III SA/Wa 2012/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w Finlandii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011 r. oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] listopada 2013 r. odmówił O. AB z siedzibą w Finlandii (zwanej dalej "Stroną", "Skarżącą" lub "Spółką") wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] grudnia 2012 r. o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, iż 7 czerwca 2012 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego został złożony wniosek Spółki o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. z wykazaną kwotą do zwrotu w wysokości 837.633,90 zł. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] grudnia 2012 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. w kwocie 2.364 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji z [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2013 r., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Strona wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie 18 lipca 2013 r. do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek Spółki, w którym wnosi o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na nieskuteczne doręczenie decyzji z [...] grudnia 2012 r., tj. doręczenie jej osobie nieuprawnionej do jej odbioru. Analizując zaistniały stan faktyczny Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wskazał, iż w ramach etapu badania wniosku o wznowienie postępowania, organ powinien dokonać oceny wniosku pod względem formalnym, w tym czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej do jego złożenia oraz czy został złożony - w przypadku powołania się na okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) zwanej dalej "O.p." - w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, czy spełnia warunki podania określone w przepisie art. 168 ww. ustawy i czy powołuje ustawową podstawę wznowienia. Jak wskazał organ pierwszej instancji, zgodnie z przepisem art. 241 § 2 pkt 1 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie natomiast z zaistniałym w sprawie stanem faktycznym 7 lutego 2013 r. Strona złożyła odwołanie datowane na 28 stycznia 2013 r. od decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym organ stwierdził, iż Strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji najpóźniej w dniu 28 stycznia 2013 r., a tym samym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 28 lutego 2013 r. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 240 § 1 O.p. poprzez uznanie, że żądanie wznowienia postępowania może być złożone w sytuacji, gdy decyzja kończąca sprawę podatkową nie jest ostateczna oraz przepisu art. 241 § 2 pkt 1 O.p. poprzez uznanie, iż 18 lutego 2013 r. upłynął miesięczny termin uprawniający Spółkę do złożenia żądania wznowienia postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, podobnie jak organ pierwszej instancji wskazał, że przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia postępowania obowiązany jest rozpoznać dopuszczalność wznowienia postępowania, to jest czy wskazana została przesłanka określona w art. 240 § 1 O.p. i czy został zachowany termin wniesienia żądania wznowienia postępowania określony w art. 241 § 2 O.p. Organ podkreślił, iż skoro Strona złożyła odwołanie datowane na 28 stycznia 2013 r. to należy uznać, iż powzięła wiadomość o wydaniu ww. decyzji najpóźniej w tym dniu, a tym samym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie upłynął 28 lutego 2013 r. Słusznie zatem organ pierwszej instancji uznał, że prowadzeniu postępowania wznowieniowego, mimo wniosku Strony, stoi na przeszkodzie wniesienie wniosku o wznowienie postępowania z przekroczeniem miesięcznego terminu do wniesienia wniosku, określonego w art. 242 § 2 pkt 1 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania i zarzuciła podobnie jak w odwołaniu naruszenie art. 240 § 1 O.p. poprzez uznanie, że żądanie wznowienia postępowania może być złożone w sytuacji, gdy decyzja kończąca sprawę podatkową nie jest ostateczna, art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez uznanie, iż w dniu 18 lutego 2013 r. upłynął miesięczny termin uprawniający do złożenia żądania o wznowienie postępowania, a także art. 145 § 2, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 229 i w zw. z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne ustalenie, że B. K. był osobą upoważnioną przez Spółkę I. do odbioru korespondencji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. , podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwaną dalej "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 §1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. odpowiada prawu. Zasadniczy spór w sprawie, pomiędzy skarżącą Spółką a organami podatkowymi, sprowadzał się do oceny, czy było dopuszczalne wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. Na wstępie należy zwrócić uwagę na treść art. 128 O.p., w której została sformułowana zasada trwałości decyzji. Wskazuje ona, iż w przypadku rozstrzygnięć, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się one ostateczne. Nie oznacza to jednak, że są one bezwzględnie niewzruszalne. Zapewnienie bezpieczeństwa obrotu prawnego nie może bowiem być celem samym w sobie. Ustawodawca dopuszcza zatem możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych, wśród których rozróżnia się między innymi wznowienia postępowania uregulowane w art. 240 O.p. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu podatkowym, stosownie do regulacji zawartej w art. 240 § 1 O.p., wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną możliwe jest jeżeli zachodzą przyczyny enumeratywnie wyliczone w art. 240 O.p., to znaczy przynajmniej jedna z przyczyn w tym przepisie wskazanych. Postępowanie "wznowieniowe" toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególne uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Stosownie do art. 241 § 2 pkt 1 O.p., wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Jednocześnie wskazać należy, iż postępowanie "wznowieniowe" toczy się w dwóch fazach - pierwszej, w której organ jest zobowiązany do zbadania dopuszczalności wniosku o wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją podatkową oraz drugiej - w której organ bada, czy zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 240 § 1 O.p. W pierwszym etapie organ ma obowiązek zbadania, czy wniosek strony zawiera przesłankę określoną w art. 240 § 1 O.p. oraz czy został zachowany termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania określony w art. 241 § 2 O.p. W orzecznictwie wskazuje się, że jest to etap wstępny, w którym nie bada się istnienia wskazanej przesłanki wznowienia postępowania. Istnienie przesłanki wskazanej w żądaniu o wznowienie postępowania może dopiero zostać rozpoznane w drugim etapie postępowania dotyczącego wznowienia postępowania, to jest po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 § 1 O.p. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Po 1315/05, LEX nr 515232). Jeżeli organ uznaje, że wniosek o wznowienie postępowania jest dopuszczalny, wówczas wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.), natomiast jeżeli nie - wówczas wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). W ocenie Sądu, zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej w W. , iż skarżąca Spółka nie dochowała miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, od dnia powzięcia wiadomości wydaniu decyzji. Tym samym istniały podstawy do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją podatkową. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zasadnie uznały bowiem, że w dniu 7 lutego 2013 r. pełnomocnik Strony złożył odwołanie z dnia 28 stycznia 2013 r. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. W związku z powyższym organy podatkowe stwierdziły, iż Strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji najpóźniej w dniu 28 stycznia 2013 r., a tym samym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 28 lutego 2013 r. Żądanie wznowienia postępowania pełnomocnik Strony wniósł w dniu 18 lipca 2013 r. Powyższe powoduje, że z uwagi na uchybienie terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., uzasadnione było wydanie decyzji w trybie art. 243 § 3 O.p. - odmawiającej wznowienia postępowania. Miesięczny termin do żądania wznowienia postępowania upłynął bowiem najpóźniej w dniu 28 lutego 2013 r. W ocenie Sądu, pojęcie "powzięcie wiadomości" o wydaniu decyzji użyte w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., swym zakresem pojęciowym obejmuje szereg stanów faktycznych, w których jak najbardziej mieści się sytuacja doręczenia decyzji i złożenia od doręczonej decyzji odwołania przez stronę postępowania. Doręczenie decyzji, a następnie złożenie od niej odwołania jest wręcz kwalifikowaną formą powzięcia wiadomości. Przez powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji należy rozumieć uzyskanie informacji o treści rozstrzygnięcia zawartego w wydanej decyzji z jakiegokolwiek źródła oraz w jakikolwiek sposób (por. wyroki NSA z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt I FSK 840/10 i z dnia 3 kwietnia 2007r., sygn. akt II FSK 487/06, wyroki WSA z dnia 25 października 2011r., sygn. akt I SA/Rz 503/11 i z dnia 10 września 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 480/07 - publ. CBOIS). Z przepisu nie wynika przy tym, że organ doręczając decyzję zobligowany był do poinformowania Spółki, iż jest ona ostateczna. Istotna jest data "powzięcia wiadomość" o wydaniu decyzji, czyli o jej treści, a nie o tym, że jest ona ostateczna. Prawidłowo zatem organy podatkowe nie uznały, iż pełnomocnik powziął wiadomość o treści decyzji dopiero w dniu 18 czerwca 2013., w związku z faktem, iż w tym dniu zostało Stronie skutecznie doręczone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] , w którym stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, iż w interpretowanym przepisie mowa jest o dowiedzeniu się o tym, iż decyzja ma status ostatecznej. Trafnie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż decyzja ostateczna wydana przez organ pierwszej instancji to taka, od której nie wniesiono odwołania lub od której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu, bądź też od decyzji nie służy odwołanie, (patrz B. Gruszczyński [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa, 2011, wydanie 7, str. 641). Przypomnieć należy również, iż upływ terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji skutkuje tym, że decyzja taka staje się ostateczna, a jej weryfikacja może nastąpić wyłącznie w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w Ordynacji podatkowej lub w ustawach szczególnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 518/11. CBOSA). Tym samym, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organom nie można zarzucić naruszenia art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Wbrew zarzutom skargi, brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości doręczenia Skarżącej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy słusznie w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż nie można art. 145 § 2 O.p. rozumieć w ten sposób, że wymaga on doręczenia pisma do rąk własnych pełnomocnika w sytuacji, gdy sam pełnomocnik wskazał jako adres do doręczeń siedzibę spółki I. S.A. z siedzibą w W. , przy ul. [...] . W sprawie będącej przedmiotem rozpatrywania B.K. , jak wynika z dokumentu przedłożonego przez Stronę był osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu I. . Trafnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył także, iż na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej strona w toku postępowania może ustanowić pełnomocnika. Jeżeli to uczyni wszystkie pisma powinny być doręczone pełnomocnikowi i wyłącza to po stronie organu podatkowego obowiązek doręczenia pism stronie, gdyż w jej miejsce jako adresat do doręczeń wchodzi pełnomocnik. Dopiero pominięcie przez organ podatkowy pełnomocnika strony będzie równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu i uzasadnia wznowienie postępowania. W tym kontekście należy przywołać wyrok tutejszego Sądu z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2062/13 oddalający skargę Strony na postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2062/13 zauważył, iż doręczenia pełnomocnikowi dokonuje się jako osobie fizycznej, w związku z czym doręczenie może nastąpić w miejscu pracy pełnomocnika - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Brak jest więc, wbrew twierdzeniom Skarżącej, ustawowego obowiązku doręczania pism w takim przypadku "wyłącznie" do rąk własnych pełnomocnika. Powyższy pogląd znajduje także oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 lipca 2011r. (sygn. akt I FSK 916/11) "nie można z art. 145 § 2 O.p. rozumieć w ten sposób, że wymaga on doręczenia pisma do rąk własnych pełnomocnika w sytuacji, gdy sam pełnomocnik wskazał jako adres do doręczeń siedzibę spółki, którą reprezentował, a więc sam zdecydował, iż korespondencja winna być kierowana na adres spółki". Powyższa zasada, w ocenie Sądu, ma również zastosowanie w przypadku, gdy pełnomocnik wskaże jako adres doręczeń miejsce swojej pracy. Przesądza o tym wprost treść art. 148 § 1 O.p., który stanowi, że osobom fizycznym, a taką, jak już stwierdzono wcześniej jest pełnomocnik w tej sprawie, doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Skoro ustanowiony przez Skarżącą w sprawie do "decyzji VAT-owskich" P.A. wskazał jako miejsce pracy I. , to zgodnie z art. 148 § 2 pkt 2) O.p., pismo można doręczyć także osobie upoważnionej przez pracodawcę do jej odbioru. Dalej Sąd w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2062/13 wskazał, iż w/wym. pełnomocnik, wskazując do korespondencji jako miejsce pracy wyżej wym. adres tj. Spółki I. , nie dokonał żadnych zastrzeżeń dotyczących wyłącznie osobistego otrzymywania korespondencji. Organ podatkowy nie miał zatem żadnych podstaw do tego, aby adresować korespondencję z dodatkowym zastrzeżeniem doręczenia wyłącznie do rąk własnych pełnomocnika. W tej sytuacji wskazanie adresu do korespondencji przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika oznacza, iż skutek doręczenia wywołuje przesłanie pism na ten adres oraz pokwitowanie ich odbioru przez upoważnioną osobę (por. przywołane już postanowienie NSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2011r., sygn. akt I FSK 916/11). Podsumowując tę część rozważań, stosownie do przepisu art. 148 § 2 pkt 2 O.p., zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, iż w związku z faktem pokwitowania odbioru pisma kierowanego do pełnomocnika przez pracownika upoważnionego w miejscu pracy adresata do odbioru korespondencji i następnie ich przekazanie adresatowi nastąpiło skuteczne doręczenie spornej decyzji. Faktem prawotwórczym, powodującym skutki procesowe lub materialnoprawne jest wyłącznie samo dostarczenie pisma adresatowi albo zapewnienie mu możności odbioru tego pisma. To na pełnomocniku spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy pod adresem wskazanym do doręczeń, aby adresowane do niego pisma docierały w odpowiednim czasie i to tym bardziej, jeśli zważy się, jak w przedmiotowej sprawie, że w większości przypadków adresowane do pełnomocnika – P.A. pisma odbierane były przez inne upoważnione osoby. Prawidłowa organizacja tak istotnej kwestii jak odbiór korespondencji, stanowi bowiem obowiązek każdego podmiotu funkcjonującego w profesjonalnym obrocie gospodarczym. To rolą pełnomocnika, a nie doręczyciela jest zapewnienie, aby w godzinach pracy, na terenie firmy, możliwe było bezproblemowe doręczenie korespondencji. Organy podatkowe nie mogą natomiast ponosić skutków działań i zaniechań adresata przesyłki (por. wyrok WSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2533/12). W świetle szeroko przedstawionych rozważań i ustaleń stwierdzić należy, że zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 145 § 2, art. 187 § 1 art. 191 w zw. z art. 229 i wzw. z art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w ocenie Sądu, w realiach sprawy uznać należy za chybione. Podkreślić należy, że w przypadku, gdy osoba obecna w miejscu pracy adresata, podejmuje się odebrać pismo i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo - administracyjnych, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tymże miejscu nie może nasuwać żadnych zastrzeżeń, co skutkuje przyjęciem, że dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne i rodzi określone konsekwencje procesowe. Ponadto, jak stanowi przepis art. 97 Kodeksu cywilnego osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa. Stanowisko takie poparte jest także linią orzeczniczą sądów administracyjnych, które wielokrotnie wypowiadały się w kwestii możliwości odbioru korespondencji przez osobę upoważnioną (por. dla przykładu: wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2010r., sygn. akt III SA/Wa 30/10, postanowienie NSA w Warszawie z dnia 21 maja 2010r., sygn. akt li FSK 726/10, wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 735/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 726/11). Reasumując, w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do uznania, iż skarżąca Spółka dochowała miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. na złożenie wniosku o wznowienie postępowania od chwili powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Tym samym, organy zasadnie odmówiły wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p. W związku z tym, że Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przepisów prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.