II SA/Wa 1661/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa oraz art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 2, § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 864), utrzymał w mocy poprzedzającą decyzję z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie przyznania policjantowi – W. S. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. organ wskazał, co następuje: W. S. wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. (data wpływu do organu) wystąpił u przyznanie pomocy finansowej, argumentując, że od dnia [...] września 2013 r. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w L. przy ul. [...], który nabył aktem notarialnym [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2014 r. odmówił przyznania świadczenia, wyjaśniając, iż na dzień złożenia wniosku zainteresowany posiadał tytuł prawny do lokalu, natomiast pomoc finansowa przysługuje na zakup lokalu mieszkalnego. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał poprzedzające rozstrzygnięcie. Organ odniósł się do treści art. 88 ust. 1 i art. 9 ust. 1 ustawy o Policji i wskazał na wykładnię powyższych przepisów (uchwała NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2021/12), z której wynika, iż przysługujące policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, przysługuje pomoc finansowa. Powyższe oznacza, że pomoc finansowa przysługuje policjantowi w służbie stałej, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia MSWiA w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów z dnia 17 października 2001 r. – ustalenia uprawnień policjanta do pomocy finansowej dokonuje się na dzień złożenia wniosku. W. S. aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 2013 r. nabył lokal mieszkalny położony w L. przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 80,5 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 54 m2. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że funkcjonariusz zamieszkał w nim w dniu [...] września 2013 r. Natomiast wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej zainteresowany złożył w dniu [...] marca 2014 r. W ocenie organu, na dzień złożenia wniosku zainteresowany miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, co uzasadniało podjęcie w tej sprawie decyzji odmownej. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję ostateczną Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 88 w zw. z art. 94 ustawy o Policji, poprzez bezpodstawną odmowę udzielenia skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, mimo realizacji przez niego wszystkich ustawowych przesłanek aktualizujących wskazane uprawnienie, 2) art. 7, art. 8 i art. 107 Kpa, poprzez pominięcie przez organ istotnych okoliczności faktycznych, mających wpływ na treść decyzji, przede wszystkim poprzez błędne przyjęcie, iż sam fakt zakupu przez skarżącego mieszkania jest dostateczną przesłanką dla odmowy udzielenia mu pomocy finansowej. Wskazując na powyższe naruszenia, W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż starał się o przydział lokalu w 2006 r., jednakże jego wnioski nie zostały pozytywnie załatwione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W wyniku dalszych starań Komendant Główny Policji zwrócił się w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o uwzględnienie skarżącego w wykazie potrzeb mieszkaniowych, ze względu na fakt, iż KGP nie dysponuje lokalami mieszkalnymi w [...]. W odpowiedzi na pismo, KWP w [...], pismem z dnia [...] maja 2012 r. wskazała, iż w pierwszej kolejności zobowiązana jest do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy zatrudnionych w KWP w [...]. W takim stanie faktycznym, skarżący uznał, iż nigdy nie otrzyma lokalu mieszkalnego na podstawie art. 88 ustawy o Policji, ponieważ jego wniosek będzie zawsze wyprzedzony przez wnioski funkcjonariuszy zatrudnionych w KWP w [...]. Z tego względu, skarżący zdecydował się na zakup lokalu mieszkalnego w [...] miejscowości L., przy ul. [...], które nabył aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ze względu na sytuację majątkową skarżącego, zakup mieszkania wiązał się z koniecznością zaciągnięcia kredytu hipotecznego na kwotę 310.000 zł na okres 30 lat. W chwili zakupu tego lokalu skarżący nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. W jego ocenie należy zwrócić uwagę na konieczność zastosowania w niniejszej sprawie wykładni celowościowej, w odniesieniu do art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, a nie wyłącznie gramatycznej. Jak przyjął NSA w wyroku z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 347/07 nie do zaakceptowania jest wykładnia gramatyczna sformułowania: "na uzyskanie lokalu mieszkalnego", prowadząca do wniosku, że pomoc finansowa może być udzielona tylko przed nabyciem odpowiedniego lokalu. Taka wykładnia bowiem ogranicza w sposób nieuzasadniony uprawnienia funkcjonariusza do zaspokojenia jego słusznych praw mieszkaniowych. Pojęcie "na uzyskanie lokalu mieszkalnego" należy rozumieć szeroko, obejmując wskazaną wyżej sytuację faktyczną. Zastosowanie odmiennej wykładni omawianych przepisów ustawy, musiałoby prowadzić do odmowy udzielenia pomocy finansowej w każdym wypadku, gdy funkcjonariusz ubiega się o pomoc finansową na spłatę kredytu mieszkaniowego, ponieważ spłata zobowiązań następuje po kupnie mieszkania, a żaden funkcjonariusz posiadający już lokal mieszkalny nie spełnia warunków określonych w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał także wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 509/08; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 333/09; wyrok NSA z dnia 17 marca 2000 r., sygn. akt I SA 124/00; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2134/06; uchwałę NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa, zaś skarga nie jest uzasadniona. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta w składzie siedmiu sędziów, z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08 globalnie ujmuje zagadnienie przyznawania funkcjonariuszom pomocy finansowej w celach mieszkaniowych. Uchwała ta ma przede wszystkim znaczenia dla funkcjonariuszy Policji oraz funkcjonariuszy Służby Więziennej, gdyż uregulowania ustaw pragmatycznych obu tych służb w zakresie pomocy mieszkaniowej są w zasadzie identyczne. Została ona opublikowana w ONSAiWSA Nr 2009/4/66 oraz w LEX pod nr 490969. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż wykładni przepisów regulujących problematykę pomocy mieszkaniowej nie można opierać na językowych dyrektywach interpretacyjnych i należy dokonywać wykładni systemowej i celowościowej, mając na uwadze cały rozdział ustawy dotyczący tego przedmiotu. Nie można także poprzestawać jedynie na analizie samej normy określającej rodzaj danej pomocy. Taki sposób wykładni był już wcześniej prezentowany w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 13 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1332/05, publ. w LEX nr 299245). W tym zakresie podstawowe znaczenie mają regulacje zawarte w przepisach, zapewniających funkcjonariuszom w służbie stałej przydzielenie odpowiedniego lokalu mieszkalnego. Chodzi tu o lokal mieszkalny w miejscowości, w której funkcjonariusz na stałe pełni służbę, lub miejscowości pobliskiej, a także o lokal o odpowiedniej powierzchni mieszkalnej, a zatem o wielkości uwzględniającej stan rodziny funkcjonariusza, jego stopień służbowy lub zajmowane stanowisko, normy dodatkowe przysługujące uprawnionym członkom rodziny oraz jednostkowe normy powierzchni mieszkalnej, a zatem w przypadku funkcjonariusza Policji istotny będzie tu art. 95 ustawy o Policji. Dopiero gdy organy Policji nie dokonały we własnym zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza, w grę mogą wchodzić inne przewidziane ustawą świadczenia, w tym pomoc finansowa, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 ustawy. Omawiana pomoc finansowa zatem jest alternatywną formą spełnienia prawa do lokalu mieszkalnego oraz konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego. W tym też duchu należy interpretować przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131, poz. 1468). Z samego unormowania § 3 tego aktu wykonawczego nie można wyprowadzać wniosku, że skoro fakt ponoszonych przez funkcjonariusza wydatków może potwierdzać nie tylko umowa przedwstępna, ale także umowa kupna domu czy lokalu (art. 5 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia), to uprawnienie do pomocy finansowej należy oceniać na dzień nabycia domu (lokalu), niezależnie od daty złożenia wniosku. Ta interpretacja wykraczałaby poza treść upoważnienia ustawowego dla wydania tego rozporządzenia. Prawo do uzyskania świadczenia mieszkaniowego – jego cel i zakres, należy oceniać jedynie według przepisów ustawy (wyroki NSA z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1220/04, LEX nr 164737 oraz z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1371/05, LEX nr 281357). Ponadto trzeba podkreślić, że przewidziana ustawą pomoc finansowa (tu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji) nie została ukształtowana jako prawo z tytułu samego pełnienia służby w Policji. Nie może być też ona uznawana za dodatkowy przywilej tej grupy zawodowej, co musiałoby budzić uzasadnione wątpliwości z punktu widzenia zasady równego traktowania obywateli. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99 (ONSA 1999, z. 3, poz. 77) oraz Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt SK 1/00 (OTK 2001, Nr 4, poz. 84), analizując ustawę o Policji. Wykładnia przepisów regulujących takie szczególne uprawnienia nie może być rozszerzająca (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt I OPS 3/08). Pomoc finansowa nie jest świadczeniem udzielanym z urzędu, lecz na wniosek funkcjonariusza. Dopiero po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją można prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. A zatem kwestia, czy dany funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania takiego świadczenia, może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). W tej sytuacji istotne jest przede wszystkim to, czy w dniu złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę otrzymania przydziału lokalu mieszkalnego - czy miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej musiałoby prowadzić do uznania, że świadczenie to przysługuje każdemu funkcjonariuszowi, w każdym czasie i niezależnie od tego, jakie aktualnie ma warunki mieszkaniowe. Taka interpretacja zaprzeczałaby ratio legis omawianej ustawy. Nie byłaby też zgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa. Ocena, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki uzyskania pomocy finansowej, powinna uwzględniać stan faktyczny na dzień wszczęcia postępowania, mimo że co do zasady rozpatrzenie sprawy administracyjnej następuje według stanu ustalonego w dniu wydania decyzji. Należy bowiem uwzględnić, że wnioski o pomoc finansową rozpatrywane są według kolejności ich składania. Realizacja omawianego uprawnienia zależy przede wszystkim od tego, czy funkcjonariusz występujący o pomoc finansową ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, natomiast drugorzędne znaczenie ma data rozpatrzenia żądania, która oczywiście zależy od liczby wniosków złożonych przez inne osoby oraz od wysokości posiadanych przez organ środków finansowych na ten cel. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska, że uprawnienie funkcjonariusza do uzyskania pomocy finansowej przewidzianej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji należy oceniać w dniu nabycia przez niego domu mieszkalnego, jeżeli przed takim zakupem nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w sposób określony w art. 95 ustawy. Fakt nabycia domu (lokalu) mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, nawet gdy przed tym nabyciem funkcjonariusz spełniał przesłanki otrzymania przydziału lokalu mieszkalnego, może być powodem wygaśnięcia uprawnień funkcjonariusza do omawianej pomocy finansowej, jeżeli w następstwie nabycia domu (lokalu) funkcjonariusz posiada już dom (lokal) o odpowiedniej powierzchni w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny niniejszej sprawy, należy podzielić stanowisko organu. W. S. w dniu złożenia wniosku, to jest w dniu [...] marca 2014 r. nie spełniał kryteriów dla uzyskania pomocy finansowej na zakup lokalu, bowiem odpowiedni lokal mieszkalny już w tym dniu posiadał, w związku ze wcześniejszym jego nabyciem aktem notarialnym w dniu [...] kwietnia 2013 r. W sprawie nie jest także sporne, że lokal ten spełniał kryteria normatywne. W skardze W. S. wskazuje na swoje wcześniejsze starania w kierunku uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, które podejmował już w 2006 r. i które nie doprowadziły do uzyskania przydziału lokalu. Ostatnie działania w tej materii to pismo KWP w [...] z dnia [...] maja 2012 r., którym odmówiono załatwienia sprawy przydziału lokalu mieszkalnego w [...] dla skarżącego. Skarżący uznał, iż nie uzyska od organu przydziału lokalu mieszkalnego i dlatego zdecydował się na zakup lokalu, czego dokonał aktem notarialnym w dniu [...] kwietnia 2013 r. Następnie, po zasiedleniu tego lokalu w dniu [...] września 2013 r., w dniu [...] marca 2014 r. złożył wniosek o przyznanie mu pomocy finansowej, związanej z zakupem przedmiotowego lokalu. Istota sprawy sprowadza się do zestawienia dat złożenia wniosku z datą zakupu lokalu mieszkalnego i płynącą z tego zestawienia konstatacją spełnienia (przez uprzedni fakt nabycia lokalu) potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza, zgodnie z przysługującym normatywem. Jeżeli zważy się, iż wniosek o uzyskanie pomocy finansowej na zakup lokalu funkcjonariusz złożył po blisko roku od daty zakupu tego lokalu, to zasadne jest uznanie przez organ, iż obie te czynności nie pozostają ze sobą w bliskim związku. Trafna jest zatem argumentacja organu, iż w chwili składania wniosku, funkcjonariusz miał już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Istotnie, omawiana wyżej uchwała NSA przestrzega przed zbytnim rygoryzmem i przed dosłownym pojmowaniem związku przyczynowo skutkowego zakupu lokalu i złożenia wniosku o pomoc finansową na jego zakup. Jak wskazano w uchwale, z samego unormowania § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów nie można wyprowadzać wniosku, że skoro fakt ponoszonych przez funkcjonariusza wydatków może potwierdzać nie tylko umowa przedwstępna, ale także umowa kupna domu czy lokalu, to uprawnienie do pomocy finansowej należy oceniać na dzień nabycia domu (lokalu), niezależnie od daty złożenia wniosku. Jednakże w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja, iż skarżący dokonuje w jednym czasie obu czynności: złożenia wniosku o pomoc finansową i zawarcia aktu notarialnego zakupu lokalu. Nie występuje tu także sytuacja, iż czynności te są rozdzielone niewielkim odstępem czasowym. W niniejszej sprawie skarżący w dniu [...] kwietnia 2013 r. dokonuje aktu zakupu lokalu i dopiero po blisko roku od tej czynności, to jest w dniu [...] marca 2014 r., składa do organu wniosek o przyznanie mu pomocy finansowej, związanej z zakupem przedmiotowego lokalu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trafna jest zatem ocena zawarta w zaskarżonej decyzji, iż w chwili złożenia wniosku, skarżący miał już we własnym zakresie zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, skoro od blisko roku był właścicielem przedmiotowego mieszkania. Podkreślić tu należy, iż za taką oceną niniejszego stanu faktycznego przemawia konieczność analizowania sprawy zgodnie ze stanem faktycznym istniejącym w dacie złożenia wniosku. Przecież skoro zakup przedmiotowego mieszkania wiązał się, co podkreśla sam skarżący w uzasadnieniu skargi, z potrzebą zaciągnięcia kredytu hipotecznego na kwotę 310.000 zł, na okres 30 lat, a wartość zakupionego lokalu stanowiła oczywiście istotną część umowy (tu aktu notarialnego), to nie sposób wytłumaczyć dlaczego ze złożeniem wniosku o uzyskanie pomocy finansowej skarżący zwlekał aż do dnia [...] marca 2014 r. Przecież wartość przedmiotowego lokalu musiała być skarżącemu znana jeszcze przed podpisaniem aktu notarialnego. Skarżący twierdzi w skardze, iż wobec jego nieskutecznych starań uzyskania przydziału lokalu – trwających od 2006 r. i zakończonych pismem z dnia [...] maja 2012 r., w którym, odpowiadając na pismo KGP z dnia [...] lutego 2012 r., KWP w [...] wskazała, iż w pierwszej kolejności zobowiązana jest do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy zatrudnionych w KWP w [...] – uznał, iż nie uzyska od organu przydziału lokalu i dlatego dokonał zakupu mieszkania w dniu [...] kwietnia 2013 r. W tym aspekcie znowu należy odnieść się do znacznego upływu czasu od ostatniej próby uzyskania przydziału lokalu, w porównaniu z datą zakupu lokalu i datą złożenia przedmiotowego wniosku o pomoc finansową. W niniejszej sprawie brak jest działań skarżącego podejmowanych po maju 2012 r. w zakresie domagania się od organu przydziału mieszkania. Nie można zatem kategorycznie stwierdzić, iż starania takie byłyby również bezskuteczne w kwietniu 2013 r. albo (gdyby skarżący lokalu nie zakupił), w marcu 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega rozgoryczenie skarżącego wynikające z niemożności uzyskania lokalu mieszkalnego w drodze przydziału i to uzyskania w rozsądnym terminie, jednakże zważywszy na wskazany wyżej upływu czasu, nie można, jak to czyni skarżący, mieć pewności, iż jego wniosek o przydział lokalu mieszkalnego zostałby także negatywnie załatwiony w kwietniu 2013 r., albo w maju 2014 r. Zatem w niniejszej sprawie brak jest wykazania podstawowej przesłanki warunkującej uruchomienie świadczenia do pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego, którą jest wykazanie niemożności realizacji podstawowego prawa policjanta w zakresie jego uprawnień mieszkaniowych, którym jest uzyskanie przydziału lokalu mieszkalnego. Pomoc określona w art. 94 ust. 1 jest niejako namiastką, świadczeniem zastępczym wobec pierwotnych uprawnień policjanta wynikających z art. 95 ustawy o Policji. Pomoc finansowa jest alternatywną formą spełnienia prawa do lokalu mieszkalnego oraz konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza, który ma prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego. Pomoc finansowa nie jest świadczeniem udzielanym z urzędu, lecz na wniosek funkcjonariusza. Dopiero po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją można prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. A zatem kwestia, czy dany funkcjonariusz spełnia przesłanki do otrzymania takiego świadczenia, może być rozważana tylko po zgłoszeniu konkretnego roszczenia o przyznanie pomocy. Dlatego w niniejszej sprawie istotne było, czy w dniu złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawowe przesłanki otrzymania przydziału lokalu mieszkalnego – czy miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Z wyżej wskazanych przyczyn koncepcja pierwszego zarzutu skargi jest chybiona. Organ nie naruszył także zasad proceduralnych przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy (zarzut drugi skargi), albowiem odniósł się do wszystkich istotnych dla jej prawidłowego rozpatrzenia elementów. Reasumując, skarga jest chybiona. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji i utrzymana nią w mocy decyzja poprzedzająca z dnia [...] maja 2014 r. nie naruszają prawa, które skutkowałoby ich uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności. Organ prawidłowo przywołał i zastosował przepisy prawa leżące u podstaw rozstrzygnięć. Dlatego, mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.