I SA/Gl 47/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi G. K., R. S., A. O., B. O. i K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., obecnie t.j. z 2015 r. poz. 613, dalej: O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 Nr 79, poz. 856) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), po rozpoznaniu odwołania: G. K., J. K., R. S., A. O., B. O. i K. G. (dalej: skarżący, podatnicy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...], nr [...] określającą: M. C., K. G., R. S., G. K., J. K., A. O., B. O. oraz A Spółka Akcyjna z siedzibą w C. (dalej: A S.A., Spółka) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. w kwocie [...] zł. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...], nr [...] określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od stycznia do grudnia 2013 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że spółka A S.A. prowadząca działalność gospodarczą, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej o numerach geodezyjnych działek [...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] m2, położonej w C. przy al. [...]. Przedmiotowa nieruchomość spełnia zatem przesłankę uznania jej za nieruchomość związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849, dalej: u.p.o.l.). Wątpliwości co do właściwej stawki rozwiewa ostatecznie wskazówka interpretacyjna zawarta w art. 6 ust. 11 u.p.o.l., odsyłającym do stosowania wobec osób fizycznych w takich przypadkach, zasad obowiązujących osoby prawne. A S.A. zadeklarowała do opodatkowania w podatku od nieruchomości grunt będący przedmiotem współwłasności Spółki i osób fizycznych - działki o następujących numerach geodezyjnych: [...],[...],[...], [...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] m2, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, działki te winny zostać opodatkowane przy zastosowaniu stawek właściwych jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą bez względu na sposób wykorzystywania ich przez innych współwłaścicieli. Ustalone w ten sposób zobowiązanie obciążać będzie solidarnie wszystkich współwłaścicieli tej nieruchomości. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strony między innymi wskazały, że wyżej wymienione działki są gruntami rolnymi i powinny być opodatkowane podatkiem rolnym. Ponadto strony zarzuciły naruszenie prawa procesowego tj.: 1. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego tj. zaniechaniu ustalenia faktycznego sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez współwłaścicieli, 2. art. 121 § 1O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. polegające na prowadzeniu postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych wskutek selektywnego gromadzenia materiału dowodowego i dokonaniu jego dowolnej oceny z pominięciem faktu, że strony zostały całkowicie pozbawione przez A S.A. uprawnień składających się na treść ich prawa własności, w tym pobierania pożytków z przedmiotowej nieruchomości, Ponadto odwołujący zarzucili naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj: art. 6 ust. 11 w zw. z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że strony, które wbrew swej woli nie mogą wykonywać żadnych praw właścicielskich w stosunku do rzeczy tj. uprawnień do korzystania, rozporządzenia i pobierania pożytków, zobowiązane są do zapłaty podatku od nieruchomości na takich samych zasadach i w takiej samej wysokości jak współwłaściciel prowadzący na niej zarobkową działalność gospodarczą. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że z akt sprawy wynika, że zgodnie z aktem notarialnym z dnia 27 lutego 2012 r. Rep. A nr [...] A S.A. nabył od K. G. i G. G. udział wynoszący [...] we współwłasności nieruchomości składającej się z niezabudowanych działek o numerach geodezyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] m2. Tak więc A S.A. oraz podatnicy stali się współwłaścicielami nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w C. przy al. [...], składającej się z następujących działek zawartych w akcie notarialnym o numerach geodezyjnych: 1. nr [...] ([...] m2) przy al. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów Bz- tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, 2. nr [...] ([...] m2) przy al. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów Bz- tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, 3. nr [...] ([...] m2) przy al. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów Bz- tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, 4. nr [...] ([...] m2) za al. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów Bz- tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, 5. nr [...] ([...] m2) przy al. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów Bz- tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, 6. nr [...] ([...] m2) przy al. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów Bz- tereny rekreacyjno – wypoczynkowe. Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Jeżeli strony kwestionują zawarte tam dane, to muszą najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia oznaczają grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. SKO stwierdziło zatem, że zgodnie z tym przepisem wskazane w nim przedmioty opodatkowania (z wyjątkami nie mającymi znaczenia w sprawie), niezależnie od sposobu wykorzystania, jeżeli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą traktowane muszą być jako związane z działalnością gospodarczą tego podmiotu lub przedsiębiorcy. Zasada ta ulega wyłączeniu w stosunku do przedmiotu opodatkowania, który - choć znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy - nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. A zatem z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., iż znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy. Kolegium wskazało, że każdy ze współwłaścicieli posiada określony udział w przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Na podstawie art. 6 ust. 11 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Wynika z tego jednoznacznie, że osoba fizyczna będąca współwłaścicielem nieruchomości wraz z prowadzącą działalność gospodarczą osobą prawną, obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości według stawek, obowiązujących dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustosunkowując się do zarzutów podatników Kolegium stwierdziło, że nie znalazło podstaw prawnych do uznania, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył wskazane przez podatników przepisy prawa procesowego i przepisy prawa materialnego. Skargi na decyzję Kolegium zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez: G. K. oraz R. S., A. O., B. O. i K. G.. Skarżący G. K. w swojej skardze nie sformułował zarzutów dotyczących Ordynacji podatkowej ani administracyjnego prawa materialnego. Jego skarga aczkolwiek obszerna (19 stron) w głównej mierze koncentruje się na czynach zabronionych wskazanych w kodeksie karnym oraz w ustawie o IPN. Skarżący wniósł o zmianę wysokości należnego podatku i wydanie orzeczenia nakazującego ustalić należny podatek od gruntów rolnych. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący G. K. w uzasadnieniu skargi domagał się ustalenia, że do przedmiotowych gruntów powinna mieć zastosowanie ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, a nie ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto skarżący twierdził, że wskazane grunty powinny w księgach wieczystych być oznaczone jako rolne, a nie rekreacyjno – wypoczynkowe. Skarżący kwestionuje zatem zapisy w ewidencji gruntów jak i w księgach wieczystych. Ponadto skarżący w swoich kolejnych pismach procesowych podtrzymał oraz uzupełniał swoje stanowisko w sprawie przedstawiając wykreślone granice prawa oraz zakwestionował wysokość zastosowanej przez Gminę C. stawki podatku w kwocie 0,88 zł od 1 m2powierzchni podczas, gdy maksymalna stawka podatku określona w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a wynosi 0,62 zł od 1 m2. Natomiast w skardze złożonej przez: R. S., A. O., B. O. i K. G. skarżący zarzucili: 1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 122O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez brak zebrania przez organ podatkowy całości materiału dowodowego w sprawie skutkiem czego był brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez brak zebrania przez organ podatkowy całości materiału dowodowego i brak ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie nieruchomości objęte decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego nie mogą być wykorzystane ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, 3. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych i brak uwzględnienia w sprawie okoliczności faktycznych w postaci braku wpływu skarżących na działanie A S.A., jak również faktu, iż w poprzednich latach zobowiązania podatkowe skarżących z tytułu podatku od nieruchomości objętych zaskarżonym orzeczeniem były umarzane. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu podatkowego I instancji oraz zasądzenie od organu administracji na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wydając zaskarżoną decyzję SKO nie podjęło wszelkich niezbędnych kroków w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, poprzez zgromadzenie całości niezbędnego materiału dowodowego. W szczególności organy podatkowe nie ustaliły, czy względy techniczne pozwalają na wykorzystanie nieruchomości, objętych decyzją Prezydenta Miasta C., do prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność ta zdaniem skarżących ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nieruchomości, które nie nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie mogą stanowić przedmiotu opodatkowania. Ponadto skarżący podnieśli, że postępowanie podatkowe nie było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, gdyż organy podatkowe w całości zignorowały okoliczność, iż skarżący nie mają żadnego wpływu na działania A S.A., w tym na podejmowane przez ten podmiot decyzje w przedmiocie prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji skarżący skutkiem działania organów podatkowych ponoszą finansową odpowiedzialność za decyzje podmiotu trzeciego, na które nie mają wpływu. Co więcej, skarżący nie uzyskują żadnych pożytków z tytułu prowadzonej przez A S.A. działalności gospodarczej, co dodatkowo czyni niezasadnym dokonanie wyliczenia skarżącym podatku od nieruchomości według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów SKO wskazało, że A S.A. składając deklarację wykazał, że wszystkie działki będące współwłasnością jego i skarżących są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie wykazała, iż jakakolwiek z działek będących we współwłasności ze względów technicznych nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. W takim przypadku brak było podstaw do prowadzenia w tym zakresie dodatkowego postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżący i pozostali uczestnicy postępowania, w tym A S.A., są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej o numerach geodezyjnych działek: [...],[...],[...],[...],[...],[...] o łącznej powierzchni [...] m2, położonej w C. przy al. [...]. Przedmiotem sporu jest natomiast zastosowana wysokość stawki podatku od nieruchomości. Skarżący nie zgadzają się w tym względzie z organami podatkowymi. Skarżący G. K. podnosi, że nieruchomość powinna być opodatkowana podatkiem rolnym. Natomiast skarżący: R. S., A. O., B. O. i K. G. podkreślają, że w wyniku decyzji organów podatkowych ponoszą odpowiedzialność finansową za decyzje podmiotu, na który nie mają żadnego wpływu i nie pobierają żadnych pożytków z prowadzonej przez A S.A. działalności gospodarczej. Na wstępie rozważań należy wskazać, że organy podatkowe zasadnie wymierzyły podatek od nieruchomości w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie było bowiem jakichkolwiek podstaw, aby w tym względzie miała zastosowanie ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 z późn. zm., dalej: u.p.r.). Zgodnie z art. 1u.p.r.opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W rozpoznawanej sprawie grunty zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako Bz – rekreacyjno – wypoczynkowe. Skarżący G. K. kwestionuje także treść zapisów w ewidencji gruntów, które jego zdaniem zostały wprowadzone do ewidencji z naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że organ podatkowy dokonując wymiaru podatku obowiązany jest opierać się przede wszystkim na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520). Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2241/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Warszawie z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 642/14, WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 49/14, WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju działań nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3227/12, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1018/14, WSA w Gliwicach: z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1152/13, z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1127/13,WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 411/11 ). Przechodząc do dalszych rozważań zakres podmiotowy podatku od nieruchomości określony jest w art. 3 u.p.o.l. Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Tak więc mając na względzie treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt, budynek i budowla jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żaden z wyjątków określonych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Podkreślenia wymaga fakt, że w rozpoznawanej sprawie nieruchomość stanowi współwłasność, co powoduje, że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. (art. 3 ust. 4 u.p.o.l). Dla zastosowanej stawki podatkowej nie ma więc znaczenia okoliczność, iż tylko jeden ze współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania prowadzi działalność gospodarczą na tej nieruchomości. Nieruchomość pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy i jako taka jest związana z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 6 ust. 11 jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne. Zatem osoba fizyczna będąca współwłaścicielem nieruchomości wraz z prowadzącą działalność gospodarczą osobą prawną, obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości według podwyższonych stawek, obowiązujących dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 501/12). O zastosowaniu konkretnej stawki podatkowej decydują względy przedmiotowe (charakter przedmiotu opodatkowania), a nie względy podmiotowe. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego G. K. (chociaż skarżący nie zawarł tego zarzutu w skardze, ale w piśmie procesowym i podnosił tę okoliczność na rozprawie), że organ podatkowy I instancji zastosował wyższą stawkę podatkową niż wynikająca z u.p.o.l. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 5. ust. 1 pkt 1lit. a rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, Przepis ten chociaż określa wysokość stawek maksymalnych, to nie zawiera aktualnych maksymalnych stawek rocznych przedmiotowego podatku. W tym zakresie stawki te są corocznie aktualizowane przez stosowne obwieszczenie Ministra Finansów w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych, które publikowane są w Monitorze Polskim. I tak w roku 2013 zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. (M.P. z 2012 r. poz. 587) maksymalna stawka podatku dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków wynosiła 0,88 zł od 1 m2 powierzchni. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały stawkę podatkową, zgodnie z powołanym wyżej przepisem u.p.o.l. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miasta C. z dnia 27 września 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta C. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2012 r., poz. 4225). Reasumując o wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, nie zaś właściwości podmiotowe podatników, a zobowiązanie podatkowe obarcza solidarnie wszystkich współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania. Solidarny charakter tego zobowiązania wyklucza możliwość rozdzielenia go na poszczególnych podatników, z zastosowaniem zróżnicowanych, z uwagi na właściwości podmiotowe poszczególnych podatników, stawek opodatkowania. Obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na opodatkowanie części nieruchomości, stanowiącej współwłasność, stosownie do udziałów w tej nieruchomości lub zgodnie z faktycznym jej wykorzystywaniem przez poszczególnych współwłaścicieli. Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. Wbrew twierdzeniom skarżących organy podatkowe zgromadziły całość materiału dowodowego i dokonały dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zgodnie z art.122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej. Realizacji tej zasady służy między innymi art. 187 § 1 O.p. nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przepis art. 187 O.p. stanowi zatem konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p., poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. Skarżący upatrują naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez brak ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie nieruchomości objęte decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego nie mogą być wykorzystane ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. Niemniej w świetle art. 187 § 1 O.p., nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do podatkowoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., I FSK 256/07, Prz. Pod. 2008, nr 5, s. 47). Skoro zatem A S.A. składając deklarację wykazał, że wszystkie działki będące współwłasnością jego i skarżących są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej i Spółka nie powoływała się, że jakakolwiek z działek będących we współwłasności ze względów technicznych nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej to organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia w tym zakresie dodatkowego postępowania podatkowego. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 187 O.p. Skarżący formułując ten zarzut wskazywali na brak uwzględnienia w sprawie okoliczności faktycznych w postaci braku wpływu skarżących na działanie A S.A., jak również faktu, iż w poprzednich latach zobowiązania podatkowe skarżących z tytułu podatku od nieruchomości objętych zaskarżonym orzeczeniem były umarzane. Niemniej brak wpływu na działania współwłaściciela, brak możliwości pobierania pożytków na co wskazywali skarżący w uzasadnieniu skargi nie są to okoliczności, które miałyby znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości. Prawo własności korzysta z ochrony prawnej i wszelkie spory dotyczące tego prawa należą do kognicji sądów powszechnych a nie sądu administracyjnego. Natomiast kwestia ewentualnego umarzania zobowiązań podatkowych w latach poprzednich nie ma żadnego znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2013. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na koniec odnosząc się do wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania A S.A. o zwrot kosztów postępowania Sąd wyjaśnia, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do ich zasądzenia.