II OSK 2785/13

Dnia 18 czerwca 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski /spr./ sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2698/12 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2698/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] , [...] , [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko I. uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]; II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonania do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M.P. kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy do 2 MW w m. Wycinki, gm. [...] na działce nr [...], wszczęte zostało na wniosek właścicielki tej nieruchomości B. P. (dalej inwestorka) z 12 stycznia 2012 r. Wójt Gminy [...] (dalej Wójt), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397, dalej rozporządzenie) uznał, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Po analizie złożonego wniosku wraz z załącznikami, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej karta informacyjna), Wójt zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej PPIS bądź Powiatowy Inspektor) i do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej RDOŚ bądź Regionalny Dyrektor) o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z [...] lutego 2012 r. RDOŚ wskazał na potrzebę przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. PPIS w piśmie z 21 lutego 2012 r. wskazał na brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Po uzyskaniu opinii, postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy do 2 MW w m. [...], gm. [...] , na działce nr [...]. Decyzją z [...] czerwca 2012 r. [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2012 r.) Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wskazanego przedsięwzięcia na środowisko. Wójt, odnosząc się szczegółowo do art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 [ze zm.], dalej udiś bądź ustawa środowiskowa) umotywował dlaczego podzielił pogląd wyrażony przez PPIS, a czemu RDOŚ odmówił wiarygodności. M.P., J.D. i J.Z., w odwołaniu od decyzji z [...] czerwca 2012 r. zaskarżyli w całości decyzję z [...] czerwca 2012 r. i postanowienie z [...] kwietnia 2012 r. Decyzją z [...] września 2012 r. nr [...] , [...] , [...] (dalej decyzja z [...] września 2012 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium bądź SKO), po rozpatrzeniu odwołań i "zażaleń", utrzymało w mocy decyzję [...] czerwca 2012 r. i postanowienie z [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu Kolegium, przytaczając treść art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 3, art. 78 ust. 1, art. 65 ust. 3, art. 71 ust. 1 i 2, art. 84 ust. 1 oraz art. 85 ust. 1 udiś - wskazało, że wobec tego, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, konieczne było przeprowadzenie procedury kwalifikacji przedsięwzięcia do przeprowadzenia bądź odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium, Wójt dokonał wnikliwej analizy sprawy i odniósł się do poszczególnych punktów art. 63 udiś. Skala przedsięwzięcia (pojedyncza elektrownia wiatrowa) jest niewielka. Usytuowanie (teren rolniczy, w sąsiedztwie ruchliwego ciągu komunikacyjnego, niewielka gęstość zaludnienia typowa dla małych wsi) i brak w zasięgu oddziaływania cennej przyrodniczo fauny i flory, nie spowoduje niekorzystnego oddziaływania na środowisko. Z uwagi na brak planowanych lub już realizowanych w pobliżu innych inwestycji, nie występuje możliwość kumulowania się ich z obecnie planowanym przedsięwzięciem. Planowana inwestycja nie będzie generować potencjalnych awarii i emisji do środowiska. W zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie występują obszary: wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, górskie, leśne, objęte ochroną (w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych), obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, przylegające do jezior oraz uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej. Poziom hałasu przy najbliższych budynkach mieszkalnych nie przekroczy dopuszczonych prawem norm. Przeprowadzone przez rzeczoznawcę badania i wydana przez niego ekspertyza świadczą, że z funkcjonowaniem siłowni wiatrowej nie będzie związany wpływ na awifaunę i chiropterofaunę. W zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie występują obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk bądź siedlisk przyrodniczych objętych ochroną (w tym obszary Natura 2000) i pozostałe formy ochrony przyrody. Badania, które przeprowadzono, wykazały brak znaczących oddziaływań na najbliższe obszary Natura 2000 i inne formy ochrony przyrody (głównie ptaki i nietoperze). Istotne znaczenie ma fakt, że teren, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, nie znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu oraz innych obszarach objętych ochroną w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody [t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 ze zm., dalej uop]. Działka nr [...] leży ok. 80 m od [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i ok. 2,5 km od [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Są to obszary chronione z uwagi na cenne wartości krajobrazowe. Planowana inwestycja z uwagi na posadowienie w terenie otwartym nie zakłóci percepcji walorów krajoznawczych. Na terenie gminy [...], również w pobliżu obszarów chronionego krajobrazu, zlokalizowano już inne elektrownie wiatrowe. Najbliższe obszary Natura 2000 to: [...] - od strony południowo- zachodniej inwestycji, w odległości ok. 4 km; [...] - od strony południowej inwestycji, w odległości ok. 35 km; [...] - od strony północno-zachodniej inwestycji, w odległości ok. 70 km. Wójt podzielił opinię PPIS z 21 lutego 2012 r. W stosunku do stanowiska Regionalnego Dyrektora zgłosił następujące zastrzeżenia: 1. błędne jest stanowisko RDOŚ, jakoby należało wykonać analizę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na świat roślinny i zwierzęcy. B. P. w załączonej do wniosku karcie informacyjnej wykazała, że na obszarze przewidzianym pod realizację planowanego przedsięwzięcia został przeprowadzony przez eksperta przyrodniczego szczegółowy monitoring ornitologiczny, monitoring w zakresie chiropterofauny; rzeczoznawca stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje zagrożenia dla ptaków i nietoperzy. Organ nakładając taki obowiązek nie wyłożył przy tym, z jakiego powodu tak przeprowadzone ustalenia uznał za niemiarodajne a także określając metody badań nie wskazał ich podstawy prawnej. Screening i monitoring przeprowadzony przez rzeczoznawcę zostały wykonane właśnie zgodnie z wytycznymi wskazanymi przez RDOŚ; 2. nie stanowią źródła prawa metodyki, wytyczne i materiały źródłowe rekomendowane; zastosowanie innych metod nie dyskwalifikuje opinii rzeczoznawcy jako materiału dowodowego; 3. wskazując na konieczność dokonania analizy hałasu do środowiska zgodnie z metodyką zalecaną przez Ministra Środowiska, RDOŚ nie wskazuje o jaką metodykę i jakie normy chodzi; analiza emisji hałasu została w niniejszej sprawie przeprowadzona (przedstawiono ją w karcie informacyjnej), do czego organ się odniósł, nie przedstawiając jakichkolwiek zarzutów co do merytorycznej analizy emisji hałasu; 4. określenie poziomu zalegania wód podziemnych oraz położenia stref ochronnych ujęć wody nie jest wymagane art. 3 ust. 1 pkt 5 udiś; informacja ta nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, jako że eksploatacja inwestycji nie będzie się wiązać emisją ścieków i poborem wody. Wójt uznał, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr "[...]" [winno być "[...]"] (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 170, poz. 5409 [ze zm.], dalej Plan). Działka, na której ma być zrealizowana inwestycja położona jest w części na terenie oznaczonym symbolem R (rolny, uprawy polowe), a w części oznaczonym symbolem Kls (tereny pod zalesienie). Ponieważ Wójt nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, nie był dopuszczalny udział społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu. Tym samym nie było podstaw do rozpatrzenia uwag społeczeństwa złożonych w toku postępowania. Po zapoznaniu się z całokształtem materiału dowodowego Kolegium uznało, że decyzja z [...] czerwca 2012 r. nie narusza prawa. W stosunku do zarzutów odwołań Kolegium wskazało, że: 1. zgodnie z wnioskiem odwołujących się stron organ odwoławczy wystąpił na podstawie art. 136 kpa do Wójta o uzupełnienie materiału dowodowego o wskazane przez skarżących dokumenty dotyczące sprawy planowanego przez inwestora J. P. przedsięwzięcia na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...], polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Po szczegółowej analizie zebranej dokumentacji Kolegium ustaliło, że powyższa sprawa zakończyła się na etapie decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2012 r.), orzekającej o odmowie wyrażenia zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w [...] gm. [...]. Decyzję tę poprzedziło postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2010 r. nakładające na inwestora - J. P. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww przedsięwzięcia oraz ustalające zakres raportu. Rozstrzygnięcia te wynikały z faktu, że Wójt dokonał analizy zarówno wniosku inwestora, karty informacyjnej przedsięwzięcia i pozostałych załączników, a także opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], i w tym konkretnym stanie faktycznym oraz prawnym uznał, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest konieczne. Za takim stanowiskiem przemówiły następujące argumenty: potencjalne negatywne oddziaływanie inwestycji na cele ochrony i wartości przyrodnicze obszarów Natura 2000; potencjalne negatywne oddziaływanie na [...] Obszar Chronionego Krajobrazu; potencjalne negatywne oddziaływanie na awifaunę i chiropterofaunę; charakter przedsięwzięcia i jego lokalizacja względem istniejącej zabudowy; możliwość wystąpienia konfliktów społecznych. Przywołana sprawa wprawdzie dotyczyła przedsięwzięcia zlokalizowanego na tej samej nieruchomości (działka nr [...]), ale w innej jej części, stąd inne rozstrzygnięcia w tej sprawie i w obecnie prowadzonym postępowaniu wyniknęły z odmiennego stanu faktycznego i prawnego; 2. nie dopatrzył się w prowadzonym przez Wójta naruszeń procedury, tj. art. 7, 8, 10 § 1, art. 104 § 2, art. 123 § 2, art. 124 § 2, art. 107 § 2 i 3, i art. 77 § 1 kpa, a nadto przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 1 i art. 63 ust. 2 udiś. M. P. (dalej skarżący) w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2012 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2012 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił wydanie jej z naruszeniem: 1. art. 7, 8, 10 § 1, art. 15, 77 § 1, art. 104 § 2 i art. 107 § 1, 2 i 3 kpa; 2. art. 104 § 2 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 2 i art. 84 ust. 1 udiś, przez utrzymanie w mocy rozstrzygnięć wydanych przez Wójta w formie postanowienia i decyzji, które to rozstrzygnięcia nie dotyczą całości przedsięwzięcia; 3. art. 107 § 1 kpa i art. 84 ust. 1 udiś przez utrzymanie w mocy decyzji, która nie spełnia podstawowych wymagań przewidzianych przepisami prawa i w konsekwencji wydana decyzja nie może być uznana za rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania w tym zakresie; 4. art. 123 § 2, art. 124 kpa i art. 63 ust. 2 udiś przez utrzymanie w mocy postanowienia Wójta, które nie spełnia podstawowych wymagań przewidzianych przepisami prawa i w konsekwencji wydane postanowienie nie może być uznane za rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że w jego ocenie stanowisko przedstawione w karcie informacyjnej, że inwestycja nie będzie w znaczący sposób oddziaływać na środowisko, nie zostało wyrażone po przeprowadzeniu jakichkolwiek badań, zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy środowiskowej, a oparte jedynie na obserwacjach, rocznym monitoringu (np. w zakresie pomiaru hałasu, screening oddziaływania na faunę i florę). Organ wziął pod uwagę "fakty znane organowi z urzędu", choć nie wiadomo jakie. Postępowania nie przeprowadzono wnikliwie i szczegółowo. Stwierdzenia organu w tym zakresie są lakoniczne i niepoparte oceną specjalistów. Przedstawione w karcie informacyjnej ogólne informacje nie pozwalają wyczerpująco stwierdzić, czy planowana inwestycja nie wywrze negatywnego wpływu na wszystkie formy ochrony przyrody znajdujące się w zasięgu oddziaływania inwestycji oraz na ptaki i nietoperze. Skarżący zwrócił uwagę, że w innej sprawie, gdzie inwestorem był J. P., dotyczącej przedsięwzięcia na tej samej działce polegającej na posadowieniu turbiny wiatrowej o mocy 1 MW, RDOŚ wskazał na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu z uwagi na sąsiedztwo obszarów Natura 2000 i [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Wójt postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. To samo stanowisko wyraził RDOŚ w niniejszym postępowaniu, jednakże Wójt nie uznał go i orzekł wbrew wcześniejszym ustaleniom, tj. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Niezrozumiałe dla skarżącego jest, dlaczego organ przyjął, że w postępowaniu z wniosku J. P. należało uznać stanowisko RDOŚ, a w obecnie prowadzonym postępowaniu z wniosku B. P. tej opinii nie należało brać pod uwagę. W ocenie skarżącego oba postępowania były tożsame, a zatem wydanie różnych rozstrzygnięć przez ten sam organ administracji jest niejasne i niezrozumiałe. Skarżący wskazał, że uzasadnienie decyzji z [...] czerwca 2012 r. jest przekopiowaniem treści karty informacyjnej przedsięwzięcia złożonej przez inwestora wraz z wnioskiem. Organ nie podjął nawet próby jakiejkolwiek krytycznej oceny, ani nie posłużył się własnymi argumentami dla obrony swego stanowiska. Wójt zdaje się, w ocenie skarżącego, uwzględniać jedynie interes inwestora i nie bierze pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w sytuacji, gdy społeczność lokalna była przeciwna planowanej inwestycji i wielokrotnie informowała o tym Wójta. Organ naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, gdyż pominął podmioty, które winny być stronami. Organ przyjął wąskie rozumienie "strony", uznając za nie jedynie osoby będące właścicielami działek bezpośrednio graniczącymi z działką nr [...], na której planowana jest inwestycja. Ustawa środowiskowa nie zawiera definicji strony, a więc ustalenie aktualnego kręgu stron winno odbyć się na podstawie art. 28 kpa. Zdaniem skarżącego stronami tego postępowania są podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Planowana inwestycja nie polega jedynie na posadowieniu pojedynczej turbiny wiatrowej, a wiąże się z tym również cała infrastruktura towarzysząca (budowa linii kablowej, budowa stacji trafo, drogi wewnętrznej i zatoki postojowej dla samochodu), która będzie zlokalizowana także poza terenem działki nr [...]. W tym zakresie nie przeprowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego. Organ ustosunkował się i rozstrzygał tylko w zakresie części inwestycji planowanej przez inwestora. W osnowie decyzji z [...] czerwca 2012 r., precyzyjniej w rozstrzygnięciu, organ nie wskazał wprost jakiego przedsięwzięcia ono dotyczy, a Kolegium tego uchybienia nie uwzględniło, mimo że strona wskazywała na to w odwołaniu. Ta sama uwaga dotyczy postanowienia z [...] kwietnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 6 czerwca 2013 r. uczestnik postępowania J. P. poparł stanowisko organu i wniósł o odrzucenie skargi M. P., ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie uczestnika postępowania skarga winna być odrzucona przez Sąd, bowiem nie pochodzi od osoby, która posiada interes prawny i nie jest legitymowana do wniesienia skargi. M. P. nigdy nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Udział skarżącego w przeprowadzonym postępowaniu nie był dopuszczalny, jak również nie jest dopuszczalne rozpoznanie jego skargi. Uczestnik ustosunkował się szczegółowo do zarzutów skargi, uznając je za bezzasadne. W piśmie procesowym z 7 czerwca 2013 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący podniósł, że karta informacyjna złożona przez inwestora jest nierzetelna. Z treści tego dokumentu nie wynika, że część powierzchni gruntu, na którym planowana jest inwestycja (działka nr [...] ), ma inne przeznaczenie niż rolne. Część tego gruntu przeznaczona jest pod zalesienia. Tym samym karta informacyjna w żaden sposób nie rozstrzyga i nie odnosi się do kwestii wpływu planowanej inwestycji na grunty leśne, które są lub winny być utworzone zgodnie z uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Planowana inwestycja jest niezgodna z § 3 ust. 1, 3 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 Planu i uchwałą Rady Gminy [...] z [...] stycznia 2007 r. dotyczącą "Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe gminy [...]". Bez zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizacja planowanej inwestycji nie jest możliwa. W piśmie procesowym z 18 czerwca 2013 r., sformułowanym w odpowiedzi na zarzuty skarżącego zaprezentowane w piśmie z 7 czerwca 2013 r., uczestnik podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko i umotywował, dlaczego jego zdaniem argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i 152; art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu uczestnika postępowania, w którym wyraził przekonanie, że skarga winna być odrzucona, jako pochodząca od osoby, która – w myśl art. 50 ust. 1 i 2 ppsa – nie posiada interesu prawnego, w konsekwencji legitymacji do wniesienia skargi na decyzję z [...] września 2012 r. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 i 6 udiś, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m. in. poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c. Wnioskodawczyni B. P. dopełniła obowiązku, o którym mowa w powołanym przepisie i wraz z wnioskiem złożyła wymagane dokumenty. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że skarżący jest właścicielem działek nr [...] i [...] w m. [...], gm. [...], położonych - jak sama inwestorka wskazała - na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji z [...] czerwca 2012 r., w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję, zatem wbrew twierdzeniom uczestnika, był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Oznacza to, że i organ odwoławczy nie miał żadnych wątpliwości co do posiadania przez skarżącego interesu prawnego, w przeciwnym razie wydałby decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem skarżącego. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 59 udiś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Będąca przedmiotem niniejszego postępowania inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia), dla których może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy wynika, że Wójt uzyskał uzgodnienia z organem inspekcji sanitarnej oraz organem ochrony środowiska i dając wiarę stanowisku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, stwierdził w postanowieniu z [...] kwietnia 2012 r. brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 udiś). Na postanowienie to zażalenie nie przysługiwało (art. 65 ust. 2 udiś), o czym prawidłowo pouczono strony. Następnie Wójt Gminy [...] wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] czerwca 2012 r., zgodnie z art. 84 ust. 1 udiś, od której przysługiwało - na zasadach ogólnych - odwołanie do organu wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W tak przedstawiającym się stanie formalnoprawnym Kolegium osnowę decyzji z [...] września 2012 r. sformułowało w następujący sposób: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] [...] rozpatrzyło [...] odwołania [...] od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. [...] oraz zażalenia wyżej wymienionych osób na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...] i orzeka: utrzymać zaskarżone postanowienie i zaskarżoną decyzję w mocy". W ocenie Sądu przytoczone rozstrzygnięcie - wobec braku środka zaskarżenia (zażalenia) na postanowienie z [...] kwietnia 2012 r. - jest nieprawidłowe. Brak podstawy do wniesienia zażalenia na postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie oznacza, że jest ono pozbawione jakiejkolwiek kontroli. Postanowienie, na które nie służy zażalenie – stosownie do art. 142 kpa – strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji i na tej podstawie przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia mogła się odbywać kontrola postanowienia wydawanego w trybie art. 63 poś. Do zarzutów skierowanych przeciwko postanowieniu, na które nie służyło zażalenie, organ odwoławczy winien ustosunkować się w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Niedopuszczalne było rozstrzyganie tych kwestii odrębnie - w drodze postanowienia organu odwoławczego, ze wskazaniem, że postanowienie utrzymuje w mocy, po rozpoznaniu zażaleń. Wszelka argumentacja dotycząca zasadności, legalności postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, winna się znaleźć w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Nie można było w osnowie tej decyzji zawrzeć formalnego rozstrzygnięcia wskazującego, że rozstrzygnięcia dokonano m. in. w wyniku rozpoznania zażaleń, skoro takiego środka zaskarżenia na postanowienie wydawane w trybie art. 63 ust. 2 poś nie przewidział ustawodawca. Ustalony przez organy stan faktyczny, przedstawiony w uzasadnieniach decyzji, jest sprzeczny z informacjami znajdującymi się aktach sprawy. Tym samym nie można uznać, że został ustalony w sposób odpowiadający wymogom art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 kpa. Wójt stwierdził, że teren, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie nie znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu oraz innych obszarach objętych ochroną w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody. Z Karty informacyjnej przedsięwzięcia, pkt 9 zatytułowanego "Obszary podlegające ochronie na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia", wynika że najbliższe obszary Natura 2000 to: 1. [...] - znajduje się w odległości ok. 4,0 km w kierunku południowo-zachodnim od inwestycji; 2. [...] - znajduje się w odległości ok. 35,0 km w kierunku południowym od planowanej inwestycji; 3. [...] - znajduje się w odległości ok. 70,0 km w kierunku północno-zachodnim. Planowana inwestycja nie będzie miała - zdaniem autorów opracowania - negatywnego wpływu na ww obszary Natura 2000. Tymczasem z § 3 ust. 3 pkt 6 lit. b i c Planu, wynika że cała gmina [...] leży w granicach obszaru Zielone Płuca Polski, celem którego jest zachowanie i odtwarzanie naturalnych walorów środowiska, a prawie cała gmina [...] włączona jest w Obszar Chronionego Krajobrazu, gdzie obowiązują zasady zabudowy i zagospodarowania określone w rozporządzeniu nr 61 Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 lipca 2002 r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 203, poz. 4939, dalej rozporządzenie nr 61). Rozporządzenie nr 61 w części dotyczącej [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu uchylone zostało z dniem 10 maja 2005 r. rozporządzeniem Wojewody Mazowieckiego nr 25 z dnia 15 kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 91, poz. 2457, dalej rozporządzenie nr 25), do dzisiaj obowiązującym. Obowiązującym aktem prawnym na tym terenie jest również rozporządzenie Wojewody Mazowieckiego nr 20 z dnia 15 kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 91, poz. 2452, dalej rozporządzenie nr 20). W myśl § 31 ust. 11 Planu, północna część wsi leży w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu. Również z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] lutego 2012 r. wynika, że [...] znajduje się w odległości ok. 26,0 km w kierunku południowym od planowanej inwestycji, co stanowi znaczącą różnicę z odległością wskazaną w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia (35,0 km), a także, że działka nr [...] położona jest w odległości około 80 m od [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i około 2,5 km od [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonych ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych systemach wartościowych ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych (Plan w § 3 ust. 4 pkt 1 zawiera wyjątek od dopuszczalności lokalizacji m. in. wiatrowni, przez zakaz ich lokalizacji w korytarzach ekologicznych). O tych ustaleniach karta informacyjna złożona przez inwestora milczy, a i organy orzekające w sprawie nie podjęły żadnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w okolicznościach niniejszej sprawy było niezbędne, skoro już tylko pobieżna lektura podstawowych dokumentów (karty informacyjnej, Planu zagospodarowania przestrzennego, dokonanych uzgodnień) dotyczących i obowiązujących na spornym terenie, wskazuje na rozbieżności w tym zakresie. Realizacja jakiejkolwiek inwestycji, choćby w bezpośrednim czy niedalekim sąsiedztwie obszarów chronionych stanowiących dobro narodowe, musi być pod szczególną pieczą organów decydujących o możliwości jej realizacji. Organy w żadnym razie nie wyjaśniły, dlaczego dały wiarę opinii organu sanitarnego z 21 lutego 2012 r., a nie opinii organu ochrony środowiska z 10 lutego 2012 r., mimo że to RDOŚ w sposób bardzo szczegółowy wypunktował i umotywował swe stanowisko. Przedstawiona w decyzji z [...] czerwca 2012 r. przez Wójta argumentacja jest niewystarczająca z uwagi na wytknięte wyżej sprzeczności w materiale dowodowym, a Kolegium jedynie ją powtórzyło. W tym miejscu nie należy oczywiście przesądzać o zasadności wyboru organów orzekających, jeżeli jednak przekonanie o prawdziwości twierdzeń organu sanitarnego miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, zajęte stanowisko Wójt winien uzasadnić, a organ odwoławczy - w ramach zasady dwuinstancyjności – winien je skontrolować. Wojewódzki Sąd zgodził się ze skarżącym, że kwestia przeznaczenia w Planie (§ 3 ust. 3 pkt 1 h i § 30 pkt 10 uchwały nr [...]) części działki nr [...] pod główne kompleksy leśne (KLs) i wpływ planowanej inwestycji na te tereny, nie została należycie wyjaśniona. Tym bardziej, że ze znajdujących się w aktach sprawy map tego terenu, w tym działki nr [...] z zaznaczeniem miejsca usytuowania planowanej elektrowni wiatrowej, wynika że wnioskodawca planuje posadowienie inwestycji właśnie na terenach KLs. Z kolei z Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że działka nr [...], o powierzchni ca 3,00 ha, na której będzie realizowana inwestycja, w obecnej chwili stanowi teren pod uprawy rolne (pkt 2, s. 19). Nie można dać wiary tłumaczeniom organów, że dla oceny dopuszczalności realizacji ocenianej inwestycji na działce nr [...], nie miało żadnego znaczenia wcześniejsze postępowanie z wniosku J. P. o wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji również umiejscowionej na działce nr [...] i polegającej na budowie elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Stanowisko Kolegium, że obecnie planowana inwestycja zlokalizowana miałaby być w innej części działki nr [...] i dlatego należało dokonać odmiennej oceny co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, w świetle zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego jest co najmniej niezrozumiałe i przedwczesne. Trudno uznać rację organów co do innej lokalizacji wyżej wymienionych dwu inwestycji, skoro na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie można ustalić szczegółowej lokalizacji przedsięwzięcia, prócz numeru działki [...], na której miałyby być one usytuowane (miejsce realizacji przedsięwzięcia - art. 82 ust. 1 pkt 1 [lit.] a udiś). W tej kwestii organy zadziałały wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 kpa. W sposób mało przekonywujący wykazały, jakoby postępowanie zakończone decyzją Wójta z [...] kwietnia 2012 r., a postępowanie obecnie kontrolowane przez Sąd toczyły się w odmiennym stanie faktycznym i prawnym. Dodatkowo w tym miejscu należy zauważyć – wbrew twierdzeniu uczestnika przedstawionemu na rozprawie - że powodem odmowy wydania decyzji środowiskowej na jego rzecz (decyzja z [...] kwietnia 2012 r.) nie były braki w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a to, że przedłożony Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego dwukrotne uzupełnienie nie określiły wyczerpująco, czy ustawienie turbiny wiatrowej nie wywrze negatywnego wpływu na wszystkie formy ochrony przyrody, znajdujące się w zasięgu oddziaływania inwestycji oraz na ptaki i nietoperze przelatujące w miejscu jej planowanego posadowienia. Stąd organ ochrony środowiska odmówił uzgodnienia realizacji inwestycji, co legło u podstaw wydania decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Wójt wydając decyzję z [...] czerwca 2012 r. nie dokonał samodzielnie żadnych ustaleń, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, czym naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa. Uzasadnienie decyzji sprowadza się jedynie do powtórzenia ustaleń przyjętych w karcie informacyjnej, bez jakiejkolwiek ich oceny. Te same uwagi dotyczą organu odwoławczego, z tym że Kolegium dodatkowo naruszyło zasadę dwuinstancyjności (art. 15 kpa). Oznacza ona obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, w konsekwencji tego przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest tylko kontrola decyzji organu I instancji w kontekście zarzutów zawartych w środku zaskarżenia, ale i ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. W świetle wskazanej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy obowiązany był zatem do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Efekt tych rozważań winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem organ odwoławczy ograniczył się do powtórzenia stanowiska Wójta i ustosunkowania się do zarzutów odwołania, nie dokonując ponownego rozpoznania sprawy. Sąd I instancji nie zgodził się z zarzutem dotyczącym lokalizacji inwestycji poza terenem działki nr [...]. To, że inwestycja prócz turbiny wiatrowej przewiduje również infrastrukturę towarzyszącą, nie oznacza, że przedsięwzięcie ze swej natury będzie lokalizowane także na innych działkach. Wniosek inwestora dotyczy jedynie działki nr [...] w m. [...], gm. [...] i decyzja środowiskowa mogła zostać wydana tylko w takim zakresie. Zarzut dotyczący pominięcia w postępowaniu osób czy podmiotów, którym przysługuje przymiot strony również nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Sąd administracyjny rozpoznający skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa bez uprzedniego umożliwienia osobie, której prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone, wzięcia udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w celu zajęcia stanowiska co do ewentualnego uwzględnienia skargi. Innymi słowy - sąd obowiązany jest brać pod uwagę wolę podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone. Zarzut ten więc w skardze może skutecznie podnieść tylko osoba, która w istocie pominięta została w postępowaniu administracyjnym mimo, że posiadała interes prawny. Skarżący nie mógł skutecznie żądać uchylenia zaskarżonej decyzji z omawianego powodu. Zarówno osnowa decyzji z [...] czerwca 2012 r., jak i decyzji z [...] września 2012 r. wyraźnie wskazują, że decyzje dotyczą "przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy do 2 MW w m. [...], gm. [...] na działce nr [...] stanowiącej własność B. P.". Niezrozumiały, a zarazem niezasadny jest zarzut skargi, że Wójt wprost nie wskazał jakiego przedsięwzięcia postępowanie dotyczyło, a Kolegium uchybienia tego nie zauważyło. Organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien uwzględnić ocenę prawną i wytyczne zawarte w niniejszym orzeczeniu. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie, sporządzoną przez adwokata K. G., wniósł J. P., zarzucając naruszenie: I. prawa procesowego: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez zastosowanie i uchylenie decyzji z [...] września 2012 r. i decyzji z [...] czerwca 2012 r. na podstawie bezpodstawnego przyjęcia, że obie ww decyzje naruszały przepisy postępowania tj. art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i 107 § kpa, a decyzja z [...] września 2012 r. dodatkowo naruszyła art. 15 kpa mimo, że: - Wójt ustosunkowując się do opinii PPIS i RDOŚ, działając w oparciu o art. 64 ust. 2 udiś, szczegółowo uzasadnił w postanowieniu z [...] kwietnia 2012 r., dlaczego przychyla się do opinii PPIS i nie podziela opinii RDOŚ, co było szczególnie istotne w sytuacji gdy przedstawione opinie organów były sprzeczne i nawzajem wykluczające się, co implikowało niemożność uwzględnienia obu opinii i konieczności odrzucenia argumentacji zawartej w jednej z nich; - SKO w sposób wnikliwy rozpoznało ponownie stan faktyczny w sprawie przez uzupełnienie materiału dowodowego o żądane przez skarżących dokumenty w trybie art. 136 kpa; 2. art. 134 ppsa przez zaniechanie oceny prawnej opinii RDOŚ zawartej w postanowieniu z [...] lutego 2012 r. i bezkrytyczne przyjęcie prawidłowości zarzutów tego organu względem karty charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, mimo braku ich prawnego uzasadnienia; II. prawa materialnego - art. 64 ust. 1 udiś przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że Wójt winien był "przez" [winno być "przed"] wydaniem postanowienia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonać uzgodnień z organami tam wskazanymi, a nie uzyskać opinię organów jak to wskazał ustawodawca w rzeczonym przepisie, a tym samym pominięcie okoliczności niezwiązania organu orzekającego stanowiskiem zawartym w opinii. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący kasacyjnie wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez jego zastosowanie, w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa, i uchylenie decyzji z [...] września 2012 r. i decyzji z [...] czerwca 2012 r. na podstawie bezpodstawnego przyjęcia, że obie decyzje naruszyły przepisy postępowania i uznanie, że decyzja z [...] września 2012 r. dodatkowo naruszyła art. 15 kpa, okazał się nieusprawiedliwiony. Trafnie Sąd I instancji wskazał, że organy obu instancji naruszyły art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa. Organy obu instancji błędne ustaliły, że wśród trzech najbliższych obszarów Natura 2000, obszar [...] położony jest w odległości ok. 35,0 km, gdy tymczasem położony jest w odległości ok. 26,0 km od inwestycji. Z postanowienia RDOŚ z [...] lutego 2012 r. wynika, że [...] znajduje się w odległości ok. 26,0 km w kierunku południowym od planowanej inwestycji, a także, że działka nr [...] położona jest w odległości około 80 m od [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i około 2,5 km od [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonych ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych systemach wartościowych ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych (Plan w § 3 ust. 4 pkt 1 zawiera wyjątek od dopuszczalności lokalizacji m. in. wiatrowni, przez zakaz ich lokalizacji w korytarzach ekologicznych). Błędnie organy obu instancji pominęły, że z § 3 ust. 3 pkt 6 lit. b i c Planu wynika, że cała gmina [...] leży w granicach obszaru Zielone Płuca Polski, celem którego jest zachowanie i odtwarzanie naturalnych walorów środowiska, a prawie cała gmina [...] włączona jest w Obszar Chronionego Krajobrazu, gdzie obowiązują zasady zabudowy i zagospodarowania określone w rozporządzeniu nr 61. Rozporządzenie nr 61 w części dotyczącej [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu uchylone zostało z dniem 10 maja 2005 r. rozporządzeniem nr 25, do dzisiaj obowiązującym. Na tym terenie obowiązuje rozporządzenie nr 20. W myśl § 31 ust. 11 Planu, północna część wsi leży w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu. Organy obu nie podjęły żadnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w okolicznościach niniejszej sprawy było niezbędne (art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa), skoro karta informacyjna złożona przez inwestorkę co do tych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy milczy, a treść Planu i dokonanych uzgodnień prowadzi do innych wniosków, niż przyjęte w decyzji z [...] czerwca 2012 r. i z [...] września 2012 r. Wójt w decyzji z [...] czerwca 2012 r. w ogóle nie rozważał miejsca położenia inwestycji w stosunku do [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, ani przebiegu korytarzy ekologicznych, pisząc błędnie, że "Obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk bądź siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie występują..."(Ad. 2e). Zarówno Wójt (s. 5 decyzji z [...] czerwca 2012 r.), jak i Kolegium (s. 7-8 decyzji z [...] września 2012 r.), błędnie przyjęły, że "w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie występują...pozostałe formy ochrony przyrody". Z prawnego punktu nie miało istotnego znaczenia, że działka nr [...] "nie znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu oraz innych obszarach objętych ochroną w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody", bowiem ustawodawca nakazuje badać, czy obszary podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. i udiś), a tego organy obu instancji z naruszeniem art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa, a Kolegium także z naruszeniem art. 15 kpa (mimo że dostrzegło niewielkie odległości działki nr [...] od obu tych Obszarów Chronionego Krajobrazu), nie zbadały. Ponieważ naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, przeto Sąd I instancji obowiązany był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ppsa uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Zarzut naruszenia art. 134 ppsa przez zaniechanie oceny prawnej opinii RDOŚ zawartej w postanowieniu z [...] lutego 2012 r., nie zasługiwał na uwzględnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 ppsa, w skardze kasacyjnej należy wykazać, że sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd winien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 6.11.2014 r., I FSK 1674/13, Lex 1590728). W kontrolowanej sprawie żadna z tych sytuacji nie miała miejsca. W istocie Sąd I instancji trafnie podzielił opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zawartą w postanowieniu z [...] lutego 2012 r. i dał temu wyraz w sposób wystarczający w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 14 uzasadnienia wyroku IV SA/Wa 2698/12). Zaskarżony wyrok nie narusza art. 64 ust. 1 udiś. Utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że opinia, o której mowa w art. 64 ust. 1 udiś, nie jest wiążącą dla organu rozstrzygającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (wyrok WSA w Lublinie z 20.1.2011 r., II SA/Lu 698/10, Lex 953316; wyrok WSA w Gdańsku z 12.1.2011 r., II SA/Gd 698/10, Lex 690215; wyrok WSA w Kielcach z 5.11.2009 r., II SA/Ke 523/09, Lex 589135, akceptowane przez K. Gruszeckiego, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, LEX/el 2013, dalej Komentarz do udiś, uw. 3 do art. 64). Mimo, że opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (K. Gruszecki, Prawne podstawy oceny wpływu na środowisko oddziaływań skumulowanych, ST 2012/3/65), a organ wydający takie postanowienie nie będzie związany poglądami wypowiedzianymi przez organy współdziałające, to zarówno w przypadku akceptacji stanowiska organów opiniujących, jak i ich odrzucenia, organ wydający postanowienie kończące ten etap postępowania winien wskazać – zgodnie z regułami ogólnymi wynikającymi z art. 107 § 3 kpa – jakimi okolicznościami faktycznymi (znajdującymi potwierdzenie w materiale dowodowym) kierował się w tym zakresie oraz odnieść się do przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 i 2 (co wynika bezpośrednio z art. 65 ust. 1 udiś; K. Gruszecki, Komentarz do udiś, uw. 4 do art. 64). Sąd I instancji jedynie na skutek oczywistej omyłki podał, że "Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] uzyskał uzgodnienia z organem inspekcji sanitarnej oraz organem ochrony środowiska...dokonanych uzgodnień" (s. 11 akapit ostatni; s. 14 akapit pierwszy uzasadnienia IV SA/Wa 2698/12), bowiem z całości uzasadnienia wynika, że Wojewódzki Sąd jednoznacznie miał na uwadze opinie PPIS i RDOŚ, uzyskane przez Wójta (s. 1 akapit przedostatni; s. 2 akapit pierwszy i drugi; s. 7 akapit ostatni; s. 14 akapit drugi uzasadnienia IV SA/Wa 2698/12). Sąd I instancji może ową omyłkę sprostować (art. 156 § 1 i 2 ppsa). Błędnie skarżący kasacyjnie zarzuca, że "WSA wskazuje że Wójt... nie dokonał samodzielnych ustaleń, gdy tymczasem wszystko wskazuje na wysunięcie tezy przeciwnej". W decyzji z [...] czerwca 2012 r. Wójt podniósł, że "Ad. 1a skala przedsięwzięcia jest niewielka, jest o pojedyncza siłownia wiatrowa na terenie użytkowanym rolniczo...", gdy tymczasem ze znanych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wyroków wynika, że dnia 14 września 2012 r. J. P. wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy 600 kW na działce nr [...] w miejscowości [...] w gm. [...] (wyrok WSA w Warszawie z: 10.9.2013 r., IV SA/Wa 990/13; 10.9.2013 r., IV SA/Wa 992/13; 28.1.2015 r., IV SA/Wa 2437/14); decyzją z [...] lipca 2012 r. znak [...] Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy do 2 MW w miejscowości [...], w gm. [...], gdzie stronami postępowania byli: A. P., J. P., B. P., M. N. i Gmina [...], na działce nr [...] (art. 170 ppsa; prawomocny wyrok WSA w Warszawie z: 28.5.2013 r., IV SA/Wa 2974/12; 28.5.2013 r., IV SA/Wa 2976/12); decyzją z [...] lipca 2012 r. znak [...] Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy do 2 MW w miejscowości [...], w gm. [...], gdzie stronami postępowania byli: A. P., J. P., B. P., M. N. i Gmina [...], na działce nr [...] (art. 170 ppsa; prawomocny wyrok WSA w Warszawie z: 28.5.2013 r., IV SA/Wa 3000/12; 28.5.2013 r., IV SA/Wa 3003/12; 28.5.2013 r., IV SA/Wa 3014/12); dnia 20 stycznia 2012 r. A. P. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy 2 MW na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] (art. 170 ppsa; wyrok NSA z 22.10.2014 r., II OSK 897/13, cbosa). Co najmniej przedwcześnie Wójt w decyzji przyjął, że "Na obecnym etapie, w zasięgu oddziaływania inwestycji nie są realizowane lub planowane do realizacji inne zamierzenia inwestycyjne, stanowiące przedsięwzięcia w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13, w związku z tym nie występuje możliwość kumulowania oddziaływań z innymi zamierzeniami inwestycyjnymi" (Ad. 1b), choć jednocześnie Wójt wskazał, że "na terenie gminy [...] i gmin ościennych funkcjonuje wiele siłowni wiatrowych (s. 7 decyzji z [...] czerwca 2012 r.). Mimo że Wójt stwierdził, że "przedłożona karta informacyjna spełnia wymogi art. 3 ust. 1 pkt 5" udiś (s. 1 uzasadnienia decyzji z [...] czerwca 2012 r.), Wójt ograniczył swe rozważania wyłącznie do obszarów Natura 2000 (art. 3 pkt 6 udiś), czyniąc to w sposób niewystarczający, a pominął w swych rozważaniach inne obszary podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. i udiś), mimo że RDOŚ w postanowieniu z [...] lutego 2012 r. trafnie zwrócił uwagę na konieczność zbadania oddziaływania przedsięwzięcia na [...] Obszar Chronionego Krajobrazu (od którego działka nr [...] oddalona jest o ok. 80 m) i na [...] Obszar Chronionego Krajobrazu (od którego działka nr [...] oddalona jest o ok. 2,5 km). Błędny jest pogląd, że skoro działka nr [...] nie leży na żadnym z tych Obszarów Chronionego Krajobrazu, to nie zachodziła konieczność badania oddziaływania planowanej inwestycji na każdy z tych obszarów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że w sytuacji, gdyby istniały wątpliwości co do oceny informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 kpa, wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Gdyby zaś tych wątpliwości nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oceny, czy tego rodzaju uzupełnienie postępowania dowodowego jest konieczne(jak w kontrolowanej sprawie), nie może jednak odrywać od nakazu indywidualizacji sprawy, od realiów konkretnego przypadku (wyrok NSA z 1.2.2013 r., II OSK 1837/11, Lex 1358412). Wśród form ochrony przyrody, przewidzianych ustawą z 16 kwietnia 2004 r. ustawodawca wymienił w szczególności obszary chronionego krajobrazu (art. 6 ust. 1 pkt 4 uop), co do których wskazał na szczególne uprawnienia RDOŚ – w tym w postaci uzgadniania projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu (art. 23 ust. 5 uop; K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Wolters Kluwer 2010,s. 137, uw. IV.1.). Realizacja tych obowiązków przemawia za uznaniem, że opinia RDOŚ wynika z rzetelnej i pogłębionej wiedzy, którą ten wyspecjalizowany organ dysponuje. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji trafnie uznał, że skoro planowana inwestycja, objęta wnioskiem B. P. z 12 stycznia 2012 r., dotyczyła tej samej działki nr [...], i zbliżonego przedsięwzięcia (posadowienia siłowni wiatrowej o mocy do 2 MW), gdy w sprawie z wniosku J. P., dotyczącego posadowienia siłowni wiatrowej o połowę mniejszej mocy (do 1 MW) na tej samej działce nr [...], to dowolny jest pogląd organów obu instancji, że dla oceny kontrolowanej sprawy nie miało znaczenia wcześniejsze postępowanie z wniosku J. P. Obie sprawy różnią się podmiotowo, lecz w zakresie przedmiotowym są bardzo zbliżone (przy czym nie ulega wątpliwości, że potencjalnie znacząco może bardziej oddziaływać na środowisko siłownia wiatrowa o dwukrotnie większej mocy, niż objęta wnioskiem J. P.). Trafnie Sąd i instancji wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie określa szczegółowej lokalizacji przedsięwzięcia (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a udiś). Skoro decyzją z [...] kwietnia 2012 r. Wójt odmówił uzgodnienia realizacji inwestycji z wniosku J.P. na działce nr [...], bowiem raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, mimo jego dwukrotnego uzupełnienia, nie pozwolił na wyczerpujące określenie, czy posadowienie turbiny wiatrowej nie wywrze negatywnego wpływu na wszystkie formy ochrony przyrody, znajdujące się w zasięgu oddziaływania inwestycji oraz na ptaki i nietoperze, przelatujące w miejscu jej planowanego posadowienia, to błędnie organy obu instancji uznały, że w kontrolowanej sprawie zachodziła przesłanka nie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 udiś). Stanowisko Wójta wyrażone w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2012 r., błędnie aprobowane przez Kolegium w decyzji z [...] września 2012 r., w porównaniu ze stanowiskiem Wójta zaprezentowanym w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2012 r., narusza wynikającą z art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach odwoławczych na tle tego samego stanu faktycznego w tej samej sprawie bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany powoduje, że może nastąpić uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów państwa oraz wpływa ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli (wyrok NSA z: 20.6. 1985 r., SA/Gd 478/85; 23.6.1994 r., SA/Wr 98/94, akceptowane przez B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2014, s. 70, nb 3). Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 kpa) dotyczy nie tylko organów odwoławczych lecz także organów pierwszoinstancyjnych. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że decyzja z [...] kwietnia 2012 r., jak i decyzja z [...] czerwca 2012 r. wydane zostały w tym samym pod względem materialnoprawnym stanie prawnym i w bardzo zbliżonym stanie faktycznym. Ze swej istoty metodyka pracy biegłego (a także np. sędziego, prokuratora, urzędnika, adwokata, radcy prawnego, nauczyciela, rzeczoznawcy, eksperta w danej dziedzinie etc.), nie mają charakteru normatywnego i z tego punktu widzenia "metodyki badań oddziaływań na ptaki i nietoperze określonej [winno być "określone"] przez organizacje pozarządowe (stowarzyszenia) które nie stanowią metodyk obowiązujących z mocy ustawy bądź rozporządzenia" (s. 6 skargi kasacyjnej), także charakteru normatywnego nie mają. Metodyka to zbiór zasad, sposobów wykonywania określonej pracy albo osiągnięcia określonego celu; szczegółowe normy postępowania właściwe danej nauce (W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, W.P. 1990 s. 330; red. J. Tokarski, Słownik wyrazów obcych, PWN 1980, s. 471, znaczenie 1). Mimo zatem braku legalnej (obowiązującej z mocy ustawy bądź rozporządzenia) metodyki, nie ulega wątpliwości, że na danym etapie rozwoju danej nauki, powszechnie przyjętą jest pewna metodyka, stanowiąca wzorzec, z którym porównuje się sposób postępowania i efekt pracy – in casu Autora karty informacyjnej. Tylko bowiem badania zgodne z powszechnie uznawaną w danej dziedzinie metodyką (np. wytycznymi do monitoringu farm wiatrowych PSEW 2008), pozwala na osiągnięcie porównywalnych i weryfikowalnych rezultatów, które winny być ocenione zgodnie z art. 80 i 8 kpa. Wzgląd na ochronę ptaków nakazuje brać pod uwagę miejsca gniazdowania, żerowania, odległość i wysokość przemieszczania się ptaków gniazdujących i migrujących. Podobne zasady wypracowano odnośnie nietoperzy. Pogląd skarżącego kasacyjnie, że "wykonanie raportu nie wniosłoby niczego nowego do sprawy i byłoby powieleniem karty informacyjnej z której wynikało, że nie będą występować znaczące oddziaływania co poparto szerokim materiałem dowodowym" (s. 6 skargi kasacyjnej) jest dowolne i pozostaje w sprzeczności z dokumentami postępowania zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2012 r., które wadliwie oceniło Kolegium. Z ustaleń dokonanych w przywołanych wyżej prawomocnych wyrokach (art. 170 ppsa) wnosić należy, że mimo złożenia odrębnych wniosków o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla posadowienia poszczególnych siłowni wiatrowych (na tej samej działce nr [...] w miejscowości [...] kolejno przez J. P., a następnie B. P.; na działce nr [...] w miejscowości [...] w gm. [...] przez J. P.; na działce nr [...] w miejscowości [...] , gm. [...] przez A. P.; na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...], w gm. [...], gdzie stronami postępowania byli: A. P., J. P., B. P., M. N. i Gmina [...]), konieczne było rozważenie, czy planowane siłownie wiatrowe nie stwarzają w rzeczywistości zespołu siłowni, łącznie oddziaływujących na środowisko. Wystąpienie z wieloma wnioskami (w tym sygnowanymi przez kilku członków rodziny) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla posadowienia poszczególnych siłowni wiatrowych, miast z jednym wnioskiem o wydanie jednej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla posadowienia kilku siłowni wiatrowych, stanowi obejście prawa i nie może być pomijane przez organy właściwe. Za takim wnioskiem przemawia wprost treść skargi kasacyjnej, w której J. P. wskazał, że "Z uwagi na fakt, że uzgodnienie (w tym wypadku nieuzgodnienie) jest wiążące wójt odmówił wydania decyzji środowiskowej dla siłowni o mocy 1 MW, zaś wnioskodawca nie złożył odwołania od tej decyzji ponieważ nie był w stanie nabyć siłowni wiatrowej o mocy 1 MW. W związku z tym złożył ponownie wniosek o wydanie decyzji środowiskowej która stanowi przedmiot niniejszej skargi" (s. 7 skargi kasacyjnej). Skarżący kasacyjnie zapomina, że wnioskodawcą wniosku z 12 stycznia 2012 r. jest B. P. i o tym, że w sprawie kontrolowanej wyrokami WSA w Warszawie z: 10.9.2013 r., IV SA/Wa 990/13; 10.9.2013 r., IV SA/Wa 992/13; 28.1.2015 r., IV SA/Wa 2437/14), dnia 14 września 2012 r. J. P. wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na posadowieniu siłowni wiatrowej o mocy 600 kW na działce nr [...] w miejscowości [...] w gm. [...], zatem nie zachodziła przeszkoda w nabyciu siłowni wiatrowej do 1 MW. W sprawie nie zachodziła sprzeczność między opinią RDOŚ a opinią PPIS, a opinie te nie wykluczały się nawzajem (zarzut 1 s. 2 skargi kasacyjnej). Ochrona środowiska ma charakter interdyscyplinarny i wymaga wiadomości z zakresu różnych dziedzin nauki. W związku z tym również dla procesu ustalania konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ustawodawca w ust. 1 art. 64 udiś przewidział, że postanowienie w tym zakresie wydaje się po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w tym przepisie (K. Gruszecki, Komentarz do udiś - uw. 1 do art. 64). Każdy z tych organów działał w granicach swych kompetencji (wyrok NSA z 9.7.2013 r., II OSK 621/12, Lex 1351359). Skoro państwowy powiatowy inspektor sanitarny jest właściwy do wydawania opinii w odniesieniu do pozostałych (nie wymienionych w punkcie 1 ust. 1 art. 78) przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w zakresie działań określonych dla tych organów w ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (dalej uPIS; art. 78 ust. 1 pkt 2 udiś), to w sposób oczywisty organy administracji publicznej obu instancji nie mogły z faktu, że PPIS wyraził opinię (wyłącznie w granicach swych kompetencji, w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego; art. 3 uPIS) o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wnosić że należycie umotywowana opinia RDOŚ nie przemawiała za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że RDOŚ jest wysoko wyspecjalizowanym organem ochrony środowiska, zatrudniającym pracowników posiadających określoną wiedzę fachową, pozwalającą na kontrolowanie spraw z zakresu ochrony środowiska (M. Górski w: M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban. J. Jendrośka, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, C.H. Beck 2014, s. 974, nb 9) i władny był wydać opinię w zakresie ochrony środowiska, która w żaden sposób nie była sprzeczna z opinią PPIS, wydaną co do innej materii. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, sporządzenie obu opinii nie "implikowało niemożność uwzględnienia obu opinii i konieczność odrzucenia argumentacji zawartej w jednej z nich" (zarzut 1 s. 2 skargi kasacyjnej). Skarżący kasacyjnie błędnie zakłada, że Sąd I instancji "bezwzględnie bazował na ocenie RDOŚ tylko dlatego, że jest to instytucja rządowa" (s. 7 skargi kasacyjnej). Zarówno organy administracji samorządowej, jak i administracji rządowej, działają jako organy administracji publicznej i ich obowiązkiem jest harmonijna współpraca, dla dobra publicznego. Błędne stanowisko Wójta w decyzji z [...] czerwca 2012 r., nietrafnie aprobowane przez Kolegium w zaskarżonej decyzji, trafnie skutkowało uchyleniem decyzji obu instancji zaskarżonym wyrokiem (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa). Żaden z argumentów podniesionych w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej nie przemawiał za niepodzieleniem opinii RDOŚ i stwierdzeniem braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w kontrolowanej sprawie. Skoro skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu (art. 184 ppsa).