II SA/Bd 1072/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skarg H. Z., M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy oddala skargi. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Handlowo – Usługowego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w I. ustalił warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr 66/16 obręb J. W decyzji ustalił m.in. kąt nachylenia połaci dachowych budynku mieszkalnego w przedziałe od 25 do 45 stopni. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. M. Z. wniósł o zmianę ww. decyzji z dnia [...] r. w zakresie dotyczącym nachylenia połaci dachowych budynku mieszkalnego – na przedział od 3 do 45 stopni. W toku postępowania organ ustalił, że M. Z. oraz H. Z. w dniu 15 kwietnia 2014 r. nabyli od [...] Sp. z o.o. działkę nr 66/16. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy [...], na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267; zwanej "k.p.a.") odmówił zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia 13 stycznia 2012 r. Organ wskazał, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., zwana w skrócie "p.z.p.") nie określa szczególnego trybu dokonania zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślił, że geometria dachu to jeden z istotnych elementów niezbędnych do określania przy ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ zwrócił uwagę, że adresat pierwotnej decyzji oraz obecny wnioskodawca to dwie różne osoby. Za najistotniejsze organ uznał to, że przedmiotowa działka oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytek RIIIa i tym samym zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych obligatoryjnie wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie działki na cele nierolnicze. W odwołaniu H. i M. Z. zarzucili naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, iż zmiana przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez wprowadzenie wymogu zgody ministra właściwego do sprawy rozwoju wsi na przeznaczenie działki na cele nierolnicze stanowi negatywną przesłankę wydania decyzji o zmianie warunków zabudowy. Odwołujący podnieśli, że art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych winien mieć zastosowanie przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, a nie przy zmianie decyzji o warunkach zabudowy. Odwołujący zarzucili ponadto naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz niedokonaniu oceny zaistnienia pozytywnych przesłanek decyzji i nieustalenie, czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W odwołaniu podniesiono także zarzut naruszenia art. 107 § 3 – 5 w związku z art. 9 i 11 k.p.a. poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia decyzji oraz art. 36 w związku z art. 35 k.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie jednego miesiąca. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że warunkiem zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest wyrażenie przez strony zgody na zmianę decyzji, przy czym przy wielości stron każda z nich musi taką zgodę wyrazić. Kolegium podkreśliło, że przepisy prawa nie dopuszczają wyrażenia zgody poprzez milczenie strony, nie można uznać za możliwe dorozumiane bądź domniemane wyrażenie zgody na uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy poza właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działki, na które ma być przeprowadzona inwestycja, stronami są także właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich, na które będzie oddziaływała planowana inwestycja. Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanym przypadku strony postępowania nie wyraziły zgody na zmianę decyzji, co stanowi negatywną przesłankę zmiany decyzji. Kolegium zauważyło przy tym, że zgoda taka jest wymagana przy zmianie decyzji o warunkach zabudowy, pomimo że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgody właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości. Kolegium podniosło ponadto, że zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, zatem zmiana decyzji wymaga wniosku inwestora, a co najmniej jego wyraźnej zgody. Ponadto Kolegium stwierdziło, że geometria dachu określona w decyzji o warunkach zabudowy jest istotną cechą kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Geometria dachu identyfikuje przedmiot rozstrzygnięcia. Zmiana w tym zakresie nie jest dopuszczalna w trybie art. 155 k.p.a., gdyż w takim przypadku brak jest zachowania tożsamości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej dotychczasową decyzją ostateczną. Kolegium podniosło także, że uwzględnienie wniosku strony prowadzącego do zmiany, na podstawie art. 155 k.p.a., cech zabudowy i zagospodarowania określonych w decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby rażące naruszenie prawa ponieważ nastąpiłoby z pominięciem procedury przewidzianej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pominięto by bowiem analizę sąsiedztwa inwestycji pozwalającą na ustalenie, czy planowana zabudowa nawiązuje do zabudowy istniejącej w sąsiedztwie. Kolegium wskazało, że nie jest także dopuszczalna weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. tylko w oparciu o jedną z ujętych w tym przepisie przesłanek, tj. istnienie słusznego interesu strony w zmianie lub uchyleniu decyzji ostatecznej. W skardze do sądu administracyjnego H. Z. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na: ̶ niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, ̶ niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w szczególności niewykazaniu na jakiej podstawie organ uznał, iż brak jest możliwości zmiany geometrii dachu, ̶ nieuzasadnionym przyjęciu, iż sprzedaż nieruchomości po uzyskaniu przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwia nabywcy, będącym nowym inwestorem, uniemożliwia wystąpienie o zmianę tejże decyzji, ̶ niewykazanie w oparciu o jakie okoliczności organ uznał, iż strony postępowania (w szczególności pierwotny inwestor) nie wyraziły zgody na zmianę decyzji o warunkach zabudowy, skoro nie zostały podjęte jakiekolwiek działania zmierzające do ustalenia, czy taka zgoda została wyrażona, b) art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż na gruncie przedmiotowej sprawy zaistnialy negatywne przesłanki uniemożliwiająca zmianę decyzji o warunkach zabudowy, 2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 p.z.p. poprzez przyjęcie, iż zmiana geometrii dachu powodowałaby niezachowanie tożsamości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej dotychczasową decyzją administracyjną. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że warunki zabudowy nie tworzą praw do terenu ani nie naruszają prawa osób trzecich. Żadne inne strony postępowania, poza inwestorem, nie nabywają praw z takiej decyzji. Warunki zabudowy nie wymagają także zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich. Skoro tak – także zmiana ostatecznej decyzji, na mocy której ustalono warunki zabudowy, nie nadając właścicielowi sąsiedniej nieruchomości żadnych praw, nie może być uzależniona od jego zgody. W przedmiotowej sprawie organ nie wykazał przy tym w oparciu o jakie okoliczności uznał, że w sprawie jest potrzebna zgoda innych osób niż inwestor. Ponadto organ ograniczając się do twierdzeń, że potrzebna jest taka zgoda nie wykazał, że podjął jakiekolwiek czynności, by zgodę tę uzyskać. Odnośnie braku tożsamości pierwotnego inwestora i wnioskującego o zmianę skarżąca podniosła, że w wyniku sprzedaży nieruchomości nowymi inwestorami są małżonkowie Z. Tam samym nastąpiło przeniesienie uprawnień ze spółki [...] na skarżących i od tego momentu stali się oni stroną postępowania. W kwestii braku tożsamości podmiotowej sprawy skarżąca wskazała, że o odrębności sprawy administracyjnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy decyduje kategoria obiektu budowlanego, dla którego ustalono warunki zabudowy. Zmiana parametrów technicznych obiektu (w tym zmiana geometrii dachu) będącego przedmiotem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, mieszczą się w granicach sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 155 k.p.a. Identyczną w treści skargę do sądu administracyjnego złożył M. Z. (sprawa prowadzona początkowo pod sygn. II SA/Bid 1073/14). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Dodatkowo organ podniósł, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości na rzecz skarżących nie spowodowała przeniesienia wszelkich uprawnień ze spółki [...] na skarżących. Ustalenie warunków zabudowy może nastąpić na wniosek każdego podmiotu, który nie musi być ani właścicielem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości, dla której ustala się warunki zabudowy. Nadto brak automatycznej sukcesji ustalonych warunków zabudowy w związku ze sprzedażą nieruchomości potwierdza art. 63 ust. 5 p.z.p. zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1 jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy wymaga więc wydania osobnej decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższego wynika, że nie każde naruszenie przepisów prawa skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu administracji, ale jedynie takie które miało (w przypadku naruszeń prawa materialnego) lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy (w przypadku naruszeń przepisów postępowania), ewentualnie naruszenie miało charakter kwalifikowany (dający podstawę do wznowienia postępowania, ewentualnie stwierdzenia nieważności – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, natomiast stwierdzone naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynika sprawy. W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię czy w ogóle możliwa jest zmiana decyzji ustalającej warunki zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. wyrok z dnia 7 marca 2014r., sygn. akt II OSK 1455/12, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie "CBOSA", dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 1522463) należy zauważyć, że w tym względzie istnieje rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych, związana z oceną, czy decyzja o warunkach zabudowy ma charakter uznaniowy, a tym samym dopuszczalna jest jej zmiana w trybie art. 155 k.p.a, czy też przeciwnie – ma charakter związany, co wyklucza zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Według jednego z poglądów przyjęto, że decyzja o warunkach zabudowy może podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a. w oznaczonym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2012 r., II OSK 828/11; z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1725/09). Odmienny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2611/11 oraz w wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1109/07 dostępne w CBOSA), w których przyjęto, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i spełnienie przez wnioskodawcę warunków przewidzianych przepisami prawa powszechnie obowiązującego obliguje organ do wydania tej decyzji. Skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do pierwszego poglądu (wyrażonego także we wskazanym na wstępie wyroku NSA z dnia 7 marca 2014 r.), że zmiana decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna, bowiem nie jest to decyzja typu związanego, gdyż przewiduje dla organu pewne możliwości decyzyjne, przy czym przepisami szczególnymi, o jakich mowa w art. 155 k.p.a., są regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 61 u.p.z.p. Zatem decyzja o warunkach zabudowy o określonej treści jest rezultatem wielu szczególnych czynności podejmowanych przez właściwy organ administracji. Uznając co do zasady możliwość zmiany decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. należy z kolei rozstrzygnąć, czy o zmianę takiej decyzji może się ubiegać podmiot, który nie był wnioskodawcą w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy. Należy w tym względzie zauważyć, że art. 155 k.p.a. nie wskazuje przesłanek określenia stron postępowania prowadzonego na podstawie tegoż przepisu. Ustalenie kręgu stron postępowania następuje zatem w oparciu o te same reguły jak winno to nastąpić w postępowaniu zwykłym. A zatem zasadniczo krąg stron postępowania zwykłego i nadzwyczajnego winien być tożsamy. Jednak nie oznacza to, że ze skutecznym wnioskiem o przeprowadzenie postępowania w trybie art. 155 K.p.a. nie może wystąpić podmiot, który nie był stroną postępowania zwykłego. Jest to bowiem możliwe w przypadku, gdy taki podmiot wykaże, że istnieje interes prawny, który przemawia za wszczęciem nadzwyczajnego postępowania. W innym wypadku organy administracyjne na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. są uprawnione do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 662/12, publ. w CBOSA). Stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której dotyczy to postępowanie ustalenie warunków zabudowy wpływa bowiem na możliwość korzystania z prawa własności do danej nieruchomości. Tym bardziej stroną postępowania nadzwyczajnego jest podmiot, który jest następcą prawną podmiotu występującego w postępowaniu zwykłym – w przedmiotowym przypadku następcą prawnym właściciela nieruchomości, na której planowano inwestycję co do której decyzją ostateczną zostały określone warunki zabudowy. Wbrew poglądowi organu zawartemu w odpowiedzi na skargę – takiemu stanowisku nie sprzeciwia się treść art. 63 ust. 5 p.z.p. Przepis ten stanowi, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stroną postępowania w przedmiocie warunków zabudowy jest obok wnioskodawcy także właściciel lub użytkownik wieczysty gruntu, którego wniosek dotyczy, a także właściciele lub wieczystych użytkowników działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, w przypadku zaś nieruchomości położonych dalej jej właściciel, wieczyści użytkownicy mogą być stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k. p. a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek (por. np. wyrok NSA z 16 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1317/13 oraz z 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1810/12 – publ. w CBOSA). Jednakże omawiany przepis wprowadza pojęcie osoby "na rzecz" której decyzja została wydana – lub "na rzecz" której ma być przeniesiona. Pojęcie to odnosi się wyłącznie do tej osoby, która potencjalnie może decyzję o warunkach zabudowy wykorzystać w celu zmiany zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 1 p.z.p) – przy spełnieniu oczywiście innych przesłanek – np. tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Możliwość skorzystania z decyzji o warunkach zabudowy w procesie inwestycyjnym przysługuje zaś jedynie wnioskodawcy. Gdyby każda osoba mogła skorzystać z decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla osoby trzeciej – to instytucja przeniesienia decyzji pozbawiona byłaby uzasadnienia (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego. Warszawa 2009. str. 523 – 524; wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 646/09, publ. w CBOSA). Przepis art. 63 ust. 5 reguluje zatem wyłącznie możliwość wykorzystania decyzji o warunkach zabudowy w dalszym procesie inwestycyjnym, nie wpływa natomiast na ustalenie kręgu stron w ewentualnych postępowaniach nadzwyczajnych dotyczących ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Trzeba także zauważyć, że konsekwencją stwierdzenia, że możliwa jest zmiana decyzji ustalającej warunki zabudowy w trybie art. 155 k.p.a. jest uznanie, że o braku tożsamości sprawy nie może przesądzać wyłącznie okoliczność, że wnioskodawca (w trybie nadzwyczajnym) domaga się zmiany takiego elementu decyzji ustalającej warunki zabudowy jak geometria dachu. Jeżeli dopuszcza się zmianę decyzji o warunkach zabudowy – to oznacza, że elementy tej decyzji tj. parametry zabudowy mogą ulec zmianie (o ile uzasadnia to przeprowadzona w postępowaniu zwykłym analiza urbanistyczna). Natomiast istotną cechą kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwalającą na rozstrzygnięcie, czy zachowana jest tożsamość sprawy, jest rodzaj planowanej zabudowy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 440/13 oraz wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1826/10 – publ. w CBOSA). W tym względzie w kontrolowanej sprawie nie zaistniała różnica pomiędzy postępowaniem zwykłym a postępowaniem nadzwyczajnym. Natomiast istotną, przesądzającą w sprawie kwestią jest zaistnienie wskazanej w art. 155 k.p.a. przesłanki negatywnej tj. istnienie przepisu szczególnego sprzeciwiającego się zmianie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Owymi przepisami odrębnymi są m.in. przepisy dotyczące ochrony gruntów rolnych i leśnych. Słusznie zatem organ I instancji, ustalając w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków, że przedmiotowa nieruchomość stanowi użytek klasy RIIIa – zwrócił uwagę na przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Konieczne jest w tym miejscu wskazanie, że zasady przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zostały określone w rozdziale 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dla rozpatrywanej sprawy istotna jest nowelizacja znajdującego się w tym rozdziale art. 7, dokonana ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503), która weszła w życie dnia 26 maja 2013 r. Mianowicie stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu sprzed nowelizacji, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymagało zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej i Rozwoju Wsi. Natomiast w wyniku nowelizacji - która jak wyżej wskazano weszła w życie dnia 26 maja 2013 r. – stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która weszła w życie dnia 26 maja 2013 r., przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów wskazanych w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymaga zatem obecnie, spełnienia łącznie następujących warunków: ― uzyskania w toku procedury planistycznej, prowadzącej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgody właściwego ministra na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, ― uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który w oparciu o ww. zgodę, przeznacza grunty rolne na cele nierolnicze. Reasumując – w obecnym stanie prawnym jedynie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą rozstrzygać o zabudowie o charakterze nierolniczym (tj. zabudowie powodującej wykorzystanie gruntu na cele nierolnicze) na gruntach rolniczych klasy III. W tym przedmiocie wyłączony jest możliwość orzekania w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Trudno przyjąć, że skoro w tej sytuacji nie jest możliwe orzekanie co do całości przedsięwzięcia, dopuszczalne jest orzekanie co do części inwestycji w postępowaniu nadzwyczajnym. Należy uznać, że zaistnienie powyższej przesłanki uniemożliwiającej zmianę decyzji z dnia 13 stycznia 2012 r. w trybie art. 155 k.p.a. wskazał (niezbyt precyzyjnie) jedynie organ I instancji, organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu okoliczność tą pominął – co jest niewątpliwie uchybieniem art. 107 § 1 k.p.a. Tym niemniej wskazana przesłanka w toku postępowania została wskazana i rzeczywiście stanowi powód do odmowy zmiany decyzji ostatecznej, tak rozstrzygnięto w zaskarżonej decyzji. Tak więc należy uznać, że owo naruszenie przepisowi postępowania nie miało wpływ na wynik sprawy. Ze względu na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargi.