I SA/Gl 644/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Karolina Czaplicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...]r. nr [...], którą odmówiono A S.A. w K.(zwanej dalej także Spółką) stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...]zł. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazano art. 233 § 1 pkt 1 i art. 207 § 1 oraz art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano na wstępie, że organ I instancji w decyzją z dnia [...]r. odmówił podatnikowi A S.A. w K. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...] zł. W rozstrzygnięciu tym organ I instancji powołał się na wyrok z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1194/10, którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy O. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. W orzeczeniu tym Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą przesądzić o możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 określonego w art.2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skład orzekający stwierdził, że decydujące znaczenie przy rozstrzygnięciu o uprawnieniu do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, wynikającego z art.2 ust. 3 pkt 4 ustawy podatkowej, będzie miało ustalenie w postępowaniu podatkowym przez organ I instancji, czy na nieruchomości skarżącej Spółki znajdują się drogi. Istnienie dróg na nieruchomości, będącej we władaniu Spółki przesądza o istnieniu "pasów drogowych", a w konsekwencji rozstrzyga o uprawnieniu do, wynikającego z powołanego przepisu, wyłączenia ich z opodatkowania. Wykonując wspomniany wyrok Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy O. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, zobowiązując organ I instancji do uwzględnienia stanowiska Sądu i ustalenia, czy na nieruchomości Spółki znajdują się budowle dróg. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji zrelacjonowano postępowanie przeprowadzone przez Wójta Gminy O. i ustalenia dokonane w ramach ponownego rozpatrywania sprawy. W jego toku uzyskano dokumenty będące w posiadaniu strony oraz dokonano (z udziałem pełnomocnika Spółki) oględzin stacji elektroenergetycznej J., sporządzając obszerną dokumentację fotograficzną, która stanowi integralną część protokołu. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji uznał, że utwardzone ciągi komunikacyjne istniejące na nieruchomości podatnika nie stanowią pasa drogowego i drogi w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Ponadto organ wskazał, że dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości, podstawowe znaczenie mają zapisy dokonywane w ewidencji gruntów i budynków. W oparciu o powyższe organ uznał, że posiadane przez podatnika grunty, na których znajdują się utwardzone ciągi komunikacyjne nie korzystają z ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art.2 ust.3 pkt 4 ustawy (w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie) i odrębną decyzją organ określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2005 r,. przyjmując dane zawarte w pierwotnej deklaracji złożonej na 2005 r. Z kolei zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2011 r. organ podatkowy odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadzone w dniu 14 października 2011 r. oględziny terenu stacji elektroenergetycznej nie potwierdziły, że na terenie tej stacji znajdują się drogi w rozumieniu ustawy o drogach. W trakcie tych oględzin stwierdzono, że na terenie stacji elektroenergetycznej znajdują się utwardzone ciągi komunikacyjne, które służą tylko pracownikom do poruszania się po terenie tego obiektu, a więc do prowadzenia działalności gospodarczej. Specyficzny charakter prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej wyklucza możliwość przebywania w obrębie tej nieruchomości osób nieupoważnionych z zewnątrz. Obiekt stacji jest terenem zamkniętym i strzeżonym. Na terenie nieruchomości nie odbywa się ruch pojazdów i nie znajdują się tam pionowe i poziome znaki drogowe. Nie występuje również infrastruktura charakterystyczna dla pasa drogowego. W świetle powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że wyłączenie z podatku od nieruchomości na podstawie art.2 ust.3 pkt 4 ustawy nie dotyczy każdej drogi czy pasa drogowego w rozumieniu potocznym, ale takich, o jakich można powiedzieć, że są to budowle w rozumieniu prawa budowlanego. Na mapie dostarczonej przez Spółkę są naniesione ciągi komunikacyjne, jednakże nie ma to odzwierciedlenia w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...] oraz na mapie ewidencyjnej, załączonej przez Spółkę. Mapa ta jest mapą zagospodarowania terenów, należących do Spółki, która ułatwia pracownikom obsługę terenu stacji elektroenergetycznej. Wobec powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że budowle dróg wewnętrznych znajdujących się na ww. gruntach nie spełniają wymogu drogi wewnętrznej, wynikającego z przepisów ustawy o drogach publicznych, gdyż nie są sklasyfikowane i oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Wykorzystywanie ich wyłącznie w działalności gospodarczej, tj. na komunikację wewnętrzną (drogi prywatne podatnika) nie jest zaś wystarczającą przesłanką wyłączenia ich z opodatkowania. W oparciu o powyższe ustalenia organ podatkowy I instancji uznał, że na koncie podatnika brak jest nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. i zaskarżoną decyzją odmówił ustalenia żądnej kwoty nadpłaty. Przedstawiając zarzuty odwołania organ II instancji podał, że wskazano w nim na naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) oraz art. 191 w zw. z art. 122 oraz art.210 § 4 Ordynacji podatkowej. Podniesiono również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2004r., w związku z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W obszernym uzasadnieniu wspomnianego odwołania pełnomocnik stwierdził, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz niewłaściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Autor odwołania podtrzymał stanowisko, że naniesienie na gruncie stacji elektroenergetycznej J. stanowiło drogę w rozumieniu wielu przepisów, w tym m.in. drogę wewnętrzną w rozumieniu prawa o drogach publicznych. Drogi te równocześnie stanowiły budowle w rozumieniu Prawa budowlanego, a co najważniejsze, faktycznie istniały i służyły do prowadzenia na niej ruchu, chociażby tylko pracownikom stacji. Objęte były zatem zwolnieniem podatkowym określonym w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, że postępowanie w sprawie o stwierdzenie nadpłaty toczy się w oparciu o wniosek strony. Ma ono różny charakter w zależności od tego czy wnioskowi o stwierdzenie nadpłaty towarzyszy obowiązek złożenia skorygowanego zeznania deklaracji (art.75 § 3), czy też wniosek ten odnosi się do sytuacji, której obowiązek taki nie towarzyszy. W przypadku, gdy strona składa wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji, zasadność wniosku wraz z prawidłowością skorygowanej deklaracji podlega weryfikacji w trybie czynności sprawdzających (art.222-280). Jeżeli organ podatkowy kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą ze skorygowanej deklaracji, to obowiązany jest w pierwszej kolejności, po wszczęciu postępowania z urzędu, określić w formie decyzji prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a następnie rozstrzygnąć co do istoty wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Zdarzenia jakie powodują powstanie nadpłaty określone są w art.73 § 1 i 2 oraz art.74 Ordynacji podatkowej. Należy do nich zapłata podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Nienależnie zapłacony podatek, to kwota pieniężna uiszczona przez podatnika, który nie był zobowiązany w świetle określonych przepisów podatkowych do zapłaty takiej należności publicznoprawnej. Na podstawie samego art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie można zatem ustalić, czy doszło do nienależnego zapłacenia podatku. Konieczne jest sięgnięcie do innych przepisów prawa podatkowego, w szczególności określających podmiot i przedmiot opodatkowania, a więc okoliczności powstania obowiązku podatkowego. W rozpatrywanej sprawie przepisem prawa podatkowego regulującym obowiązek zapłaty przez odwołującą Spółkę podatku od nieruchomości jest art. 1a ust. 1 pkt.2 i art.2 ust. 1 pkt.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis drugi stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei przepis art.1a ust. 1 pkt.2 zawiera definicję budowli wskazując na obiekt budowlany oraz urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Zdaniem podatnika, którego nie podzielił organ I instancji, w stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie budowle dróg wewnętrznych korzystały z ustawowego wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art.2 ust.3 pkt.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odrębną decyzją organ I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2004 r. uznając, że podatnik nie posiadał przedmiotów opodatkowania (dróg w znaczeniu ustawowym), wyłączonych z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy podatkowej. Odwołanie od tej decyzji nie zostało uwzględnione, a decyzja wymiarowa organu I instancji utrzymana w mocy. Wysokość zobowiązania podatkowego ujęta w pierwotnej deklaracji i potwierdzona w decyzji wymiarowej jest zatem podatkiem należnym, a skoro strona w 2004 r. wpłaciła podatek w wysokości zgodnej z tą decyzją, to na jej koncie nie występuje nadpłata podatku. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium zważyło, że bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, że sprawa odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. była przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, który wydał niezasakarżony wyrok z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1193/10 uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego C. z dnia [...] r. nr [...]. W tym prawomocnym, wiążącym organ na mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczeniu Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z zasadami oznaczeń przewidzianych tylko dla tej ewidencji, nie mogą decydować o istnieniu budowli drogi dla potrzeb podatku od nieruchomości. Dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji, gdy ewidencja pewnej kategorii gruntów nie uwzględnia, zapisy w niej zawarte mają charakter drugorzędny, a przesłanką wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek w postaci powstania obowiązku podatkowego. Zdaniem Sądu decydujące znaczenie - przy rozstrzyganiu sprawy - ma ustalenie, czy na nieruchomości skarżącej Spółki znajdują się drogi. Od tego bowiem ustalenia uzależnione jest istnienie pasów drogowych, gdyż drogi będące budowlami posadowionymi na gruncie de facto wyznaczają, a właściwie przesądzają o istnieniu "pasów drogowych", a w konsekwencji o prawie do zwolnienia wynikającego z analizowanego przepisu. Kontynuując Kolegium podało, że uwzględniając przedstawione powyżej stanowisko Sądu decyzją z dnia [...]r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując temu organowi respektowanie uwag Sądu dotyczących prawidłowego zastosowania art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podatkowy I instancji spełnił te wymogi i przeprowadził postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy na gruncie podatnika faktycznie istnieją pasy drogowe wraz z drogami i czy podlegają one zwolnieniu ustawowemu na mocy art.2 ust.3 pkt 4 ustawy. Dokonano oględzin nieruchomości udokumentowanych protokołem i zdjęciami oraz zgromadzono dodatkowe, przedłożone przez stronę dowody. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji stwierdził, że znajdujące się w obrębie nieruchomości Spółki utwardzone ciągi komunikacyjne o różnych szerokościach i nawierzchniach nie są pasami drogowymi i drogami związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu i tym samym budowle te nie korzystają z ustawowego zwolnienia na mocy omawianego przepisu. W dalszej części uzasadnienia organ ponownie uznał, że dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości podstawowe znaczenie mają zapisy dokonywane w ewidencji gruntów i budynków, a skoro grunt podatnika nie jest sklasyfikowany jako "dr" to nie korzysta z ustawowego zwolnienia. Z powyższego wynika zatem, w ocenie organu odwoławczego, że wprawdzie organ podatkowy I instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co do wiążącego charakteru danych z ewidencji gruntów i budynków dla ustalania wymiaru podatku od nieruchomości, ale jednocześnie wykonał zalecenia Kolegium oraz Sądu, gdyż przeprowadził postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy na nieruchomości strony istnieją pasy drogowe oraz drogi i czy korzystają one ze zwolnienia podatkowego. W tym stanie rzeczy trudno zarzucić mu, że naruszył art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do stanowiska organu podatkowego I instancji, że na gruncie podatnika nie istnieją pasy drogowe wraz z drogami, które podlegają ustawowemu zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art.2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd, iż na terenie nieruchomości odwołującej Spółki nie wydzielono pasów drogowych, nie wydzielono ich bowiem liniami granicznymi. Zaakcentowało, że z protokołu oględzin jednoznacznie wynika, że na ternie nieruchomości istnieją utwardzone ciągi komunikacyjne o różnych szerokościach i nawierzchniach (beton, asfalt, trylinka), a teren wskazany przez podatnika jako drogi wewnętrzne nie jest wydzielony liniami granicznymi, nie jest oznakowany w terenie, nie znajdują się na nim urządzenia, instalacje stanowiące całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego. Ponadto przedmiotowa nieruchomość, na której usytuowane są utwardzone ciągi komunikacyjne, to grunty wykorzystywane wyłącznie przez podatnika. Sporna nieruchomość to stacja elektroenergetyczna J. stanowiąca odrębną całość, ogrodzona, niedostępna dla osób postronnych, w obrębie której utwardzone ciągi komunikacyjne służą pracownikom Spółki do poruszania się po terenie stacji. Tak więc służą one wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej i nie są związane w jakikolwiek sposób z ruchem drogowym, co wyklucza możliwość zastosowania wobec nich zwolnienia podatkowego. Odnosząc się do dokonanej przez organ I instancji oceny dowodów przedłożonych przez stronę Kolegium Odwoławcze zważyło, że podatnik przy piśmie z dnia 11 października 2011 r. przekazał m.in. wydane przez Starostę [...] mapy ewidencyjne terenów należących do Spółki. Ich analiza wskazuje, że na terenach należących do Spółki, czyli działkach o nr [...], [...], [...], [...]i [...] nie są naniesione żadne drogi. Wzdłuż działki [...] i [...] biegnie droga oznaczona jako gospodarcza, ale usytuowana jest na gruntach nie należących do Spółki. Reasumując tę część rozważań organ odwoławczy skonstatował, że z przeprowadzonego postępowania dowodowego bezspornie wynika, że na terenie stacji elektroenergetycznej J. znajdują się budowle w postaci utwardzonych pasów komunikacyjnych, ale nie podlegają one wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie art.2 ust.3 pkt 4 ustawy, gdyż nie stanowią wydzielonego liniami granicznymi gruntu, na którym zlokalizowana jest droga oraz budowla drogi, posadowiona na tym gruncie wraz z funkcjonalnie związanymi z nią obiektami. Dalej wywiedziono, że skoro droga musi być budowlą, zaś pas drogowy stanowi grunt, na którym ta budowla jest zlokalizowana, to w dalszej kolejności koniecznym jest odwołanie się do zapisów ewidencji gruntów i budynków. Grunt zajęty pod pas drogowy, aby korzystał ze zwolnienia na podstawie art.2 ust.3 pkt 4 ustawy musi być stosownie oznaczony w ewidencji gruntów i budynków. Odwołując się w tym miejscu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 29 czerwca 2010r. sygn. akt II FSK 219/09, który przeprowadził dogłębną analizę omawianego zagadnienia stwierdzono, iż "ewidencja, o której mowa w art.21 Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie dotyczy budowli i posługuje się nieco inną terminologią niż ustawa podatkach i opłatach lokalnych. Niewątpliwie jednak odnosi się do gruntów. Klasyfikując je i nazywając używa własnej terminologii, definiując jednakże każdy z użytych w niej terminów. I tak do gruntów zabudowanych zurbanizowanych zalicza tereny komunikacyjne, a wśród nich w ust. 3 pkt 7 lit. a zał. Nr 6 do rozporządzenia wymienia drogi. Użytek ten definiuje jako grunt w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Do dróg zalicza w szczególności drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne, w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz obiektów użyteczności publicznej, place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych innych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych. Jako drogi nie traktuje natomiast gruntów zajętych pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości". Następnie przytoczono kolejne fragmenty wspomnianego wyżej wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 219/09, w których wskazano, że "w definicji użytku gruntowego nazwanego drogą odwołano się zatem do pojęć, znanych ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Prawidłowe odczytanie danych z ewidencji gruntów, nie ograniczające się tylko do samej nazwy danego użytku, pozwala zatem na ustalenie, czy dany grunt może być uznany za pas drogowy w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, do tego pojęcia odwołuje się bowiem definicja drogi w rozporządzeniu. Zauważyć także należy, iż użytek nazwany w ewidencji drogą dotyczy pasów drogowych wszystkich rodzajów dróg, wymienionych w ustawie o drogach publicznych (wyraźnie wskazano w definicji na drogi wewnętrzne), a tym samym wszystkich pasów drogowych, o jakich mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, więc również pasów pod drogami wewnętrznymi. Drogi wewnętrzne zostały w ustawie o drogach publicznych zdefiniowane poprzez definicję zakresową niepełną (ustawodawca wymienił jedynie przykładowo desygnaty tego pojęcia). Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 635/08, opubl. w Lex pod nr 635/08, iż w przypadku tego typu definicji do zakresu nimi objętego zaliczyć należy te rzeczy, które expressis verbis zostały w przepisie wymienione oraz te, które są do nich podobne z uwagi na ich przeznaczenie i charakter. Zgodnie z definicją drogi, zawartą w art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych droga ma być budowlą przeznaczoną do ruchu drogowego, a więc do poruszania się uczestników tego ruchu - pieszych, kierujących, pasażerów pojazdów. Musi ona zatem co do zasady służyć większej ilości osób, niekonieczne będących właścicielami gruntu, na którym droga jest posadowiona i osób z nim związanych" "Na takie przeznaczenie drogi, także wewnętrznej wskazuje też art. 8 ust. 1 ustawy. Wymienia on bowiem wśród desygnatów nazwy droga wewnętrzna m.in. drogi w osiedlach mieszkaniowych czy dojazdowe do obiektów użyteczności publicznej, które niewątpliwie dostępne są również dla osób innych niż właściciel gruntu. Tym samym stwierdzić należy, iż dana budowla może być uznana za drogę wewnętrzną jedynie wówczas, gdy przeznaczona ona jest do ruchu drogowego (rozumianego jako możliwość korzystania z drogi przez nieoznaczoną ilość osób), a nie służy tylko do wewnętrznej komunikacji w obrębie danej nieruchomości. Tym samym ust. 3 pkt 7 lit. a zd. 2 zał. Nr 6 do rozporządzenia wskazuje tylko na sposób zaklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków gruntów, na których posadowiono budowle nie będące drogami wewnętrznymi, służące do wewnętrznej komunikacji, a nie stanowi wyłączenia pewnej kategorii gruntów z pojęcia pasa drogowego. Zastrzeżenie to pozwala także na sklasyfikowanie każdego użytku gruntowego służącego komunikacji (...) Nie jest bowiem drogą wewnętrzną sieć budowli, służących wewnętrznej komunikacji w obrębie terenu zajmowanego przez przedsiębiorcę (na terenie jego zakładu). Tym samym i grunt, na którym budowla taka jest posadowiona nie może być uznany za pas drogowy". Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że nie podlega zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. grunt, na którym znajdują się obiekty służące wyłącznie komunikacji wewnątrz danej nieruchomości oraz te obiekty, nie są one bowiem odpowiednio pasem drogowym i drogą w rozumieniu tego przepisu. Uznając zatem za trafną wykładnię powołanych przepisów nie można nie wskazać także na potwierdzającą prawidłowość wyniku wykładni językowej wykładnię funkcjonalną. O ile bowiem za racjonalne i mające uzasadnienie we względach społecznych można uznać zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów pod drogami i dróg służących nie tylko podatnikowi podatku od nieruchomości, ale także większej liczbie uczestników ruchu, nie zawsze z nim związanych (jego możliwość korzystania z nieruchomości jest w pewien sposób ograniczona, ponosi on koszty związane z utrzymaniem drogi), o tyle trudno znaleźć uzasadnienie do zwolnienia od opodatkowania gruntu pod dojazdami do garaży czy magazynów, służących wyłącznie podatnikowi i osobom upoważnionym przez niego do wjazdu na teren jego zakładu" (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 219/09, dostępne w bazie orzeczeń). W konkluzji zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uznało, że wysokość zobowiązania podatkowego ujęta w pierwotnej deklaracji, potwierdzona w decyzji określającej jest podatkiem należnym, a skoro strona w 2006 r. wpłaciła podatek w wysokości zgodnej z tą decyzją, to na jej koncie nie występuje nadpłata podatku. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Spółki podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego, tj.: a/ art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się do wytycznych zawartych w orzeczeniu WSA, b/ art. 145 § pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 191 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę materiału dowodowego w sprawie. Wskazano także na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust.3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. poprzez jego niezastosowanie w sprawie (mimo że powinien być zastosowany) w następstwie uznania, że na gruntach skarżącej nie znajdują się drogi wewnętrzne i pasy drogowe. Wobec powyższych zarzutów pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi na wstępie opisano szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie, rozwijając podniesione zarzuty stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest oczywistą konsekwencją rozstrzygnięcia dotyczącego wysokości zobowiązania podatkowego, w ramach którego bezpodstawnie – zdaniem skarżącej - przyjęto, że drogi zlokalizowane na terenie stacji elektroenergetycznej J. nie korzystały w latach 2004 – 2006 ze zwolnienia podatkowego. Negując ponowne rozstrzygnięcie organu odwoławczego autor skargi wskazał, że aktualnie zasadniczym punktem spornym nie jest już to, czy grunt pod drogą jest oznaczony symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków, ale to, czy budowla jest w ogóle drogą (co jednak "okrężną drogą" prowadzi SKO do wniosku, że zapisy w ewidencji jednak mają znaczenie, bo jako "dr" oznaczone są w niej grunty pod budowlami, które służą do prowadzenia ogólnego ruchu drogowego). Za niemożliwe do zaakceptowania uznał stanowisko SKO w C., które uznało, że drogi wykorzystywane przez przedsiębiorcę na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, nie są drogami w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a więc nie mogą być także drogami wewnętrznymi. Podkreślił, że odwoływanie się przez organy podatkowe do zapisów w ewidencji gruntów i budynków przy ocenie dopuszczalności wyłączenia drogi i pasa drogowego spod opodatkowania (niezależnie od tego czy czyni się z tego argument podstawowy czy poboczny) jest przejawem uchylenia się od respektowania rozstrzygnięcia WSA. Sąd ten stwierdził bowiem wyraźnie, że "ujmując rzecz inaczej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ stwierdzi, że na nieruchomości położona jest droga, to – bez względu na to, czy grunt pod tę drogę oznaczony jest w ewidencji gruntów symbolem "dr" czy też nie jest oznaczony takim symbolem – grunt, na którym ta droga jest posadowiona oraz grunt, na którym posadowione są obiekty budowlane związane z prowadzeniem i obsługą ruchu stanowi pas drogowy w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.". Akcentując zawarte w tej wypowiedzi Sądu zastrzeżenie: "bez względu" autor skargi stwierdził, że ponowne odwoływanie się do ewidencji gruntów jest sprzeczne z przywołanym orzeczeniem i to niezależnie od tego, że organy ustaliły, że, co do zasady, na gruncie podatnika nie są zlokalizowane drogi. Zarzucając zatem organom obu instancji naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowano również tezę, że "organy podatkowe poszły nieco za daleko wykonując z kolei zalecenia WSA w Gliwicach w zakresie zbadania, czy na terenie stacji elektroenergetycznej faktycznie znajduje się budowla drogi". Zdaniem autora skargi Sąd wskazał na konieczność ustalenia czy na gruncie jest naniesienie o charakterze drogi czy też nie. Nie chodziło mu natomiast o badanie, czy owo naniesienie o charakterze drogi, budowla, jest przedmiotem ruchu drogowego o określonym natężeniu, czy towarzyszą jej znaki drogowe i inne instalacje oraz urządzenia i zweryfikowanie w oparciu o te okoliczności czy jest to droga podlegająca opodatkowaniu lub objęta zwolnieniem podatkowym. Sąd stwierdził konieczność li tylko ustalenia czy zidentyfikowane na gruncie Spółki ciągi komunikacyjne (na których odbywa się co najmniej pieszy ruch) są w swym charakterze drogą czy też nie. W ocenie pełnomocnika niewłaściwa interpretacja zapadłego w sprawie wyroku wyraża się także w tym, że organy dokonały podziału naniesień o charakterze drogi na drogi publiczne, drogi wewnętrzne oraz ciągi komunikacyjne, nie mające charakteru drogi, bo wykorzystywane z założenia tylko przez właściciela. W dalszych wywodach skargi zanegowano twierdzenie organów podatkowych, że droga, w obrębie której nie występuje jezdnia przeznaczona do ruchu pojazdów, znaki drogowe ani jakakolwiek infrastruktura związana z funkcjonowaniem drogi, a także nie odbywa się na niej ruch osób trzecich, nie jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, w tym także drogą wewnętrzną, a wobec tego nie stanowi drogi dla potrzeb podatku od nieruchomości. Zdaniem skarżącej i jej pełnomocnika ciągi komunikacyjne zlokalizowane na terenie stacji elektroenergetycznej J. są drogami wewnętrznymi wyłączonymi w latach 2004 - 2006 spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wbrew domniemywanemu stanowisku organu odwoławczego, (przytaczanemu za wyrokiem NSA II FSK 219/09), drogami są bowiem także budowle przeznaczone wyłącznie do ruchu pieszych, budowle, na których odbywa się jakikolwiek ruch (pojazdów, pieszych, zwierząt), nawet jeśli nie towarzyszy im dodatkowa infrastruktura drogowa i nawet jeżeli są to budowle używane przez samego podatnika. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (co podnoszono już na etapie odwołania) drogami na obszarach miejskich i zamiejskich są m.in. parkingi, drogi gruntowe, boczne, dojazdowe, wiejskie i leśne, ścieżki dla pieszych, drogi i strefy dla pieszych. Zakresy pojęciowe z tego aktu prawnego oraz z ustawy o drogach publicznych, nie mogą być rozbieżne co do rozumienia przedmiotu uregulowania jakim jest droga. W praktyce zaś, wiele z wymienionych ostatnio obiektów opisanych jako droga, poza fizycznym istnieniem, dostrzegalnym gołym okiem, nie dysponuje innymi atrybutami wskazującymi na to, że są drogami. Pozostają one dalej objęte pojęciem drogi (w większości drogi wewnętrznej) także wtedy, gdy nie mają wyraźnych granic w terenie, ani naniesienia takich granic na mapach. Wyznacznikiem jest bowiem odbywanie się tam jakiegokolwiek ruchu. Z przepisów prawa nie wynika – jak zaakcentowano w dalszych wywodach skargi – żeby przedmiot podatku od nieruchomości stanowiła tylko taka budowla drogi wewnętrznej, pod którą grunt stanowi odrębną działkę w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Analogicznie zresztą jak w przypadku gruntu, na którym mogą być posadowione obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, zlokalizowane obok drogi. Dla właściwego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należało, zdaniem autora skargi, stwierdzić naocznie, czy strona dysponuje budowlą, naniesieniem, ciągiem komunikacyjnym o charakterze drogi, na której z założenia może być prowadzony jakikolwiek ruch. Jeśli tak, to grunt z nią związany też jest drogą, tworząc łącznie z nią pas drogowy (w sumie dwa odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości). Jeżeli obok tej drogi występują inne obiekty dla niej służebne, to także one oraz związany z nimi grunt objęty jest zasadami opodatkowania odnoszącymi się do drogi, co oznacza, że wszystkie opisane powyżej składniki majątku w latach 2004-2006 zwolnione były z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na poparcie tezy, że drogą wewnętrzną może być droga dostępna także wyłącznie dla pracowników przedsiębiorcy autor skargi przywołał wyrok NSA z 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08, oddalający skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Stwierdzono w nim m.in., że "z treści przywołanego zapisu załącznika wynika tylko tyle, że grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przylegającego do nich użytku gruntowego. Fakt, że nie mogą w związku z tym być oznaczone symbolem - "dr", nie oznacza, że nie są one objęte zwolnieniem przedmiotowym z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że podatnik posiada sieć dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego, które zgodnie z treścią przywołanego załącznika do rozporządzenia nie podlegają oznaczeniu w ewidencji symbolem "dr", ale wliczane są do przyległych do nich użytków gruntowych. W związku z tym zasadna jest konstatacja sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe błędnie przyjęły, iż brak sklasyfikowania dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków, przesądza iż drogi te podlegają wyłączeniu z opodatkowania.". Przytoczono także obszerne fragmenty wyroku WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 272/11, którym rozpoznano skargę A S.A. w K., odnoszącą się do analogicznego stanu faktycznego. Skład orzekający stwierdził w nim m.in., że "nie podziela poglądu zaprezentowanego między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010r. (II FSK 219/09 - dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) w którym zostało stwierdzone, że droga ma być budowlą przeznaczoną do ruchu drogowego, a więc do poruszania się uczestników tego ruchu - pieszych, kierujących, pasażerów pojazdów. (...) Twierdzenie takie zostało, jak wynika z treści uzasadnienia tego wyroku, wyprowadzone z treści art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wskazana została jednak treść tego przepisu, która nie znajduje odzwierciedlenia w brzmieniu tego przepisu zawartego w tej ustawie. Sąd ten stwierdził bowiem, iż w przepisie tym znajduje się stwierdzenie, iż ma to być droga dojazdowa do obiektów użyteczności publicznej, podczas gdy w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (w wersji obowiązującej na dzień powstania obowiązku podatkowego) mowa jest o dojeździe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców". WSA w Krakowie podzielił zaś poglądy zaprezentowane w wyroku II FSK 1105/09, gdzie stwierdzono m.in., że "organy podatkowe błędnie przyjęły, iż brak sklasyfikowania dróg wewnętrznych na terenie zakładu produkcyjnego symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków, przesądza, iż drogi te nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania." Nie miał zatem wątpliwości, że ciągi komunikacyjne są drogami wewnętrznymi i nie potrzebował na to żadnych specjalnych dowodów. W cytowanym przez pełnomocnika skarżącej wyroku WSA w Krakowie, stwierdził także,, iż "z pojęcia drogi wyłączona została wewnętrzna komunikacja poszczególnych nieruchomości. Samo rozporządzenie nie stwierdza przy tym, że nie jest to droga, lecz jedynie, że nie jest to droga, która w ewidencja zostanie opisana symbolem "dr". Podkreślenia przy tym wymaga, iż dla potrzeb rozporządzenia zmienione zostało pojęcie "drogi wewnętrznej" w porównaniu z definicją takiej drogi zawartej w ustawie o drogach publicznych. Jak wynika bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (obowiązującego w dacie wydawania rozporządzenia) za drogi wewnętrzne uznane zostały drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi. Różnica w rozporządzeniu sprowadza się do zmiany pojęcia "dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą" (zmienione od 2003r. na pojęcie "przedsiębiorca") na "dojazdowe do obiektów użyteczności publicznej". Zmiana ta ma istotne znaczenie. Ustawa bowiem o drogach publicznych, za drogę wewnętrzną, uznaje każdą drogę dojazdową do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców. Może się w związku z tym zdarzyć, że droga ta będzie służyła wyłącznie konkretnemu przedsiębiorcy, lecz w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, będzie stanowiła drogę wewnętrzną. Ta sama droga, nie zostanie jednak wpisana do ewidencji gruntów i budynków, jako droga, gdyż nie będzie ona drogą dojazdową do obiektu użyteczności publicznej, czyli rozumianą jako ogólnodostępna, umożliwiająca dojazd jakiejkolwiek osobie, niekoniecznie tylko właścicielowi. Przemawia za tym również dalsza część treści rozporządzenia, w którym mowa jest o tym, że drogą są ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych. (...) Oznacza to z kolei, że dany obiekt będzie drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, lecz nie zostanie oznaczony symbolem "dr". Brak oznaczenia tym symbolem nie będzie przy tym oznaczał, że nie jest to droga. Zauważyć zatem należy, iż użytek nazwany w ewidencji drogą nie dotyczy pasów drogowych wszystkich rodzajów dróg wymienionych w ustawie o drogach publicznych, a tym samym nie wszystkich pasów drogowych wymienionych w tej ustawie, gdyż nie dotyczy wszystkich dróg i pasów drogowych określonych jako drogi wewnętrzne. Pewna część dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, nie zostanie bowiem ujęta w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Przedstawione wywody świadczą, zdaniem autora skargi, że WSA w Krakowie nie miał wątpliwości, iż ciągi komunikacyjne na terenie stacji elektroenergetycznej stanowią drogi wewnętrzne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a tylko dla potrzeb rozporządzenia o ewidencji gruntów i budynków nie określono związanych z nimi gruntów jako drogi. Organ odwoławczy zdaje się zaś stawiać bezpodstawną tezę, że takie grunty nie mogły być po prostu przez rozporządzenie uznane za "dr", bo nie leżą na nich drogi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W konkluzji skargi stwierdzono, że naniesienie na gruncie stacji elektroenergetycznej skarżącej stanowiło drogę w rozumieniu wielu przepisów, drogę wewnętrzną w rozumieniu prawa o drogach publicznych, droga ta równocześnie stanowiła budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego, a co najważniejsze, faktycznie istniała i służyła do prowadzenia na niej ruchu, chociażby tylko pracownikom stacji, wobec czego korzystała z wyłączenia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości w latach 2004 - 2006 na podstawie art.2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...]r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 r. Istota sporu koncentruje się w niniejszej sprawie wokół zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli oraz zajętych na nie gruntów stanowiących ciągi komunikacyjne w obrębie prowadzonej przez skarżącą stacji elektroenergetycznej J.. Korygując deklarację na podatek od nieruchomości strona uznała, że te składniki jej majątku objęte są zwolnieniem podatkowym określonym w obowiązującym w latach 2004-2006 art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stanowił on, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Podkreślenia wymaga, że kwestia zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2006 r. była już przedmiotem sądowej kontroli. Wyrokiem z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1194/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję organu odwoławczego nakazując poszerzenie postępowania dowodowego oraz odniesienie poczynionych ustaleń do omówionych przez Sąd przesłanek analizowanego zwolnienia podatkowego. Wspomniana wyżej okoliczność rzutuje w sposób znaczący na zakres dokonywanej aktualnie sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Koncentruje się ona wokół wykonania wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 marca 2011 r. Na mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z utrwalonymi w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie poglądami przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa (por. T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 472, Komentarz do art. 153 p.p.s.a.; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, BWP Justicia, Warszawa 1995, s. 70; T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewski, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Wyd. LexisNexis Warszawa 2002, s. 826–827). "Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie. Z kolei wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Mają one wytyczać kierunek działania organu przy ponownym, przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają sposób ich postępowania w przyszłości. Zmierzają do uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazują kierunek, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną, a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek" (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 857/11, LEX nr 1149871). Związanie sądu tą oceną prawną oznacza natomiast, że "orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1309/10, LEX nr 907985). Wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażoną w orzeczeniu sądowym, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 240/06). Z omawianej regulacji, zawartej przez ustawodawcę w art. 153 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zatem, że "Sąd, wyrażając ocenę prawną w uzasadnieniu swojego orzeczenia oraz przedstawiając wskazania co do dalszego postępowania, determinuje rozstrzygnięcie administracyjne w różnych aspektach. Z całą pewnością przesądza o sposobie, a nawet o rezultatach stosowania prawa." (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1338/10, LEX nr 1132073). Tym samym "sąd administracyjny nie może powoływać się w toku kontroli wykonania zapadłego wcześniej wyroku na inne uchybienia natury prawnej niż te, które wskazał w jego pisemnych motywach" (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1184/10, LEX nr 1134594). "Nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej, jak i oceny prawnej. Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji". (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1501/10, LEX nr 1151907). W zapadłym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 1194/10, którym uchylono decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji Sąd wskazał jednoznacznie, że organ podatkowy uzależniając zastosowanie zwolnienia wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od oznaczenia gruntu zajętego pod drogę wewnętrzną w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" naruszył wskazany przepis w związku z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Sąd stwierdził bowiem, że dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji, gdy ewidencja pewnej kategorii gruntów nie uwzględnia, zapisy w niej zawarte mają charakter drugorzędny, a przesłanką wymiaru podatku od nieruchomości jest wystąpienie zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek w postaci powstania obowiązku podatkowego. Za decydujące dla weryfikacji uprawnień strony wynikających z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznał zatem ustalenie, czy na nieruchomości skarżącej Spółki znajdują się drogi, co przesądza o istnieniu pasów drogowych. Ustaleń tych dokonano w ramach przeprowadzonych w dniu 14 października 2011 r. z udziałem przedstawiciela Spółki – kierownika stacji elektroenergetycznej J. oględzin nieruchomości, z których sporządzono, znajdujący się w aktach sprawy, protokół oraz obszerną dokumentację fotograficzną. Materiał dowodowy uzupełniono także wzywając stronę (postanowieniem z dnia 29 września 2011 r.) do przedłożenia licznych dokumentów, w tym wymienionych przez organ oraz wszelkich innych posiadanych przez stronę, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia kwestii wyłączenia składników majątku skarżącej z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w latach 2004-2006. Wskazane środki dowodowe doprowadziły do niekwestionowanych przez stronę skarżącą ustaleń, że w obrębie stacji elektroenergetycznej J. usytuowane są utwardzone ciągi komunikacyjne o różnych szerokościach i nawierzchniach (beton, asfalt, trylinka), które służą wyłącznie pracownikom do poruszania się po terenie tej stacji. Wzdłuż ciągów komunikacyjnych nie ma obiektów związanych z zabezpieczeniem ruchu, pionowych ani poziomych znaków drogowych ani też infrastruktury charakterystycznej dla pasa drogowego. Teren stacji elektroenergetycznej J. jest terenem zamkniętym, strzeżonym, nie jest dostępny osobom nieupoważnionym i nie służy innym użytkownikom ruchu. Nie odbywa się tam ruch pojazdów. Analiza przedłożonych przez stronę map ewidencyjnych wydanych przez Starostę [...] wykazała natomiast, że na terenach należących do Spółki nie znajdują się żadne drogi, natomiast droga oznaczona jako gospodarcza biegnąca wzdłuż działek o numerach 55/7 i 55/6 usytuowana jest na gruntach nie należących do skarżącej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zawarte w wyroku zalecenia co do dalszego postępowania dowodowego zostały w sposób wyczerpujący i zgodny z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej wykonane. Wywiedzione z tych ustaleń wnioski skutkujące odmową uznania wspomnianych ciągów komunikacyjnych za przedmioty zwolnione z opodatkowania w latach 2004-2006 na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oceniać należy natomiast z uwzględnieniem rozważań zawartych w wyrokach tutejszego Sądu z dnia 29 marca 2011 r. dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2005 i 2006 oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za oba te lata podatkowe, o co strona wnioskowała domagając się wyłączenia z opodatkowania przedmiotowych ciągów komunikacyjnych. Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie musi mieć bowiem na uwadze po pierwsze niekwestionowany związek rozstrzygnięć administracyjnych i sądowych dotyczących określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tymże podatku, gdyż "istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji i podatek należny do zapłaty, wyklucza uznanie tak określonej kwoty za nadpłatę" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1100/11, LEX nr 1145241). Skład orzekający musi także respektować wymóg jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego w tożsamych sprawach podatkowych, które dotyczą tego samego podatnika i tego samego stanu faktycznego. Zważyć bowiem należy, że jak wielokrotnie podkreślał NSA "w sprawach sądowoadministracyjnych, zwłaszcza w tych, które dotyczą szeroko rozumianego prawa daninowego, zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, LEX nr 479145). W świetle orzecznictwa NSA sądy administracyjne działające w państwie prawa, w którym liczy się przede wszystkim stabilność orzecznictwa sądów administracyjnych oraz spójność systemu prawnego zobligowane są działać adekwatnie do potrzeby ujednolicania praktyki wykładniczej sądownictwa (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 329/11, LEX nr 1068781). W wyroku w sprawie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2005 r. (sygn. akt I SA/Gl 1202/10) oraz wyroku w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r. (sygn. akt I SA/Gl 1232/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny zalecił przeprowadzenie ustalenia czy na terenie skarżącej istnieje droga wewnętrzna. Powołał się także w tych rozstrzygnięciach na art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych i dokonał oceny prawnej (wiążącej bezpośrednio w tych sprawach na zasadach przedstawionych we wcześniejszych fragmentach niniejszego uzasadnienia) zawierającej wykładnię tego przepisu. Stwierdził, że "żaden również przepis prawa nie wskazuje, że zastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w stosunku do dróg wewnętrznych, uzależnione jest od przeznaczenia takiej drogi do ruchu drogowego rozumianego jako możliwość korzystania z drogi przez nieoznaczoną ilość osób. Takie definiowanie pojęcia "droga wewnętrzna" pozostaje również w sprzeczności z przywołanym wyżej art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w świetle którego drogami wewnętrznymi są m.in. drogi przeznaczone do ruchu pojazdów, niebędące drogami publicznymi". Z powyższego wywieść należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie nie mógłby zaaprobować rozstrzygnięcia, w którym za zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznano by drogi, w obrębie których nie odbywa się ruch pojazdów. Z niekwestionowanych ustaleń dokonanych w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego wynika natomiast jednoznacznie, że sporne ciągi komunikacyjne służą wyłącznie pieszym (pracownikom stacji elektroenergetycznej J.) i nie przemieszczają się po nich jakiekolwiek pojazdy. W tym stanie rzeczy pozostałe przedstawione we wspomnianych dwóch orzeczeniach liczne kryteria, które nie wykluczałyby uznania omawianych składników majątku skarżącej za objęte art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i których istnienie potwierdziły oględziny (w tym brak wydzielenia liniami granicznymi, brak obiektów związanych z zabezpieczeniem ruchu, w tym poziomych i pionowych znaków drogowych, brak dostępności dla osób postronnych) nie mogą stanowić o wyłączeniu tych przedmiotów z opodatkowania. Przedstawiona argumentacja czyni także zbyteczną polemikę z wszelkimi zarzutami skargi dotyczącymi przesłanek zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strona odstępując od zaskarżenia wyroków WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2011 r. utraciła możliwość podważenia dokonanej przez Sąd wykładni art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Strona, która nie zgadza się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym orzeczenie, w którym zawarte są ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 936/11, LEX 1113957). Jeśli zatem strona doprowadzi do uprawomocnienia się danego wyroku, wówczas kwestie prawne przesądzone w tym wyroku są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tegoż sądu, jak i innych organów (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1241/10, LEX nr 1070748). Natomiast Sąd, związany oceną prawną nie może, jak już wcześniej podkreślono, formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1464/11). W tym stanie rzeczy bez wpływu na wynik sprawy pozostają rozważania dotyczące zarzutów skargi związanych z przesłankami zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym także dopuszczalności powoływania się w niniejszej sprawie przez organy obu instancji na zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak bowiem wykazano powyżej zaskarżona decyzja (abstrahując od jej uzasadnienia) wydana została w oparciu o prawidłowo przeprowadzone, zalecone przez Sąd postępowanie dowodowe, a zawarte w niej rozstrzygnięcie uwzględnia sformułowane przez Sąd kryterium wyłączające zastosowanie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stwierdzając zatem bezzasadność zarzutu naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zbyteczność szczegółowego odnoszenia się do pozostałej argumentacji skargi, która – jak wykazano – nie może zostać uwzględniona – Sąd w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.