VII SA/Wa 823/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r., znak: [...], stwierdził z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. P. pozwolenia na budowę namiotu magazynowego nie związanego trwale z gruntem, zlokalizowanego na działce nr ew. [...]km 5, położonego w [...] przy ulicy [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania K. P., decyzją z dnia [...] października 2007r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007r. Wnioskiem z dnia 22 lutego 2008r. B. i J. K. (uzupełnionym kolejnymi pisami), wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r., znak: [...]. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali brak udziału w postępowaniu zakończonym w/wym decyzją oraz unieważnienie uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...]listopada 2001 r., nr [...]w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego wsi: [...] (opublikowanej w Dz. Urzęd. Woj. [...] z [...] r., Nr [...], poz. 1391), wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 grudnia 2007r., sygn. akt: II SA/Op 529/07 i z dnia 20 kwietnia 2009r., sygn. akt: II SA/Op 575/08. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2008r., znak [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r., a następnie utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2009r., znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi B. K. i J. K., wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 620/09 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2009r. oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. Ponownie rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2010r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2010r., znak: [...]. Również tę decyzję państwo B. K. i J. K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd, wyrokiem z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2049/10 skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1614/11, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. K. uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku swoim wskazał, że "przedmiotowy namiot magazynowy nie może być oceniany w oderwaniu od całości przedsięwzięcia, tak jakby stanowił odrębną niezależną funkcjonalnie inwestycję. Na bezpośrednie związanie tegoż namiotu z funkcjonującym tartakiem wskazywano również w decyzji udzielającej pozwolenia na jego budowę z dnia [...] czerwca 2007r. Dlatego też oceniając posiadanie przez stronę skarżącą przymiotu strony w warunkach rozpoznawanej sprawy należało uwzględnić całość przedsięwzięcia, a nie poszczególne tworzące go elementy. Fakt zatem, iż działki strony skarżącej oraz inwestora nie są położone w bezpośrednim sąsiedztwie (nie graniczą ze sobą) sam w sobie nie może jeszcze przesądzić o braku interesu prawnego po stronie skarżącej tym bardziej, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w świetle aktualnego orzecznictwa nigdy nie ograniczała się tylko do ochrony interesów właścicieli działek położonych bezpośrednio obok (graniczących) działki, na której usytuowana jest przedmiotowa inwestycja, czego zresztą nie kwestionował także Sąd I instancji. Z uwagi na powyżej wskazane uchybienia w zakresie podstaw badania legitymacji stron, koniecznym będzie dokonanie przez organy administracyjne ponownej analizy posiadanego przez stronę skarżącą interesu prawnego. W uzasadniony częściowo sposób skarżąca podnosi przy tym w kasacji, iż koniecznym jest również dokonanie analizy jej legitymacji w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r., Nr 257, poz. 2573), tym bardziej, że zgodnie z jego § 3 ust. 1 pkt 46 tartak o określonej zdolności produkcyjnej zaliczany jest przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po raz kolejny rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r., znak: [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...], stwierdził wydanie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r., znak [...] z naruszeniem prawa, lecz odmówił jej uchylenia z przyczyny wskazanej w art. 146 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że tartak powstał na obszarze kilku działek oznaczonych nr ew. [...], który jako całość przylega bezpośrednio do nieruchomości B. i J. K. (działki nr ew. [...]). Sporna inwestycja powstawała sukcesywnie poprzez uzyskanie przez inwestora pozwoleń na budowę poszczególnych obiektów wchodzących w skład tartaku, w tym sporny namiot magazynowy. Z mapy przedstawionej przez wnioskodawców (załącznik oznaczony nr 5 do pisma z dnia 2 grudnia 2009r.) wynika, iż teren tartaku obejmujący w/w działki stanowi działki rolne znajdujące się w otoczeniu m.in. działek budowlanych, do których należy także posesja skarżących. Ponadto wzdłuż granicy działki nr ew. [...] będącej własnością B. i J. K. przebiega droga dojazdowa do terenu tartaku. Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ stwierdził, że tego typu usługi związane m.in. z wytwarzaniem hałasu oraz wzmożonym ruchem samochodowym (transport) mogą być uciążliwe, zwłaszcza dla otaczających tartak terenów mieszkaniowych, co potwierdza przedstawiony przez B. i J. K. wynik pomiaru hałasu wykonany przez akredytowane laboratorium badawcze - Zakład Wykonywania Pomiarów "[...]" s.c. w [...] w dniu [...] września 2011r. na terenie ich nieruchomości. Z tego pomiaru wynika, że natężenie hałasu emitowanego przez pracujące maszyny na terenie tartaku zostało przekroczone w porze dziennej o 9,9 dB i stwarza zagrożenie dla środowiska. W związku z powyższymi ustaleniami organ przyznał B. i J. K. przymiot strony w niniejszej sprawie. Organ uznał, że skoro wnioskodawcy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją GINB z dnia [...] października 2007r., to wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym w/w decyzja GINB została wydana z naruszeniem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz z naruszeniem przepisu art. 10 k.p.a. Jednocześnie organ powołując się na art. 146 § 1 k.p.a., wyjaśnił, że decyzja GINB z dnia [...] października 2007 r. została doręczona stronom w dniu 5 listopada 2007r. i w dniu 6 listopada 2007r. W dniu 6 listopada 2012 r. upłynął więc 5 - letni termin od dnia jej doręczenia. Upływ 5 lat od dnia doręczenia ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2007r. uniemożliwia jej uchylenie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. Organ może wówczas jedynie stwierdzić, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. (art. 151 § 2 k.p.a.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku B. i J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012r. Organ podzielił stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] grudnia 2012r., iż skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a tym samym decyzja z dnia [...] października 2007r. została wydana z naruszeniem ww. przepisu oraz art. 10 k.p.a. oraz że nie jest możliwe jej uchylenie z uwagi na upływ terminu 5-letniego o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Ponadto wskazał, że fakt unieważnienia wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...] nie wypełnia przesłanki wznowieniowej wskazanej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż uchwała nie jest ani decyzją ani orzeczeniem sądu, o których mowa w art. 145 § 1pkt 8 k.p.a . Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli B. i J. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazali, że upływ terminu 5-letniego o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. nie ma do nich zastosowania, ponieważ skarżącym decyzji nie doręczono. Zaś interpretacja przedstawiona przez organ, że ww. termin biegł od dnia doręczenia pozostałym stronom, narusza zasadę zaufania obywatela do państwa i zasadę państwa prawa. Zdaniem skarżących w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Kwestia wyeliminowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nieposiadanie przez inwestora jakiejkolwiek decyzji o warunkach zabudowy na żaden z obiektów wchodzących w skład tartaku, nie może zostać pominięta jako podstawa do uchylenia kwestionowanych decyzji. Okoliczności te bowiem w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że sporne decyzje zapadły z naruszeniem prawa (a nawet rażącym jego naruszeniem). Skarżący zarzucili organowi nieprzeanalizowanie, czy powołane przez skarżących okoliczności np. dotyczące hałasu, nie podpadają pod dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że możliwość uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej doznaje ograniczeń, o których stanowi przepis art. 146 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem (§ 1) uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. (§2) Nie jest dopuszczalne uchylenie decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza dopuszczalności wznowienia postępowania. Ogranicza natomiast możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. W przypadku wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wskazanych w art. 146 k.p.a. organ nie może uchylić decyzji ostatecznej, lecz zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. musi stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa z jednoczesnym wskazaniem okoliczności z powodu których niemożliwym stało się jej uchylenie. W rozpatrywanej sprawie zachodzi przypadek wskazany w § 1 art. 146 k.p.a. Wnioskiem z dnia 22 lutego 2008r. B. i J. K. (uzupełnionym kolejnymi pisami), wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r., znak: [...]. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali brak udziału w postępowaniu zakończonym w/wym decyzją oraz unieważnienie uchwały Rady Gminy w [...], podając jako podstawę wznowienia podali przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a. W trakcie postępowania organy administracji, będąc związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 620/09 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1614/11, ustaliły, że skarżący są właścicielami działek nr ew. [...], zaś sporna inwestycja – namiot magazynowy – dotyczy działki nr ew. [...]. Teoretycznie między działką inwestycyjną, a działkami skarżących są działki nr ew. [...]. Jednakże mając na uwadze fakt, iż sporny namiot magazynowy stanowi jeden z elementów realizowanej etapami, na działkach nr ew. [...], większej inwestycji jaką jest skład tartaku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że działki skarżących znajdują się w bezpośrednim otoczeniu działek, na których realizowany jest skład tartaku. Oznacza to, że posiadają oni w sprawie przymiot strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle powyższego decyzja ostateczna Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2007r., znak: [...]odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. P. pozwolenia na budowę namiotu magazynowego winna zostać uchylona. Nie było to jednak możliwe, z uwagi na upływ terminu o jakim mowa w art. 146 §1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że kontrolowana w trybie wznowieniowym decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. została doręczona jej adresatom – stronom, które brały udział w postępowaniu w dniu [...] i [...] listopada 2007 r. Wniosek o wznowienie nadano w Urzędzie Pocztowym w dniu 25 lutego 2008 r., a decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kończąca postępowanie wznowione w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu zapadła ostatecznie w dniu [...] grudnia 2012 r. Termin 5-letni od dnia doręczenia decyzji określony w art. 146 § 1 k.p.a. upłynął w dniu 6 listopada 2012 r. Po upływie tego terminu organ nie mógł uchylić decyzji. Jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem w takiej sytuacji było zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których uchylenie jest niemożliwe. Właśnie takie rozstrzygnięcie zapadło w niniejszej sprawie. Strona skarżąca podnosi w skardze, iż nieprawidłowo liczony był termin doręczenia decyzji ostatecznej. W jej ocenie termin ten winien rozpocząć swój bieg z chwilą doręczenia jej skarżącym. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. biegnie od dnia ostatniego doręczenia decyzji stronie postępowania, a nie osobie, która wnosi o jego wznowienie. Gdyby przyjąć rozumienie omawianego przepisu proponowane przez skarżących to iluzoryczne byłoby ograniczenie możliwości uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania na skutek tego, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Skoro strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i z tego względu domaga się wznowienia postępowania, to biegu terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie można liczyć od dnia doręczenia decyzji stronie, która została w tym postępowaniu pominięta. W wyroku z dnia 19 listopada 2003r. (sygn. akt II SA/Gd 1861/00, Lex Nr 299267) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w takiej sytuacji nie chodzi o doręczenie wyroku stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu. Należy przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Doręczenie decyzji takiej stronie w ogóle nie jest konieczne dla wszczęcia postępowania wznowieniowego. Zatem tym bardziej od doręczenia decyzji stronie, która domaga się wznowienia postępowania na podstawie przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie można uzależniać biegu terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że upływ terminów, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. stanowi negatywną przesłankę do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji. Terminy przedawnienia, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a., mimo, zamieszczenia ich w kodeksie postępowania mają charakter materialny. Nie mogą być przywrócone i stanowią negatywną przesłankę do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym Pogląd ten podziela orzecznictwo (wyrok NSA z dnia 28 września 2010r., sygn. akt I OSK 1604/09, Lex 745097, wyrok NSA z dnia 3 września 2010r., sygn. akt I OSK 1444/09, Lex 745022; wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010r., sygn. akt I OSK 561/09 Lex 595425; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 124/09, Lex 555045). W sytuacji przekroczenia 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. zakaz uchylenia decyzji ostatecznej jest bezwzględny. Wobec konieczności odmowy uchylenia decyzji, bez znaczenia pozostają wszelkie okoliczności, które spowodowały, że sprawy nie udało się merytorycznie zakończyć przed upływem wskazanego wyżej terminu przedawnienia. Nie ma zatem także znaczenia fakt, że postępowanie z uwagi na kilkukrotne uchylanie decyzji przez organ lub Sąd toczyło się przez kilka lat. Odnosząc się do drugiej ze wskazanych przez skarżących przesłanek wznowienia, tj. wydania decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione – art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy uznać rację organu, iż nie ma ona zastosowania w sprawie. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowanie wznawia się, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Treść przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż chodzi o akty indywidualne (decyzje, orzeczenia), które poprzedzały w postępowaniu administracyjnym wydanie decyzji ostatecznej. Przepis ten odnosi się do takich aktów jak "decyzja lub orzeczenie sądu", a zatem nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy dochodzi, do stwierdzenia nieważności aktu prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest uchwała rady gminy. Dodatkowo podnieść należy, że w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. dotyczy sytuacji, w których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej decyzji. Chodzi o zależność polegającą na tym, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Termin "w oparciu" użyty w art. 145 §1 pkt 8 k.p.a. jest bowiem tożsamy ze zwrotem "na podstawie" (por. wyroki: NSA z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, LEX nr 276701, WSA w Łodzi z dnia 2 lipca 2008r., sygn. akt III SA/Łd 706/07, LEX nr 522435, WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 264/04, LEX nr 1890470). Powołany przez skarżących fakt wyeliminowania z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie nieważności wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 575/08 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy [...] w dniu [...] listopada 2001 r., Nr [...] nie może stanowić podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. Pomiędzy planem miejscowym, a decyzją z dnia [...] października 2007 r. brak jest bowiem bezpośredniego związku o jakim mowa w ww. przepisie. Po pierwsze plan miejscowy był podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...], natomiast kontrolowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja z dnia [...] października 2007 r. zapadła w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności i jej wydanie nie było uzależnione od istnienia lub nie planu miejscowego lecz od istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności enumeratywnie określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie może się ostać także zarzut skargi dotyczący nierozważenia przez organ, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ był zobowiązany w postępowaniu z wniosku Skarżących do zbadania przesłanek wskazanych we wniosku. Skoro, zatem Skarżący, jako podstawy wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a., to nie można skutecznie stawić organowi zarzutu niebadania z urzędu innych przesłanek, o których mowa w art. 145 k.p.a. w tym przesłanki z pkt 5 ww. przepisu. Reasumując organ zasadnie, mając na uwadze wytyczne zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że zaistniała podstawa wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a jednocześnie, z uwagi na okoliczności o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. (upływ terminu uniemożliwiający uchylenie kontowanej decyzji) na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. stwierdził wydanie kontrolowanej decyzji z naruszeniem prawa, jednocześnie wskazując, że decyzja nie może być uchylona z przyczyny wskazanej w art. 146 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.