I SA/Sz 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...]postanowieniem z dnia z dnia 28 listopada 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...]utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 sierpnia 2014 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez zobowiązaną [...] w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Prezydent Miasta [...] występując w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego, po uprzednim doręczeniu upomnienia z dnia 22 listopada 2013 r., wystawił wobec zobowiązanej [...] (dalej zwanej także "Zobowiązaną" lub "Stroną") tytuł wykonawczy z dnia 9 maja 2014 r. obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu w dniach: 9 stycznia 2012 r., 7 września 2012 r., 2 listopada 2012 r. oraz 22 listopada 2012 r. w łącznej kwocie [...] zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwały Rady Miasta [...] Nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r., Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r. oraz Nr XX/564/12 z dnia 25 czerwca 2012 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Zobowiązanej w dniu 22 lipca 2014 r. Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. Zobowiązana zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnosząc zarzuty: nieistnienia obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz wniosła o uchylenie wykonalności tytułu wykonawczego lub umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2, 3 i 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r poz. 267, z 2014 r poz. 183) - dalej zwanej "K.p.a.". W piśmie tym, Strona zwracając uwagę na sposób oznakowania stosowany w Strefie Płatnego Parkowania (SPP), na drogach publicznych m. [...], podniosła, że organ wezwany do wykazania istnienia obowiązku objętego przedmiotowym upomnieniem wraz z przedstawieniem dowodów, że we wskazanych w upomnieniu miejscach, datach i godzinach samochód parkował w Strefie Płatnego Parkowania w wyznaczonym miejscu do parkowania, nie przedłożył żadnego dowodu na tę okoliczność, wskazując w pismach, iż dokumentację w sprawie stanowią kopie zawiadomień o niepłaconych postojach, które mogą być udostępnione do wglądu w siedzibie Biura SPP, po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu. Zobowiązana stwierdziła, że istotnym dowodem na tę okoliczność byłaby dokumentacja fotograficzna, a której organ nic udostępnił, gdyż powszechnie znany jest fakt, iż pracownicy SPP nie tylko wystawiają "zawiadomienia" o nieopłaconym postoju dla pojazdów samochodowych parkujących w wyznaczonym miejscu do parkowania w strefie, ale również dla parkujących w innych miejscach niż "wyznaczone miejsce" w strefie do parkowania, co stanowi naruszenie art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zobowiązana wniosła o przedstawienie dokumentacji fotograficznej, która potwierdzi bezzasadność dochodzenia uiszczenia opłaty dodatkowej w łącznej kwocie [...] zł. W ocenie Zobowiązanej nie można uznać za istotny dowód w sprawie w postaci "zawiadomień" pracowników Strefy Płatnego Parkowania. Nadto, niedopuszczalnym jest wystawienie tytułu wykonawczego i wszczęcie na jego podstawie egzekucji, bowiem polega ono na "domniemaniu", że Zobowiązana korzystała z wyznaczonego miejsca do parkowania pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczenia opłaty. Zdaniem Zobowiązanej, za przedwczesne uznać należy wystawienie tytułu wykonawczego z uwagi na fakt, iż do dnia wniesienia zarzutów nie został rozpatrzony wniosek Zobowiązanej o umorzenie dochodzonej tym tytułem wykonawczym należności, pomimo, że upłynął również termin do jego rozpatrzenia wyznaczony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...]postanowieniem z dnia 3.06.2014 r., co stanowi rażące naruszenie art. 6 i 7 K.p.a. Do pisma Zobowiązana załączyła wspomniane postanowienie Kolegium. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wskazał w uzasadnieniu, powołując się na art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r poz. 1015,ze zm.) - dalej zwanej "u.p.e.a.", że Zobowiązana nie przedstawiła okoliczności mających miejsce po wydaniu tytułu wykonawczego, świadczących o nieistnieniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym, powołując się jedynie na niezasadność wystawienia tytułu wykonawczego i brak podstaw do jego wystawienia i kwestionując postanowienia uchwał Rady Miasta [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania i opłat za parkowanie. W tym zakresie, organ egzekucyjny wskazał na zgodność z prawem wskazanych uchwał, powstanie obowiązku wniesienia dodatkowej opłaty z mocy samego prawa, a także na stanowisko wierzyciela, z którego wynikało, że wkładane za wycieraczkę pojazdu zawiadomienia o nieopłaconym postoju są wystarczającym dowodem zarejestrowania nieopłaconego postoju i potwierdzają obecność pojazdu w strefie płatnego parkowania, ustaloną przez inspektorów wykonujących swe obowiązki, jak też, że obowiązek wnoszenia opłat za postój dotyczy całego obszaru strefy wyznaczonej znakami D-44 i D-45 oraz, że powoływane przez Zobowiązaną rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, nie wyklucza możliwości poboru opłaty poza miejscami wyznaczonymi znakami D-18. Organ egzekucyjny wskazał, że zdaniem wierzyciela, zapis § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, wskazuje cały obszar pasa drogowego, jako miejsce, w którym kierowcy są obowiązani do wnoszenia opłat pomiędzy znakami D-44 i D-45. W ocenie wierzyciela obowiązek wnoszenia opłat za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania rozciąga się na drogi publiczne, nie wyłączając ich części nieoznakowanych znakami pionowymi i poziomymi. Wobec tego, organ egzekucyjny podniósł, że zobowiązana nie udowodniła nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowym tytułem. Fakt obecności pojazdu został odnotowany w strefie płatnego parkowania bez wniesionej prawidłowo opłaty przez wykonujących swe obowiązki inspektorów, dlatego Zobowiązana, jako właściciel pojazdu, jest więc zobowiązana do zapłaty zaległości objętej ww. tytułem wykonawczym. W oparciu o powyższe organ egzekucyjny uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Organ egzekucyjny uznał także, że w sprawie nie zachodziły przesłanki niedopuszczalności egzekucji. Wskazano także na fakt prowadzenia odrębnego postępowania w sprawie umorzenia zobowiązania z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacone postoje na drodze publicznej, wynikające z upomnienia z dnia 22.11.2013 r. W zażaleniu na ww. postanowienie Prezydent Miasta [...] z dnia 29 sierpnia 2014 r. Strona wniosła o jego uchylenie w całości, pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie prowadzenia egzekucji do czasu zakończenia postępowania odwoławczego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu powyższego zażalenia, stwierdziło brak podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium jako organ odwoławczy powołało się na brak uprawnienia organu egzekucyjnego do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, a także wskazało, że Zobowiązana mylnie pojmuje istotę zarzutu nieistnienia obowiązku, utożsamiając go z sytuacją, w której wierzyciel nie dysponuje dowodami, iż pojazd należący do zobowiązanej był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w miejscach, datach i godzinach wskazanych w upomnieniu. Organ odwoławczy podniósł, że wymóg sporządzania dokumentacji fotograficznej sporządzanej przez inspektorów, do której wglądu domaga się zobowiązana, nie wynika z przepisów prawa. Kolegium za zasadne uznało stanowisko organu egzekucyjnego, że dla wykazania powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, który powstaje z mocy prawa, wystarczającym dowodem były cztery zawiadomienia o nieopłacanym postoju w strefie płatnego parkowania pojazdu w dniach 09.01.2012 r., 07.09.2012 r., 2.11.2012 r. oraz 22.11.2012 r. przy różnych ulicach w centrum [...]a, wystawione przez różnych inspektorów. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu egzekucyjnego co do niewłaściwego zgłoszenia zarzutu niedopuszczalności egzekucji, którego zasadność Zobowiązana oparła na tym, że do dnia zgłoszenia zarzutów, wierzyciel nie rozpatrzył wniosku Zobowiązanej o umorzenie egzekwowanych należności, co według Zobowiązanej oznaczało przedwczesność wystawienia tytułu wykonawczego. Wskazał, że niedopuszczalność egzekucji w rozumieniu art. 33 pkt 6 u.p.e.a. musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji obowiązku w drodze egzekucji bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (np. immunitet). Końcowo Kolegium wskazało na okoliczność wydania decyzji w sprawie odmowy umorzenia Zobowiązanej należności z tytułu nieopłaconej opłaty dodatkowej, a także zauważyło, że wystąpienie równolegle przez Zobowiązaną z wnioskiem o umorzenie należności, nie powoduje, że wierzyciel nie może wystąpić o wszczęcie postępowania egzekucyjnego (w szczególności np. gdy egzekwowany obowiązek zagrożony jest przedawnieniem), nie ma również wpływu na prowadzone postępowanie w tym znaczeniu, że nie powoduje z mocy prawa jego zawieszenia. Strona pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. złożyła skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzuciła mu rażące naruszenie przepisów: 1. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. oraz art. 2, art.7 i art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania, nie podjęcia czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art.1 i art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez błędne przyjęcie, że opłata, o której mowa w art. 13b ust.1 ustawy obowiązuje za parkowanie pojazdu w każdym miejscu ustalonego obszaru strefy płatnego parkowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok WSA z dnia 11 września 2014 r., III SA/Wr 389/14); 3. art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych przez błędne przyjęcie, że wystawione przez inspektora strefy płatnego parkowania "zawiadomienie" ma umocowanie prawne w przepisach ustawy o drogach publicznych i przepisach uchwały Rady Miasta [...] Nr XV/411/07 z dnia 19.11.2007 r., XVI/438/07 z dnia 21.12.2007r., oraz Nr XX/564/12 z dnia 25.06.2012 r., tj. przepisach określających sposób pobierania opłaty, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez niezgodne z prawem działanie Prezydenta polegające na błędnym przyjęciu, że opłata za parkowanie pojazdu samochodowego obowiązuje w każdym miejscu strefy płatnego parkowania w [...]ie, gdy natomiast zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów w wyznaczonym miejscu strefie płatnego parkowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5. art. 77 § 1 i 2, art. 78 oraz art. 80 K.p.a. przez zaniechanie dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności oraz zaniechanie dopuszczenia dowodu w sprawie, dotyczących nieistnienia obowiązku po stronie zobowiązanej oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w tym zakresie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 6. art. 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a. w związku z art. 13b ust. 1 oraz art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przez błędne przyjęcie, że obowiązek powstał pomimo, że Prezydent nie udokumentował dostatecznie faktu parkowania pojazdu zobowiązanej w wyznaczonym miejscu do parkowania w strefie płatnego parkowania, a wyłącznie oparł się w tym zakresie o błędne przyjęcie wskazane w uzasadnieniu postanowienia, że wyznaczone miejsce do parkowania obejmuje cały obszar strefy płatnego parkowania pomiędzy znakami D-44 i D-45, które to twierdzenie jest błędne i pozbawione podstaw prawnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 7. art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 6, 7 i 8 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku zobowiązanej o przedstawienie przez Prezydenta dokumentacji fotograficznej pozwalającej jednoznacznie potwierdzić zasadność dochodzonego roszczenia oraz poprzez przyjęcie, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakładają na organ egzekucyjny, ani też nie konstruują uprawnień do prowadzenia przez organ postępowania dowodowo-wyjaśniającego w celu udowodnienia zarzutu podniesionego przez zobowiązaną, gdy tymczasem zgodnie z orzecznictwem sądowym organ egzekucyjny jest zobowiązany po wniesieniu zarzutu do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w sytuacji kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika (np. wyrok WSA w Gdańsku z 20 maja 2008r. I SA/Gd 55/08), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że jej zdaniem, ustawodawca w ustawie o drogach publicznych nie udzielił organom gminy, w tym zarządcy drogi, uprawnienia do pobierania opłat za parkowanie pojazdu w dowolnym miejscu w strefie płatnego parkowania, co oznaczałoby pobieranie jej na zasadzie dowolności. W ocenie Skarżącej, Prezydent Miasta [...] jest uprawniony do pobierania opłat za parkowanie pojazdów wyłącznie w ściśle określonych miejscach w obszarze strefy płatnego parkowania przeznaczonych na parkowanie pojazdów, wyznaczonych na podstawie art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przez organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi. Zdaniem Skarżącej, pobieranie opłat za parkowanie pojazdu w dowolnym miejscu obszaru strefy płatnego parkowania jest działaniem bezprawnym, gdyż ustawodawca wyraźnie wskazuje w jakich miejscach parkowania pojazdu pobieranie opłat jest dopuszczalne. Opłaty te pobierane są bowiem w związku z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów publicznych, dokonywane w interesie konkretnych podmiotów. Stanowią swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego. Prezydent Miasta [...] nie został w żaden sposób uprawniony do odmiennego interpretowania zapisów ustawy i odmiennego regulowania kwestii pobierania opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. kontrolerzy dokonujący kontroli pojazdów w strefie płatnego parkowania, zostali wprowadzeni w błąd przez Prezydenta Miasta [...], co do obowiązku wystawiania "zawiadomień" dla osób, których pojazdy parkowały w miejscach do tego przeznaczonych w obszarze strefy płatnego parkowania, jak i dla osób, których pojazdy nie parkowały w wyznaczonym miejscu do parkowania w obszarze strefy płatnego parkowania. Tym samym przez lata dochodziło do bezpodstawnego wzbogacenia się przez Urząd Miasto [...], z tytułu nienależnie pobranych opłat i opłat dodatkowych. Skarżąca podniosła także, że Prezydent nie udowodnił istnienia obowiązku zobowiązanej objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. Autor skargi nie zgodził się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]ie, że "Zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym może kwestionować jedynie te czynności podejmowane przez wierzyciela i organ egzekucyjny, które zmierzają do wykonania złożonej deklaracji". Przyjęcie takiego stanowiska prowadziłoby do nierównego traktowania obywateli, gdyż w sytuacji, gdy obowiązek powstaje z mocy prawa, obywatel byłby wtedy pozbawiony prawa do obrony, co jest nie tylko niezgodne z przepisami Konstytucji RP, ale również z dyrektywami Rady Unii Europejskiej wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dniu 28 lipca 2015 r., w odpowiedzi na odpowiedź Samorządowego Kolegium [...]na skargę, wpłynęło pismo Skarżącej z dnia 24 lipca 2015 r., w którym Strona podtrzymała dotychczasowe zarzuty, twierdzenia i wnioski podniesione w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny [...]zważył co następuje: Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeżeli dopuściły się takich uchybień - czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia) następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.". W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, w wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia uznał skargę za niezasadną, zaskarżone bowiem postanowienie jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]z dnia 28 listopada 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 sierpnia 2014 r., którym uznano zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że przepis art. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W szczególności podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1), jak również niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6). Mając na uwadze treść zarzutów sformułowanych przez Skarżącą stwierdzić należy, iż obejmują one ww. sytuacje, przewidziane w art. 33 pkt 1 i 6 u.p.e.a. Wskazać przy tym również należy, że art. 34 § 4 u.p.e.a. traktuje o dwóch rodzajach postanowień w sprawie zarzutów wniesionych m.in. na tej podstawie - postanowieniu organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów oraz postanowieniu wierzyciela zawierającego stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów, przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (§ 2 i 5 art. 34). W badanej sprawie organem egzekucyjnym i równocześnie wierzycielem jest Prezydent Miasta [...], zatem nie było konieczności zwracania się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Mając na uwadze charakter obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania – podkreślić należy, że obowiązek poniesienia takich opłat powstaje z mocy przepisu prawa, określony bowiem został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), obowiązujących w dacie powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej (w momencie postawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się - jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy - za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 cyt. ustawy wskazał również cel ustalania stref płatnego parkowania. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość i sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych). Z przytoczonych wyżej regulacji wprost zatem wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania (s.p.p.) jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Stwierdzić zatem należy, że sporządzane przez inspektora s.p.p. (działającego z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w dniach 09.01.2012r., 07.09.2012 r., 02.11.2012 r. i 22.11.2012 r. - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument (dowód) potwierdzający fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi publicznej dodatkową i wystarczającą informację o konieczności uiszczenia opłaty. Obowiązujące przepisy nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", zwłaszcza, że dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Jak już wyżej wskazano, obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje, że będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna stanowi (wraz z kosztami upomnienia) konsekwencję stwierdzenia przez powołanych i upoważnionych do tego inspektorów braku uiszczenia opłaty za parkowanie, stanowiącego własność Skarżącej samochodu osobowego w strefie płatnego parkowania. Niesporne jest również, że wierzyciel wzywał skarżącą Spółkę do uiszczenia ww. kwoty, a wobec niedokonania zapłaty, wystawił wobec Zobowiązanej tytuł wykonawczy i skutecznie go doręczył, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne. Istota sporu sprowadza się natomiast do ustalenia, czy, po pierwsze - fakt parkowania pojazdu Skarżącej w strefie płatnego parkowania w dniach i godzinach ustalonych przez organ został należycie udowodniony - co wiąże się z zarzutem nieistnienia obowiązku oraz, po drugie - czy obowiązek ten podlega egzekucji administracyjnej, co z kolei wiąże się z zarzutem niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zdaniem Skarżącej, ustawodawca w ustawie o drogach publicznych nie udzielił organom gminy, w tym zarządcy drogi, uprawnienia do pobierania opłat za parkowanie pojazdu w dowolnym miejscu w strefie płatnego parkowania, co oznaczałoby pobieranie jej na zasadzie dowolności. W ocenie Skarżącej, Prezydent Miasta [...] jest uprawniony do pobierania opłat za parkowanie pojazdów wyłącznie w ściśle określonych miejscach w obszarze strefy płatnego parkowania przeznaczonych na parkowanie pojazdów, wyznaczonych na podstawie art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przez organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi. Według Skarżącej, organ nie udokumentował dostatecznie (brak dokumentacji fotograficznej) faktu parkowania Jej pojazdu w wyznaczonym miejscu do parkowania w s.p.p. Twierdzenia jak i argumentacji Skarżącej organy nie podzieliły. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, nie można uznać za uzasadnione twierdzeń Skarżącej, że w przedmiotowej sprawie fakt parkowania pojazdu będącego własnością Skarżącej nie został w sposób należyty udokumentowany, w szczególności z powodu braku dokumentacji zdjęciowej. Bezpodstawne jest twierdzenie Skarżącej, że druki "zawiadomień" wystawione przez inkasentów pobierających opłaty umieszczane na pojeździe nie stanowią dowodu parkowania, gdyż zawierają jedynie "domniemanie", korzystania z wyznaczonego miejsca parkowania w s.p.p. bez uiszczenia opłaty, a tym samym niedopuszczalne jest wystawienie tytułu wykonawczego i wszczęcie na ich podstawie egzekucji, bowiem istotnym dowodem parkowania byłaby dokumentacja fotograficzna. Sąd nie podziela wywodów Skarżącej co do braku mocy dowodowej "zawiadomienia" o nieopłaceniu postoju w strefie płatnego parkowania, jako podstawy podjęcia działań prawnych zmierzających do wyegzekwowania realizacji przez korzystającego z drogi publicznej w strefie płatnego parkowania obowiązku ustawowego (art. 13 ust. 1 w związku z art. 13 f ustawy o drogach publicznych). Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie sporządzono cztery (4) takie zawiadomienia, które sporządzone zostały przez upoważnionych inspektorów, dotyczą tego samego pojazdu Skarżącej, różnych dni i miejsc, jednakże wskazane w nich miejsca bezspornie znajdują się zakresie strefy płatnego parkowania wyznaczonej w [...], stosownie do załączników uchwał Rady Miasta [...] (uchwała Nr XV/411/07 z dnia 19.11.2007 r., uchwała Nr XVI/438/07 z dnia 21.12.2007 r., uchwała Nr XX/564/12 z dnia 25 czerwca 2012 r.), której to okoliczności zresztą Skarżąca nie kwestionuje, a jedynie polemizuje z argumentacją organów wskazując, że parkowania pojazdu wskazane w zawiadomieniach nie miały miejsca w wyznaczonych miejscach strefy płatnego parkowania w związku z czym nie miała obowiązku ponosić opłaty. W istocie teza Skarżącej opiera się na twierdzeniu, że w każdym miejscu, w którym zaparkuje swój pojazd w obszarze strefy płatnego parkowania, lecz nie w miejscu wyznaczonym przepisami prawa w tej strefie, nie podlega opłacie, o jakiej mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Teza ta - zdaniem Sądu – nie znajduje bowiem oparcia w obowiązującym porządku prawnym (cytowane wyżej przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty prawa miejscowego). Wykładnia przepisów regulujących materię prawną w przedmiocie strefy płatnego parkowania dokonana przez Skarżącą - w ocenie Sądu - stanowi nadinterpretację obowiązującej regulacji prawnej w tym zakresie, a w konsekwencji stanowi obejście obowiązującego porządku prawnego. Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w powołanym w skardze wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 23.09.2010 r. W świetle okoliczności faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie zachodzi podstawa do uznania, że Skarżąca nie była faktycznie zainteresowana wykonywaniem ustawowego obowiązku co do uiszczania opłaty za parkowanie swojego pojazdu w strefie płatnego parkowania, a świadczą o tym cztery nieopłacone parkowania w niniejszej sprawie, oraz kolejne sprawy, które były przedmiotem rozpoznania przed tut. Sądem pod sygn. akt I SA/Sz 156/15 o I SA/Sz 137/15 (obejmujące łącznie trzy nieopłacone postoje), a jedynie była zainteresowana uzyskaniem potwierdzenia Jej zachowania jako zgodnego z prawem, umożliwiającego dalsze unikanie odpowiedzialności od ponoszenia opłat za parkowanie pojazdu w tej strefie. Zdaniem Sądu, zachowanie Skarżącej zmierzało jedynie do obejścia obowiązującego porządku prawnego, zmierza bowiem do zrealizowania celu, którego osiągnięcie jest zakazane. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem. Ujmując sprawę z pewnym uproszczeniem należy stwierdzić, że obejście ustawy to zachowanie podmiotu prawa, który napotykając prawny zakaz dokonania określonej czynności prawnej "obchodzi" go w ten sposób, że dokonuje innej niezakazanej formalnie czynności w celu osiągnięcia skutku związanego z czynnością zakazaną, a tym samym sprzecznego z prawem (por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2005 r., III UK 89/05, OSNP 2006, nr 11-12, poz. 192 - i tam powołane orzeczenia i poglądy doktryny). Podkreślić zatem ponownie należy, że zgodnie z obowiązującą zasadą przewidzianą w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie (obecnie postój) pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Jeżeli więc "korzystający z dróg publicznych" zaparkował pojazd w takiej strefie, lecz poza wyznaczonym miejscem w myśl art. 13 b ust.1 ustawy o drogach publicznych (co Skarżąca sama przyznaje), to nie oznacza, że automatycznie jest zwolniony z odpowiedzialności ponoszenia opłaty za takie parkowanie (niezależnie od odpowiedzialności grożącej z innego tytułu za pozaprawne parkowanie pojazdu). Świadczy jedynie wprost, że zachowanie to jest niezgodne z prawem, a przy tym świadome i wprowadzające do praktyki pozaprawną linię postępowania (chaos) w sposobie parkowania pojazdów, a tego Sąd nie może akceptować, tym bardziej mając na uwadze cel tworzenia takich stref płatnego parkowania (deficyt miejsc postojowych - art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy wskazać jednak należy na kluczowy element meritum rozpoznawanej sprawy, a mianowicie, że trafnie Kolegium uznało, iż Skarżąca "mylnie pojmuje istotę zarzutu nieistnienia obowiązku", na potwierdzenie czego przywołano przy tym wyrok NSA z dnia 21.02.2014 r., II FSK 315/12, w którym Sąd ten jednoznacznie stwierdził, że: "W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym zobowiązany może podnosić jedynie wówczas, gdy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które miały miejsce po wydaniu tytułu wykonawczego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 14 stycznia 2010 r. wydanych w sprawach II FSK 1377/08 i II FSK 1378/08 stwierdził wprost, że w przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. i że nie jest on uprawniony do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji". Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca jedynie polemizuje z obowiązkiem, który wynika z mocy przepisu ustawy o drogach publicznych (art. 13 ust.1 w związku z art. 13f ust.1) i w tym w aspekcie jest on oceniany. Zatem podkreślić ponownie należy, że w myśl zasady przewidzianej w art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Oznacza to, że obowiązek ten powstaje z mocy przepisu ustawy, i brak dobrowolnego wykonania tego obowiązku ustawowego powoduje, że stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.e.a podlega on wyegzekwowaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Przepis zawarty w art. 13b ust.1 ustawy o drogach publicznych nie stanowi wyjątku pozwalającego na odstąpienie od realizacji ww. zasady, a jedynie jej doprecyzowanie. Z okoliczności faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie wynika, że Skarżąca postępuje według własnych reguł, a nie nakazanych przez ustawodawcę i obowiązujących wszystkich adresatów tej normy prawnej, a to oznacza, że z własnej woli nie wykonuje obowiązku ustawowego, co w konsekwencji skutkuje innymi obowiązkami, tj. koniecznością uiszczania zapłaty dodatkowej, o jakiej mowa w art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Podstawą faktyczną zaś do podjęcia działań egzekucyjnych zmierzających do jego przymusowego wyegzekwowania są właśnie "zawiadomienia" sporządzane przez inspektorów, działających na podstawie zasad pobierania opłat w s.p.p. określonych aktami prawa miejscowego (uchwały Rady M. [...]), podejmowanych na podstawie art. 13 ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Sądu, sporządzenie zawiadomień o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania (na drukach ścisłego zarachowania) wraz z wyszczególnieniem wszystkich danych pojazdu przez inkasentów (kontrolerów) obsługujących s.p.p., bezspornie mających uprawnienia do kontrolowania wykonywania obowiązków ustawowych wnoszenia opłat przez korzystających z drogi publicznej przez parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, należy uznać za wystarczającą podstawę faktyczną dla przyjęcia, że pojazd ten w określonych dniach i godzinach był zaparkowany w miejscu znajdującym się w takiej strefie. Wskazać przy tym należy, że zwyczajowe umieszczania zawiadomienia za wycieraczkami pojazdu nie gwarantuje, że zawsze właściciel pojazdu je otrzyma, skoro jednak żaden przepis nie nakazuje doręczenia takiej informacji "za potwierdzeniem odbioru", to zarzut o nieistnieniu obowiązku z uwagi na niedoręczenie zawiadomień o nieuiszczeniu opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania oraz brak dokumentacji zdjęciowej jest chybiony (tak też WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 4/13). Niewątpliwie natomiast informację o nieuiszczeniu opłaty, o jakiej mowa w art. 13 ust. 1 w związku z art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych, oraz o konieczności poniesienia opłaty dodatkowej strona zobowiązana otrzyma najpóźniej z chwilą otrzymania upomnienia. W świetle powyższego nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że Organy obu instancji nie przeprowadziły w dostatecznym stopniu postępowania dowodowego, bowiem nie udokumentowały dostatecznie faktu parkowania pojazdu Skarżącej w wyznaczonym miejscu parkowania strefie płatnego parkowania. Z treści uzasadnienia zarzutów wynika, że takim istotnym dowodem byłaby dokumentacja fotograficzna, bowiem zawiadomienia sporządzone przez pracowników s.p.p. polegają na "domniemaniu", że Strona korzystała z wyznaczonego miejsca w s.p.p. Jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 13f ustawy o drogach publicznych – to na korzystającym z drogi publicznej ciążył obowiązek uregulowania opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Logiczna wykładnia przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że "korzystającym z drogi" w chwili parkowania pojazdu w s.p.p. jest osoba pozostawiająca pojazd w tej strefie (kierująca pojazdem), gdyż ta osoba posiada (a przynajmniej powinna posiadać) świadomość parkowania pojazdu w takiej strefie i praktycznie tylko ona może w tym momencie dokonać technicznej czynności dokonania opłaty parkingowej. Natomiast w przypadku nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu. Przyjmuje się bowiem domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych, bowiem to właściciel samochodu w głównej mierze z niego korzysta. Poza tym, jeżeli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Tego rodzaju domniemania mają swoje źródło w definicji prawa własności zawartej w treści art. 140 Kodeksu cywilnego. Pozytywna strona własności obejmuje uprawnienie do posiadania rzeczy, uprawnienie do korzystania z rzeczy i uprawnienie do rozporządzania rzeczą. Wyraźnie zaznaczonym w ww. normie uprawnieniem właściciela jest przysługujące mu uprawnienie do korzystania z rzeczy. Dopiero zatem, kiedy właściciel pojazdu wykaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny wskazany przez niego podmiot, który parkował w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu. Stanowisko to jest dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1514/08, wyrok NSA z 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 591/08, wyrok WSA [...]z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 70/11, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1730/11, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1852/11, wyrok NSA z dnia 28.11.2014 r., II FSK 2762/12). Wskazać przy tym również należy, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu. To samo dotyczy żądanej przez Skarżącą dokumentacji fotograficznej. Kompetencje organu egzekucyjnego ograniczają się w istocie do egzekwowania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, chyba że zmienił się stan faktyczny sprawy po dacie wystawienia tytułu wykonawczego (np. zobowiązany wykonał obowiązek). To na właścicielu pojazdu spoczywa bowiem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (por. np. wyroki NSA z dnia: 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 oraz I OSK 868/09). Dowód taki musi być bezsporny i jednoznaczny, a mianowicie, winien w sposób nie budzący wątpliwości wskazywać konkretną osobę i wszystkie jej dane, umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych opłat. Taką bezspornością i jednoznacznością winien znamionować każdy inny dowód, w tym w celu wykazania innego miejsca parkowania pojazdu niż w strefie płatnego parkowania w dniu i godzinie określonej w danym zawiadomieniu. Przenosząc te rozważania na grunt stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania żadnego dowodu na okoliczność parkowania pojazdu poza obszarem strefy płatnego parkowania w dniu i godzinie określonej w danym zawiadomieniu. Należy przy tym podkreślić, że wierzyciel, jak i organ egzekucyjny, nie mają możliwości wykazywania prawdziwości twierdzeń zobowiązanego, i z tego powodu ciężar przeprowadzenia dowodu w celu wzruszenia twierdzeń organu obciąża co do zasady stronę, która z danego faktu, wywodzi korzystne dla siebie skutki. Zasadnie zatem organy przyjęły, że dowód w tym zakresie obciąża właściciela pojazdu, a działaniu organu nie można zarzucić naruszenia art. art. 6, 7, 8, 9,. 77 § 1 i 2, 78 i 80 i art. 80 K.p.a. oraz art. art. 18, 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a. w związku z art. 13b ust. 1, ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Stanowisko organów w tym przedmiocie zostało wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonego aktu, i odpowiada obowiązującemu prawu oraz dominującemu orzecznictwu sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi odnośnie nieistnienia obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisów art. art. 1, 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13b ust.2 i art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych w stopniu wymagającym wyeliminowania zaskarżonego postanowienia. Końcowo podkreślić także należy, że zarzut nieistnienia obowiązku dotyczy zasadniczo kontroli formalnej obowiązku, co do którego prowadzi się egzekucję. Przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć sytuację, kiedy wskazano w tytule wykonawczym obowiązek, który nie ciąży na zobowiązanym podmiocie. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Rozpatrując zatem zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na postawie tytułów wykonawczych obejmujących należności, co do których wierzyciel dysponował zawiadomieniami o nieopłaconym postoju, organ egzekucyjny był uprawniony uznać je za nieuzasadnione na tej podstawie. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym rozstrzygnięciu naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a tym samym zaistniała podstawa do oddalenia skargi jako bezzasadnej, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.