I SA/Gd 285/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Zbigniew Romała, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 13 grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania projektu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 grudnia 2012 r. Zarząd Województwa, działając na podstawie art. 25 ust. 1 oraz 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz.U. z 2009r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009r., nr 157, poz. 1241 ze zm.) oraz art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (tekst jednolity Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję (mylnie oznaczoną jako decyzja z dnia 9 lutego 2012 r. nr 2/2012), na podstawie której zobowiązano P.A., prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą "A" z siedzibą w G. do zwrotu środków przyznanych w ramach umowy z dnia 15 maja 2009 r. o numerze [...] (aneks z dnia 9 marca 2010 r.) o dofinansowanie Projektu "X 2008 - mistrzostwo w konkurencji stomatologicznej- rozwój przez zakupy nowoczesnych urządzeń i nowe usługi" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 Osi Priorytetowej 1 Rozwój i innowacje w MŚP, Działanie 1.1 Mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa, Podziałania 1.1.2 Małe i średnie przedsiębiorstwa współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie 99.450,10 zł na rzecz Samorządu Województwa. Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następujących okoliczności faktycznych: W dniu 15 maja 2009 r. w G. zawarto umowę o dofinansowanie projektu "X 2008 - mistrzostwo w konkurencji stomatologicznej - rozwój przez zakupy nowoczesnych urządzeń i nowe usługi" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007– 2013, pomiędzy Województwem , reprezentowanym przez "B" S.A. (zwaną dalej: IP2), działającą w jego imieniu zgodnie z pełnomocnictwem udzielonym przez Zarząd Województwa oraz w oparciu o umowę z dnia 17 marca 2008 r. nr [...] a beneficjentem P.A., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "A". W wyniku czynności kontrolnych podjętych przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007-2013 ujawniono, że w dniu 22 września 2008 r. beneficjent dokonał wpłaty zaliczki za unit stomatologiczny na konto firmy "C" w wysokości 3000 zł, który to sprzęt był przedmiotem projektu, tymczasem wniosek o dofinansowanie został złożony przez niego w dniu 24 września 2008 r. Zarząd IP2 podjął w dniu 25 marca 2010 r. uchwałę nr [...] o rozwiązaniu umowy z beneficjentem, o czym beneficjent został poinformowany pismem z dnia 25 marca 2010 r. Pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r. wezwano beneficjenta do zwrotu środków wypłaconych na podstawie wniosków o płatność nr [...] oraz [...]. W związku z nieuiszczeniem przez beneficjenta zwrotu środków Instytucja Zarządzająca wszczęła postępowanie administracyjne w celu ich odzyskania. Decyzją z dnia 20 maja 2010 r. nr 01/2010 Zarząd Województwa zobowiązał beneficjenta do zwrotu na rzecz Samorządu Województwa środków w kwocie 99.450,10 zł. W wyniku rozpatrzenia wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Zarząd Województwa, decyzją w dnia 26 sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 1115/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzje organów obu instancji. Stosownie do zaleceń Sądu, organ wszczął postępowanie w sprawie, o czym zawiadomił stronę pismem z dnia 25 lutego 2011 r. Decyzją z dnia 28 lipca 2011 r. nr 02/2011 Zarząd Województwa orzekł o zobowiązaniu beneficjenta do zwrotu środków przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu o [...] na rzecz Samorządu Województwa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Zarząd Województwa , decyzją z dnia 9 lutego 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 28 lipca 2011 r. Wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 469/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Zarządu Województwa z dnia 9 lutego 2012 r. Rozpatrując po raz kolejny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Zarząd Województwa , decyzją z dnia 13 grudnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 28 lipca 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż istotne dla sprawy jest rozstrzygnięcie, czy beneficjent spełniał warunki prawne do przyznania pomocy. Odwołując się do §12 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. oraz art. 8 ust.2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodnie ze wspólnym ryzykiem w zastosowaniu art. 87 i art.88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych. Dz.UE.L 08.214.3) oraz preambuły do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 pkt 28, organ stwierdził, że prace związane z realizacją inwestycji mogą rozpocząć się po złożeniu wniosku o dofinansowanie projektu, którego przedmiot stanowi powyższa inwestycja, gdyż udzielanie wsparcia może dotyczyć wyłącznie przypadków, w których spełniony jest "efekt zachęty". Ograniczenie to jest ściśle związane z celami, jakie ma realizować regionalna pomoc inwestycyjna. W przypadku rozpoczęcia realizacji inwestycji przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu efekt taki nie występuje. Przez rozpoczęcie realizacji inwestycji należy uznać podjęcie prac budowlanych lub pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych, z wyłączeniem wydatków związanych z przygotowaniem i opracowaniem dokumentacji projektowej. W ocenie organu, zgromadzony materiał dowodowy w sprawie potwierdza, że strona rozpoczęła prace nad projektem przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie projektu. Wpłata zaliczki za unit stomatologiczny na konto firmy "C" w dniu 22 września 2008 r. stanowi bowiem działanie, które należy uznać za mające na celu realizację projektu, powzięte przed złożeniem wniosku o dofinansowanie tego projektu, a zatem "efekt zachęty" nie występuje. Dalej organ wskazał, że z analizy materiału dowodowego wynika, że strona chciała skorzystać z oferty promocyjnej firmy "C", ważnej do dnia 27 września 2008 r. Warunkiem zawarcia umowy na preferencyjnych warunkach miała być wpłata kwoty 3000 zł. Strony umowy sprzedaży właśnie w dniu 22 września 2008 r. zawarły prawnie wiążące zobowiązanie - jedna ze stron złożyła ofertę, a druga zaaprobowała te warunki i na potwierdzenie czego, jako niezbędny warunek skorzystania z oferty dokonała wpłaty zaliczki, a więc w ocenie organu porozumienie stron co do woli zakupu sprzętu stomatologicznego nastąpiło przed złożeniem wniosku z dnia 24 września 2008 r. o dofinansowanie projektu. Organ wskazał również, że w obrocie gospodarczym zaliczka jest niejako elementem potwierdzającym powstanie zobowiązania, o którym mowa w art. 353 §1 Kodeksu cywilnego. Zaliczka w przeciwieństwie do zadatku nie stanowi formy zabezpieczenia umowy, a jedynie część ceny. Wpłacając zaliczkę, przedsiębiorca w praktyce dokonuje częściowej płatności za towar i nie jest istotny fakt, że powstałe zobowiązanie może ostatecznie nie dojść do skutku w następstwie oświadczenia woli każdej ze stron. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że firma "C" wystawiła fakturę VAT z tytułu wpłaty zaliczki, bowiem w świetle przepisów podatkowych, w przypadku zaliczki uznanej za część ceny dochodzi do zawarcia umowy sprzedaży i konsekwencji powstaje zobowiązanie dla uczestników transakcji. Strona przedstawiła wydatek na sprzęt stomatologiczny do refundacji, co potwierdza, że sam beneficjent nie miał wątpliwości, iż faktura, dokumentująca wpłatę zaliczki dotyczy zakupu sprzętu stomatologicznego w ramach realizacji projektu [...], co zostało potwierdzone fakturą z dnia 25 listopada 2008 r. nr [...]. Beneficjent zaś nie wykazał, że zaliczka została wpłacona na poczet innego zamówienia lub chociażby w tym samym okresie dokonał innych zamówień. W ocenie organu, nie można traktować faktury korygującej nr [...] z dnia 25 listopada 2008 r. jako dokumentu potwierdzającego rezygnację z transakcji, gdyż świadczy o tym brak faktycznego zwrotu wpłaconej kwoty, a faktura ta dokumentuje jedynie wzajemne rozliczenia stron. Nie zasługiwała więc na uwzględnienie argumentacja strony, że organ w żaden sposób nie wykazał, aby beneficjent zaciągnął prawnie wiążące zobowiązanie przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu. Twierdzenie strony, jakoby wpłata zaliczki nie miała związku z umową o dofinansowanie, pozostaje w sprzeczności z dowodami zgromadzonymi w sprawie. Organ nie podzielił również zarzutów strony, co do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. P.A. nie wskazał bowiem żadnej konkretnej reguły, której dopuszczono się przy ocenie dowodów, a zarzuty w tym zakresie stanowią jedynie polemikę ze wnioskami organu. Odnosząc się do zarzutu niezgodnego ze stanem faktycznym przyjęcia, że przyznane środki pieniężne zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, organ odwoławczy stwierdził, iż ten zarzut jest bezzasadny. Z sentencji decyzji organu pierwszej instancji wynika bowiem, że w sprawie doszło do wykorzystania środków z naruszeniem procedur, tj. art.211 ust.1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Skoro strona dokonała pierwszych czynności w projekcie w dniu 22 września 2008 r., to nie wystąpił "efekt zachęty", który jest bezwzględnym warunkiem przyznania dofinansowania w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej. W ocenie organu, jest nie do przyjęcia sytuacja, w której beneficjent podejmuje decyzję o zrealizowaniu projektu i czyni ku temu przygotowania przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. Udzielenie w takim przypadku pomocy publicznej stanowiłoby dogodną sposobność do niczym nieuzasadnionego pomnożenia własnych środków dzięki udzielonej pomocy z pokrzywdzeniem innych podmiotów. Ponadto udzielnie pomocy publicznej, w sytuacji kiedy nie występuje "efekt zachęty", stałoby w sprzeczności zasadami "komplementarności" oraz "dodatkowości", proklamowanymi w prawie wspólnotowym, w świetle których środki finansowe pochodzące z funduszy strukturalnych jedynie uzupełniają, lecz nie zastępują środków krajowych. W tych okolicznościach, środki przeznaczone na realizację projektu zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Organ wskazał przy tym, że beneficjent ubiegający się dofinansowanie projektu winien znać zasady udzielania pomocy oraz przepisy, na podstawie których jej się udziela. Procedury obowiązujące w trakcie realizacji projektu zostały zawarte w m.in. w umowie o dofinansowanie, a beneficjent zobowiązał się do przestrzegania postanowień w niej zawartych. Naruszenie tych postanowień stanowi podstawę do wydania decyzji o zwrocie dotacji. W tej kwestii organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję P. A.wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie uchylenie w całości obu decyzji wydanych w niniejszej sprawie, bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego: - §12 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, iż prace związane z realizacją inwestycji rozpoczęły się przed złożeniem wniosku o dofinansowanie i uzyskaniem przez stronę pisemnego potwierdzenia, że inwestycja spełnia warunki uzyskania pomocy; - art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. UE L Nr 214, s.3) poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku skarżącego nie wystąpił "efekt zachęty"; - art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009r., nr 157, poz. 1241 ze zm.) poprzez niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie, iż przyznane stronie środki pieniężne zostały wykorzystane z naruszeniem procedur. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., wobec braku zebrania materiału dowodowego i ustalenia okoliczności faktycznych w sposób dowolny, w zakresie braku wystąpienia "elementu zachęty" u skarżącego; - art. 6, 7, 8, 11 i art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego w sposób lakoniczny, co utrudnia stronie prześledzenie toku rozumowania przyjętego przez organ i sformułowanie odwołania, naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej poprzez różną w zależności od okoliczności interpretację pojęcia prawnie wiążącego zobowiązania na niekorzyść strony skarżącej. Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi, skarżący wskazał, iż postępowanie w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego ma specyficzny charakter, a w jego ramach zazębiają się elementy cywilnoprawne z elementami stosunku administracyjnego. Dla wydania właściwej decyzji administracyjnej niezbędne jest sięgnięcie do instytucji prawa cywilnego, a następnie po właściwej ich analizie, podjęcie ewentualnych czynności administracyjnych. W niniejszej sprawie organ całkowicie pominął sferę cywilnoprawną, poprzestając na własnych, dowolnych, błędnych i sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym założeniach. Skarżący podał, że wpłata kwoty 3000 zł stanowiła opłatę rezerwacyjną, nie była ona wniesiona na poczet wpłaty ceny sprzedaży, nie pełniła funkcji gwarancyjnych, ani zabezpieczających. Nie wiązała ona skarżącego do zawarcia jakiejkolwiek umowy. Ponadto, jak zeznał świadek, skarżący mógł w każdej chwili wycofać się z transakcji bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji. Kwota 3000 zł została uiszczona z uwagi na znaczne wahania kursu EURO, od którego uzależniona była cena produktów "C", a wpłacona kwota gwarantowała, że w przypadku późniejszego zawarcia umowy cena nie będzie się wahać w zależności od kursów euro. Dalej wskazał, że rozumowanie organu jest obarczone błędem logicznym, bowiem organ stwierdził, że określenie przedmiotu zaliczki nastąpiło kilka dni później, po jej wpłacie. Zdaniem skarżącego, kolejność jest odwrotna - strony najpierw umawiają się co do przedmiotu sprzedaży, a dopiero po jego ustaleniu wpłacają zaliczkę na poczet ceny. Z treści faktury nr [...] wynika, że płatność za unit stomatologiczny nastąpiła w dniu 25 listopada 2008 r., co do tej faktury nie pobierano żadnych zaliczek. Płatność za fakturę nastąpiła w ten sposób, że skarżący dokonał potrącenia przysługującego jemu roszczenia w kwocie 3000 zł, a resztę zapłacił przelewem. Skarżący podał, że gdyby intencją stron było zafakturowanie umowy sprzedaży rzekomo wcześniej zawartej w chwili wpłaty zaliczki, to na fakturze nr [...], w opisie przedmiotu sprzedaży powinna widnieć adnotacja, z której wynika, iż kwota objęta fakturą jest pozostałą (po zapłacie zaliczki) częścią ceny. Powinna być też ona obniżona o 3000 zł. W takim przypadku nie byłoby konieczności wystania faktury korygującej nr [...] W toku całego postępowania skarżący konsekwentnie podtrzymywał stanowisko, że zaliczka nie dotyczyła konkretnego sprzętu objętego dofinansowaniem. Wpłata kwoty 3000 zł nie rodziła po stronie skarżącego żadnych zobowiązań, w szczególności nie nakładała na niego żadnych zobowiązań, a w każdej chwili, bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji aż do czasu wystawienia ostatecznej faktury mógł wycofać się z zakupu jakichkolwiek rzeczy zamówionych w "C" (w tym objętych dofinansowaniem), co było wynikiem wzajemnego zaufania stron oraz długotrwałej współpracy. Autor skargi wskazał, że nawet gdyby uznać, że kwota 3000 zł miała być w istocie zaliczką na zakup konkretnego unitu objętego dofinansowaniem, to nie oznaczało to zaciągnięcia prawnie wiążącego zobowiązania. Skoro ustawodawca nie określił konsekwencji dania zaliczki, jej wiążący charakter nie wynikał również z woli stron, zatem brak podstaw do przyjęcia, że prawnie wiązała ona skarżącego do zamówienia środków objętych dofinansowaniem. W tej kwestii skarżący odwołał się do orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny prawa cywilnego. W ocenie skarżącego, wpłata zaliczki miała wyłącznie charakter opłaty rezerwacyjnej i nie można uznać, aby to była wpłata na poczet zamówienia sprzętu objętego dofinansowaniem. Stanowisko organu, że skarżący podjął decyzję o zrealizowaniu projektu przed uzyskaniem pisemnego potwierdzenia, iż nowa inwestycja spełnia warunki uzyskania pomocy, ocenił jako dowolne i nie mające poparcia w materiale dowodowym. Skarżący nie podjął żadnego prawnie wiążącego zobowiązania przed uzyskaniem informacji o przyznaniu dofinansowania i do tego momentu wstrzymał się z wszelkimi wiążącymi działaniami. Dodał, że unit dentystyczny, za który zdaniem organu wpłacono zaliczkę był tylko częścią, i to nie przeważającą całej inwestycji. Skoro w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż prawnie wiążącym zobowiązanie nie jest nawet zawarcie umów przedwstępnych, dokonanie zamówienia, to niezrozumiałym jest uznanie wpłaty kwoty 3000 zł za prawnie wiążące zobowiązanie. Skarżący podkreślił, że "B" miała pełną wiedzę na temat wszelkich okoliczności dotyczących wpłaconej zaliczki i zawarła aneks do umowy o dofinansowanie, co było wyrazem uznania, że wpłata zaliczki nie stanowiła naruszenia przepisów rozporządzenia. Końcowo skarżący wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 211 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, bowiem w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, jaka konkretnie procedura została przez wnioskodawcę naruszona i na czym to naruszenie polegało. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi, zaznaczając przy tym, że stanowisko skarżącego w toku postępowania co do charakteru wpłaty kwoty 3000 zł ewoluowało. Początkowo beneficjent przyznał, że wpłata zaliczki na zakup sprzętu dentystycznego dotyczyła sprzętu, objętego umową o dofinansowanie, co potwierdził również kontrahent. Dopiero później po uzyskaniu wiedzy na temat oceny tak przedstawionego stanu faktycznego skarżący zmienił swoje stanowisko i zaprzeczył, aby wpłata zaliczki w kwocie 3000 zł miała jakikolwiek charakter wiążący. Na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego poparł zarzuty i wnioski skargi. Wskazał, że zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję wyeliminowaną uprzednio z obrotu prawnego wyrokiem Sądu z dnia 30 maja 2012 r. Pełnomocnik organu poparł wniosek o oddalenie skargi wskazując, iż w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. Sąd orzekł jedynie o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Skoro w obrocie pozostała decyzja pierwszoinstancyjna, wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Ponadto błędne pouczenie co do środków zaskarżenia nie spowodowało dla skarżącego ujemnych konsekwencji procesowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień - czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonego aktu następuje bowiem wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, ponadto sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu, gdy ustali, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności - art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem nie narusza ona prawa w stopniu wskazanym powyżej. Sprawa o zwrot dofinansowania przyznanego w ramach projektu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 ze skarg P. A. była rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dwukrotnie. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 1115/10 Sąd uchylił decyzję Zarządu Województwa z dnia 26 sierpnia 2010 r., oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 20 maja 2010 r. stwierdzając uchybienia proceduralne, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. uchybienia polegające na braku formalnego zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz braku zagwarantowania pełni praw wynikających z k.p.a. Kolejna decyzja Zarządu Województwa z dnia 9 lutego 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 28 lipca 2011 r. została również zaskarżona przez P. A. do sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 469/12, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję zobowiązując organ do dokonania jednoznacznej oceny, kiedy miało miejsce pierwsze prawnie wiążące zobowiązanie do zamówienia ruchomych środków trwałych z uwzględnieniem wykładni prawa dokonanej z uwzględnieniem treści § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. Organ został zobowiązany do oceny, czy przed datą złożenia wniosku, tj. przed dniem 24 września 2008 r., doszło do pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych i należycie uzasadnić swe stanowisko. Przytoczenie tych okoliczności jest o tyle istotne, że w myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 345). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r. sygn. akt I SA 1089/99 przywołany przez J.P. Tarno (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.223). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, brak jest przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W rozpoznawanej sprawie nie doszło bowiem do zmiany stanu prawnego, jak również nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu w przywołanych orzeczeniach. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia kwestii, czy przed datą złożenia wniosku o dofinansowanie projektu skarżący podjął prace związane z realizacją nowej inwestycji, przez które rozumieć należy pierwsze prawnie wiążące zobowiązanie do zamówienia ruchomych środków trwałych, bowiem jak zauważył Sąd w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 469/12 w niniejszej sprawie ma zastosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. Przepis ten stanowi w ust. 1, iż prace związane z realizacją nowej inwestycji w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców mogą się rozpocząć po złożeniu przez beneficjenta pomocy wniosku, o którym mowa w § 11 ust. 1. Jednocześnie zgodnie z § 12 ust. 3 cyt. rozporządzenia, przez rozpoczęcie prac związanych z realizacją nowej inwestycji należy rozumieć podjęcie prac budowlanych lub pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych, z wyłączeniem wydatków związanych z przygotowaniem i opracowaniem dokumentacji projektowej. Powyższe oznacza, że skarżący mógł ponosić wydatki związane z realizacją nowej inwestycji od dnia złożenia wniosku, czyli od 24 września 2008 r. Przepis ten wprost statuuje tzw. warunek (efekt) zachęty. Warunek ten nie jest samoistnym tworem przepisu wykonawczego, lecz wynika wprost z treści przepisów prawa wspólnotowego. O efekcie tym mowa jest bowiem w art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U UE.L.2008214.3), zgodnie z którym uznaje się, że pomoc przyznana MŚP i objęta niniejszym rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy. O tym efekcie mowa jest w preambule rozporządzenia w akapicie 28 zd. drugie w zdaniu: "w przypadku jakiejkolwiek pomocy objętej niniejszym rozporządzeniem i przyznanej MŚP należy przyjąć, że efekt zachęty występuje, jeżeli przed rozpoczęciem jakichkolwiek działań dotyczących realizacji projektu lub działań objętych pomocą małe lub średnie przedsiębiorstwo złożyło wniosek do państwa członkowskiego". Należy również wskazać na przepis art. 3 ust. 1 ww. Rozporządzenia, określający warunki wyłączenia, zgodnie z którym programy pomocy spełniające wszystkie warunki przewidziane w rozdziale I oraz w odpowiednich przepisach rozdziału II niniejszego rozporządzenia są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu WE i wyłączone z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu WE, o ile każda pomoc indywidualna przyznana w ramach takiego programu spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia, a program zawiera wyraźne odesłanie do niniejszego rozporządzenia przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W myśl art. 45 zd. trzecie Rozporządzenia, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Dlatego zgłaszany projekt o dofinansowanie powinien odpowiadać wskazanym wyżej wymaganiom, a w szczególności warunkowi przewidzianemu w art. 8 ust. 2 Rozporządzenia, w myśl którego pomoc przyznana MŚP i objęta niniejszym rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy. Logika tych przepisów – także z uwagi na odstępstwo (a więc wyjątek) od zasad wspólnego/wolnego rynku – wskazuje, iż dofinansowanie dotyczyć może jedynie projektów (inwestycji) nowych, a nie inwestycji już realizowanych – bowiem taka pomoc ma zachęcać do rozwoju dalszej działalności lub projektów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżący przed dniem złożenia wniosku, tj. przed dniem 24 września 2008 r. poniósł wydatek w postaci zaliczki kwocie 3000 zł na poczet zakupu unitu stomatologicznego, a zatem w projekcie "efekt zachęty" nie wystąpił. Organ bezspornie ustalił, że skarżący dokonał pierwszego prawnie wiążące zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych w dniu 22 września 2008 r., bowiem jedna ze stron umowy sprzedaży złożyła ofertę, a druga ją zaaprobowała, na potwierdzenie czego - jako niezbędny warunek skorzystania z oferty promocyjnej - wpłaciła kwotę 3.000 zł. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko organu, że wpłata zaliczki w celu rezerwacji sprzętu stomatologicznego niewątpliwie jest działaniem w celu realizacji projektu przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu. Ustalenia w tym zakresie nie były dowolne, bowiem ich podstawą były wyjaśnienia strony skarżącej, oświadczenia jej kontrahenta, zeznania świadka oraz dokumentacja księgowa. Trafnie podkreślił organ, że zobowiązanie jest pojęciem szerszym niż umowa sprzedaży. W konsekwencji wpłata zaliczki na poczet sprzętu stomatologicznego powoduje powstanie między stronami stosunku prawnego, który ma wskazany w przepisie charakter kierunkowy - zmierza do nabycia ruchomych środków trwałych. Warto w tym miejscu podkreślić, że zaliczka w świetle obowiązującego w Polsce prawa jest postrzegana jako część przyszłych należności. Ponadto jeśli w umowie zawartej miedzy kontrahentami wskazane jest tylko pojęcie przedpłaty, jest ona wówczas niczym innym jak zaliczka. Zadatek zaś jest dodatkowym zastrzeżeniem umownym. Stanowi on pewną sumę pieniężną lub rzecz daną przy zawarciu umowy. Zgodnie z art. 394 kodeksu cywilnego zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej. Znaczenie zadatku polega więc na wzmocnieniu stanowiska strony, która dąży do wykonania umowy. Zaliczka natomiast tym różni się od zadatku, że jest uiszczana na poczet przyszłej ceny, w sytuacji, gdyby nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej, zapłacona zaliczka na poczet ceny podlega zwrotowi, jako świadczenie nienależne (por. Agnieszka Rzetecka-Gil Komentarz do art. 394 k.c. w Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania - część ogólna, Lex 211). Nie bez zaznaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność wystawienia w dniu 24 września 2008 r. przez kontrahenta skarżącego - firmę "C" faktury VAT dokumentującej wpłatę ww. zaliczki. Dostawca oświadczył, że kwota 3000 zł została wpłacona jako zaliczka do faktury nr [...] z dnia 25 listopada 2008 r. (akta administracyjne k.78). Wyjaśnił też, że wpłata tej kwoty stanowiła opłatę rezerwacyjną warunkującą zakup sprzętu stomatologicznego w ramach oferty promocyjnej ważnej do 27 września 2008 r., a z uwagi na długoletnią współpracę i wzajemne zaufanie nie sporządzono w dacie wpłaty zaliczki umowy w formie pisemnej (akta administracyjne, k. 110). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w dniu 25 listopada 2008 r. wystawiona została faktura korygująca, dotycząca rozliczenia zaliczki udokumentowanej fakturą z dnia 24 września 2008 r. Odnosząc się do tej okoliczności, organ wskazał, że brak korekty faktury zaliczkowej przy wystawieniu faktury VAT za sprzęt na całą cenę spowodowałby, że dokumenty księgowe opiewałby na kwotę o 3000 zł wyższą niż cena sprzedaży. Zatem nie można traktować faktury korygującej jako dokumentu potwierdzającego rezygnację z transakcji, gdyż świadczy o tym brak faktycznego zwrotu wpłaconej kwoty. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności. Wbrew zarzutom skargi, z akt sprawy nie wynika, że wystawieniu faktury korygującej towarzyszył faktyczny zwrot zaliczki. Przeciwnie, z wyjaśnień złożonych przez K. B.prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "C" (akta administracyjne, k. 78 wynika, że wpłacona kwota 3 000 zł została zaliczona na poczet ceny wynikającej z faktury z dnia 25 listopada 2008 r. (65 050 zł brutto), a pozostałą kwotę - 62 050 zł – otrzymał od skarżącego w dniu 9 stycznia 2009 r. Twierdzenia skarżącego odnośnie kompensaty kwoty 3000 zł również nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. W aktach sprawy nie ma bowiem żadnej noty księgowej bądź oświadczenia na tę okoliczność. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ orzekający w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że skarżący przedstawił fakturę, dokumentującą wpłatę zaliczki do refundacji w ramach zawartej umowy o dofinansowanie w ramach regionalnego programu operacyjnego. Samo przedstawienie wydatku do refundacji świadczy, że skarżący nie miał wątpliwości, iż dotyczył on transakcji zakupu sprzętu stomatologicznego nabytego w ramach realizacji projektu i którego nabycie zostało potwierdzone fakturą VAT nr [...] z dnia 25 listopada 2008 r. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, stanowisko skarżącego w toku postępowania co do charakteru wpłaty kwoty 3000 zł ewoluowało. Początkowo skarżący przyznał, że wpłata zaliczki na zakup unitu dentystycznego dotyczyła sprzętu objętego umową o dofinansowanie, co potwierdził również kontrahent. Dopiero później, po uzyskaniu wiedzy na temat oceny tak przedstawionego stanu faktycznego skarżący zmienił swoje stanowisko i zaprzeczył, aby wpłata zaliczki w kwocie 3000 zł miała jakikolwiek charakter wiążący. W tych okolicznościach jako prawidłowe należało ocenić stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zaciągnięcie pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania nastąpiło w dniu 22 września 2008 r., czyli przed złożeniem przez skarżącego wniosku o dofinansowanie, a tym samym w takiej sytuacji w projekcie nie wystąpił "efekt zachęty". Zaprezentowane wyżej stanowisko koresponduje z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 989/11, z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 979/12, z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 2317/11; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 301/12, z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Go 753/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 45/11, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 grudnia 2010 r. , sygn. akt I SA/Sz 912/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia §12 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych oraz art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. Przywołane przez skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych, które w jego ocenie wskazują na prawidłowość postępowania beneficjenta, zapadły w odmiennych okolicznościach faktycznych. Dotyczyły one realizacji projektu, w ramach którego występowały roboty budowlane, a tego rodzaju projekty - jak trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę - objęte są innymi zasadami realizacji. W konsekwencji uznania za prawidłowe stanowiska organu, iż skarżący przystąpił do realizacji projektu przed złożeniem wniosku o jego dofinansowanie uprawniony był pogląd, iż środki przeznaczone na realizację projektu zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Z dniem 1 stycznia 2010 r. w życie weszła ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Zgodnie jednak z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1241), dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ wsparcie udzielone zostało skarżącemu na podstawie umowy z dnia 15 maja 2009 r. (czyli przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych), to zastosowanie w sprawie znajdują przepisy dotychczasowe , tj. przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005 r., Nr 249, poz. 2104 ze zm.), zwanej dalej "u.f.p.". W myśl art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p zwrotowi podlegają środki lub dotacje wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208. W myśl art. 208 ust. 1 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 2, 3a i 4, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że pod pojęciem procedur, o których mowa w art. 208 u.f.p należy rozumieć procedury określone w umowie międzynarodowej i przepisach wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych zawartych w art. 208 ust. 2-3 u.f.p. Te ostatnio wymienione procedury nie wyczerpują jednak pojęcia "procedur, o których mowa w art. 208", gdyż nie obejmują "innych procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu". Interpretacja pojęcie "inne procedury obowiązujące przy ich wykorzystaniu" musi uwzględniać zarówno potoczne rozumienie wyrazu "procedura", jak i sposób uregulowania w prawie krajowym wdrażania programów operacyjnych. Słowem "procedura" określa się zazwyczaj normowany przepisami lub zwyczajami sposób prowadzenia lub załatwienia jakiejś sprawy. Pod pojęciem "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków", o których mowa w art. 208 ust. 1 u.f.p. należy w związku z tym rozumieć reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystywaniu środków pomocowych. Wspomniane reguły nie są przedmiotem regulacji prawa unijnego. Z kolei w prawie krajowym systemy realizacji programów operacyjnych krajowych i regionalnych tworzone są przede wszystkim aktami nie mającymi waloru przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Projekty są realizowane przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków jej stron, w tym beneficjenta. Wzór umowy o dofinansowanie jest elementem systemu realizacji programu operacyjnego, w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Wspomniany wzór umowy składa się także na dokumentację konkursową. Uczestnik konkursu ma możliwość zapoznania się z warunkami umowy, w tym z zasadami obowiązującymi przy wykorzystaniu dofinansowania i swobodnego podjęcia decyzji o nawiązaniu stosunku prawnego na zasadach określonych w umowie. W przypadku zawarcia umowy o dofinansowanie zgodnie z przyjętym przez właściwą instytucję wzorem reguluje również procedurę realizacji projektu. Przy takich rozwiązaniach przyjętych w prawie krajowym, w szczególności w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, należało uznać, że racjonalny ustawodawca stanowiąc w art. 208 ust. 1 u.f.p. o "innych procedurach" obowiązujących przy wykorzystywaniu środków finansowych musiał uwzględnić rangę przepisów regulujących omawianą kwestię. Nadanie analizowanemu terminowi innego znaczenia prowadziłoby do sytuacji, w której odzyskiwanie kwot dofinansowania na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. byłoby wyłączone. Taką sytuację należy wykluczyć, gdyż nie sposób przyjąć, że ustawodawca wprowadził rozwiązania, które w istocie nie byłyby możliwe do stosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 732/11 LEX nr 1216705). Skarżący, składając wniosek w dniu 24 września 2008 r. złożył oświadczenie, że jest świadomy praw i obowiązków związanych z realizacją projektu współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej, zawierając umowę w dniu 15 maja 2009 r. zobowiązany był do przestrzegania postanowień w niej zawartych. W § 8 umowy o dofinansowanie skarżący zobowiązał się m.in. do przestrzegania przepisów wspólnotowych, przestrzegania zasad oraz wytycznych w dokumentach programowych Instytucji pośredniczącej II stopnia, przestrzegania przepisów dotyczących pomocy publicznej przyjętych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 października 2007 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych. Skoro w niniejszej sprawie stwierdzono naruszenie reguł wydatkowania środków określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. oraz rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego dnia z 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, to organ miał podstawy do wydania decyzji w trybie art. 211 ust. 4 u.p.f., określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. W tych okolicznościach jako bezzasadny należało ocenić zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 211 u.f.p. Trafny był natomiast podnoszony przez skarżącego zarzut wadliwego wskazania przez organ w zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego które utrzymał w mocy oraz nieprawidłowego pouczenia o środku zaskarżenia. W ocenie Sądu, uchybienia te nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy bowiem, zarówno z treści uchwały nr [...] Zarządu Województwa z dnia 13 grudnia 2012 r. (do której załącznik stanowiła zaskarżona decyzja z dnia 13 grudnia 2012 r.) jak i z samej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że w istocie organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 28 lipca 2011 r. nr [...]. Była to więc oczywista omyłka pisarska. Natomiast okoliczność skutecznego wniesienia w terminie skargi do sądu administracyjnego powoduje, iż mimo wadliwego pouczenia w kwestionowanej decyzji o środkach zaskarżenia, skarżący nie poniósł ujemnych konsekwencji procesowych tego uchybienia. Nie było zatem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W myśl art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Należy przy tym zaznaczyć, że art. 156 k.p.a. obejmuje enumeratywny katalog wad kwalifikowanych, jakie są podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Wśród tych wad nie znajduje się przesłanka wadliwego oznaczenia decyzji. Wadliwe oznaczenie decyzji w orzecznictwie sądów administracyjnych jest oceniane jako omyłka pisarska (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 550/12 oraz wyrok WSA w Kielcach z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 608/06). W ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 6, 8, 11 i art. 107 § 1 i 2 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. W niniejszej sprawie organ zgromadził materiał dowodowy w zakresie umożliwiającym podjęcie zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest rozstrzygnięciem wadliwym takie, w którym organ wyraża odmienną ocenę prawną niż oczekuje tego strona i nie oznacza, że decyzja jest wadliwa i godzi w podstawowe zasady k.p.a.. W myśl art. 107 § 1 i 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dopiero wówczas nie można rozstrzygnięciu zarzucić dowolności. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja, mimo opisanych wyżej wad, odpowiada standardom, o których mowa w cyt. przepisie. Reasumując, organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, zagwarantował mu możliwość skorzystania z uprawnień wynikających z k.p.a. oraz zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt. I SA/Gd 469/12. Wobec ustalenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stosownie do art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.