II SA/Bd 307/14

Dnia 16 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 16 września 2014 roku sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w T. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265, zwanej w skrócie "u.t.d.") nałożył na skarżącą spółkę [...] Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. W oparciu o dokonaną kontrolę organ ustalił, że w dniu 31 października 2013 r. autobus skarżącej spółki, który wykonywał przewóz osób w ramach krajowego regularnego przewozu osób na linii regularnej[...], nie posiadał bocznej tablicy kierunkowej. Organ wskazał na art. 18b ust. 1 u.t.d. zgodnie z którym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według m.in. zasady, że do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262, ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r."), autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, przy czym § 21 ust. 1 rozporządzenia precyzuje, że powinna to być tablica czołowa i boczna. W tej sytuacji organ, biorąc pod uwagę brak bocznej tablicy kierunkowej, uznał, że miało miejsce wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, co stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. i lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podlega karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Odwołując się skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji w zakresie nałożenia kary pieniężnej i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. Skarżąca podniosła, że organ błędnie przyjął, że wymóg posiadania tablicy kierunkowej jest warunkiem technicznym wykonywania przewozu. Zdaniem odwołującej § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. odnoszą się do wymaganego wyposażenia i oznakowania pojazdów w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów nie zaś warunków technicznych pojazdu. Stwierdzone naruszenie – brak bocznej tablicy kierunkowej – winno być zatem klasyfikowane w kontekście naruszenia wymogu zawartego w załączniku nr 3 do u.t.d. pozycja 2.5.2 – wykonywanie przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, co łączy się z nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł. Decyzją z dnia [...][...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że warunkiem zastosowania sankcji z lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. jest wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. [...] Inspektor Transportu Drogowego podzielił stanowisko organu I instancji, że stosownie do § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. posiadanie bocznej tablicy kierunkowej należy do warunków technicznych autobusu. W przedmiotowej sprawie bezspornie ustalono, że autobus skarżącej nie był wyposażony w boczną tablicę kierunkową. Odnosząc się do stanowiska skarżącej organ podniósł, że naruszenie lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczy niespełnienia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. Przykładem takiej sytuacji jest niewyposażenie autobusu w tablice z symbolem dzieci w przypadku wykonywania przewozu uczniów do szkół w ramach przewozu regularnego specjalnego. Rozpatrywany przypadek nie dotyczy przewozu regularnego specjalnego czyli nie dotyczy przewozu określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób, lecz dotyczy przewozu regularnego w komunikacji publicznej, dostępnej dla ogółu pasażerów. W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając naruszenie art. 92a ust. 1,2,6 u.t.d. w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d. lp. 2.5.1. oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w związku z § 21 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie braku bocznej tablicy kierunkowej jako naruszenia warunków technicznych autobusu ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że naruszenie w postaci braku bocznej tablicy kierunkowej powinno być kwalifikowanej jako naruszenie określone w lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. - wykonywanie przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. Posiadanie tablicy kierunkowej nie jest – jak twierdzi organ, warunkiem technicznym wykonywania przewozu. Przywołane przez organ § 18 ust. 1 pkt 13 oraz § 21 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. kreują bowiem obowiązek "wyposażenia" w tablicę kierunkową i boczną autobusów wykorzystywanych w ramach przewozów osób świadczonych w regularnej komunikacji samochodowej. Tablica kierunkowa jest elementem wyposażenia pojazdu. Skarżąca podkreśliła, że takie stanowisko prezentowane jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przy czym także wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych zbieżne z prezentowaną przez siebie wykładnią zastosowanych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istota zarzutów skargi zawiera się w twierdzeniu skarżącego, że posiadanie bocznej tablicy kierunkowej w autobusie używanym do wykonywania przewozu regularnego nie jest warunkiem technicznym wymaganym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. W opinii skarżącego brak bocznej tablicy kierunkowej należy uznać za nie spełnianie wymagań w zakresie wyposażenia w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. W konsekwencji taki brak tablicy nie podlegałby karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. pod Lp. 2.5.1., lecz karze pieniężnej w wysokości 2.000 zł, określonej pod Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do ustawy. Sąd w niniejszym składzie nie podziela tego stanowiska, uznając za prawidłowe stanowisko organów, że wymóg posiadania bocznej tablicy kierunkowej należy do warunków technicznych autobusu, a w konsekwencji brak takiej tablicy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej określonej w w załączniku nr 3 do u.t.d. pod Lp. 2.5.1., tj. w wysokości 5.000 zł. W tym względzie Sąd w pełni podziela przytoczoną niżej argumentację zaprezentowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Lu 588/13). Podstawą przedstawionej argumentacji jest konieczność dokonania wykładni zarówno przepisów ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, jak też art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. Z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 18b ust. 1 pkt 1 u.t.d. jedną z zasad wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób jest używanie do przewozu wyłącznie autobusów odpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. W związku z tym – stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.t.d. - podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Warunki techniczne pojazdów, w tym autobusów, zostały określone w przepisach art. 66 ust. 1 - 2 i ust. 3a - 4 oraz art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie upoważnienia ustawowego sformułowanego w art. 66 ust. 5 i 8 Prawa o ruchu drogowym. Pojęcie warunków technicznych pojazdów, w tym także pojęcie warunków technicznych odnoszących się do autobusów, nie zostało zdefiniowane ani w przepisach obu ww. ustaw ani w przepisach rozporządzenia. Pojęcie to należy zatem odczytać w drodze wykładni systemowej na podstawie treści przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz rozporządzenia wykonawczego. Takie podejście do odczytania rzeczywistego znaczenia pojęcia "warunki techniczne pojazdów" wymaga przede wszystkim zauważenia, że przepisy art. 66 i 66a Prawa o ruchu drogowym, stanowią niemal całość przepisów zamieszczonego w dziale III Prawa o ruchu drogowym Rozdziału 1 zatytułowanego: "Warunki techniczne pojazdów". Ostatnie przepisy tego rozdziału, to jest art. 67 ust. 1 i 2 dotyczą możliwości odstępstw od warunków technicznych lub wprowadzenia dodatkowych warunków technicznych. Należy także zauważyć, że przedmiot regulacji przepisów ustawowych rozdziału 1 zatytułowanego "Warunki techniczne pojazdów" dotyczy tak różnych zagadnień jak np. wyposażenie autobusu, samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego w homologowany ogranicznik prędkości (art. 66 ust. 1a), posiadania przez pojazdy cech identyfikacyjnych w postaci numeru VIN albo numeru nadwozia, podwozia lub ramy (art. 66 ust. 3a), zakazu umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części lub przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe lub innych uczestników ruchu (art. 66 ust. 4 pkt 1), czy wreszcie zakazu wyposażenia pojazdu w urządzenia informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego użycia (art. 66 ust. 4 pkt 4). Oznacza powyższe, że całość regulacji, która wynika z art. 66 oraz z art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także z przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych zawartych w art. 66 ust. 5-9 oraz w art. 66a ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, dotyczy warunków technicznych pojazdów nie w rozumieniu znaczeń pochodzących z języka potocznego, lecz w ujęciu normatywnym, to jest z uwzględnieniem rozumienia "warunków technicznych pojazdów" jako autonomicznego pojęcia języka prawnego. Dotyczy to również warunków technicznych pojazdów opisanych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego przewidzianego w art. 66 ust. 5 i 8 Prawa o ruch drogowym. Należy również wskazać, że ogólne pojęcie warunków technicznych pojazdów wynika z treści art. 66 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Według tego przepisu, zamieszczonego jako pierwszy w rozdziale zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdów", pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego odpowiadało szeregowi wymagań opisanych w dalszej części art. 66 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Zatem już z treści podstawowego przepisu art. 66 ust. 1 Prawa ruchu drogowym można odczytać, że warunki techniczne pojazdów dotyczą nie tylko budowy pojazdów, ale także ich wyposażenia, a nawet utrzymania. Powyższe świadczy o szerszym normatywnym zakresie pojęcia "warunków technicznych pojazdów" niż mogłoby to wynikać z próby wykładania tego pojęcia, tylko z użyciem znaczeń pochodzących z języka potocznego. Wykładnia ograniczająca się do pojęć z języka potocznego jest prezentowana w orzecznictwie sądów administracyjnych; polega na ograniczeniu się, na przykład do warunków dotyczących sprawności samego pojazdu jako całości oraz jego części albo na wyłączeniu tych elementów, które jako zewnętrzne można byłoby kwalifikować jako wyposażenie w rozumieniu wynikającym z pojęć języka potocznego. Wykładnia ograniczona do użycia znaczenia pojęcia "warunków technicznych pojazdów" jako pochodzącego tylko z języka potocznego jest w gruncie rzeczy wykładnią prima facie i nie może być prawidłowa, bowiem nie zawsze pojęcia języka prawnego odpowiadają pojęciom języka potocznego. Można zatem stwierdzić, że warunkami technicznymi pojazdów w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym (rozdziału 1 w dziale w dziale III) są wszelkie warunki odnoszące się do budowy, wyposażenia i utrzymania pojazdów uregulowane w art. 66 i w art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także w przepisach rozporządzeń wykonawczych do ustawy wydanych na podstawie upoważnień ustawowych, zamieszczonych w art. 66 i w art. 66a Prawa o ruchu drogowym. Wprawdzie w upoważnieniu ustawowym do wydania rozporządzenia zawartym w art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, a następnie także w tytule rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. używa się obok pojęcia "warunki techniczne pojazdów" także pojęcia "zakres ich niezbędnego wyposażenia", co mogłoby sugerować, że czym innym są warunki techniczne pojazdów, a czym innym jest niezbędne wyposażenie pojazdów, jednak w rzeczywistości tak nie jest. Można stwierdzić, że użycie sformułowania "zakres ich niezbędnego wyposażenia" jest wyrazem pewnej niekonsekwencji ustawodawcy wynikającej z przekonania o konieczności doprecyzowania regulacji, wynikającego z przywiązania do znaczeń języka potocznego. Swoiste dopowiedzenie w postaci sformułowania "zakres ich niezbędnego wyposażenia" było zbędne w sytuacji maksymalnie szerokiego zdefiniowania pojęcia "warunki techniczne pojazdów" poprzez zakres regulacji w rozdziale 1 działu III Prawa o ruchu drogowym, a także poprzez treść art. 66 ust. 1, z którego wynika, że warunki techniczne pojazdów dotyczą nie tylko budowy pojazdów, ale także ich wyposażenia, a nawet utrzymania. Takie rozumowanie potwierdza także konstrukcja i treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. Należy bowiem zauważyć, że w tytule działu III rozporządzenia zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" nie ma mowy o niezbędnym wyposażeniu pojazdu, czy też o zakresie niezbędnego wyposażenia pojazdu. Jednak jak wynika z poszczególnych tytułów tego działu, reguluje się w nim "Warunki ogólne" (rozdział 1), "Wyposażenie" (rozdział 2), "Światła" (rozdział 3), "Hamulce" (rozdział 4), warunki dodatkowe dla poszczególnych rodzajów pojazdów (rozdziały 5-13), w tym w rozdziale 5 "Warunki dodatkowe dla autobusu". Z powyższego widać zatem, że zarówno wyposażenie pojazdów jak i warunki dodatkowe, w tym warunki dodatkowe dla autobusu są według systematyki rozporządzenia warunkami technicznymi pojazdów. Taka sama jest konstrukcja działu IV omawianego rozporządzenia zatytułowanego "Warunki techniczne ciągnika rolniczego, leśnego i pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami". Tak więc pomimo treści upoważnienia ustawowego i treści tytułu rozporządzenia, normodawca w przepisach rozporządzenia i w jego konstrukcji powraca konsekwentnie do normatywnego znaczenia pojęcia "warunki techniczne pojazdów", wynikającego z treści przepisów art. 66 i art. 66a Prawa o ruchu drogowym. Można stwierdzić, że treść upoważnienia ustawowego i tytuł rozporządzenia zostały zbyt rozbudowane w stosunku do potrzeby wyznaczonej właściwym rozumieniem pojęcia "warunki techniczne pojazdów". Usunięcie z upoważnienia ustawowego oraz z tytułu rozporządzenia sformułowań o zakresie niezbędnego wyposażenia pojazdów, nie zmienia w żaden sposób merytorycznego znaczenia upoważnienia oraz tytułu rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy przypomnieć, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w rozdziale 5 działu III wśród warunków dodatkowych dla autobusu, będących jak wcześniej wyłożono warunkami technicznymi pojazdu w rozumieniu przepisów rozdziału 1 w dziale III Prawa o ruchu drogowym, znajduje się przepis § 18 ust. 1 pkt 13, według którego autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe. Zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia, tablice kierunkowe to tablica czołowa i tablica boczna. Dodatkowo należy wskazać, że gdyby nie zakwalifikować wyposażenia autobusu regularnej komunikacji publicznej w tablice kierunkowe, czołową i boczną, do warunków technicznych autobusu, to wówczas brak tych tablic w ogóle nie podlegałby karom pieniężnym na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. Brak tablic kierunkowych nie może bowiem zostać zakwalifikowany do podlegającego karze w wysokości 2.000 zł niespełniania wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów (Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.). Naruszenia określone pod Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. związane są z przewozem określonej kategorii pasażerów, a nie charakterem przewozu regularnego jako przewozu publicznego. Naruszenia takie polegałyby na przykład na braku tablicy, o której mowa w art. 57 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym na pojeździe przewożącym zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do lat 18 (z przodu i z tyłu pojazdu), albo braku tablic "AUTOBUS SZKOLNY" i tablic "STOP" na autobusie szkolnym przeznaczonym do przewozu dzieci do szkoły (§§ 35 i 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.). Uwzględniając powyższe rozważania, które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, trzeba zatem stwierdzić, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 w związku z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. wyposażenie autobusu regularnej komunikacji publicznej w tablice kierunkowe, czołową i boczną należy do warunków technicznych autobusu wymaganych ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego określonego w art. 4 pkt 7 u.t.d. W związku z tym wykonywanie przewozu regularnego autobusem, który nie jest wyposażony w tablicę kierunkową boczną jest równoznaczne, w rozumieniu załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (Lp. 2.5.1.), z wykonywaniem przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Takie naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób podlega, zgodnie z art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym, karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł, określonej w wymienionym wyżej załączniku (Lp. 2.5.1.). Sąd dostrzega, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest odmienny pogląd, zbieżny ze wskazanym przez skarżącą, zgodnie z którym brak bocznej tablicy kierunkowej należy kwalifikować jako podlegające karze w wysokości 2.000 zł niespełnianie wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów (Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.) - por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt VI Wa 628/10, wyroki WSA w Krakowie z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 791/14 i z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1042/13, wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 987/13 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 754/12, SIP Lex nr 1334215. Sąd nie podziela tego stanowiska, gdyż zostało one sformułowane bez uwzględnienia zaprezentowanego wyżej normatywnego znaczenia pojęcia "warunki techniczne pojazdu". Trzeba też podkreślić, że stanowisko zbieżne z przedstawionym przez Sąd w niniejszej sprawie zostało wyrażone zarówno w orzecznictwie NSA (wyrok z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1173/10 uznający za błędne stanowisko zajęte w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r.) jak też w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych – por. cytowany wyżej wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 588/13 oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1394/09 i z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2132/09, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1312/12, wyroki WSA w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 159/14 i z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 575/14, a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 922/13. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę należało oddalić.