I OSK 777/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant: st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1768/13 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1768/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne z zakresu psychologii transportu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Starosta L. na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151) skierował skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wyjaśnił, że powodem rozstrzygnięcia jest przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Podstawę wydania decyzji – jak wskazał organ - stanowił wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z [...] kwietnia 2013 r. z informacją, że skarżący w dniach [...] marca, [...] maja, [...] sierpnia oraz [...] września 2012 r. naruszył przepisy (dwukrotnie przekroczył prędkość, naruszył zakaz ruchu w obu kierunkach i kierował pojazdem po spożyciu alkoholu) za które otrzymał odpowiednio 4, 6, 5 i 10 punktów. W odwołaniu skarżący wskazał, że w dniu [...] października 2012 r. odbył szkolenie, które stosownie do art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) spowodowało zmniejszenie ilości przypisanych mu punktów, stąd w dacie podjęcia decyzji o skierowaniu na badania posiadał ich mniej niż 24. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] października 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że zgodnie z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1 może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Stosownie jednak do § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), określanego dalej jako "rozporządzenie", odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Wobec zatem zaewidencjonowania na koncie skarżącego powyżej 24 punktów karnych odbycie szkolenia nie mogło powodować ich zmniejszenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący podniósł, że wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] lutego 2013 r. za jedno z naruszeń przepisów ruchu drogowego w stosunku do jego osoby jest błędny. Wyjaśnił, że wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego zakończonego tym wyrokiem. Podniósł też, że utrata prawa jazdy utrudni lub uniemożliwi mu wykonywanie pracy zarobkowej. Oddalając skargę – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał na przepisy powołanego przez organ odwoławczy rozporządzenia. Wyjaśnił, że zostało ono wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym zgodnie z którym Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Sąd pierwszej instancji stwierdził następnie, że w świetle przepisu § 8 pkt 6 (w uzasadnieniu na str. 6 omyłkowo wskazano § 6 pkt 6 rozporządzenia) odbycie szkolenia nie mogło spowodować zmniejszenia punktów, gdyż miało ono miejsce już po uzyskaniu przez skarżącego i przypisaniu mu w ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym 24 punktów. Sąd zwrócił też uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniono, że odbycie przez kierowcę szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy nie stanowi podstawy do zmniejszenia liczby przypisanych kierowcy punktów karnych, w sytuacji gdy przed jego odbyciem dopuścił się on naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które suma wpisanych punktów przekroczyła 24. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji odwołał się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r. I OSK 723/10, z 6 marca 2013 r. I OSK 1991/11 i z 16 grudnia 2010 r. I OSK 275/10 oraz z 17 grudnia 2010 r. I OSK 1279/12 dostępnych w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na https://cbois.nsa.gov.pl. W skardze kasacyjnej skarżący, zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 130 ust. 1 i ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą w szczególności na zastosowaniu jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia niekonstytucyjnych przepisów wykonawczych (§ 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z dnia 25 kwietnia 2012 r.), co spowodowało naruszenie: - przepisów art. 2 Konstytucji RP stanowiących, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem Sąd w zaskarżonym wyroku, a wcześniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie w decyzji z 14 stycznia 2014 r. orzekło wbrew zasadzie sprawiedliwości społecznej oraz wbrew zasadzie zasada zaufania obywateli do państwa, nie zważając na prawa podmiotowe i procesowe strony skarżącej jako strony postępowania administracyjnego (organy przy wydaniu orzeczeń w niniejszej sprawie posługiwały się regułami interpretacyjnymi nie gwarantującymi stronie skarżącej pewności i przewidywalności jej sytuacji prawnej, rozstrzygnięcie w tych sprawach było dla strony skarżącej - patrząc z obiektywnego punktu widzenia – zaskoczeniem). Kształtując obowiązki strony skarżącej na podstawie rozporządzenia ustawodawca kierował się tylko arbitralnym dążeniem do represji, nie rekompensując tego skutku konieczną ochroną innych, konstytucyjnie uznawanych wartości (por. B. Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Wyd. 2, Legalis 2012, komentarz do art. 2, teza 9.2., oraz orzecznictwo TK, np. orz. z 19.3.2007 r., K 47/05, OTK 2007, Nr 3A, poz. 27; orz. z 5.10.2010 r., K 16/08, OTK 2010, Nr 8A, poz. 72); - przepisu art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; - przepisu art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. 2) naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, a polegały one na: a) wprowadzeniu skarżącego w błąd w toku postępowania administracyjnego, polegającego na tym, że: - Starosta L. zawiadamiając skarżącego w piśmie z [...] kwietnia 2013 r. o wszczęciu postępowania poinformował go, że na podstawie art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego może on złożyć wyjaśnienia w sprawie, próba złożenia wyjaśnień przez skarżącego do protokołu zakończyła się jednak odesłaniem go do innego organu (na Komendę Policji oraz do Sądu Rejonowego, przed którym toczyło się postępowanie w sprawie o wykroczenie, a wyrok w tej sprawie zapadł w dniu [...] lutego 2013 r.); - strona skarżąca przystępując do szkolenia w dniu [...] października 2012 r. była przekonana, że szkolenie to pozwoli jej uniknąć skierowania na badania psychologiczne i na egzamin stwierdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami. b) uchybienia te pozbawiły skarżącego możliwości obrony, między innymi w tym sensie, że upłynęły terminy, w których mógł wnosić środki odwoławcze od orzeczenia w sprawie o wykroczenie. W uzasadnieniu tak skonstruowanych zarzutów na wstępie w całości powtórzono jeszcze raz dokładnie ich treść. Następnie stwierdzono, że istotna w sprawie jest chronologia wydarzeń. Szczegółowo ją w dalszej części uzasadnienia przedstawiono, przyznając między innymi, że rzeczywiście w dniach podanych w decyzji organu pierwszej instancji skarżący naruszył przepisy za które uzyskał łącznie 25 punktów karnych. Wskazano, że [...] października 2012 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 Prawa o ruchu drogowym, a następnie, że [...] lutego 2013 r. został wyrokiem Sądu Rejonowego w L. uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 kodeksu wykroczeń za który to czyn wymierzono mu karę grzywny i zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy, zaliczając na poczet tego środka karnego okres zatrzymania praw jazdy od [...] września 2011 r. W dalszej kolejności uzasadnienia przedstawiono treść wydanych w sprawie decyzji i przepisy rozporządzenia powołanego w sprawie. W konkluzji skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący "stanowczo podkreśla, że gdyby wiedział, iż odbycie szkolenia nie pozwoli mu uniknąć skierowania na badania psychologiczne i na egzamin stwierdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami, w inny sposób broniłby swoich praw we wszystkich postępowaniach dotyczących skierowania go na badania i zatrzymania prawa jazdy. Uważał bowiem, że odbycie szkolenia jest najszybszym, a jednocześnie zapewniającym poprawę przestrzegania przez niego przepisów ruchu drogowego rozwiązaniem tej sprawy. Nie sposób odmówić temu rozumowaniu racjonalności i spójności z oczekiwaniami ustawodawcy wobec kierowców". W dodatkowym piśmie skarżący podniósł, że został wprowadzony w błąd przez pełnomocnika, co do możliwości zmniejszenia ilości punktów za popełnione naruszenia wskutek odbycia szkolenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Z treści sformułowanych zarzutów i ich uzasadnienia wynika, że intencją autora skargi kasacyjnej było w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zakwestionowanie konstytucyjności § 8 ust. 6 rozporządzenia, który to przepis uniemożliwił zmniejszenie ilości punktów karnych za popełnione przez skarżącego naruszenia przepisów ruchu drogowego i w konsekwencji spowodował skierowanie na badania w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami oraz na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucenie naruszenia art. 8, 9 i 10 k.p.a. przez wprowadzenie w błąd, a precyzyjniej - nie wyprowadzenie skarżącego z błędnego przekonania, że odbycie szkolenia po zgromadzeniu 24 punktów w ewidencji kierowców nie skutkuje zmniejszeniem ich ilości, a ponadto uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się w sprawie stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. Tak zrekonstruowane podstawy skargi kasacyjnej nie mogły okazać się usprawiedliwione w rozumieniu przepisu art. 184 P.p.s.a. Twierdzenia dotyczące wprowadzenia skarżącego w błąd, a tym samym naruszenia zasady informowania z art. 9 k.p.a. czy pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.), pomijając że nie odnoszą się do wyroku Sądu pierwszej instancji, który to wyrok jest przedmiotem zaskarżenia, lecz do kontrolowanego przez ten Sąd postępowania administracyjnego, w istocie w postępowaniu tym nie miały miejsca. Organy prowadzące postępowanie nie mogły naruszyć zasad wyrażonych w tych przepisach z tego względu, że inny podmiot wprowadził skarżącego w błąd co do możliwości zmniejszenia ilości punktów w wyniku odbycia szkolenia. Nie miały też obowiązku wyprowadzenia skarżącego z tego błędnego przekonania na etapie prowadzonego postępowania skoro cel ten realizowała dopiero wydana decyzja. Odwoływanie się przez autora skargi kasacyjnej do elementu zaskoczenia strony rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji nie świadczy o naruszeniu, jak wywodzono "pewności i przewidywalności jej sytuacji prawnej" w kontekście powołanej w skardze zasady demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji RP. Element zaskoczenia związany był bowiem wyłącznie z przekonaniem skarżącego, że odbycie szkolenia spowoduje zmniejszenie ilości zgromadzonych punktów, a nie z naruszeniem przez organy w sprawie reguł rządzących postępowaniem administracyjnym zawartych w Rozdziale 2 kodeksu postepowania administracyjnego, czy zasadzie wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., to organy prawidłowo w zakresie kwestionowania zasadności przypisania skarżącemu punktów karnych i popełnionych naruszeń przepisów ruchu drogowego skierowały skarżącego do organów ścigania czy sądu, który zajmował się sprawą wykroczenia drogowego. Podkreślenia wymaga, że kwestionowanie przypisanych kierowcy za naruszenie przepisów ruchu drogowego punktów nie mogło mieć miejsca w prowadzonym postepowaniu. Naruszenie przepisów ruchu drogowego pociąga za sobą kary w postaci przypisywania odpowiedniej liczby punktów karnych. Punkty wpisywane są do ewidencji kierowców naruszających przepisy. Ewidencję tę prowadzą organy policji. Tak stanowi art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Konsekwencje otrzymania określonej liczby punktów są różne, skierowanie na kurs reedukacyjny, bądź badanie psychologiczne, o których mowa w art. 99 ustawy o kierujących pojazdami. Postępowanie dotyczące przypisywania określonej liczby punktów i kierowania na badania psychologiczne czy określony kurs, są postępowaniami odrębnymi. Odrębność ta polega na tym, że w postępowaniach kierujących na badania psychologiczne i kursy organ je prowadzący nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów, jest natomiast informacją o liczbie punktów związany. Nie zwalnia to oczywiście organu od możliwości wglądu do ewidencji kierowców i ustalenia, że liczba punktów w niej wpisana równa się podanej w informacji, ale to nie oznacza możliwości kwestionowania liczby uwidocznionej w ewidencji. Otrzymawszy informację od policji o liczbie punktów przypisanych kierowcy, a wynikającej z ewidencji, organ jest zobligowany skierować kierowcę na badania psychologiczne, bądź kurs reedukacyjny o ile liczba wynikająca z informacji przekracza określoną w przepisie, upoważniającym organ do wydania decyzji. Z kolei jeżeli chodzi o zarzut niekonstytucyjności § 8 ust. 6 rozporządzenia to prawidłowo postawiony powinien być on powołany wraz z art. 130 ust. 4 i wskazywać na przekroczenie delegacji ustawowej. Niezależnie jednak od prawidłowości jego skonstruowania także i on nie jest trafny. Cytowany przez Sąd pierwszej instancji art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym zawiera upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Jednocześnie zauważyć należy, iż w tym przepisie zostały określone kryteria jakimi ma kierować się organ wykonawczy przy wydawaniu rozporządzenia. Są nimi dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Wykonanie powyższej delegacji stanowiło obowiązujące w dacie wydawania decyzji w tej sprawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 marca 2012 r. Z przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Oznacza to w istocie, że z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za naruszenia zasad ruchu drogowego otrzymali mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów. W ocenie NSA, przedstawiona powyżej wykładnia przepisów Prawa o ruchu drogowym prowadzi do wniosku, że rozporządzenie nie jest sprzeczne z delegacją ustawową i unormowaniami ustawy. W tej kwestii również można mówić o ugruntowanym orzecznictwie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na sposób redakcji delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia wykonawczego, która odpowiada wymogom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Konstytucja wymaga, m. in., aby w upoważnieniu ustawowym określić "wytyczne dotyczące treści" przepisów wykonawczych. Takie wytyczne zawiera art. 130 ust. 4 - przepisy wykonawcze mają służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W tym też kontekście, konstytucyjność § 6 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 6 rozporządzenia oceniał NSA, który w swoim orzecznictwie wielokrotnie formułował tezę, iż przepis wykonawczy (chodzi o § 8) odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 130 ust. 3 ustawy, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 (tak NSA w wyrokach z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 15/2012 LEX nr 1328347, podobnie w wyrokach: z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10; z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1373/12; z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 63/12, z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1552/11 wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).Odczytanie przepisów ustawy w sposób postulowany w skardze kasacyjnej i nadanie im takiej treści, że kierowca w drodze odbycia szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24, niweczyłoby możliwość skierowania kierowcy na badanie psychologiczne, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Skoro w dniu [...] października 2012 r. tj. w dniu odbycia przez skarżącego szkolenia, suma otrzymanych przez niego punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, przekroczyła 24, to odbyte szkolenie nie mogło wywołać skutku, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Tym samym rozstrzygnięcia organów administracji publicznej o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami) były prawidłowe, a Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, także z przyczyn branych pod uwagę z urzędu (por. art. 183 § 2 P.p.s.a. i art. 189 P.p.s.a.) orzeczono o jej oddaleniu stosownie do art. 184 tej ustawy.