przy takiej konstrukcji rozstrzygnięcia, zarówno powołana na wstępie podstawa prawna decyzji, jak i jej uzasadnienie wskazują na okoliczności hipotezą art. art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb . Wojewoda dokonując trafnej wykładni oraz zastosowania przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb, uchylił zaskarżoną decyzję Starosty w części nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie zgłoszonych robót i utrzymał wniesiony sprzeciw uznając słusznie, że zgłoszone zamierzenie inwestycyjne dotyczy wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Orzekając w ten sposób dysponował dostatecznym materiałem wynikającym ze zgłoszenia. Wbrew temu, co podnosiła w skardze spółka A. , takie działanie organu drugiej instancji nie narusza dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy zauważyć, że żaden przepis K.p.a. ani Pb nie stawia organowi administracji architektoniczno – budowlanej wymogu zamieszczenia w osnowie decyzji o wniesieniu sprzeciwu ( rozstrzygnięciu ) opisania przyczyn, dla których taki sprzeciw jest wnoszony. Wystarczające jest w zupełności, jeżeli sentencja decyzji zawiera jedynie informację o samym wniesieniu sprzeciwu, bez podania przyczyn, ponieważ takie zredagowanie czyni zadość wymogowi zawarcia w akcie administracyjnym rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. Jednocześnie samo zamieszczenie w osnowie orzeczenia krótkiego opisu przyczyn, dla których sprzeciw jest wnoszony, nie stanowi naruszenia prawa i jest zbędne, ale dopuszczalne. Ponadto, ja już akcentowano, organ pierwszej instancji w osnowie decyzji wskazał na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ale zarówno w podstawie prawnej, jak i w jej uzasadnieniu wyraźnie powołał fakt, że planowana inwestycja wymaga z mocy prawa uzyskania pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia decyzji Starosty K. wynika jej dwutorowość – oprócz niepotrzebnej i błędnej analizy przesłanki z art. 30 ust. 7 pkt 1 Pb znalazła się w niej również ocena przesłanki z art. 30 ust. 6 pkt 1, a organ uzasadnił, z jakich przyczyn przyjął, że planowana inwestycja nie może być objęta zgłoszeniem i wymaga z mocy prawa uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy nie wyszedł zatem poza granice tego, co swoim rozstrzygnięciem objął Starosta K. . Wojewoda wyeliminował z uzasadnienia decyzji zbędne i nietrafne rozważania na temat zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, dokonał też korekty niewłaściwej osnowy decyzji, natomiast słusznie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji co do jej kierunku nie budzącego zastrzeżeń pod katem legalności, tj. wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych. Także pozostałe zarzuty skargi są bezzasadne. Organy administracji architektoniczno – budowlanej w sprawach, objętych zgłoszeniem, prowadzą postępowanie administracyjne w bardzo ograniczonym zakresie. Samo zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego i wszczynane jest dopiero ewentualną decyzją o wniesieniu sprzeciwu (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 marca 2011r., sygn. akt II SA/Go 25/11, Wspólnota 2011/13/44 oraz z Gdańsku, z dnia 4 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Gd 274/10, Lex Omega nr 752436). Ponadto, rozstrzygając o wniesieniu sprzeciwu organ administracji architektoniczno – budowlanej nie ustala stanu faktycznego w ścisłym tego słowa znaczeniu. Bada jedynie kompletność zgłoszenia, a następnie dokonuje analizy, czy scharakteryzowany przez inwestora zakres robót budowlanych kwalifikuje się do trybu zgłoszeniowego. Całość postępowania wyjaśniającego sprowadza się zatem do oceny prawnej, nie są zatem przeprowadzane dowody. O ile organy nie prowadzą dalej idącego postępowania dowodowego , zaś to znajduje usprawiedliwienie w materiałach zgłoszenia, nie można w sposób skuteczny zarzucić naruszenia w takim postępowaniu art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z tego samego względu w postępowaniu dotyczącym wniesienia sprzeciwu ograniczone zastosowanie znajdzie zasada czynnego udziału stron. Jedyna strona postępowania – inwestor – może oczywiście podejmować wszelkie działania w sprawie. Jednakże brak podstaw do stwierdzenia, by organy miały obowiązek zawiadomienia go o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dokumentów. Po pierwsze, jak wskazano, do chwili wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu organ nie prowadzi postępowania administracyjnego. Po drugie, materiał dowodowy nie jest gromadzony, zaś zawartość akt sprowadza się do pism i dokumentów, przedstawionych przez inwestora oraz ewentualnych wezwań i postanowień, wydanych przez organ. W postępowaniu tego rodzaju stosuje się zasady ogólne z art. 8 k.p.a. oraz z art. 7 k.p.a. Naruszenia tych przepisów nie można jednak w sprawie niniejszej przypisać zaskarżonej decyzji. Została ona bowiem wydana z w zgodzie z przepisami prawa materialnego oraz procesowego, a uchybienia popełnione przez organu pierwszej instancji Wojewoda usunął bez naruszenia zasady z art. 15 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.