II GSK 2644/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 178/15 w sprawie ze skargi R. A. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu na aplikację komorniczą 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. A. K. na rzecz Ministra Sprawiedliwości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 24 kwietnia 2015 r. sygn. VI SA/Wa 178/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. A. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu na aplikację komorniczą. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Uchwałą Nr [...] z [...] września 2014 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmująca obszar właściwości Izby Komorniczej w W. ustaliła wobec R. A. K. negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą. Z uzasadnienia wynika, że skarżąca uzyskała z testu 99 punktów. Komisja egzaminacyjna podniosła, że zgodnie z treścią art. 29h ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376, ze zm.; dalej: ustawa o komornikach), pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 punktów, a zatem osiągnięta przez skarżącą liczba punktów przesądza o negatywnym wyniku egzaminu. W odwołaniu od powyższej uchwały skarżąca zakwestionowała prawidłowość pytania nr 56 testu egzaminacyjnego. W ocenie skarżącej, naruszono przepis art. 29b ust. 10 ustawy o komornikach, z uwagi na sporządzenie pytania, na które odpowiedź nie znajduje się wprost w aktach prawnych objętych wykazem tytułów aktów prawnych na egzamin konkursowy na aplikację komorniczą w 2014 r., lecz wynika z orzecznictwa. Zdaniem odwołującej, naruszony został ponadto art. 29b ust. 3 tej ustawy, z uwagi na to, że na przedmiotowe pytanie mogą być udzielone dwie poprawne odpowiedzi. Wniosła o zmianę zaskarżonej uchwały i ustalenie, że uzyskała pozytywny wynik z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Minister Sprawiedliwości orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca prawidłowo odpowiedziała na 99 pytań i uzyskała 99 punktów, a zatem ustalenie przez komisję egzaminacyjną wyniku negatywnego jej egzaminu było prawidłowe. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że zakwestionowane przez skarżącą pytanie nr 56 brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienie sądu pierwszej instancji, którego przedmiotem jest: A. uwzględnienie wniosku strony o wyłączenie sędziego, B. odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, C. zwrot opłaty lub zaliczki, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy". Minister Sprawiedliwości wskazał, że prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "C", oparta na treści art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. Przepis ten brzmi: "Zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiotem jest: 9) zwrot kosztów, określenie zasad ponoszenia przez strony kosztów procesu, wymiar opłaty, zwrot opłaty lub zaliczki, obciążenie kosztami sądowymi, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy, koszty przyznane w nakazie zapłaty, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wynagrodzenie biegłego i należności świadka". Skarżąca udzieliła tymczasem na to pytanie odpowiedzi "B". Organ odwoławczy uznał zatem podniesione zarzuty za niezasadne. Wskazał, że zgodnie z art. 29h ust 1 ustawy, egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań, zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Wskazane kryterium ustawowe zostało spełnione w stosunku do wszystkich pytań testu, w tym do zakwestionowanego pytania nr 56. Pytanie to, podobnie jak pozostałe pytania testu, posiadało trzy propozycje odpowiedzi, lecz tylko jedna z tych propozycji tworzyła wraz z treścią pytania zdanie prawdziwe. W przypadku pytania nr 56, jedyną prawidłową odpowiedź stanowiła odpowiedź "C", bowiem zgodnie z treścią przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na zwrot opłaty lub zaliczki, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy. Prawidłowa odpowiedź jest więc niewątpliwa, bowiem wynika expressis verbis z przepisu będącego podstawą do jej udzielenia. Minister Sprawiedliwości zaznaczył, że skarżąca, nie kwestionując prawidłowości odpowiedzi "C", wskazała na treść fałszywej odpowiedzi "B", wywodząc, że nie znajduje ona wprawdzie wprost odzwierciedlenia w treści przepisu art. 394 § 1 k.p.c., lecz przez fakt istnienia obszernego orzecznictwa dotyczącego problematyki w niej zawartej, odpowiedź ta może być także prawidłowa. Zdaniem organu odwoławczego, odpowiedź "B", której udzieliła skarżąca i której prawdziwości w sposób niejasny usiłuje dowieść, jest odpowiedzią jednoznacznie fałszywą. Organ II instancji podkreślił, że na postanowienie sądu I instancji odmawiające przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (oddalające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej) nie przysługuje zażalenie, gdyż postanowienie to nie jest ani postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, ani też nie zostało wymienione w treści art. 394 § 1 pkt 1-12 k.p.c. Dopuszczalności zażalenia na takie postanowienie nie przewiduje również żaden przepis szczególny. W ocenie organu, odpowiedź zawarta w punkcie "B" pytania testowego nie mogłaby być uznana za prawidłową także wówczas, gdyby odwołać się do wyrażanego przed 1999 rokiem, choć błędnego, stanowiska, że w pewnych wypadkach na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej przysługiwałoby zażalenie. Stanowisko to dotyczyło nie każdego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej), ale tylko takich wypadków, w których postanowienie takie zostało zakwalifikowane (chociaż błędnie), jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Na gruncie wyrażanego przed 1999 rokiem stanowiska, tylko niektóre postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (oddalające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej) uznawane były za kończące postępowanie w sprawie (na przykład postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji). Inne postanowienia oddalające taki wniosek, i to w znacznie większej liczbie wypadków, nie były uznawane za postanowienia kończące postępowanie w sprawie. Odpowiedź wskazana w punkcie "B" pytania testowego obejmuje wszelkie wypadki postanowień, których przedmiotem jest odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, dlatego też nawet zajęcie stanowiska, że niektóre postanowienia tego rodzaju miałyby być postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie nie oznacza, że odpowiedź na pytanie testowe byłaby prawidłowa. Organ odwoławczy mając na uwadze, że jedyną prawidłową odpowiedź na zakwestionowane pytanie nr 56 stanowiła odpowiedź "C", a odwołująca udzieliła jednoznacznie błędnej odpowiedzi "B", uznał że brak jest możliwości przyznania jej punktu za to pytanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. A. K. zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 29b ust. 3 i art. 29b ust. 10 ustawy o komornikach, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu negatywnego wyniku egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą na podstawie wadliwego pytania konkursowego, obejmującego kwestie sporne w orzecznictwie oraz pozwalającego na przyjęcie więcej niż jednej odpowiedzi za prawidłową, co miało istotny wpływ na wynik egzaminu konkursowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że stosownie od treści art 29h ust. 1 ustawy o komornikach, egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań, zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Natomiast ust. 3 przywołanego przepisu stanowi, że pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 punktów. Stosownie zaś do art. 29 ust. 1 ustawy, aplikantem komorniczym może być osoba, która - po spełnieniu pozostałych warunków - uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego. W ocenie Sądu I instancji, Minister Sprawiedliwości utrzymując w mocy uchwałę ustalającą negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą skarżącej, nie naruszył prawa. Zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość pytania nr 56, Sąd uznał za bezzasadne. Zdaniem WSA, zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w przypadku pytania nr 56, jedyną prawidłową odpowiedź stanowi odpowiedź "C", bowiem zgodnie z treścią przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na zwrot opłaty lub zaliczki, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy. Wbrew zarzutom skargi, prawidłowa odpowiedź wynika expressis verbis z przepisu będącego podstawą do jej udzielenia. Przepis art. 394 k.p.c. stanowi katalog postanowień sądu pierwszej instancji i zarządzeń przewodniczącego, na które przysługuje zażalenie w postępowaniu procesowym, wskazując, że przysługuje ono na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, wymienione w treści § 1 pkt 1-12. Odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, zawarta w propozycji odpowiedzi "B", nie jest wymieniona w przepisach art. 394 k.p.c, jako czynność, na którą przysługuje zażalenie ani nie stanowi rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Tym samym na postanowienie w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie, a zatem jest to propozycja odpowiedzi jednoznacznie wadliwa. Sąd meriti podkreślił, że zarówno treść pytania konkursowego, jak i prawidłowa odpowiedź na to pytanie, wiernie odzwierciedlają treść części przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.c., zaś odpowiedzi nieprawidłowe w żaden sposób nie pokrywają się pod względem zakresu z odpowiedzią prawidłową. Zdaniem Sądu I instancji bezzasadny jest zatem podnoszony przez skarżącą zarzut, że odpowiedź na pytanie testowe nie znajduje się w Kodeksie postępowania cywilnego, lecz jest efektem wypracowanego orzecznictwa oraz poglądów przedstawicieli nauki. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na pytanie testowe wymagało jedynie znajomości treści przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., nie zaś znajomości orzecznictwa i literatury prawniczej. WSA zgodził się z organem, że na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (oddalające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej) nie przysługuje zażalenie, gdyż postanowienie to nie jest ani postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, ani też nie zostało wymienione w treści art. 394 § 1 pkt 1-12 k.p.c. Dopuszczalności zażalenia na takie postanowienie nie przewiduje również żaden przepis szczególny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła R. A. K., zaskarżając go w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 151 ustawy o postępowaniu sądowoadministracyjnym w zw. z art. 29b ust 3, art. 29h ust 1 oraz 29b ust. 10 ustawy o komornikach, poprzez oddalenie skargi na podstawie niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, polegającego na błędnej ocenie, że zakwestionowane przez skarżącą pytanie testowe nr 56 spełniło określone ww. przepisami wymogi. Skarżąca, na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez NSA oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych prawem, za obie instancje, ewentualnie - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącej, zaznaczona przez nią odpowiedź (B) mieściła się w hipotezie normy art. 394 § 1 in principio k.p.c. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej np. złożenia apelacji zamyka bowiem trwale drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w danej instancji. Uznać można było zatem, że takie postanowienie jako kończące postępowanie w sprawie podlega zaskarżeniu zażaleniem stosownie do treści art. 394 § 1 k.p.c. Skarżąca zwróciła uwagę, że pytanie nr 56 nasuwa wątpliwości co do ilości poprawnych odpowiedzi bowiem odpowiedź (B) zawiera problematyczne zagadnienie prawne. Podkreśliła, że zagadnienie to - polegające na charakterze postanowienia o odmowie przywrócenia terminu na dokonanie czynności procesowej - jest przedmiotem licznych orzeczeń sądów powszechnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j. ze zm.) - dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy kasacyjne. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga ich prawidłowego określenia przez stronę skarżącą kasacyjnie. W skardze kasacyjnej należy zatem powołać konkretne przepisy, którym miał uchybić Sąd I instancji, wskazać sposób złamania kwestionowanych norm prawnych, a ponadto uzasadnić zrzuty ich naruszenia. Sąd II instancji nie jest zobowiązany ani uprawniony do precyzowania, korygowania oraz uzasadniania za stronę podniesionych przez nią zarzutów kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego (pkt 1), albo na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (pkt 2). Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przewidując oparcie skargi kasacyjnej na postawie złamania prawa materialnego, określa jednocześnie, że naruszenie to może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 29b ust 3, art. 29h ust 1 oraz 29b ust. 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 231, poz. 1376 ze zm.; dalej: ustawa o komornikach), poprzez oddalenie skargi na podstawie niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, polegającego na błędnej ocenie, że zakwestionowane przez skarżącą pytanie testowe nr 56 spełniło określone ww. przepisach wymogi. W związku z tym należy podkreślić, że naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie powinien być formułowany w odniesieniu do ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. W skardze kasacyjnej nie podniesiono natomiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zmierzającego do wykazania, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji były nieprawidłowe. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego skarżąca sformułowała w nawiązaniu do okoliczności, które nie zostały ustalone w toku postępowania administracyjnego, a które zdaniem skarżącej miały miejsce (skarżąca utrzymuje, że odpowiedź "B" udzielona przez nią na pytanie testowe nr 56 powinna zostać uznana przez Komisję Egzaminacyjną za odpowiedź prawidłową, gdyż przedmiotowe pytanie nie spełnia wymagań określonych w art. 29b ust. 3 w zw. z art. 29h ust. 1 oraz art. 29b ust. 10 ustawy o komornikach). Podkreślić trzeba, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela powyższe poglądy. Niezakwestionowane zatem przez skarżącą rozumienie przepisów ustawy o komornikach objętych zarzutem skargi kasacyjnej, odniesione do przyjętego przez Sąd meriti i niepodważonego skutecznie przez skarżącą stanu faktycznego sprawy, wskazuje na prawidłowe zastosowanie tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie miał na uwadze przyjęte przez WSA i niepodważone przez skarżącą ustalenia faktyczne. Ze wspomnianych ustaleń wynika, że pytanie testowe nr 56 egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą zostało sformułowane w sposób jasny, precyzyjny, jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, a pytanie wraz z zaproponowaną w kluczu odpowiedzią "C" stanowiło jedyną prawidłową odpowiedź, która wierne odzwierciedla treść części przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. Skarżąca nie udzieliła na to pytanie prawidłowej odpowiedzi i nie uzyskała wystarczającej liczby punktów do otrzymania pozytywnego wyniku z egzaminu na aplikację komorniczą. W konsekwencji, uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmująca obszar właściwości Izby Komorniczej w W. ustaliła wobec R. A. K. negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą z uwagi na osiągnięty wynik egzaminu stanowiący 99 punktów. W świetle art. 29h ust. 1 i 2 ustawy o komornikach, egzamin konkursowy na aplikację komorniczą polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań, zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 punktów. W rozpoznawanej sprawie zasadnie zatem organy i Sąd I instancji przyjęły, że uzyskanie przez skarżącą 99 punktów z testu, stanowi podstawę do ustalenia negatywnego wyniku egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą. Sąd pierwszej instancji podzielił przy tym ocenę organów, że w przypadku pytania nr 56, prawidłowa odpowiedź wynikała expressis verbis z przepisu będącego podstawą do jej udzielenia. Przepis art. 394 k.p.c. stanowi bowiem katalog postanowień sądu pierwszej instancji i zarządzeń przewodniczącego, na które przysługuje zażalenie w postępowaniu procesowym, wskazując, że przysługuje ono na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, wymienione w treści § 1 pkt 1-12. WSA wskazał, że odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, zawarta w propozycji odpowiedzi "B" nie jest wymieniona w przepisach art. 394 k.p.c., jako czynność, na którą przysługuje zażalenie ani nie stanowi rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Tym samym na postanowienie w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie, zatem jest to propozycja odpowiedzi jednoznacznie wadliwa. Skarżąca nie zakwestionowała dokonanej przez Sąd meriti wykładni przepisów prawa, a w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie był upoważniony do badania jej poprawności. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).