II SA/Łd 752/14

Dnia 12 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi W. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 6 marca 2013 r. nr XXXVI/308/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Radomsko w rejonie ulic: Unii Europejskiej, Odległej, do północnej granicy miasta i trasy A1 oddala skargę. LS W dniu 6 marca 2013 r. Rada Miejska w Radomsku na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 153) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Radomska zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIV/306/2001 Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 17 grudnia 2001 r. zmienionego uchwałą Nr LXIII/476/10 Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 30 września 2010 r., podjęła uchwałę Nr XXXVI/308/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Radomsko w rejonie ulic: Unii Europejskiej, Odległej do północnej granicy miasta i trasy A1. W dniu 21 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga W. K. na § 23 ust. 2 wyżej wymienionej uchwały Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 6 marca 2013 r. Nr XXXVI/308/13. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260) polegające na naruszeniu zasad sporządzenia planu i przekroczeniu upoważnienia ustawowego do uregulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej poprzez wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu wydawania zezwoleń na lokalizację zjazdów publicznych, podczas gdy uprawnienia w tym zakresie zostały przyznane zarządcy drogi do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej. Wskazując na powyższe uchybienie strona wniosła o stwierdzenie nieważności § 23 ust. 2 zaskarżonej uchwały i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając strona wyjaśniła, iż § 23 ust. 2 uchwały wprowadził zakaz realizacji zjazdów dla terenu drogi publicznej klasy głównej, oznaczonego na rysunku planu symbolem 1KD-G tj. dla ulicy Unii Europejskiej. Podkreśliła, iż z takim zapisem nie sposób się zgodzić, gdyż do obowiązkowych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy m.in. określenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej – art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy. Zdaniem strony oznacza to, że Rada Miejska winna przy ustalaniu przeznaczenia danych obszarów gminy uwzględnić również kwestie zapewnienia obsługi komunikacyjnej tych terenów, zapisy w tym zakresie nie mogą jednak regulować kwestii, które już są ustalone na mocy innych aktów prawnych, bądź zostały przypisane do kompetencji innych organów. Rada Miejska jest bowiem zobowiązana do przestrzegania granic przyznanych jej uprawnień, wyznaczonych nie tylko ustawą o samorządzie gminnym, lecz również zakresem zadań i kompetencji innych organów władzy publicznej. Kwestie lokalizacji zjazdów zostały zaś uregulowane w art. 29 ustawy o drogach publicznych i rada gminy nie ma uprawnień do wprowadzania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ogólnych zapisów dotyczących wydawania zezwoleń na lokalizację zjazdów, skoro ustawodawca kompetencje w tym zakresie przyznał innym organom oraz ustalił zasady ich udzielania w oparciu o indywidualny wniosek. Wskazując na prawidłowość swego stanowiska strona skarżąca przywołała orzeczenia sądowe, wydane na tle podobnych stanów faktycznych, podkreślając, iż jeżeli rada gminy wprowadza w planie zapis zakazujący lokalizacji zjazdów na danym terenie, to bezspornie wkracza w kompetencje innego organu. Oznacza to jednocześnie, że rada działa z przekroczeniem uprawnień nadanych jej art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy. Przepis art. 28 ust. 1 ustawy stanowi zaś, iż naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Skarżący dodał, iż zapis § 23 ust. 2 uchwały narusza interes prawny skarżącego, który przy ulicy Unii Europejskiej posiada nieruchomość, oznaczoną w ewidencji nr 22/1 i 21/1 i wskutek zakazu realizacji zjazdów traci możliwość uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu z ulicy na swoją nieruchomość, postępowanie w tym przedmiocie toczy się od 2010 roku. Zwrócił uwagę, iż w tej sprawie toczy się również postępowanie przed WSA w Łodzi – sygn. akt III SA/Łd 378/14. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Radomiu wniosła o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazując na zasadność wniosku o odrzucenie organ wskazał, iż pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. (data wpływu do organu 6 czerwca 2014 r.) skarżący wezwał radę miejską do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W dniu 18 czerwca 2014 r. przed rozpoznaniem wezwania, do Urzędu Miasta wpłynęła skarga wraz z załącznikami. Uchwałą z dnia 23 czerwca 2014 r. Rada Miejska odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uchwałę tę doręczono stronie w dniu 26 czerwca 2014 r. Zdaniem organu skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie ziściła się przesłanka bezskuteczności wezwania i nie został zachowany termin do jej wniesienia, została wniesiona przedwcześnie. Przechodząc do kwestii merytorycznych organ wskazał, iż nieruchomości skarżącego, działki nr 21/1 i 22/1, znajdują się w jednostce urbanistycznej 2PU i posiadają możliwość obsługi komunikacyjnej z dróg niższej kategorii niż droga klasy G, zgodnie z ustaleniami planu zawartymi w § 16 ust. 5 uchwały, tj. z przyległej drogi publicznej klasy lokalnej 1KD-L. Rada podkreśliła, iż zakaz realizacji zjazdów z drogi klasy KD-G wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które to reguluje i wskazuje na możliwość dopuszczalnych skrzyżowań i ich odległości. Zgodnie z § 9 ww. rozporządzenia droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo D), przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. W niniejszej sprawie lokalizacja zakładanego przez stronę zjazdu miałaby nastąpić w obszarze oddziaływania skrzyżowania, co wiązałoby się z naruszaniem zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W kontekście zarzutów skarżącego Rada Miejska wskazała na § 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, w którym ustawodawca obliguje do stosowania precyzyjnych i jednoznacznie brzmiących ustaleń planu poprzez określenie m.in. nakazów, zakazów, dopuszczeń. Z kolei tryb sporządzania planu reguluje art. 17 ustawy, w związku z czym projekt planu na etapie sporządzenia uzgodniony został z organami i instytucjami w zakresie kompetencji tych organów. Obowiązek określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy komunikacji i infrastruktury technicznej wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy został uzgodniony z właściwym zarządcą drogi (art. 17 pkt 7 ppkt d ustawy) a poprawność zapisów została zweryfikowana przez organ nadzorczy. Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę. Oświadczył, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta R. zezwolił skarżącemu na lokalizację zjazdu z drogi publicznej klasy D - ulicy A, natomiast odmówił zjazdu z drogi publicznej ulicy Unii Europejskiej, wcześniej były wydawane decyzje na zjazd na czas określony. Wyrokiem tutejszego sądu sygn. akt III SA/Łd 378/14 oddalono skargę w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z ulicy Unii Europejskiej. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, zainicjowanej skargą W. K. a, jest zapis § 23 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 6 marca 2013 r., Nr XXXVI/308/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Radomsko w rejonie ulic: Unii Europejskiej, Odległej do północnej granicy miasta i trasy A1. Niniejsza skarga została wniesiona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, iż przedmiotem zaskarżenia nie musi być cały plan, mogą nim być wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu (vide: wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn.akt II OSK 117/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu skarga W. K. spełnia wymogi formalne, warunkujące jej dopuszczalność. Dotyczy bowiem aktu prawa miejscowego, co wydaje się być bezsporne, została wniesiona w ustawowym terminie, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. I wprawdzie Rada Miejska w Radomsku – w odpowiedzi na skargę – wnioskowała o odrzucenie skargi oceniając, iż skarga została wniesiona przedwcześnie, to sąd w składzie orzekającym nie znalazł podstaw, aby tę ocenę podzielić. Organ wskazywał, iż skarga jest niedopuszczalna wobec jej przedwczesności, gdyż strona skarżąca pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a w dniu 18 czerwca 2014 r., przed rozpoznaniem wezwania, wpłynęła skarga. Dopiero uchwałą z dnia 23 czerwca 2014 r. Rada Miejska odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W świetle powyższego organ stwierdził, iż nie można mówić o bezskuteczności wezwania i zachowaniu terminu do wystąpienia ze skargą. Mając na uwadze zarzuty organu wyjaśnić trzeba, iż do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, zastosowanie ma przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. Wskazany w tym przepisie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego w przypadku, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie lub takiej odpowiedzi udzielił, ale została ona doręczona podmiotowi wzywającemu do usunięcia naruszenia prawa już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia. Natomiast w sytuacji, gdy organ przed upływem wskazywanego terminu doręczy odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania (vide: uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn.akt II OPS 2/07; postanowienia NSA: z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn.akt I OSK 710/13; z dnia 11 października 2012 r., sygn.akt II OSK 2420/12; z dnia 11 lipca 2012 r., sygn.akt II OSK 1547/12; z dnia 9 maja 2013 r., sygn.akt II FSK 2140/12 oraz z dnia 25 września 2013 r., sygn.akt II GSK 1766/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając ugruntowane stanowisko judykatury, skargę W. K. należało tym samym ocenić jako dopuszczalną. Powyższa ocena umożliwia i czyni koniecznym zbadanie legitymacji skarżącego do kwestionowania wskazanej części opisanej wyżej uchwały. Nie budzi przy tym wątpliwości w przedmiotowej sprawie, że badanie czy podmiot wnoszący skargę jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przystępując do oceny, czy wnoszący skargę ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, wyjaśnić trzeba, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawie o samorządzie gminnym, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny, a nie przyszły i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danej osoby. Nadto podjęty akt, przez swą wadliwość naruszać musi prawnie chronione interesy lub uprawnienia podmiotu. Znaczenie interesu prawnego z art. 101 ustawie o samorządzie gminnym należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 k.p.a. To zaś oznacza, że musi on być: normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny. Niemniej w orzecznictwie sądowo administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że odmiennie do postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, to stroną w postępowaniu toczącym się w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, może być jedynie podmiot, którego interes lub uprawnienie zostały naruszone. Dopiero więc stwierdzenie istnienia naruszenia prawa lub uprawnienia otwiera możliwość merytorycznej oceny kwestionowanego aktu. Tak więc, prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku. Bezpośredniość interesu prawnego dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes wywodzi, o naruszeniu interesu prawnego konkretnej osoby można mówić wówczas, gdy zaistnieje realne jego zagrożenie, istniejące już w chwili wejścia w życie uchwały. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. nie upoważnia do zaskarżenia rozstrzygnięć organów administracji, a który występuje, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego, czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej (vide: wyroki NSA: z dnia 19 lipca 2011 r., sygn.akt I OSK 677/11; z dnia 7 marca 2013 r., sygn.akt II GSK 1183/11; z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn.akt II OSK 790/12; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn.akt II SA/Go 736/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również trzeba, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstaw do wniesienia skargi w interesie publicznym, nie ma ona bowiem charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje w szczególności sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały( vide: wyrok TK z dnia 4 listopada 2003 r., sygn.akt SK 30/02, wyroki NSA: z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn.akt II OSK 117/13, z dnia 25 listopada 2008 r., sygn.akt II OSK 978/08, z dnia 1 marca 2005 r., sygn.akt OSK 1437/04, z dnia 23 lutego 2012 r., sygn.akt II OSK 2451, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn.akt II SA/Go 736/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wyżej przytoczonych poglądów należy wywieść, że skarżący winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Bezspornie W. K. jest właścicielem nieruchomości o nr ewid. 22/1 i 21/1, znajdujących się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Skarżący zarzuca, iż zapis § 23 ust. 2 uchwały – wprowadzający zakaz realizacji zjazdów - dla terenu drogi publicznej klasy głównej, oznaczonego na rysunku planu symbolem1KD-G (§ 23 ust. 1) narusza interes prawny strony, jako właściciela terenów przyległych do tej drogi. Wskutek bowiem ustalenia zakazu realizacji zjazdów skarżący traci możliwość uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu (wjazdu) z ulicy Unii Europejskiej na swoją nieruchomość. Skarżący podnosi, iż przywołany zapis § 23 ust. 2 uchwały narusza zasady sporządzania planu i świadczy o przekroczeniu upoważnienia ustawowego do uregulowania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej poprzez wprowadzanie w planie zakazu wydawania zezwoleń na lokalizację zjazdów publicznych, w sytuacji gdy uprawnienia w tym zakresie zostały przyznane zarządcy drogi do rozstrzygania w drodze decyzji (art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Niewątpliwie w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, sąd orzekać może jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego. W sytuacji więc, gdy skarżący wywodzi swój interes z prawa własności, to badanie zakwestionowanego zapisu może dotyczyć jedynie tej części, która dotyczy jego nieruchomości, nie zaś generalnej zasady zakazu realizacji zjazdów, zawartej w § 23 ust. 2 uchwały, a dotyczącej całego terenu drogi publicznej klasy głównej oznaczonej symbolem 1 KD-G, opisanej w § 23 ust. 1 uchwały. Zauważyć trzeba, iż stosownie do zapisu § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, działki skarżącego znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 2P/U co oznacza, że są to tereny, przeznaczone wedle zapisu § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały pod zabudowę produkcyjną, składy i magazyny, tereny zabudowy usługowej (1P/U, 2P/U, 3P/u, 4P/U). I co ważne w § 16 ust. 5 uchwały widnieje zapis, iż dla terenów zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów, terenów zabudowy usługowej, oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1P/U, 2P/U, 3P/U, 4P/U ustala się obsługę komunikacyjną z przyległych dróg publicznych klasy dojazdowej i lokalnej oraz drogi wewnętrznej. Tereny dróg publicznych klasy dojazdowej, oznaczone są na rysunku planu symbolami: 1KD-D, 2KD-D (§ 5 ust. 1 pkt 9 uchwały). Jak wynika to z akt sprawy, nieruchomości skarżącego usytuowane są pomiędzy ulicą Unii Europejskiej, która oznaczona jest symbolem 1KD-G (teren drogi publicznej klasy głównej, oznaczony na rysunku planu symbolem: 1KD-G - § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały) oraz ulicą A, która jest oznaczona jako droga dojazdowa 1KD-D. Uwzględniając zapis § 16 ust. 5 zaskarżonej uchwały, nie budzi wątpliwości sądu, iż nieruchomości skarżącego mają zapewnioną obsługę komunikacyjną właśnie z ulicy A, która jest przyległą drogą publiczną. Co więcej, pełnomocnik skarżącego potwierdził na rozprawie, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta R. zezwolił na lokalizację zjazdu z drogi publicznej klasy D - ulicy A w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla zapewnienia dojazdu do nieruchomości składającej się z działek o nr ewid. 22/1 i 21/1, obręb [...]. Wynika to również wprost ze wskazanego przez stronę wyroku WSA w Łodzi z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/378/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, iż w uchwale Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 30 września 2010 r., Nr XXXVI/308/13 (§ 16 ust. 1 i 5) zapewnia się obsługę komunikacyjną nieruchomości skarżącego, co przesądza o niezasadności skargi. Za słusznością tego stanowiska przemawia również pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby była zapewniona możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Ewentualne ustalenie w planie miejscowym, iż zjazdy z określonej drogi głównej na przyległe nieruchomości nie są przewidywane, czyli de facto ustalenie generalnej zasady, iż te nieruchomości nie będą obsługiwane z tejże drogi głównej, powinno się wiązać z przewidzeniem w planie innej możliwości obsługi komunikacyjnej tych terenów. Takie rozwiązanie odpowiada wymogom ustawy, a zwłaszcza jej art. 15 ust. 2 pkt 10 (vide: wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 659/14 i z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 109/11- http://orzeczenia.nsa.gov.pl). I choć, odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, stwierdzić należy, że wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy nakaz skierowany do organu stanowiącego prawo miejscowe określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej z reguły nie oznacza możliwości formułowania generalnego zakazu budowy zjazdów. O tym bowiem, czy takie zjazdy będą budowane oraz o ich lokalizacji, decyduje zasadniczo właściwy organ w drodze aktu indywidualnego (art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych), co słusznie podnosi skarżący. Pogląd taki co do zasady prezentowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tym, w orzeczeniach przywołanych w skardze. Niemniej jednak zwrócić uwagę należy, co wywiedziono już wyżej, że samo stwierdzenie naruszenia prawa uchwałą, nie daje podstaw do uwzględnienia skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, odmiennie niż dzieje się to w przypadkach skarg wnoszonych w trybie art. 93 ust. 1 tejże ustawy, nota bene tak jak miało to miejsce w przywołanych w skardze wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2013 r., sygn.akt II SA/Wr 14/13 i sygn.akt II SA/Wr 859/12. Oczywistym jest więc, że przywołane przez stronę skarżącą orzeczenia dotyczą zgoła odmiennej sytuacji prawnej, niż rozstrzygana w przedmiotowej sprawie. Nie można bowiem utożsamiać skargi organu nadzoru, składanej na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, której celem jest właśnie wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu, ze skargą indywidualną w trybie art. 101 ust. 1 wskazanej ustawy, ograniczoną granicami naruszenia indywidualnego interesu skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn.akt II OSK 117/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań, sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, a wobec tego zobligowany był tę skargę oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. a.bł.