I SA/Ol 591/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej – działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. H.K. zwróciła się do działającego z upoważnienia Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej o wydanie, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), interpretacji indywidualnej dotyczącej zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych przychodu otrzymanego w związku z ustanowieniem służebności przesyłu. Opisując w związku z zapytaniem stan faktyczny wskazała, że jest właścicielką nieruchomości o numerze ewidencyjnym "[...]" położonej w G., dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą o numerze "[...]". Nieruchomość ta wchodzi w skład gospodarstwa rolnego. Aktem notarialnym z dnia "[...]" ustanowiono na niej służebność przesyłu na rzecz Spółki A. W związku z powyższym Wnioskodawczyni otrzymała kwotę 16.000 zł brutto, od której odprowadziła należny podatek na rachunek bankowy urzędu skarbowego. Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego strona zadała pytanie o treści: czy opisany wyżej dochód za nałożenie prawa służebności przesyłu jest zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, stwierdziła, że dochód ten podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż służebność przesyłu powinna być traktowana tożsamo ze służebnością gruntową. Jak podała, stanowisko to potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II FSK 654/10). Dyrektor Izby Skarbowej, w wydanej w dniu "[...]" pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego stwierdził, że stanowisko Wnioskodawczyni jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.d.o.f.". Wskazał, że świetle ostatniego z w/w przepisów wolne od podatku są odszkodowania wypłacone, na podstawie wyroków sądowych i zawartych umów (ugód), posiadaczom gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego z tytułu ustanowienia służebności gruntowej – w wyniku prowadzenia na tych gruntach, przez podmioty uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, inwestycji dotyczących budowy infrastruktury przesyłowej ropy naftowej i produktów rafinacji ropy naftowej oraz budowy urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Organ odwołał się ponadto do art. 285, art. 305¹ i art. 305² § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), normujących instytucję służebności przesyłu. Wskazał, że w świetle tych uregulowań służebność przesyłu jest ustanawiana na rzecz przedsiębiorcy za odpowiednim wynagrodzeniem należnym właścicielowi obciążonego gruntu. Ponadto, w świetle systematyki Kodeksu cywilnego, jest ona odrębnym rodzajem służebności od służebności gruntowej oraz osobistej. Tymczasem, ze zwolnienia od podatku uregulowanego w art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f. korzystać mogą tylko odszkodowania wypłacone z tytułu ustanowienia służebności gruntowej. Zatem zwolnienie to nie obejmuje świadczenia otrzymanego w związku z ustanowieniem służebności przesyłu. Odnosząc się natomiast do powołanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyroku NSA z dnia 29 września 2011 r., organ wskazał, że zapadł on w konkretnej sprawie, zaś w świetle art. 87 Konstytucji RP nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie jest wiążący dla organu wydającego interpretację indywidualną. W odpowiedzi z dnia "[...]" na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, podnosząc zarzut naruszenia art. art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f., wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu odwołała się do definicji gospodarstwa rolnego z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.), podkreślając, że nieruchomość na której ustanowiono służebność przesyłu wchodzi w skład gospodarstwa rolnego. Skarżąca ponownie wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki: NSA z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II FSK 654/10, z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 88/10, WSA w Szczecinie z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 463/09, WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2493/10). Powołując tezy tych orzeczeń, stwierdziła, że ulga podatkowa z tytułu odszkodowania wypłaconego posiadaczom gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego na podstawie wyroków sądowych i zawartych umów (ugód) przysługuje także z tytułu ustanowienia służebności przesyłu jako odmiany służebności gruntowej. Zastąpienie w sferze cywilistycznej przez ustawodawcę po dniu 2 sierpnia 2008 r. służebności gruntowej dla realizacji inwestycji liniowych, służebnością przesyłu stanowiącą odmianę służebności gruntowej, nie zmieniło ani celu, ani treści tych służebności. Dlatego nieprawidłowe było stanowisko organu, w świetle którego zwolnienie podatkowe z art. 21 ust. 1 pkt 120 u.p.d.o.f., po dniu 2 sierpnia 2008 r. odnosi się wyłącznie do służebności gruntowych. Ponadto nazwanie w art. 305² § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego odpłatności, której może żądać właściciel nieruchomości za ustanowienie służebności przesyłu, wynagrodzeniem a nie odszkodowaniem, nie może prowadzić do pozbawienia właściciela gruntu prawa do zwolnienia podatkowego otrzymanego z tego tytułu świadczenia pieniężnego, które ma charakter odszkodowania. Jak podano w uzasadnieniu skargi, również dokonana ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. (Dz. U. Nr 209, poz. 1316) nowelizacja art. 21 ust. 1 pkt 120 u.p.d.o.f. potwierdza stanowisko, że ustawodawca rozszerzył zakres przedmiotowego zwolnienia także na inwestycje dotyczące budowy infrastruktury przesyłowej ropy naftowej i produktów rafinacji ropy naftowej, itd., czyli miał na uwadze regulacje prawa cywilnego, które prawo do ulgi uzasadniały. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane w interpretacji indywidualnej. Odwołując się do reguł wykładni językowej ponownie zaakcentował, ze ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 120 u.p.d.o.f. sprecyzował, iż zwolnieniu od podatku podlegają tylko odszkodowania za ustanowienie służebności gruntowej. Objęcie tym zwolnieniem również służebności przesyłu stanowiłoby niedopuszczalną interpretację rozszerzającą przepisu normującego zwolnienie podatkowe. Ponadto omawiany przepis stanowi, że zwolnieniu podlega odszkodowanie, którego to pojęcia nie można utożsamiać z wynagrodzeniem za ustanowienie służebności przesyłu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) cyt. dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W złożonej skardze H.K. wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, czemu nie sprzeciwił się organ podatkowy, podnosząc w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 30 października br., w celu ustosunkowania do ww. wniosku, iż nie zgłasza żądania przeprowadzenia rozprawy. Dlatego też należało stwierdzić, że wskazany w omawianym przepisie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. przypadek zachodzi w niniejszej sprawie. W związku z jej rozpoznaniem podnieść należy, że zgodnie z art. 184 Konstytucji w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w zw. z art. 135 "p.p.s.a.", kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego oraz poprawnego zastosowania, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. W określonym powyżej zakresie kognicji Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo. Obowiązujący od dnia 1 stycznia 2009 r. art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f. stanowi, że wolne od podatku są odszkodowania wypłacone, na podstawie wyroków sądowych i zawartych umów (ugód), posiadaczom gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego z tytułu ustanowienia służebności gruntowej – w wyniku prowadzenia na tych gruntach, przez podmioty uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, inwestycji dotyczących budowy infrastruktury przesyłowej ropy naftowej i produktów rafinacji ropy naftowej oraz budowy urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Wprowadzona nowelą z dnia 6 listopada 2008 r. (Dz. U. Nr 209, poz. 1316) zmiana dotycząca brzmienia końcowej części przepisu art. 21 ust. 1 pkt 120, polegała na rozszerzeniu zakresu określonego w nim zwolnienia, także na inwestycje dotyczące budowy infrastruktury przesyłowej ropy naftowej i produktów rafinacji ropy naftowej. Mając zaś na uwadze, że inwestycje te związane są z koniecznością lokalizacji urządzeń posadowionych na cudzym gruncie, a lokalizacja ta możliwa jest poprzez ustanowienie służebności przesyłu, to zasadne jest zdaniem Sądu twierdzenie, że racjonalny ustawodawca, poszerzając zakres przedmiotowy ulgi podatkowej, miał na uwadze regulacje prawa cywilnego, które to prawo do ulgi z cywilistycznego punktu widzenia uzasadniały. Odwołując się zatem do kwestii unormowania służebności przesyłu w prawie cywilnym, w pierwszej kolejności wskazać należy, że w uzasadnieniu projektu ustawy z 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 731) wyjaśniono, że konieczność wprowadzenia tej instytucji była podyktowana gospodarczą potrzebą jednoznacznego ustawowego uregulowania tej problematyki, wobec istniejących nadal wątpliwości prawnych wynikających z niedostosowania przepisów o służebności gruntowej do inwestycji liniowych. Stąd też wprowadzając z dniem 3 sierpnia 2008 r. nowa instytucję prawną, ustawodawca w art. 305¹ Kodeksu cywilnego określił, że istotą służebności przesyłu jest obciążenie nieruchomości na rzecz przedsiębiorcy, który zamierza wybudować lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, prawem polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w ograniczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń. Stosownie zaś do art. 305² § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego ustanowienie służebności przesyłu może nastąpić za odpowiednim wynagrodzeniem. Aktualnie w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, iż wynagrodzenie należne posiadaczowi gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego z tytułu ustanowienia na tych gruntach służebności przesyłu podlega zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f. (p. wyroki: NSA z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 88/10, z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II FSK 654/10, oraz wyroki WSA: WSA w Białymstoku z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 259/11, WSA w Szczecinie z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 463/09, WSA we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1598/11, WSA w Rzeszowie z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 5/12, WSA w Gdańsku z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 282/11, wszystkie opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W powołanych w skardze wyrokach NSA z dnia 1 czerwca i 29 września 2011 r., że z dniem 3 sierpnia 2008 r. trafnie zauważono, że nie jest już możliwe ustanowienie służebności gruntowej dla realizacji inwestycji liniowych, lecz jedynie służebności przesyłu, która to stanowi odmianę służebności gruntowej. Nie jest zatem prawidłowe stanowisko, iż przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f. zwolnienie podatkowe po dniu 2 sierpnia 2008 r. odnosi się (wyłącznie) do służebności gruntowych ustanawianych w okolicznościach wskazanych w tym przepisie, tj. służebności gruntowej dla realizacji inwestycji liniowych. NSA słusznie zwrócił uwagę, że przy takiej interpretacji tego przepisu zwolnienie przestałoby istnieć, bowiem od dnia 3 sierpnia 2008 r. takiej służebności nie można już ustanowić. Powyższe uzasadniało ponadto twierdzenie, że wprowadzając do Kodeksu cywilnego instytucję służebności przesyłu, ustawodawca uporządkował, a nie zmienił istniejącą już praktykę. Dlatego też, nie można zasadnie bronić poglądu, prezentowanego również przez organ podatkowy w niniejszej sprawie, że od dnia 3 sierpnia 2008 r. przepis ten nadal obowiązuje, ale odnosi się tylko do służebności gruntowych (których nie można już w tym zakresie ustanawiać), a nie dotyczy ustanawianych od tej daty służebności przesyłu. Zwrócić należy ponadto uwagę, że jakkolwiek cechy istotne służebności przesyłu różnią się od cech służebności gruntowych w pewnym zakresie, to jednak służebności przesyłu, podobnie jak służebności gruntowe, służą korzystaniu przez przedsiębiorców z cudzej nieruchomości w celu wybudowania i eksploatacji urządzeń przesyłowych. Ten fakt zaakcentował sam ustawodawca, odsyłając w dyspozycji art. 3054 Kodeksu cywilnego do reżimu prawnego służebności gruntowych. W świetle powyższego nie można zgodzić się z poglądem zaprezentowanym przez organ interpretujący w odpowiedzi na skargę, że odmienny rodzaj treści ww. ograniczonych praw rzeczowych decyduje o tym, iż służebność przesyłu pozostaje poza zakresem normy wyrażonej w art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f.. Sąd podziela przyjęte w powołanych orzeczeniach NSA stanowisko, że poza wykładnią systemową zewnętrzną oraz historyczną, również względy celowościowe zadecydowały o tym, iż służebność przesyłu nie powinna pozostawać poza zakresem omawianej ulgi podatkowej. Celem wprowadzenia regulacji dotyczącej służebności przesyłu była bowiem realizująca ważnych z punktu widzenia interesu ogólnego potrzeb społeczno – ekonomicznych, na co wskazywała m.in. treść powołanego wyżej uzasadnienia projektu ustawy z 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw. Dla prawidłowej wykładni przepisu art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f. istotne jest również (p. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2011 r., o sygn. akt II FSK 88/10), że niezależnie od sposobu nazwania w umowie świadczenia pieniężnego otrzymanego z tytułu ustanowienia służebności przesyłu, przy zwolnieniu podatkowym należy ustalić materialną istotę tego świadczenia, które może być nazwane w różny sposób, np. jako ekwiwalent, wynagrodzenie, odszkodowanie, zapłata, należność itp. Wynagrodzenie wypłacane za ustanowienie służebności przesyłu nie różni się od wypłaty odszkodowania za ustanowienie tej służebności. Ponadto trzeba mieć na uwadze, że pojęcie odszkodowania odniesiono w art. 21 ust. 1 pkt 120 u.p.d.o.f do trzech różnych sytuacji opisanych w lit. a), b) i c) tego przepisu, w tym m.in. ekwiwalentu pieniężnego za "ustanowienie służebności gruntowej". Wynagrodzenie to stanowi zatem w istocie odszkodowanie, czyli rekompensatę (ekwiwalent) za ograniczenie prawa własności gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego osoby fizycznej, na rzecz przedsiębiorcy realizującego inwestycję liniową, za szkody, jakie poniesie posiadacz gruntów rolnych wskutek realizacji takiej inwestycji, w szczególności za utracone korzyści (p. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 463/09). Pozostające w oczywistej sprzeczności z przedstawioną wyżej linią orzecznictwa sądowego stanowisko organu w zakresie wykładni art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f., Sąd uznał tym samym za niezasługujące na uwzględnienie. W sytuacji, gdy omawiany przepis był już przedmiotem gruntownych analiz, ponawianie całej linii i tez argumentacji w tej kwestii, która prowadziła do końcowych wniosków zaakceptowanych następnie przez NSA, należy uznać za zbędne. Argumentacja ta musi być zresztą znana organowi interpretującemu, skoro w wielu z analizowanych spraw był on stroną postępowania. Jak słusznie zauważył NSA w wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 80/11, "wyrażone w tezach i orzeczeniach sądowych NSA opinie i poglądy prawne nie mają wprawdzie formalnie mocy wiążącej, nie oznacza to jednak, że nie wywierają one wpływu na orzeczenia innych sądów. W orzeczeniach swoich NSA sygnalizuje prawidłowy kierunek wykładni i stwarza domniemanie, że Sąd ten w przyszłości w sprawach podobnych zajmie podobne stanowisko. Wszystkie organy państwowe, wydając akty administracyjne, nie mogą nie liczyć się z wyrażonym w orzecznictwie stanowiskiem." Decydując się na kwestionowanie zajmowanego dotychczas przez sądy stanowiska, strona postępowania powinna zatem dołożyć wszelkich starań w celu wykazania, że istnieją podstawy do odstąpienia od niego. W przypadku, gdy stroną kwestionującą ugruntowane już stanowisko sądów administracyjnych jest organ administracji publicznej, ze względu na ukształtowaną w Konstytucji RP rolę tych sądów powołanych do kontroli działalności administracji publicznej, odmienna wykładnia prawa wymaga szczególnie dogłębnej analizy i przekonywującej argumentacji. Postępowanie organów, które bez szerszego uzasadnienia, odmawiają zastosowania się do wytyczonej przez sądy administracyjne wykładni art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f., nie respektuje określonej w samej Konstytucji RP, pozycji tych sądów. Powołana w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, argumentacja nie daje wystarczających podstaw do odstąpienia od ugruntowanej już w orzecznictwie sądowym wykładni wymienionego przepisu. Co więcej, pomimo tego, że strona skarżąca w celu wykazania słuszności swojego stanowiska powołała się na orzecznictwo NSA, organ podatkowy stwierdził jedynie, iż wyroki sądów administracyjnych dotyczą konkretnych spraw w danym stanie prawnym i nie mają mocy wiążącej. Nie wskazał jednakże jakie konkretne, odmienne okoliczności faktyczne i prawne skutkowały pominięciem prezentowanego w tych sprawach stanowiska, w odniesieniu do niniejszej sprawy. Powyższe postępowanie organu narusza zaś zdaniem Sądu, wyrażoną w art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż w związku z wydaniem zaskarżonej interpretacji doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f. oraz prawa procesowego - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Ponownie oceniając stanowisko strony organ interpretujący uwzględni przedstawioną wyżej linię orzecznictwa sądowego w zakresie wykładni art. 21 ust. 1 pkt 120 lit. a) u.p.d.o.f., zgodnie z którą wynagrodzenie należne posiadaczowi gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego z tytułu ustanowienia na tych gruntach służebności przesyłu, podlega zwolnieniu od podatku dochodowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd w pkt 1 sentencji wyroku uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Kierując się natomiast dyspozycją art. 200 w zw. art. 205 § 1 p.p.s.a., w punkcie 2 sentencji wyroku zasądził na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 200 zł, odpowiadającą wysokości uiszczonego wpisu sądowego od skargi.