I SA/Gl 1726/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), del. Sędzia SO Paweł Kornacki, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej także: Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej także: o.p.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] , którą odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] r. nr [...] , którą określono A` S.A. w W. (obecnie: A S.A. w W., dalej także: Spółka) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 59.165 zł uznając, że przedmiotem opodatkowania są telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia 12 września 2013 r. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik Spółki podniósł, że przesłanka nieważności tej decyzji, określona w art. 247 § 1 pkt 3 o.p., została spełniona, gdyż wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej także u.p.o.l.), a to z tego powodu, że organ nie uwzględnił prokonstytucyjnej wykładni tych przepisów i pominął definicję budowli przedstawioną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. W świetle tego orzeczenia uznać bowiem należało, że klasyfikowanie wspomnianych telekomunikacyjnych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako budowli w rozumieniu u.p.o.l. jest niedopuszczalne, gdyż nie zostały one wymienione w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) lub w załączniku do tej ustawy, jako budowle czy urządzenia techniczne. Kolegium rozpatrując wniosek Spółki, decyzją z dnia [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] r. Organ zauważył, że przesłanka stwierdzenia nieważności polegająca na rażącym naruszeniu przepisów prawa ma miejsce tylko w sytuacji, gdy decyzja organu podatkowego w sposób oczywisty odbiega od normy prawnej, a wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Nie może być przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji przyjęcie odmiennej interpretacji przepisów prawa. Zauważył także, że Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie było związane wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. P 33/09. Zdaniem Kolegium dla ustalenia zaistnienia przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. nie można rozważać, czy wydane rozstrzygnięcie pozostaje zgodne z wykładnią art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zaprezentowaną przez Trybunał Konstytucyjny. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie może także służyć ponownemu ustalaniu stanu faktycznego sprawy, a więc organ nie może w tym postępowaniu ponownie weryfikować czy w istocie linie kablowe w kanalizacji kablowej należy zakwalifikować do budowli – sieci technicznej. Kolegium podzieliło pogląd Trybunału Konstytucyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 13 września 2011 r., zgodnie z którym z punktu widzenia standardów konstytucyjnych nie można zaakceptować sytuacji, gdy jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby traktowane budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, które nie należą do kategorii obiektów wprost wymienionych w tym przepisie lub w pozostałych przepisach tej ustawy bądź załączniku do niej. Wskazało jednocześnie, że wśród katalogu przykładowych budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymienione są sieci techniczne, a wspomniane linie kablowe wraz z kanalizacją kablową odpowiadają temu pojęciu. W ocenie Kolegium przyjąć należy, że całość składająca się z kanalizacji kablowej i położonych w nich kabli oraz pozostałych elementów stanowi budowlę sieciową (sieć techniczna), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a tym samym stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki powtórzył argumentację zawartą we wniosku z dnia 12 września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując odwołanie nie znalazło podstaw do przyjęcia odmiennej oceny i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję wydaną w I instancji. Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w uzasadnieniu decyzji, której stwierdzenia nieważności Spółka się domagała, organ powołując się na poglądy prezentowane powszechnie w orzecznictwie i doktrynie wyjaśnił, że sam kabel teletechniczny, niebędący obiektem budowlanym, nie jest odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowi on jednak nierozerwalną część budowli sieciowej, a dla prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych niezbędne jest połączenie w pewną całość wszystkich elementów (zbudowanie sieci). Dalej Kolegium stwierdziło, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska zajętego w wydanej w I instancji decyzji z dnia [...] r. W ten sposób ponownie wyraziło pogląd, że rażące naruszenie prawa ma miejsce tylko w sytuacji, gdy decyzja w sposób oczywisty odbiega od normy prawnej, a wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Podkreśliło zarazem, że odmienna interpretacja przepisów prawa nie może być przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji. Zaakcentowało, że w rozpatrywanej sprawie nie było związane wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku. Następnie wyjaśniło, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy procesowej, a nie ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy materialnej poprzez weryfikowanie, czy telekomunikacyjne linie kablowe w kanalizacji kablowej stanowią budowle. Za godne dostrzeżenia uznało jednak, że – wbrew twierdzeniom podatnika – potraktowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako budowli (jej części) podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie stoi w sprzeczności ze wskazanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ wśród katalogu przykładowych budowli Prawo budowlane wymienia sieci techniczne, a całość składająca się z kanalizacji kablowej, położonych w niej kabli i pozostałych elementów odpowiada temu pojęciu. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Spółki, podnosząc zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz powtarzając w całości dotychczasową argumentację, zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającego ją rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż decyzja ta nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia 16 października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r., którą odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] r., którą określono wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2009 r. Rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie wymaga zbadania przez skład orzekający czy wysokość zobowiązania skarżącej z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. została określona z rażącym naruszeniem prawa, a zatem czy istniały przesłanki do wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej w oparciu o art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Skarżąca upatruje rażącego naruszenia prawa w interpretacji pojęcia "budowla" użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w ramach której pominięto w szczególności wykładnię tego pojęcia przedstawioną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09 (publ. Dz. U. z 2011 r. Nr 206, poz. 1228; OTK-A z 2011 r. Nr 7, poz. 71). W ocenie organu podatkowego potraktowanie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej jako budowli (jej części) podlegającej opodatkowaniu nie stoi w sprzeczności z przywołanym wyrokiem TK. Wśród katalogu przykładowych budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymienione są bowiem sieci techniczne, a sporne linie kablowe wraz z kanalizacją kablową odpowiadają temu pojęciu. Zarysowany powyżej spór był już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1132/13. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione w nim stanowisko, w związku z czym w poniższych rozważaniach posłuży się jego argumentacją. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, decyzja jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, stanowiącym przejaw woli administracyjnych organów, wydanym na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz H. Dzwonkowski, Warszawa 2008). W postępowaniu podatkowym obowiązuje wyrażona w art. 128 o.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych, zgodnie z którą decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Oznacza to, iż decyzja, posiadająca przymiot ostateczności, może być wzruszona wyłącznie w określonym trybie w oparciu o enumeratywnie wymienione, ściśle interpretowane przesłanki ustawowe. Przedmiotem zaskarżenia jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, która nastąpiła w samodzielnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w oparciu o art. 247 § 1 o.p., którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w tym przepisie. Rażącemu naruszeniu prawa, przesłance z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. poświęcone jest bogate orzecznictwo sądowe oraz opracowania teoretyków prawa administracyjnego. Przeważa w nich formalne rozumienie tego pojęcia, w ramach którego przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. O rażącym naruszeniu prawa nie można natomiast mówić wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. Jak trafnie zaznaczono w wyroku NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1867/09, LEX nr 744660), "rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów". Z powyższego wynika, że rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa, a jedynie takim, które powoduje, że decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Teza ta od lat uchodzi za bezdyskusyjną w nauce prawa i postępowania administracyjnego. Jest ona także generalnie respektowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie skarżąca – powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09 – upatruje rażącego naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w przyjęciu do opodatkowania obiektów, które w jej ocenie nie są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z utrwalonego, na przestrzeni ostatnich lat, orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznaczna i uzasadniona ocena prawna, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W przykładowym wyroku NSA z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1932/09 (wszystkie przywołane przez Sąd orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjęto następujące tezy: "I. Sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.; dalej: ustawa - Prawo budowlane), a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późn. zm.; dalej: u.p.o.l.). II. Wobec brzmienia art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane i art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), które w tym przedmiocie nie stanowią, nie ma żadnego znaczenia okoliczność faktyczna, czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi, czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej. III. Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b/ ustawy - Prawo budowlane, w zależności od konkretnego stanu faktycznego, mogą być: 1. budowle (art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane), 2. budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane) oraz 3. traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle - pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno - użytkową (art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane)." Podobną ocenę prawną przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w sprawach o sygn. akt: FSK 2316/04, II FSK 156/08 i II FSK 564/08, II FSK 1601/09, II FSK 1010/09, II FSK 1310/10, II FSK 215/10 oraz II FSK 2120/09. Należy zatem, za NSA, stwierdzić, że sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ocenę tą potwierdza doktryna konstatując, że sieci uzbrojenia terenu są budowlami prawa budowlanego, natomiast przewody sieci telekomunikacyjnej stanowią sieć uzbrojenia terenu (por.: Prawo budowlane. Komentarz; praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego; Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2007r., s. 49 – 50). Okoliczność faktyczna: czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej, wobec treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, które w tym przedmiocie nie stanowią, nie ma żadnego znaczenia. Skład orzekający podziela wyrażone w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1117/13 stanowisko, że uzasadnienie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 wskazuje, jak istotne wątpliwości mogą wystąpić przy wykładni ww. przepisu. Z punktu widzenia procedury koniecznym jest jednak wskazanie, że wyrok ten wprawdzie odnosił się do powoływanych przez stronę przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to jednak Trybunał rozważał je na gruncie zupełnie innego stanu faktycznego – opodatkowania podziemnych wyrobisk górniczych. W związku z tym nie mógł on w żaden bezpośredni sposób rzutować na ocenę poprawności zaskarżonej decyzji. Należy zgodzić się z WSA w Gdańsku, który akcentując w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1342/13, że przywołane orzeczenie TK dotyczy podziemnych wyrobisk górniczych, a nie opodatkowania linii kablowych zanegował twierdzenie, jakoby wykładnia prawa dokonana przez Trybunał Konstytucyjny nakazywała przyjąć, że poszczególne elementy budowli sieciowej, muszą być jednostkowo wpisane wprost do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, do innych przepisów tej ustawy lub załącznika do niej, aby uznać je za budowle i opodatkować podatkiem od nieruchomości. Niezależnie od powyższego należy również wskazać, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (dostępne: w bazie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego na stronie internetowej: http://trybunal.gov.pl), po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej A` S.A., umorzył postępowanie w sprawie zbadania zgodności art. 1 a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 217 oraz w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W opublikowanym postanowieniu Trybunał stwierdził, że Spółka nie uzasadniła wystarczająco, w jaki sposób zaskarżone przez nią przepisy naruszyły jej konstytucyjne prawa i wolności. W tym kontekście Trybunał wyjaśnił, że "skarga nie może się sprowadzać jedynie do przytoczenia treści odpowiedniego przepisu Konstytucji". Jednocześnie Trybunał przypomniał, że "od 17 lipca 2010 r. na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675, ze zm.) do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.; dalej: prawo budowlane) wprowadzono definicję obiektu liniowego (art. 3 pkt 3a prawa budowlanego) oraz zmieniono definicję budowli przez zaliczenie do budowli obiektów liniowych. Konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia "budowla" kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym - możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości." Dalej Trybunał Konstytucyjny zauważył, że zakwestionowany w rozpatrywanej sprawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. był już przedmiotem kontroli Trybunału w sprawie o sygn. P 33/09. W wyroku z 13 września 2011 r. Trybunał orzekł, że art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u. p.o.l., rozumiany w taki sposób, że nie odnosi się do podziemnych wyrobisk górniczych oraz może odnosić się do obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach, jest zgodny z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonymi z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji. Dalej Trybunał Konstytucyjny uznał, że ze względu na brak tożsamości podmiotowej ze sprawą o sygn. P 33/09 z całą pewnością nie zachodzi negatywna przesłanka procesowa powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi także przesłanka ne bis in idem, gdyż wyrok w sprawie o sygn. P 33/09 ma charakter zakresowy i odnosi się do "podziemnych wyrobisk górniczych" oraz "obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach". W rozpatrywanej przez TK skardze zakwestionowana została inna treść normatywna wynikająca z zakwestionowanych przepisów, odnosząca się do "przewodów telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej", a w takim zakresie Trybunał nie dokonywał jeszcze kontroli zakwestionowanego w skardze przepisu (patrz: pkt 3 i 4 postanowienia). Wobec powyższego stwierdzić należy legalność odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r., co do której nie zaistniała przesłanka rażącego naruszenia prawa poprzez bezsporne, oczywiste naruszenie przepisów regulujących opodatkowanie budowli podatkiem od nieruchomości. Na marginesie skład orzekający zauważa, że sentencja objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, decyzji z dnia [...] r. nr [...] obarczona jest błędem pisarskim, gdyż wskazuje się w jej sentencji na utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] r. nr [...] podczas, gdy decyzję tą (opatrzoną takim numerem) wydano w dniu [...] r., a datą [...] r. opatrzono odwołanie od tego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.