II OSK 309/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Z. i J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 877/12 w sprawie ze skargi T. Z. i J. Z. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 18 października 2012 r., IV SA/Po 877/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA) oddalił skargę T. Z. i J. Z. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej: Wojewoda) z [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją ostateczną Nr [...] z [...] maja 2007 r. (znak: [...]) Starosta Koniński (dalej: Starosta) udzielił Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. z/s w Warszawie (dalej: Spółka) pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej ERA nr [...], obejmującej wieżę telekomunikacyjną o wysokości 67 m, anteny systemowe i radioliniowe, kontener techniczny z urządzeniami zasilająco-sterującymi i przyłącze energetyczne, na działce położonej w obrębie Stare Miasto, gmina Stare Miasto, oznaczonej nr ewid. [...] (dalej: decyzja PnB). Decyzją ostateczną z [...] kwietnia 2009 r. (znak: [...]) Starosta zmienił w/w pozwolenie na budowę (dalej: decyzja ZmPnB). Pismem z 5 listopada 2009 r. T. Z., J. Z., K. Z. i T. Z. złożyli w Starostwie Powiatowym w Koninie pismo dotyczące pozwolenia na budowę w/w stacji, wyrażające m. in. brak ich zgody na tę budowę. Następnie J. i T. Z. – podając, że są stronami postępowania i powołując art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego – pismem z 8 listopada 2009 r. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PnB, zmienioną ostateczną decyzją ZmPnB. Postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. – wskazując na: art. 123, art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z 14 czerwca 1960 r., Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.) – Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PnB, zmienionej ostateczną decyzją ZmPnB. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania Starosta, decyzją z [...] stycznia 2010 r. (znak: [...]), stwierdził, że T. Z., J. Z., K. Z. i T. Z., nie mają statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu na działce nr [...], co przesądza o odmowie uchylenia zakwestionowanej decyzji z powodu braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Powyższą decyzję Starosty, Wojewoda w trybie odwoławczym decyzją z [...] lutego 2010 r. (nr [...]) uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wniosła Spółka. Wyrokiem z 22 lipca 2010 r., IV SA/Po 313/10 WSA w Poznaniu oddalił skargę, nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności, ani wad materialnoprawnych, które miałyby wpływ na wynik sprawy, czy procesowo-prawnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wyrokiem z 21 lutego 2012 r., II OSK 2291/10, oddalił skargę kasacyjną Spółki od wydanego przez WSA w Poznaniu wyroku II SA/Po 313/10. NSA podzielił w szczególności stanowisko WSA w Poznaniu, że wnosząc o wznowienie postępowania strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem ustawowego terminu. Decyzją z [...] maja 2012 r., znak: [...], Starosta – działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 148 § 2 i art. 145 § 1 K.p.a. – po ponownym przeprowadzeniu wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną Decyzją PnB, umorzył to postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu podkreślił, że przedmiotem wznowionego postępowania może być w aktualnym stanie prawnym i faktycznym wyłącznie decyzja PnB, ponieważ w odniesieniu do decyzji ZmPnB prawomocnie została stwierdzona jej nieważność, a zatem postępowanie wznowieniowe w zakresie dotyczącym tej decyzji stało się bezprzedmiotowe. Od opisanej decyzji Starosty odwołanie złożył T. Z. zarzucając naruszenie art. 8 i art. 75 § 2 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP – poprzez uznanie stwierdzenia o dacie dowiedzenia się o decyzji PnB za niezgodne ze stanem faktycznym w sytuacji, w której organ nie dysponuje żadnym dowodem przeciwstawnym, a tym bardziej, że strona nie miała możliwości zapoznania się z decyzją w terminie wcześniejszym i dopiero fizyczna możliwość zobaczenia, że realizowana jest inwestycja, przesądziła o złożeniu wniosku. Nadto Skarżący zarzucił naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. – poprzez pominięcie faktu, że przepis ten został przewidziany do zakończenia niniejszej sprawy, w której należało dokonać precyzyjnych ustaleń co do okoliczności faktycznych. Ponadto zarzucił pominięcie faktu, że inwestor zrealizował inwestycję na podstawie decyzji ZmPnB, oraz że inwestycja została zrealizowana w innym miejscu i że tym samym wniosek inwestora stał się bezprzedmiotowy. Decyzją z [...] lipca 2012 r., nr [...], Wojewoda – wskazując na art. 138 § 1 pkt 1, art. 105 § 1 i art. 104 K.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając to stanowisko organ wywodził, że w postępowaniu wznowieniowym przesłanki do ewentualnej kasacji decyzji ostatecznej wymienione są w art. 145 § 1 pkt 1–8 i art. 145a K.p.a. Ponieważ wzruszanie decyzji ostatecznej jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 6 K.p.a., przesłanki takiego wzruszenia nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Na opisaną decyzję skargę do WSA w Poznaniu złożyli T. i J. Z., zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. poprzez wydanie, we wznowionym postępowaniu, decyzji o umorzeniu postępowania. Podkreślili, że nie można stosować łącznie przepisów art. 104 i art. 105 § 1 K.p.a., a tak uczynił organ odwoławczy. Nadto zarzucili naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie dokonanie samodzielnych ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji i lakoniczne przywołanie stanowiska autora Raportu, a także naruszenie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) poprzez jego pominięcie podczas ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Z powołaniem się na te zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Poznaniu podzielił stanowisko organów obu instancji, że Skarżący nie udowodnili dochowania jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Zdaniem sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że kwestia dochowania terminu do zgłoszenia wniosku winna zostać zbadana przez organ już we wstępnej fazie postępowania, dotyczącej stwierdzenia dopuszczalności wznowienia postępowania, a więc, w niniejszej sprawie – przed wydaniem przez Starostę postanowienia z 7 grudnia 2009 r. o wznowieniu postępowania. W tej fazie organ winien bowiem zbadać, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek określonych w art. 145 lub art. 145a K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez stronę postępowania (wymóg ten nie dotyczy sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – wnioskodawca wskazuje jako podstawę wznowienia m. in. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) i właśnie, czy został zachowany termin z art. 148 K.p.a. W ocenie sądu wojewódzkiego organ I instancji błędnie pominął ów etap badania, czy dochowano, wynikających z przytoczonej regulacji, terminów i w/w postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. postępowanie wznowił. Sąd I instancji podziela pogląd, że zachowanie omawianego terminu stanowi warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do błędnego wznowienia postępowania, to późniejsze stwierdzenie przez organ złożenia wniosku inicjującego to postępowanie z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, powinno skutkować umorzeniem takiego postępowania (por. wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., II OSK 176/10, CBOSA). W związku z powyższym uznano, że prawidłowo Starosta decyzją z [...] maja 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie, a Wojewoda decyzją z [...] lipca 2012 r. rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. Skargą kasacyjną J. i T. Z. zaskarżyli ww. wyrok w całości i zarzucili naruszenie przepisów prawa: 1) Art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przekroczenie uprawnień w kwestii ustalenia, czy został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania albowiem stanowisko organu zawiera lakoniczne stwierdzenie tego faktu bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia a stanowisko sądu zawiera obszernego merytoryczne wywody; wadliwe przyjęcie, iż każdy obywatel, która zauważy prowadzenie jakichkolwiek robót na sąsiedniej działce ma obowiązek domyślić się, jakie, kto i na co mógł wydać pozwolenia na budowę; pominięcie faktu, że o samej decyzji zmieniającej pozwolenia na budowę strona nie wiedziała i tym samym trudno przyjąć, iż termin do złożenia wniosku o jej wznowienie został przekroczony. 2) Art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zastał dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zmieniająca Starosty Konińskiego z [...] kwietnia 2009 r. (na dzień wydawania decyzji wyeliminowana z obiegu prawnego ze skutkiem ex tunc) w sytuacji, w której składający wniosek nawet nie wiedzieli o jej istnieniu (identycznie o uchylonej decyzji z [...] maja 2007 r.). W istocie organy oraz sąd nie wyjaśniły w oparciu o logiczną wykładnię, jak można przekroczyć termin do wznowienia postępowania w sytuacji, w której nie wie się o istnieniu decyzji. Powyższe uchybienie wskazuje, iż termin o wznowienie postępowania nie dotyczy uzyskania informacji o wydanej decyzji, lecz zauważenia prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych na sąsiedniej działce. Art. 8, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 141 § 4 oraz 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie dokonanie żadnych ustaleń, kiedy strona miała i czy w ogóle miała możliwość zapoznania się z treścią decyzji lub jej rozstrzygnięciem. Art. 75 § 2 K.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego pominięcie w sytuacji, w której należało od skarżących odebrać oświadczenie po rygorem poniesienia odpowiedzialności karnej i tym samym w późniejszym czasie zawiadomienie organu ścigania o popełnionym przestępstwie; ponadto sąd zaniechał analizy powyżej wskazanego przepisu. Zdaniem skarżących powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi Spółki na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Pismem z 10 lipca 2014 r. skarżący kasacyjnie uzupełnili uzasadnienie podstaw kasacyjnych wywodząc w szczególności, że o treści decyzji PnB dowiedzieli się w dniu 9 listopada 2009 r. W toku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dopuszczono do udziału w postępowaniu [...] , w imieniu którego prezes zarządu Z. G. popiera skargę kasacyjną. We wniosku o dopuszczenie do udziału wskazano m. in., że skarżący kasacyjnie domyślili się w dniu 5 listopada 2009 r., że decyzję o pozwoleniu na budowę stacji GSM. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Cyt. przepis w zd. 1 stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że przepis art. 141 § 4 Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2013 r., II OSK 448/13, LEX nr 1372124). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wtedy, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwiona jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zarzut ten nie może sprowadzać się do polemiki ze stanowiskiem sądu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa. Przepis art. 141 § 4 Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną - art. 174 pkt 2 Ppsa - jeżeli uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2013 r., II GSK 260/12, LEX nr 1329705). Uzasadniając tak sformułowany zarzut Kasator wywodzi, że to sąd administracyjny, nie zaś skarżony doń organ, miał obszernie wyjaśnić przyczyny zasadności oceny uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania przez skarżących. Z tej przyczyny nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Sąd wojewódzki podzielił jedynie stanowisko orzekających organów co do braku wyjaśnienia przez skarżących kwestii zachowania przez nich terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PnB. Swoje wywody sąd I instancji czynił w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a skoro w myśl art. 133 § 1 Ppsa sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, to nie można w realiach przedmiotowej sprawy czynić mu skutecznego zarzutu "przekroczenia uprawnień w kwestii ustalenia czy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania". Zarzutu zresztą naruszenia przepisu art. 133 § 1 Ppsa skarga nie zawiera. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 3 § 1 Ppsa, stanowiącego że "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". O naruszeniu cyt. przepisu można by mówić wówczas, gdyby sąd wojewódzki wykroczył poza wyznaczoną mu właściwość rzeczową bądź odmówił merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości, albo w ogóle uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2011 r., II FSK 191/10, LEX nr 1098672 oraz z 12 kwietnia 2011 r., I OSK 650/10, LEX nr 705207), taki stan rzeczy w przedmiotowej sprawie nie zachodził. Sąd I instancji przeprowadził kontrolę działania organu administracji publicznej wedle przewidzianej przepisem art. 3 § 1 Ppsa kompetencji i zastosował środek przewidziany cyt. ustawą, t. j. dochodząc do wniosku, że skarga jest nieuzasadniona – oddalił ją po myśli art. 151 Ppsa. Wbrew zatem argumentacji Kasatora zarzut naruszenia art. 3 § 1 Ppsa okazuje się chybiony. Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było dokonanie oceny czy strony wnoszące o wznowienie postępowania administracyjnego wniosek ten złożyły w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 148 § 2 K.p.a. jest jasny - ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. (por. np. wyrok NSA z 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07). Zasadnie WSA w Poznaniu podkreślił, że był związany poglądem prawnym zajętym przez ten sąd w wyroku IV SA/Po 313/10 wydanym w granicach sprawy, zaaprobowanym z kolei wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 2291/10, że to strona domagająca się wznowienia winna wykazać (udowodnić) kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, kiedy dowiedziała się o decyzji. WSA w Poznaniu orzekając w sprawie IV SA/Po 313/10 stwierdził, że skarżący nie udowodnili zachowania tego terminu, ograniczając się do stwierdzenia, że o decyzji PnB dowiedzieli się w dniu 4 listopada 2009 r. Niesporne jest, że organ I instancji – Starosta Koniński, ponownie rozpoznając sprawę w warunkach wznowionego postępowania wzywał T. i J. Z. - wnioskodawców wznowienia postępowania zakończonego PnB o podanie daty powzięcia wiadomości o wydaniu powyższej decyzji i przedłożenie dowodów potwierdzających datę dowiedzenia się o tej decyzji (por. pismo organu z 9 maja 2012 r., k. 311 akt administracyjnych). W odpowiedzi na to pismo J. Z. i T. Z. w piśmie z 15 maja 2012 r. poinformowali, że o decyzji dowiedzieli się w dniu 4 listopada 2009 r., "jednocześnie domyślając się, że decyzja o pozwoleniu na budowę została już wydana". Trafnie przeto sąd I instancji dokonał oceny zasadności stanowiska organów, które nie przyjęły twierdzeń skarżących, iż o decyzji PnB dowiedzieli się 4 listopada 2009 r. Przeczą temu wpisy zawarte w dzienniku budowy, nadto sami skarżący zignorowali wezwanie organu do wyjaśnienia tej kwestii. Chybione są zarzuty pod adresem sądu wojewódzkiego, że nie wyjaśnił w oparciu o "logiczną wykładnię" kwestii przekroczenia terminu z art. 148 § 2 K.p.a. Sąd a quo precyzyjnie i odwołując się do akt sprawy oraz zasad doświadczenia życiowego jednoznacznie wskazał, że ocena organów była uprawniona, sami skarżący zachowali się pasywnie, mimo że znane było uprzednie stanowisko orzekających w granicach tej sprawy sądów obu instancji, że to na nich spoczywał ciężar dowodu, gdy idzie o wyjaśnienia daty dowiedzenia się o decyzji PnB. Nie do zaakceptowania jest wywód skarżących kasacyjnie, że domyślili się zarówno daty, jak i numeru decyzji PnB, skoro źródłowy wniosek zawiera to wskazanie, a nie wyjaśnili, w jakich to okolicznościach i najistotniejsze – kiedy, dowiedzieli się o powyższej decyzji. Fakt ten obciąża samych skarżących. W konsekwencji nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 8, 107 § 1 i § 3 K.p.a. w powiązaniu z przepisem art. 141 § 4 Ppsa, skoro bezspornie strony były wzywane do wyjaśnienia najistotniejszej kwestii dla dopuszczalności prowadzenia wznowionego postępowania. Raz jeszcze wypada wskazać, przywołując stanowisko judykatury, że przepis art. 141 § 4 Ppsa można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1751/11, LEX nr 1361609). Uzasadnienie skarżonego kasacyjnie wyroku spełnia wymogi stawiane powyższym przepisem. Konsekwencją aprobaty dla stanowiska organów było oddalenie skargi. Ubocznie zaznaczyć trzeba, że w orzecznictwie aprobuje się stanowisko, wedle którego jeżeli organ dostrzeże, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a., ale uczyni to dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postepowania, to powinien takie postępowanie umorzyć (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2011 r., II OSK 176/10, LEX nr 992498 i z 13 września 2012 r., II OSK 889/11, LEX nr 1221362). Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 75 § 2 K.p.a., stanowiącego m. in., że jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Z akt sprawy nie wynika, aby strony skarżące składały jakikolwiek wniosek o potwierdzenie faktu istotnego dla sprawy. Nie miał przeto sąd wojewódzki obowiązku analizowania powyższego przepisu, skoro nie miał on zastosowania w warunkach stanu faktycznego sprawy. Raz jeszcze wypada podkreślić – tylko zaniechanie samych stron skarżących poprzez zignorowanie wezwania organu do wyjaśnienia zasadniczej kwestii, skutkowało trafnym w realiach w sprawy uznaniem, że wnioskujący o wznowienie nie wykazali z wystarczającą ścisłością, zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie. Niesporne jest także, że wniosek źródłowy dotyczył postępowania zakończonego decyzją PnB. Nie sposób także podzielić końcowego wywodu Kasatora, że termin do wniesienia podania o wznowienie biegnie od dnia, kiedy strona "mogła dowiedzieć się", że wydano konkretną decyzję, a od dnia, kiedy strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.), skoro żądanie wznowienia opierano na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj., że skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się chybione, przeto podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.