II OSK 2974/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. K. F. "K." w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2118/14 w sprawie ze skargi T. K. K. F. "K." w P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2012 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 2118/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. "K" w P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2012r. znak ..., w którym organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2012r., znak: ... nakładające na T. "K." karę w wysokości 125 000,00 zł z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania basenu portowego położonego na terenie Stanicy Żeglarskiej T. "K." w P. k/R. o powierzchni 13.300 m². Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym: Postanowieniem z dnia 19 lipca 2006r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2006r. organ nałożył na inwestora: T. "K". karę z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania basenu portowego. Oba postanowienia zostały uchylone wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 2017/06 ze względu na braki w materiale dowodowym. Sąd wskazał w nim, że brak jest ustaleń, na podstawie jakiej decyzji inwestor prowadził budowę przedmiotowego basenu portowego oraz czy decyzja ta nakładała na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wskazał też na rozbieżności pomiędzy organami w zakresie przystąpienia do użytkowania basenu, gdzie organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor przystąpił do użytkowania, pomimo sprzeciwu wniesionego w dniu 20 stycznia 2005r. przez WINB, natomiast organ pierwszej instancji podał, że inwestor przystąpił do użytkowania przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Nadto WSA wytknął brak w aktach sprawy decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego basenu portowego oraz brak sprzeciwu wniesionego przez WINB. Decyzją z dnia 23 stycznia 2009r., Nr ... W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej WINB, kończąc postępowanie naprawcze związane z istotnym odstąpieniem inwestora od projektu budowlanego, na podstawie art. 51 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany zamienny wybudowanego basenu portowego na terenie Stanicy Żeglarskiej "K." w P. R. nad jez. B. w P. k. R. – N. działki geod. nr ... i ... oraz jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W wyniku przeprowadzonej w dniu 16 czerwca 2009r. obowiązkowej kontroli przedmiotowej inwestycji, w związku z wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stwierdzono, że basen portowy na terenie Stanicy Żeglarskiej T. "K." jest użytkowany bez wymaganego prawem pozwolenia, a w przedmiotowym porcie zacumowanych było kilkadziesiąt jednostek jachtowych, co potwierdza wykonana przez pracowników organu wojewódzkiego dokumentacja fotograficzna. WINB postanowieniem z dnia 24 czerwca 2009r., znak: ... nałożył na inwestora: T. "K". karę z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania basenu portowego w wysokości 125 000,00 złotych. Wyżej wymienione rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zw. GINB) z dnia 13 sierpnia 2009r. znak: .... W wyniku skargi wniesionej przez T. "K"., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010r. (sygn. akt VII SA/Wa 1834/09) oddalił skargę. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2011r. (sygn. akt II OSK 836/10) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA wskazał w tym wyroku, że stwierdzenie Sądu, że obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie objęty został cały basen portowy nie zostało w jakikolwiek sposób uzasadnione w treści wyroku, a kwestia ta pozostaje sporna. Szczegółowe uzasadnienie przyjęcia takiego stanowiska przez Sąd I instancji jest tymczasem niezbędne, nie tylko z uwagi na postawienie takiego zarzutu w toku postępowania sądowoadministracyjnego ale również dlatego, że z decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego nie wynika w sposób jednoznaczny, jaki był zakres omawianego projektu budowlanego. Przedmiotowa przystań jachtowa istnieje natomiast od wielu lat co wymaga odniesienia się przez Sąd orzekający do odpowiednich przepisów Prawa budowlanego, pod rządami których inwestycja ta była realizowana, albowiem w wyniku obecnie prowadzonych prac przystań ta została jedynie rozbudowana. Konsekwencją tego wyroku było orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 5 października 2011r. (sygn. VII SA/Wa 1762/11) uchylające postanowienie GINB z dnia 13 sierpnia 2009r. oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z dnia 24 czerwca 2009r., z powtórzeniem zaleceń zawartych w powyższych wyrokach co do dalszego postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 2 lutego 2012r. na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane postanowieniem z dnia 2 lutego 2012r., znak: ..., ponownie nałożył na inwestora: T. "K". karę z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania basenu portowego w wysokości 125 000,00 złotych. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia 12 marca 2012r. utrzymał postanowienie organu I instancji, ww. rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego należało uznać za prawidłowe. Z przeprowadzonej w dniu 16 czerwca 2009r. kontroli wynika, że przedmiotowy obiekt był użytkowany, pomimo braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i organ wojewódzki prawidłowo wyliczył nałożoną na inwestora karę z tytułu nielegalnego użytkowania, zgodnie z zasadami określonymi w art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podał, że w związku ze zgłoszeniem sprzeciwu do zawiadomienia z dnia 4 stycznia 2005r. o zakończeniu budowy Stanicy Żeglarskiej, organ nadzoru - mając na względzie, że nie doszło z tego powodu do formalno-prawnego zakończenia robót budowlanych - wydał na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. Z porównania dostarczonego przez inwestora planu realizacyjnego Stanicy, zatwierdzonego przez Urząd Wojewódzki w S. decyzją z dnia 7 czerwca 1983r., znak: ..., oraz mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 określającej obrys portu na dzień 20 grudnia 2004r. wynika, że roboty budowlane przy budowie ww. Stanicy zostały przeprowadzone niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka – A. G. (protokół z dnia 11 marca 2005r.), który jednoznacznie stwierdził, że powierzchnia basenu została powiększona o ok. 4,5 tys. m², wraz ze zmianą kształtu linii brzegowej i lokalizacji pomostów. W toku prowadzonego postępowania w sprawie istotnych odstępstw zaistniałych w trakcie realizacji przedmiotowego basenu portowego, decyzją z dnia 23 stycznia 2009r., Nr ..., WINB zatwierdził projekt budowlany zamienny wybudowanego basenu jako całości i w tejże decyzji zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu, które niewątpliwie miało dotyczyć całego obiektu budowlanego, tj. basenu portowego zlokalizowanego na działkach ... i .... Zatem w ocenie organu odwoławczego brak takiego pozwolenia i jednoczesne stwierdzenie przez właściwy organ użytkowania całego obiektu obligowało ten organ do zastosowania procedury z art. 57 ust. 7 i 59f Prawa budowlanego. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że w aktach sprawy brak jest zawiadomień z 1984r. i 1985r. skierowanych do Wojewody S. o przystąpieniu do użytkowania budynków Stanicy Żeglarskiej wraz z ok. 8000 m² portu i nie mogły stanowić dowodu w sprawie. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że inwestor użytkował basen portowy w P. k. R.-N. bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie, którego konieczność uzyskania wynikała wprost z decyzji WINB o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego z dnia 23 stycznia 2009r., Nr .... Organ odwoławczy odpowiadając na zarzut, że organ nie wziął pod uwagę wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 2017/06 oraz wyroku Sądu z dnia 5 października 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1762/11 wyjaśnił, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do uwag zawartych ww. wyrokach. Wskazał, że organ wojewódzki w prowadzonym postępowaniu uznał, że nielegalnie użytkowany jest cały port jachtowy o powierzchni 13.300 m². W aktach sprawy nie ma bowiem żadnej dokumentacji świadczącej o tym, że część basenu portowego została skutecznie zgłoszona do użytkowania. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. inwestycji jako całości wynikał natomiast bezpośrednio z decyzji WINB z dnia 23 stycznia 2009r., Nr .... Zgromadzona podczas kontroli dokumentacja w postaci zdjęć, wyraźnie wskazywała na użytkowanie portu jachtowego. O prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej związanej z prowadzeniem Stanicy Żeglarskiej świadczyły wywieszone w gablocie cenniki pełnionych usług oraz cennik usług znajdujący się na wówczas aktualnej stronie internetowej: K..na-mazurach.pl. W porcie brak było również jakichkolwiek zabezpieczeń uniemożliwiających cumowanie jachtów. W takiej sytuacji nie można więc mówić o tym, że inwestor nie użytkował przedmiotowego obiektu a był on jedynie wykorzystywany przez osoby trzecie bez zgody właściciela. Nie ma zatem żadnych przesłanek, aby twierdzić, że część portu jachtowego była użytkowana legalnie. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że inwestor nie kwestionował zakresu obowiązku dotyczącego uzyskania pozwolenia na użytkowanie, co wynika m.in. z wniosku z dnia 22 lipca 2009r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie basenu portowego na terenie Stanicy Żeglarskiej "K.". Skargę na opisane wyżej postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła TKKF K. w P. wnosząc o jego uchylenie i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 59 g ust. 1 w zw. z art. 57 f ust. 6 i 7 Prawa budowlanego, art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r., art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 8 k.p.a., art. 10 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a oraz art. 68 § 1 i art. 70 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2012r. (sygn. akt VII SA/Wa 994/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2014r. (sygn. akt II OSK 411/13) uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 30 listopada 2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że wbrew poglądowi WSA, organy nadzoru wywiązały się z nałożonego obowiązku realizacji wytycznych zawartych w wyrokach NSA o sygn. II OSK 836/10 oraz WSA o sygn. VII SA/Wa 1762/11. NSA wskazał, że w postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2012r., ... o wymierzeniu kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego organ wskazał na decyzję z dnia 23 stycznia 2009r., Nr ... zatwierdzającą projekt budowlany zamienny basenu portowego, którą to decyzją nałożony został na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Następnie naprowadził, że w dniu 24 kwietnia 2009r. inwestor złożył wniosek, uzupełniony kolejnymi pismami z dnia 8 oraz 18 maja 2009r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie basenu portowego na terenie Stanicy Żeglarskiej "K." w P. k. R.-N. Przeprowadzona w dniu 16 czerwca 2009r. obowiązkowa kontrola wykazała użytkowanie przedmiotowego basenu. Na stronie 5 uzasadnienia, organ poddał szczegółowej analizie ostateczną decyzję z dnia 23 stycznia 2009r. zatwierdzającą projekt budowlany i nakładającą na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie dochodząc do wniosku, że decyzja ta nałożyła na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie na cały obiekt – basen portowy podzielony na trzy części pomostami cumowniczymi. Podkreślono, że w decyzji oraz projekcie brak jest podziału obiektu na "nową część" oraz "starą część". Dalsza lektura przedmiotowego postanowienia dostarcza dodatkowych argumentów za przyjęciem zajętego przez organ stanowiska, co świadczy o realizacji wytycznych zawartych w wyroku NSA o sygn. II OSK 836/10 oraz WSA o sygn. VII SA/Wa 1762/11. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, iż organ odwoławczy w dostateczny sposób uzasadnił swoje stanowisko w postanowieniu GINB z dnia 12 marca 2012r., ..., utrzymującym w mocy postanowienie wyżej opisane, przy czym brak powtórzenia szczegółowej argumentacji w zakresie przyjęcia stanowiska, że decyzja z dnia 23 stycznia 2009r., Nr ... WINB dotyczyła całego obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie co do całego obiektu, w żadnym wypadku nie świadczy o wadzie tego postanowienia. Postanowienie utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji ma bowiem ten walor, że co do zasady podziela argumentację przywołaną w zaskarżonym postanowieniu, a donosi się szczegółowo do zarzutów wniesionego środka zaskarżenia. Wszystko to prowadzi to do wniosku, że nie ma racji WSA w Warszawie o ile stwierdza, że organ nie wykonał wytycznych Sądu, którymi był związany. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wytyczne zawarte w pierwszym z orzeczeń z dnia 19 kwietnia 2007r. (sygn. VII SA/Wa 2017/06) też zostały zrealizowane, jednakże wobec zmienionych okoliczności faktycznych będących konsekwencją wydania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 23 stycznia 2009r. Nr ... zatwierdzającej projekt budowlany zamienny basenu portowego, w znacznej części straciły na znaczeniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenie przez organy, że obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wynikający z decyzji z dnia 23 stycznia 2009r., Nr ... dotyczył całego obiektu budowlanego, przy braku odniesienia się przez WSA do tej kluczowej dla sprawy kwestii oznacza, że przedwczesne są zastrzeżenia Sądu dotyczące braku wyjaśnienia i szczegółowego odniesienia się do zawiadomień o zakończeniu budowy części basenu portowego z dnia 11 listopada 1984r. i z dnia 12 maja 1985r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku podzielenia ustaleń organów nadzoru budowlanego co do zakresu pozwolenia "zamiennego", Nr ... i obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie całego obiektu, kwestia zawiadomień z 1984 oraz 1985 roku nie miałaby żadnego znaczenia dla zasadności nałożenia kary i jej wysokości. Nadmieniono także, że konsekwencją owego pozwolenia był wniosek inwestora złożony w dniu 24 kwietnia 2009r., uzupełniony kolejnymi pismami z dnia 8 oraz 18 maja 2009r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie basenu portowego, bez żadnych ograniczeń co do "nowej" części. Rozpoznając ponownie sprawę i wydając zaskarżony wyrok z dnia 29 stycznia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2012r., znak: ... obowiązany był uwzględnić ocenę prawną i wytyczne zawarte w wyroku NSA z dnia 6 sierpnia 2014r. , sygn. akt II OSK 411/13 na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd I instancji wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku w sposób jednoznaczny stwierdził, iż orzekające w sprawie organy zrealizowały wytyczne zawarte we wszystkich zapadłych do tej pory wyrokach, czym wypełniły dyspozycję art. 153 p.p.s.a., a w konsekwencji wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia tego przepisu Sąd uznał za chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł, że z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II OSK 411/13 wynika, iż kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia jest ocena decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr ... z dnia 23 stycznia 2009r. Powyższą decyzją kończącą postępowanie naprawcze, związane z istotnym odstąpieniem inwestora od projektu budowlanego, na podstawie art. 51 ust 4 Prawa budowlanego organ zatwierdził projekt budowlany zamienny i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Projekt budowlany zamienny basenu portowego Stanicy Żeglarskiej "K." na str. 8 zawiera wskazanie przedmiotu i celu inwestycji. Przedmiotem inwestycji jest "(...) budowa Stanicy Żeglarskiej w P. koło R. N. nad Jeziorem B. Podstawą wykonania inwestycji była decyzja o pozwoleniu na budowę Nr ... z dnia 7 czerwca 1983r. W odniesieniu do projektu z 1983r. w trakcie budowy zmieniono kształt, przebieg linii brzegowej i lokalizację pomostów basenu portowego". "Na działkach Nr ... i ... zaprojektowano i wykonano basen portowy. Basen portowy znajduje się w obrębie pierwotnie bagiennej depresji. W obecnym kształcie basen portowy stanowi prostokąt o wymiarach 78,0 m na 150,0 m z kolistym poszerzeniem o promieniu 36.0 m od strony północno-zachodniej. Od strony południowo-zachodniej znajduje się kanał wejściowy do portu o długości 30,0 m i szerokości 12,0 m. Głębokość portu wynosi 1,5 m. Basen podzielony jest na trzy części pomostami cumowniczymi w konstrukcji drewnianej o szerokości 2,0 m. Pomosty cumownicze w konstrukcji drewnianej o szerokości 2,0 m drewniane okalają również brzegi basenu. W części północnej portu w miejscu podniesienia terenu wykonano kolistą skarpę o nachyleniu 1 do 2 z ławkami odciążającymi szerokości 5,0 m u podstawy i ławkę pośrednią szerokości 3,0 m. Na brzegu w części wschodniej portu w sąsiedztwie budynków bosmanatu znajduje się stanowisko dźwigowe do wyciągania łodzi." Powierzchnia terenu objętego inwestycją wynosi 27 186,00 m2, natomiast powierzchnia basenów portowych 13 533,00 m2. W ocenie Sądu, analiza zatwierdzonego decyzją z dnia 23 stycznia 2009r. projektu zamiennego wskazuje, iż obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie objęty był cały obiekt, tj. basen portowy podzielony na trzy części pomostami cumowniczymi. Fakt, iż projekt budowlany zamienny obejmował cały basen portowy był logiczną konsekwencją zakresu odstępstw od pierwotnego projektu budowlanego dotyczących zmian w zakresie kształtu i wielkości basenu portowego, lokalizacji i konstrukcji pomostów oraz kształtu i zagospodarowania nabrzeża. Stąd decyzja zatwierdzająca projekt zamienny nie odnosiła się do robót budowlanych wykonanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 7 czerwca 1983r. Kwestia ta nie budziła także wątpliwości inwestora, który w dniu 24 kwietnia 2009r. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie basenu portowego na terenie Stanicy Żeglarskiej "K." w P. koło R.-N., uzupełniany pismami z dnia 8 i 18 maja 2009r. Zdaniem Sądu, decyzja z dnia 23 stycznia 2009r. zatwierdzająca projekt zamienny zastąpiła pierwotny projekt budowlany i zgodność z tym właśnie projektem winna być przedmiotem obowiązkowej kontroli związanej z postępowaniem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Zasadne jest zatem stanowisko, iż skoro decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego dotyczy całości inwestycji, to i obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie takiego zakresu dotyczy. W konsekwencji, determinuje to także treść samej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Okoliczność tę potwierdza fakt, iż WINB decyzją z dnia 24 sierpnia 2009r. udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie całego basenu portowego jachtowego Stanicy Żeglarskiej T. "K.", zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 października 2009r. utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 2 marca 2010r. w sprawie VII SA/Wa 2313/09 oddalając skargę na decyzje organu II Instancji przesądził, że prawidłowo organy przyjęły, iż pozwolenie na użytkowanie bezpośrednio związane z postępowaniem naprawczym oraz decyzją z dnia 23 stycznia 2009r. dotyczy całego obiektu, tj. basenu portowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 września 2011r. (sygn. akt II OSK 1327/10) oddalił skargę kasacyjną. Zdaniem Sądu, nie budzą także zastrzeżeń ustalenia faktyczne dokonane przez organ podczas kontroli w dniu 16 czerwca 2009r. przedmiotowej inwestycji, w związku z wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, stwierdzające, że basen portowy na terenie Stanicy Żeglarskiej T. "K." jest użytkowany bez wymaganego prawem pozwolenia, a w przedmiotowym porcie zacumowanych było kilkadziesiąt jednostek jachtowych. Powyższe okoliczności potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja fotograficzna. W ocenie Sądu stanowisko organów nadzoru budowlanego co do zakresu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny zasługiwało na aprobatę. W związku z tym kwestia zawiadomień o zakończeniu budowy części basenu portowego z dnia 11 listopada 1984r. i z dnia 12 maja 1985r. pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia, zgodnie z wiążącą oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 sierpnia 2014r. w sprawie II OSK 411/13 (str. 9 uzasadnienia). Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z naruszeniem przepisów tej ustawy, tj. bez zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy - art. 54 Prawa budowlanego lub bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, właściwy organ wymierza karę pieniężną z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. W zdaniu drugim powołanego przepisu ustawodawca określił zasady obliczania tej kary wskazując, że należy odpowiednio stosować przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, w tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Tak więc, w każdym przypadku stwierdzenia, że przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 bądź art. 55 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany nałożyć na użytkownika karę, w wysokości dziesięciokrotnej stawki opłaty, o której mowa w art. 59f Prawa budowlanego. Przewidziana w powołanym przepisie sankcja w postaci kary pieniężnej, jest sposobem represjonowania na drodze administracyjnej niepożądanych zachowań tych inwestorów, którzy z pominięciem przepisów ustawy - Prawo budowlane przystępują do użytkowania obiektów budowlanych. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie nałożono na mocy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane karę w wysokości określonej w art. 59 f ustawy Prawo budowlane, bowiem dla powstania obowiązku wynikającego z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, wystarczy sam fakt stwierdzenia nielegalnego użytkowania obiektu z naruszeniem art. 54 i 55 Prawa budowlanego. Organy prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowy port jachtowy do kategorii XXI opisanej w załączniku do ustawy Prawo budowlane tj. jako obiekt związany z transportem wodnym. Taka kwalifikacja wynika wprost z tabeli stanowiącej ww. załącznik. Obiekty związane z transportem wodnym, to m.in. porty, przystanie, baseny, doki, nabrzeża, mola, pirsy, pomosty. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał, iż są one bezzasadne. W ocenie Sądu, postanowienie organu odwoławczego zostało rzetelnie uzasadnione, nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bowiem strona skarżąca skorzystała w możliwości wniesienia zażalenia w którym mogła ponieść wszelkie okoliczności i wskazać na wszelkie dowody istotne jej zdaniem dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem nawet w skardze nie wykazano wpływu naruszenia przywołanego przepisu na wynik sprawy. Sąd rozważając najdalej idący zarzut przedawnienia należności z tytułu kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego wskazał, że do kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust. 1, przysługują wojewodzie. Sąd argumentował, że przepisy ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia mają odpowiednie zastosowanie do kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego na mocy art. 59g ust. 5 prawa budowlanego. Rozróżnienie trzyletniego i pięcioletniego okresu przedawnienia, wskazanych w § 1 i § 2 art. 68 ordynacji podatkowej należy odpowiednio stosować do omawianych kar w ten sposób, że okres trzyletni odnosi się do sytuacji, w której inwestor złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie (bądź zawiadomienie o zakończeniu budowy, jeśli pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane), natomiast okres pięcioletni - gdy przystąpił do użytkowania obiektu w żaden sposób nie informując organu nadzoru budowlanego o zakończeniu robót budowlanych (np. wyroki NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. II OSK 1110/09, LEX nr 580892 i sygn. II OSK 1023/09 LEX nr 898197). Sąd rozważał również od jakiego momentu zaczynają biec wymienione powyżej okresy przedawnienia. W powołanych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w obu przypadkach kluczową datą jest przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego. Jednakże w wyroku z dnia 8 grudnia 2010r., sygn. II OSK 1853/09 (LEX nr 746829) Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadził szczegółową analizę tego zagadnienia i w uzasadnieniu wskazał, że: "Złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy (art. 54) lub wniosku o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55) informuje organ o zakończeniu budowy i daje mu możliwość ustalenia, czy nie doszło do naruszenia zakazu wcześniejszego użytkowania obiektu. Daty dokonania takich czynności należy też uznać za decydujące do ustalenia początku biegu trzyletniego terminu przedawnienia do wymierzenia kary za rozpoczęcie użytkowania obiektu z naruszeniem art. 54 lub 55 prawa budowlanego, chyba że organ już wcześniej stwierdził fakt rozpoczęcia użytkowania obiektu niezgodnie z prawem. W tej ostatniej sytuacji termin do wymierzenia kary będzie bowiem biegł od rzeczywistego stwierdzenia naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennej wykładni omawianych przepisów prowadziłoby niejednokrotnie do iluzoryczności przepisów o karach z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, gdyż organ dowiadywałby się o rozpoczęciu użytkowania obiektu już po upływie terminu, w którym mógł wymierzyć karę. Powiązanie początku biegu terminu przedawnienia ze zgłoszeniem lub wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie (art. 54 i 55 prawa budowlanego) albo wcześniejszym uzyskaniem informacji o nielegalnym rozpoczęciu użytkowania powoduje, że termin przedawnienia do wymierzenia kary biegnie od daty, gdy organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał rzeczywisty trzyletni termin do wymiaru kary". Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sytuacji, gdy inwestor miał obowiązek złożyć wniosek o pozwolenie na użytkowanie trzyletni termin przedawnienia wymierzenia kary, o której mowa, rozpoczyna bieg od daty złożenia takiego wniosku. Obowiązek złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie wynikał z decyzji z dnia 23 stycznia 2009r., zaś inwestor wniosek o udzielenie takiego pozwolenia złożył w dniu 24 kwietnia 2009r. i od tej daty należy liczyć bieg przedawnienia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu 12 marca 2012r. zaś postanowienie je poprzedzające w dniu 2 lutego 2012r., co zdaniem Sądu, czyniło bezzasadnym zgłoszony w skardze zarzut przedawnienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270.) oddalił skargę. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. "K". zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono: 1) naruszenie przepisu art. 59f ust. 6 w zw. z art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane wyrażające się w tym, że organy administracji wymierzył skarżącemu karę pieniężną z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania basenu portowego, nie uwzględniając jednocześnie faktu, że decyzja zezwalająca na użytkowanie basenu portowego wskazana w przepisie art. 59f ust 6 Prawa budowlanego została wydana i jest prawomocna a zatem organy administracyjne nie były uprawnione do wymierzenia kary inwestorowi; prawidłowa wykładnia art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego winna zmierzać do tego, że organ nadzoru budowlanego uprawniony jest do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu dopiero wówczas, gdy postanowienie o wymierzeniu kary będzie ostateczne - w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja zgoła odmienna, 2) naruszenie art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego z 24 października 1974 roku w zw. z art. 55 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994 roku wyrażającym się w nie zastosowaniu art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego, pomimo tego, że pierwsza budowa i rozbudowa stanicy żeglarskiej była dokonana przed 1 stycznia 1995 roku, tj. przed wejściem w życie nowego, obecnie obowiązującego Prawa budowlanego; wizja obiektu budowlanego z dnia 16 czerwca 2003 roku wykazała, że nielegalnie rozbudowano jedynie ok. 4,500 mkw obiektu a nie 13.300 mkw, 3) naruszenie art. 141 ust. 1 p.p.s.a. wyrażającym się w tym, że: a) Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi tj. zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 59f ust. 6 w zw. z art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlanego, b) Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił na podstawie jakich okoliczności i dokumentów z akt sprawy, przyjął, że projekt budowlany zamienny obejmował cały basen portowy oraz, że decyzja z dnia 23 stycznia 2009 roku zatwierdzająca projekt zamienny zastąpiła w całości pierwotny projekt budowlany; Sąd nie odniósł się szczegółowo do wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy a związanych bezpośrednio z przedmiotem rozpoznania skargi, 4) naruszenie art. 152 p.p.s.a. wyrażającym się w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżony wyrok pominął całkowicie ocenę prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażoną w wyrokach z dnia 5 października 2011 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1762/11 i z dnia 19 kwietnia 2007 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2017/06, co do konieczności zastosowania do starej części portu wybudowanej pod rządami poprzednio obowiązującego Prawa budowlanego jego przepisów, jak również co do oczywistości faktu wybudowania części portu przed 1 stycznia 1995 roku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie zatem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami skargi. Odnosząc się do podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 59f ust. 6 w zw. z art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wyrażającego się w tym, że organ administracji wymierzył skarżącemu karę pieniężną z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania basenu portowego, nie uwzględniając jednocześnie faktu, że decyzja zezwalająca na użytkowanie basenu portowego, wskazana w przepisie art. 59f ust 6 Prawa budowlanego została wydana i jest prawomocna, a organy administracji nie były uprawnione do wymierzenia kary inwestorowi wskazać należy, że w niniejszej sprawie inwestor przystąpił do użytkowania basenu portowego przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie. Postępowanie w przedmiocie nałożenia kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania zostało wszczęte przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny i nakazująca uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie została wydana 23 stycznia 2009r., a podczas kontroli obowiązkowej przeprowadzonej na podstawie art. 59a Prawa budowlanego w dniu 16 czerwca 2009r. stwierdzono przystąpienie do użytkowania z naruszeniem art. 55 Prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie basenu portowego wydana była dopiero 24 sierpnia 2009r., utrzymana w mocy przez organ odwoławczy 14 października 2009r.; WSA wyrokiem z dnia 2 marca 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 2313/09 oddalił skargę inwestora, zaś NSA oddalił jego skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 13 września 2011r. sygn. akt II OSK 1327/10. Podkreślenia wymaga, że przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego można tylko raz, nie jest to czynność, która może powtarzać się wielokrotnie i być wielokrotnie odmiennie oceniana. Przez przystąpienie do użytkowania w myśl art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego należy rozumieć wystąpienie określonego stanu faktycznego, polegającego na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części. Późniejszy stan faktyczny w zakresie użytkowania należy ocenić jako trwające użytkowanie. Ustawodawca nie przewidział kary pieniężnej za użytkowanie mające miejsce już po przystąpieniu do użytkowania, a jedynie za samo przystąpienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2088/10 - LEX nr 1138065). Kara za nielegalne przystąpienie do użytkowanie nie jest uzależniona od okresu nielegalnego użytkowania, a od samego faktu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu (przystąpienia do użytkowania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie). Jest to więc konsekwencja samego faktu naruszenia prawa. Nałożenie kary jest obligatoryjne, brak jest w tym zakresie jakiegokolwiek uznania administracyjnego. Skoro zatem skarżący kasacyjnie przystąpił do użytkowania obiektu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to uznać należy, że argumentacja zawarta w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej nie mogła odnieść zamierzonego skutku, a zarzut naruszenia art. 59f ust. 6 w zw. z art. 59g ust. 1 jest nieusprawiedliwiony. Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane w zw. z art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, wyrażającego się w niezastosowaniu art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego, pomimo tego, że pierwsza budowa i rozbudowa stanicy żeglarskiej była dokonana przed 1 stycznia 1995r., tj. przed wejściem w życie obecnie obowiązującego Prawa budowlanego wskazać należy, że inwestor realizował budowę basenu portowego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 7 czerwca 1983r., w odniesieniu do którego zmieniono kształt, przebieg linii brzegowej i lokalizację pomostów basenu portowego. W tej sytuacji organ zastosował tryb naprawczy, tj. legalizacji robót wykonanych z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2009r., Nr ..., którą organ zatwierdził projekt budowlany zamienny wybudowanego basenu portowego oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Podkreślić należy, że postępowanie naprawcze zmierza do przywrócenia stanu zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, a nie do zgodności z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi w dacie dopuszczenia się przez inwestora odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Orzecznictwo potwierdza, że tryb naprawczy (art. 50-51) uregulowany w Prawie budowlanym z 1994r. ma również zastosowanie do inwestycji wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974r. (lub wcześniejszych), jeśli od warunków tego pozwolenia odstąpiono (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 kwietnia 2017r., sygn. akt II SA/Bk 140/17, LEX nr 2280830, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2017r., sygn. akt II SA/Gd 147/17). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji uznał, i stanowisko swoje dokładnie uzasadnił, że projekt budowlany zamienny obejmował cały basen portowy, jak również, że obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie objęty był cały obiekt. Słusznie także wskazał, że decyzja z dnia 23 stycznia 2009r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny zastąpiła pierwotny projekt budowlany i zgodność z tym właśnie projektem winna być przedmiotem obowiązkowej kontroli związanej z postępowaniem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Tym samym, skoro w niniejszej sprawie nie było podstaw do stosowania przepisów Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974r. i projekt zamienny obejmował całość inwestycji, to zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane w zw. z art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uznać należało za nieusprawiedliwiony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 ust. 1 p.p.s.a. Naruszenie tego przepisu, w ocenie skarżącego, wyrażało się w tym, że: (1) WSA w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, tj. zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 59f ust. 6 w zw. z art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlanego, (2) WSA nie wyjaśnił na podstawie jakich okoliczności i dokumentów z akt sprawy przyjął, że projekt budowlany zamienny obejmował cały basen portowy oraz, że decyzja z dnia 23 stycznia 2009r. zatwierdzająca projekt zamienny zastąpiła w całości pierwotny projekt budowlany. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd nie odniósł się szczegółowo do wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, związanych bezpośrednio z przedmiotem rozpoznania skargi. Mając na uwadze treść wyżej wskazanego zarzutu przytoczyć należy jego treść: art. 141 § 1 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten nie może zostać naruszony poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, czy niewyjaśnienie okoliczności sprawy. Należy podkreślić, że precyzja i jasność zarzutów jest rzeczą kluczową przy formułowaniu skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji, a ponadto wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. również wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013r., sygn. akt I OSK 746/12 oraz wyrok NSA z dnia 8 maja 2014r., sygn. akt I GSK 1005/12). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. Tożsamą argumentację należy odnieść w stosunku do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 152 p.p.s.a., który w dacie orzekania przez Sąd I instancji stanowił, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Uznać należy, że przepisu tego nie można naruszyć poprzez wskazane w zarzucie pominięcie oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonej w wyrokach z dnia 5 października 2011 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1762/11 i z dnia 19 kwietnia 2007 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2017/06. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. ----------------------- 1