I OSK 1461/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia NSA Marek Stojanowski, Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 445/12 w sprawie ze skargi J. T. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia o odmowie zatwierdzenia uchwały w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych oddala skargę kasacyjną. J. T. w dniu 16 maja 2012 r. przesłał do Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów pismo, w którym, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 100/12 po raz kolejny zwrócił się "o podjęcie stosownych czynności (art. 145, 154–156, 161, 163 k.p.a.) dla niezwłocznego zatwierdzenia uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadanie mu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych". Ponadto w piśmie tym wniósł o wyznaczenie rozprawy i przeprowadzenie wszystkich dowodów z dokumentów, dokonanie konfrontacji recenzentów i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych grafologa i kryminologa dla wyjaśnienia fałszywości opinii oraz ustalenia kto w istocie ją sporządził, kto dokonał w niej poprawek i ręcznych dopisków. Przewodniczący Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. poinformował ww., że postępowanie przed organem zostało zakończone. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 100/12 została wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Od rozstrzygnięcia Sądu będzie zależał dalszy tryb postępowania. Organ przypomniał, że obecnie przedmiotem sporu jest decyzja z dnia [...] listopada 2011 r., dotycząca odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Nie toczy się zatem postępowanie odnośnie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] czerwca 2004 r. Wszystkie czynności w przedmiocie zatwierdzenia tej uchwały zostały już prawomocnie zakończone. Przewodniczący zwrócił uwagę, że postępowanie przed Centralna Komisją jest szczególnym rodzajem postępowania i przepisy k.p.a. stosuje się tu odpowiednio, a nie wprost. Tak więc nie przeprowadza się tu rozpraw, jak również dowodów z opinii biegłych grafologa, kryminologa. J. T. w dniu 27 września 2012 r. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. W skardze podał, że pomimo wielu pism, kierowanych do organów (ostatnie z dnia 14 maja 2012 r.), nie podjęły one żadnych wnioskowanych czynności w celu wyeliminowania z porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej wadliwego postępowania gabinetowego przed Centralną Komisją w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych, a nadto stosownych czynności w celu usunięcia oczywiście wadliwych orzeczeń Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu mu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Skarżący wniósł o nakazanie organowi niezwłocznego podjęcia, czynności z zastosowaniem środków przewidzianych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę podała, co następuje: Skarżący wniósł o podjęcie czynności w celu zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Sprawa ta była przedmiotem kontroli, dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 520/06 skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1187/07 oddalił skargę kasacyjną. Następnie skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. i wznowienie postępowania. Wniosek ten był przedmiotem kilkukrotnego rozpoznania przez Centralną Komisję oraz objęty kontrolą sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 335/09 uchylił decyzje z dnia [...] listopada 2008 r. i decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. – wydając jednocześnie wiążące w sprawie zalecenia, odnoszące się do dalszego postępowania w sprawie wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. Do czasu prawomocnego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności powyżej określonych decyzji postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zostało zawieszone. Następnie zostało ono podjęte i decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II SA/Wa 100/12 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. oraz decyzje ją poprzedzającą. Od tego wyroku została wniesiona przez Centralną Komisję skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2028/12 uchylił powyżej określony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stwierdzone uchybienie, polegające na naruszeniu przepisów postępowania poprzez podjęcie zawieszonego postępowania bez zachowania formy postanowienia oraz niezawiadomienie o tym fakcie skarżącego, czym w sposób istotnie ograniczyło jego gwarancje procesowe, nie mogło samo w sobie skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, a Sąd powinien dokonać oceny jej legalności w sposób wszechstronny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem (nieprawomocnym) z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2262/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] września 2011 r. z przyczyn formalnych, polegających m.in. na nieprawidłowym zastosowaniu art. 149 § 1–3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 445/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia o odmowie zatwierdzenia uchwały w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Z akt sprawy wynika, że skarżący bezczynności organu dopatruje się w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II SA/Wa 100/12, który uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. oraz decyzję ją poprzedzającą. Taka ocena skarżącego jest nieuzasadniona, a w szczególności w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2028/12, którym został uchylony powyżej określony wyrok, a sprawa została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku zawarł wytyczne, co należy podkreślić, dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oznacza to, że na tym etapie postępowania na Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie ciążył żaden obowiązek podejmowania czynności, związanych z zatwierdzeniem uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych. Sąd odkreślił, że na dzień złożenia skargi zostało zakończone przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów postępowanie administracyjne zarówno w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia przedmiotowej uchwały, jak również w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], co stanowi realizację wcześniejszych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Żądanie skarżącego "niezwłocznego zatwierdzenia uchwały z dnia [...] czerwca 2004 r. (...)" z oczywistych przyczyn nie mogło zostać przez organ załatwione, gdyż był on związany orzeczeniami Sądów i zawartymi w nich wytycznymi. Ponadto skarżący nie uwzględnia faktu, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, prowadząc postępowanie w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, jest związana przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzone postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1–4a. Natomiast art. 149 § 1 powołanej ustawy stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność (...) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. (...) W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby organ był bezczynny i zachodziła potrzeba wykonania dyspozycji, wynikającej z powyżej przytoczonego przepisu. Podkreślić należy, że Sąd nie posiada instrumentów prawnych, zezwalających na nakazanie organowi załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego. Rozstrzygnięcie sprawy stanowi suwerenną decyzje organu, która może zostać skontrolowana przez sąd administracyjny, a przypadku skargi na bezczynność, czy faktycznie miała ona miejsce. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. J. T. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach: – naruszenie przepisów Konstytucji RP (art. 2, 7, 8, 32 ust. 1, art. 37, 45 ust. 1, 79, 83, 87, 146, 148, 149) przez nierozpoznanie istoty sprawy polegającej na bezczynności i przewlekłym postępowaniu obu organów (skarga z dnia 13 sierpnia 2012 r. dotyczyła Prezesa RM i Przewodniczącego CK), które łącznie odpowiedzialne są za ośmioletni brak załatwienia sprawy i za nieprzeprowadzenie jakichkolwiek czynności i pisemnych dowodów wnioskowanych przez habilitanta (wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12, Lex 1233717, wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 października 2012 r., II SAB/Łd 108/12, Lex 1235300), – naruszenie art. 183 pkt 1 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przyjęcie bezczynności tylko w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II S.A./Wa 100/12 (str. 5 uzasadnienia), mimo że bezczynność i przewlekłość wykazuje całe dotychczasowe postępowanie CK (przede wszystkim podejmowanie nieterminowo i pozorowanych czynności z ewidentnym naruszaniem podstawowych przepisów prawa, co wykazały kolejne wyroki WSA, itd.) chociaż skarga winna być rozpoznana łącznie wobec obu organów a kontrolą WSA objęte powinny być wszystkie fakty; tak w postępowaniu przed CK jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym do chwili orzekania w sprawie (uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, Palestra 11-12/2010/187), – naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 p.p.s.a. oraz art.6 i 7 p.p.s.a. poprzez niezbadanie bezczynności organu i niedostrzeżenie jego bierności z oczekiwaniem na załatwienie sprawy przez sąd administracyjny (wyrok WSA w W-wie z dnia 18 stycznia 2011 r., VI SAB/Wa 51/10, Lex 954344) i niezbadanie czy postępowanie przed CK toczy się sprawnie z zachowaniem przewidzianych prawem terminów (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 listopada 2011 r., I SAB/Go 38/11, Lex 1131989) oraz bez zbędnej zwłoki (wyrok WSA w W-wie z dnia 1 sierpnia 2012 r., I SAB/Wa 181/12, Lex 1223921, wyrok WSA w W-wie z dnia 19 lipca 2012 r., I SAB/Wa 204/12, Lex 1225641), – naruszenie prawa materialnego w postaci art. 16 Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Politycznych (dalej: Pakt) wiążący Polskę od 18 czerwca 1977 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167), art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka; Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 (dalej: Konwencja), art. 2, art. 45 ust. 1 ,art. 77 ust. 2 i art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 89 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez zaakceptowanie przez WSA błędnego stanowiska Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: CK) że habilitant nie ma statusu strony (zob. odmiennie H. Knysiak-Molczyk, Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym, Zakamycze 2004, 3.2–3.5) i nieważnego postępowania przed CK z pozbawieniem go skutecznego prawa do sądu i "przyjaznej", dobrej i odpowiedzialnej administracji publicznej, a tym samym naruszenie także przepisów art. 145 pkt 1 lit. a, b, c i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) skutkujące brakiem skutecznej kontroli prawnej (sądowej) decyzji organów krajowych (uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 września 1991 r., OTK 1991, poz.19), – naruszenie prawa materialnego w postaci art. II-101 Karty Praw Podstawowych w Unii Europejskiej, Europejskiej Karty Naukowca – sekcja 1 i sekcja 2 wraz z Zaleceniem Komisji z dnia 11 marca 2005 r.w sprawie Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych, pkt 9–16 preambuły oraz pkt l- 6; Dz.Urz. UE.L.05.75.67, art. 249 TWE, Rozporządzenia Rady [WE] Nr 975/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wymogi wprowadzania w życie działań współpracy rozwojowej, które przyczyniają się do realizacji ogólnego celu rozwijania i konsolidacji demokracji i państwa prawa oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, pkt 1, 3-8, 10, 11,1 5 i 17 preambuły oraz rozdział I art. 2 pkt 1 lit. a-c, i, j oraz pkt 2 lit. d; Dz.Urz. UE.L.99.120.1 w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia... Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, Dz.Urz. UE.L. 03.236.33 poprzez w ogóle nieuwzględnienie z urzędu tych przepisów prawa i przez to zaakceptowanie niezgodnego ze standardami wspólnotowymi, niekonstytucyjnego, tajnego i tajemniczego postępowania gabinetowego przed CK, chociaż w odniesieniu do przedmiotowej habilitacji nie spełniło ono nawet minimalnych wymogów (zob. Komentarz A. Wróbel do art. 89 k.p.a., [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005 oraz A. Krasuski, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, W-wa 2010, s. 752–753), – naruszenie przepisów art. 16, 17, 19 ust. 4, 20 ust. 3, 5a i 5b, 29 ust. 1, art. 31 pkt 4, art. 51 ust. 1, art. 52–55 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytułach w zakresie sztuki, Dz.U. Nr 65, poz. 595 (dalej: u.s.n.it.n.) poprzez zaakceptowanie przez WSA stanowiska CK, iż posłużyła się ona obiektywnymi kryteriami przy ocenie przedmiotowej rozprawy i przewodu habilitacyjnego a nadto podzielenia wadliwej koncepcji "odpowiedniego stosowania k.p.a." do postępowania przed CK i przeoczenie, iż CK nie powołała w przewodzie dwóch swych recenzentów gdyby w wykładzie habilitacyjnym uczestniczyli recenzenci A i B – Profesorowie S. W. i H. M. – to nawet przy głosie przeciw S. W. przedmiotowa uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego uzyskałaby bezwzględną większość "za" – stosownie do art. 20 u.s.n.it.n.), – naruszenie art. 31 pkt 3 i 4 u.s.n.it.n. w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich i habilitacyjnych oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, Dz.U. Nr 15, poz.128 (dalej: rozp. MENiS), art.285 § 1 k.p.c. i art. 200 § 2 k.p.k. przez zaakceptowanie stanowiska CK, iż opinie recenzentów A, C i D "zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę" chociaż nie spełniają powszechnie wymaganych warunków podania sprawozdania z przeprowadzonych czynności i spostrzeżeń, opartych na nich wniosków i odpowiedzi na postawione pytania wraz z szczegółowym ich uzasadnieniem (zob. Monitor Prawniczy 2000/7/466), a to uniemożliwia poprawną ocenę ich wartości naukowej, wiarygodności i mocy dowodowej i w konsekwencji wykluczyło prawidłową weryfikację istotnych ustaleń faktycznych CK również przez WSA, – naruszenie przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269, art. 3, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. przez niezbadanie, czy stan faktyczny został przez CK ustalony zgodnie z regułami przewidzianymi w k.p.a. i niedostrzeżenie, że organ ten dopuścił się ciężkiego naruszenia przepisów o przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłych a recenzje A, C i D noszą znamiona czynów określonych w art. 233 § 4 Kodeksu karnego (dalej: k.k.) a tym samym stanowiło to podstawę dla WSA poinformowania właściwego organu w trybie art. 155 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., a zaniechanie tego nie pozwoliło ustalić WSA czy nie doszło do popełnienia przestępstwa lub czynów karalnych dyscyplinarnie, – naruszenie art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 5 u.s.n.it.n., art.2, 7, 45, 61 i 83 Konstytucji RP, art.6 Konwencji, art. 14 Paktu, art.6–15 k.p.a. przez podzielenie stanowiska CK, iż może ona jako centralny organ administracji rządowej pomijać powszechnie uznane zasady postępowania rozpoznawczego (dowodowego), z wyłączeniem jawności (WSA nie wziął pod uwagę przepisów art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 2 Konstytucji RP oraz tego, że nawet w niejawnym postępowaniu sądowym obok strony mogą uczestniczyć po dwie osoby zaufania – art. 97 § 1 p.p.s.a., art. 154 § 1 k.p.c., art.361 § 1 k.p.k.) posługując się statutem niezgodnym z Konstytucją RP oraz standardami wspólnotowymi i to opartym na uchylonym przepisie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (WSA nie wziął pod uwagę art. 7 i 83 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a.) przez co skarżący został pozbawiony przez WSA możności wykazania zasadności uprawnienia do stopnia dra habilitowanego, – naruszenie art. 61, 51 Konstytucji RP w zw. z art. 73 i 74 k.p.a. przez zaakceptowanie przez WSA dwukrotnej odmowy przez CK udostępnienia akt oraz nieudzielania – na pisemne żądania – informacji o osobach recenzentów (określonych tajnie A, B, C i D) i o treści statutu CK – do czasu wniesienia skargi do WSA – przez co skarżący został pozbawiony rzetelnego postępowania, "równości broni" oraz możliwości obrony przed wadliwymi, jednostronnymi, nieobiektywnymi i mającymi cechy określone w art. 233 § 4 k.k opiniami A, C i D wraz z prawem do żądania ich wyłączenia (art. 84 § 2 w zw. z art. 24 k.p.a.), a WSA akceptując to uniemożliwił sprawiedliwe i zgodne z prawdą załatwienie sprawy, – naruszenie przepisów art. 133 § 1 i 2, art.134 § 1, art.141 § 4 w zw. z art. 62 ust. 1, 106 § 3–5 i 113 p.p.s.a. i art. 245 k.p.c. a ponadto art. 145 § 1 p.p.s.a poprzez nie ustosunkowanie się WSA postanowieniem dowodowym (art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 217 k.p.c., art. 236 k.p.c. i art. 245, 227–234 k.p.c.) do wniosków dowodowych zawartych w pismach procesowych z dnia 19 sierpnia 2006 r. i 31 sierpnia 2006 r. oraz okazanych na rozprawie 4 września 2006 r. innych prac habilitacyjnych i bezzasadne pominięcie dowodów z dokumentów (przede wszystkim z uwag do opinii A, C i D, dowodu z dokumentu w postaci dołączonej do skargi opinii psychologiczno-prawno-procesowej, oryginałów prac habilitacyjnych oraz akt przewodów habilitacyjnych z okresu ostatnich dwu lat, a w tym z równoległego przewodu habilitacyjnego dr P. P. na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Jana Pawła II w Lublinie) przez co WSA nie dysponował materiałem procesowym koniecznym do oceny legalności i poprawności działalności CK (art. 1 p.p.s.a.) i w efekcie czego błędnie przyjął, że stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z obowiązującymi procedurami, a w końcowym wyniku orzekł przedwcześnie co do istoty sprawy z naruszeniem art. 145 § 1, 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a., – naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., oraz art. 2, 7–9, 32 ust. 1, 83, 87, 184, 188 i 193 Konstytucji RP, art. 234 TWE poprzez zaniechanie WSA wystąpienia z urzędu do ETS w Luksemburgu o wydanie orzeczenia wstępnego o zgodności tajnego postępowania gabinetowego przed CK z prawem wspólnotowym oraz z podstawowymi standardami praw człowieka i obywatela, a także przez zaniechanie przestawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności Statutu CK i delegacji ustawowej do jego uchwalenia z Konstytucją (wskazane przepisy oraz art. 45, 77 ust. 2 Konstytucji RP) oraz co do zgodności z art. 92–93 Konstytucji RP delegacji dla CK zawartej w art. 35 ust. 5 u.s.n.it.n., przez co WSA uniemożliwił uzyskanie najbardziej miarodajnego kryterium oceny tej kwestii w sprawie, – zaniechanie postępowania mediacyjnego z naruszeniem przepisów art. 115–117 p.p.s.a., co uniemożliwiło realizację normy art. 117 § p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., a także narusza powszechną zasadę szybkości postępowania i dążenia do pozytywnego, merytorycznego załatwienia sprawy (art. 45 Konstytucji, art. 7 p.p.s.a.) oraz eliminowałoby ewidentne skutki opieszałości postępowania CK (art.12 k.p.a., art. 19 ust. 3 u.s.n.it.n.), a także potrzebę podjęcia czynności urzędowych wobec Autorów opinii A, C i D (art. 233 § 4 k.k., Rekomendacja nr R/84/15 w sprawie odpowiedzialności władzy publicznej przyjęta przez Komitet Ministrów Rady Europy 18 września 1984 r.), przez co habilitant został uwikłany w zbędną i wadliwą procedurę niekonstytucyjnego postępowania gabinetowego oraz pozbawiony prawa do szybkiego, obiektywnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia o jego prawach cywilnych. Z powodu naruszenia prawa materialnego oraz nieprawidłową ocenę zastosowania prawa materialnego przez organ administracji publicznej w wyniku nierozpoznania istoty sprawy oraz rażącego naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy wnosił o uchylenie w całości wyroku i merytoryczne rozpoznanie wcześniejszej skargi i po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, bądź uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania za wszystkie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. Z zarzuconych, wyliczonych przepisów prawa, nie ma uzasadnienia dla wyprowadzenia bezczynności organu administracji publicznej – Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia o odmowie zatwierdzenia uchwały w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) "W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżenia decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżeniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego". Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wprowadza regulację szczególną w zakresie podważenia nadania stopnia doktora, doktora habilitowanego, tytułu profesora. Według art. 29 ust. 2 tej ustawy "przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce". Zgodnie z art. 29a tej ustawy "Rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego". Ustawa o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie wprowadza trybu postępowania odrębnego, którego przedmiotem byłoby podjęcie uchwały o wyeliminowaniu z obrotu prawnego orzeczenia o odmowie zatwierdzenia uchwały w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych. Weryfikacja uchwały w sprawie zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia stopnia doktora nauk prawnych może nastąpić tylko w trybach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z powołanych przepisów prawa w skardze kasacyjnej nie ma podstaw prawnych do wyprowadzenia regulacji, która nakazałaby organom uruchomienie i rozstrzyganie spraw poza obowiązującą regulacją prawną. Powołane przepisy prawa nie uzasadniają zatem wyprowadzenie bezczynności w przedmiocie objętym skargą do sądu administracyjnego. Zasadność skargi na bezczynność może zostać wyprowadzona z regulacji materialnego prawa administracyjnego, która daje podstawy do wyodrębnienia rodzaju sprawy rozpoznawanej i rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego aktu. W obowiązującej regulacji w przedmiocie żądania skarżącego udzielenia ochrony prawnej takich podstaw materialnoprawnych brak, co zasadnie wypowiedziano w zaskarżonym wyroku. Poza przedmiotem rozpoznania w sprawie skargi na bezczynność są zarzuty dotyczące naruszenia prawa przy procedurze zatwierdzenia stopnia doktora habilitowanego. Było to przedmiotem weryfikacji prowadzonej w trybach nadzwyczajnych. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.