II OSK 2954/15

Dnia 1 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. O. i W. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1270/15 w sprawie ze skargi E. O. i W. O. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przywrócenia parametrów technicznych rowu melioracyjnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1270/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę E. O. i W.O. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (DRZGW) w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], w przedmiocie zobowiązania do przywrócenia parametrów technicznych rowu melioracyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, decyzją Starosty Przasnyskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], zobowiązano, na podstawie art. 64b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm., uPw), J. C. do przywrócenia parametrów technicznych rowu melioracji szczegółowej "A", zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...],[...] będących własnością W. O. i działce nr [...] będącej własnością W. S., położonych w obrębie geodezyjnym R. S. gm. [...], w następujący sposób: szerokość dna 1,3 m, nachylenie skarp 1:1,5, termin realizacji 15 października 2014 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że ponownie prowadzono z urzędu postępowanie w związku z uszkodzeniem przez J. C. urządzenia wodnego – rowu melioracji szczegółowej "A" – w przedmiocie wydania decyzji nakazującej przywrócenie do stanu poprzedniego parametrów technicznych tegoż rowu. Uprzednio DRZGW w Warszawie uchylił decyzję Starosty Przasnyskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji nakazującej przywrócenie parametrów technicznych rowu. W toku rozpatrywania sprawy zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w tym dokonano oględzin nieruchomości, przez które przebiega sporny rów i wykonano pomiary aktualnych parametrów rowu w zakresie szerokości dna oraz głębokości na odcinku 300 m. Z pomiarów tych wynika, że dno przedmiotowego rowu zostało znacznie poszerzone. Z odwołania W. O. od decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. wynika, że szerokość dna rowu przed przebudową przez J. C. mieściła się w granicach 1,30 m. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. O. Rozpoznając to odwołanie DRZGW decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, przeprowadzając uprzednio uzupełniające postępowanie wyjaśniające. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podniesiono, że organ I instancji m. in. uzyskał z WZMiUW w Warszawie kopię operatu powykonawczego "zadania Łojówka I", w tym m. in. profil podłużny rowu "A", w dniu 10 czerwca 2014 r. przeprowadzono pomiary spornego rowu i sporządzono notatkę z tych pomiarów (szerokość dna rowu – 154 cm do 300 cm oraz głębokość od 235 cm do 158 cm). Dalej uzyskano informację od J. C., że przyczyną przeprowadzenia przez niego konserwacji rowu było usunięcie w trakcie przeprowadzonej rekultywacji działki nr [...] karp po drzewach ze skarpy rowu od strony własnej działki. Zdaniem tej strony nieudarniona skarpa została następnie podmyta i wypłukana na niektórych odcinkach. W takich okolicznościach organ I instancji wydał swoją decyzję. W. O. wnosząc odwołanie zarzucał, że nie jest wiadome w oparciu o jakie dokumenty Starosta przyjął szerokość dna rowu jako 1,3 m. Organ II instancji podkreślił, że podstawową kwestią wymagającą ustalenia są parametry rowu "A", do których rów powinien być przywrócony. Organ przyznał, że zgromadzone dowody w sprawie nie pozwoliły na uzyskanie jednoznacznych informacji. Organ odwoławczy stwierdził, że biorąc pod uwagę wyniki pomiarów uzyskane w dniu 10 czerwca 2014 r. oraz stanowisko skarżących zawarte w pierwszym odwołaniu, jest wielce prawdopodobne, że wymiar szerokości dna rowu wynosił po pracach konserwacyjnych z 2001 r. w granicach 1,30 m. Ponieważ w ramach prac konserwacyjnych prace odmulenia rowu przeprowadzała koparka gminna, uzyskano dane techniczne dotyczące przedmiotowego sprzętu. Według tych danych przy użyciu koparki rów po odmuleniu nie powinien przekroczyć szerokości w dnie w granicach 1,0-1,3 m. W tej sytuacji nie mogąc uzyskać wiarygodnych informacji co do parametrów rowu uznano, że jedynym wiarygodnym wymiarem szerokości rowu jest ten określony w pierwszym odwołaniu skarżących, jeszcze zanim uzyskali oni dane dotyczącego tego rowu opisane w operacie powykonawczym z 1989 r. E. O. i W. O. w skardze na tę ostateczną decyzję DRZGW w Warszawie zakwestionowali dokonane przez organ odwoławczy ustalenia faktyczne. Zarzucili nie rozpoznanie i nie odniesienie się do istoty zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty Przasnyskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału. Wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący wycofują się z twierdzen odnośnie szerokości dna rowu podanej w poprzednim odwołaniu od decyzji Starosty. Twierdzą, że nie została wyjaśniona kwestia rzekomej konserwacji rowu przy użyciu sprzętu gminnego. Wywodzą dalej skarżący, że w 2011 r. rzeczywiście była dokonywana konserwacja spornego rowu, jednak polegało to na ręcznym odmuleniu i wycięciu zakrzaczeń, nie zaś mechanicznym. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Opisanym wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę. W motywach tego wyroku stwierdzono, że zasadnie organ zakwalifikował działanie polegające na poszerzeniu szerokości dna rowu melioracyjnego przez J. C. (okoliczność bezsporna) jako przypadek nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, gdyż celem przepisu wskazanego jako podstawa prawna kwestionowanej decyzji jest utrzymywanie funkcji urządzenia wodnego poprzez zapewnienie m. in. zachowania właściwych parametrów. Tymczasem parametry te zostały zmienione na skutek działania J. C. Zdaniem tegoż sądu rozstrzygnięcie zapadło przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i nie istnieje konieczność ponownego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, aby ten stan weryfikować. E. i W. O., reprezentowani przez pełnomocnika, złożyli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucają naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., aktualnie: t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) poprzez: a) bezpodstawne przyjęcie, że parametry rowu melioracji szczegółowej "A", do przywrócenia których zobowiązany został J. C. decyzją Starosty Przasnyskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., były inne w dacie dokonania przez niego zmian, niż określone w Operacie powykonawczym budowy "Łojówka I" wykonanego w latach "1896-89", które to ustalenie nie znajduje oparcia w aktach sprawy, jak również: b) pominięcie dowodów znajdujących się w aktach sprawy - postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia [...] września 2014 r. sygn. [...], z którego uzasadnienia wynika, że J. C. wykonywał prace przy przedmiotowym rowie w latach 2011-2013, oraz dowodów z dokumentów - oświadczeń J. O., W. K. oraz E. G., z których wynika, że szerokość dna rowu "A" w 2011 r. oscylowała w granicy 0,5-0,6 m. - art. 141 § 4 Ppsa poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu orzeczenia, na jakiej podstawie sąd uznał, że w grudniu 2011 r. doszło do zmiany parametrów spornego rowu, dlaczego uznał, że możliwa była dorozumiana akceptacja przez organ zmiany parametrów rowu oraz poprzez nieodniesienie się do dowodów wskazanych w pkt b) powyżej, - art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., prawidłowo należało w dacie wnoszenia skargi wskazać Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm., aktualnie Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, Pusa) w zw. z art. 3 § 1 Ppsa poprzez zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy wydające decyzje przepisów art. 6, 7, 77, 80 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, K.p.a.), w szczególności poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w grudniu 2011 r. doszło do zmian parametrów przedmiotowego rowu oraz braku właściwego uzasadnienia decyzji w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podnosi, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż parametr przedmiotowego rowu w zakresie szerokości jego dna został określony na 0,6 m, oraz że nie wydawano żadnych pozwoleń na jego zmianę, a jesienią 2011 r. wykonywane były jedynie czynności konserwacyjne. W odpowiedzi organu na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Organ zwrócił uwagę, że podjął on wszelkie możliwe czynności dla ustalenia parametrów rowu "A" w okresie poprzedzającym prace wykonywane przez J. C., eksponując iż jedyna wiarygodną informacją była ta zawarta odwołaniu skarżących od pierwotnie wydanej przez organ I instancji decyzji. Wobec braku dowodów z dokumentów dokonano oznaczonej analizy, bazując zaś na wiedzy technicznej i doświadczeniu pracowników ustalono, że zachowanie parametrów pierwotnie projektowanych jest w praktyce niewykonalne. Co się tyczy pominięcia oznaczonych dowodów, to data podjęcia przez J. C. jest różnie podawana w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia, zaś oświadczenia oznaczonych osób, przywołanych przez skarżących dotyczyły projektu powykonawczego rowu "A", nie zaś faktów stwierdzonych "z natury". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które − zdaniem wnoszących skargę kasacyjną − zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 133 § 1 Ppsa. Skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu tego zarzutu podnosili, że bezpodstawnie przyjęto, że parametry rowu melioracji szczegółowej "A", do przywrócenia których zobowiązany został J. C. decyzją Starosty Przasnyskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., były inne w dacie dokonania przez niego zmian, niż określone w Operacie powykonawczym budowy "Łojówka I", przy czym jako oczywistą omyłkę zapewne należy traktować stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, jako rowu wykonanego w latach "1896-89". Wbrew wymogom art. 133 § 1 Ppsa – zdaniem skarżących kasacyjnie – WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku miał nie odnieść się do wskazanych zarzutów oraz dowodów w postaci postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia [...] września 2014 r. sygn. RDS [...] oraz dowodów z dokumentów - oświadczeń J.O., W. K. oraz E. G., z których wynika, że szerokość dna rowu "A" w 2011 r. oscylowała w granicy 0,5-0,6 m. Powołany przez skarżących kasacyjnie przepis nie służy jednak do kwestionowania ustaleń faktycznych, braku odniesienia się do podniesionych zarzutów czy też ocen dokonanych przez sąd I instancji. Zgodnie z art. 133 § 1 Ppsa, sąd co do zasady wydaje wyrok "po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, aby skarżący kasacyjnie kwestionowali, iż wyrok wydano przed zamknięciem rozprawy lub wobec braku zamknięcia rozprawy, w tym ostnim przypadku przeczy temu dowód z protokołu rozprawy przed sądem wojewódzkim (k. 48 akt sądowych). Wynikający z art. 133 § 1 Ppsa obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I GSK 1377/13, LEX nr 1773008). Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Przepis art. 133 § 1 Ppsa nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r., I OSK 2506/14, LEX nr 2100628). Do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy sąd pierwszej instancji oparłby swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który został zgromadzony w aktach sprawy. Podstawą oceny, przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu jest bowiem materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku postępowania toczącego się przed organem pierwszej i drugiej instancji (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2016 r., I GSK 1745/14, LEX nr 2032575). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych aktów lub czynności. Przepis art. 133 § 1 Ppsa mógłby więc zostać naruszony, gdyby sąd pierwszej instancji np. przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 Ppsa nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., II OSK 2929/14, LEX nr 2119367, czy wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r., I OSK 1422/14, LEX nr 2035971). Z przepisu tego wynika zatem, że sąd pierwszej instancji nie może wyjść poza granice materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, chyba, że dopuścił dowód uzupełniający w trybie art. 106 § 3 Ppsa. Tym samym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa w zaistniałych okolicznościach sprawy należało uznać za nieusprawiedliwiony. W skardze kasacyjnej skarżący kasacyjnie nie przytoczyli okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyjęcia naruszenia art. 133 § 1 Ppsa. Czynienie sądowi a quo zarzutu naruszenia przepisu art. 133 § 1 Ppsa, w ten sposób że nie uwzględnił dowodu z dokumentów wniesionych przez skarżących już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie jest trafne. Sąd pierwszej instancji nie uchybił cyt. przepisowi, skoro opierał się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego, ani nie przedstawił stanu faktycznego sprawy w oderwaniu od ustaleń poczynionych w toku postępowania. Sąd nie ustala samodzielnie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, a ocenia czy materiał dowodowy zebrany został przez organy prawidłowy i w sposób wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa byłby zasadny, gdyby sąd wojewódzki dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Naruszenie cytowanego przepisu może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazaliby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, oraz ich wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, LEX nr 1458791). Skarżący wnosili przed sądem pierwszej instancji o dopuszczenie dowodu z przedstawionych przez nich dowodów – oświadczeń kilku osób składanych już po dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz z kserokopii postanowienia funkcjonariusza Komisariatu Policji w [...] w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego zniszczenia znaków granicznych. Z samej zaś skargi wynika, że oczekiwali przeprowadzenia dowodu ze świadków. WSA w Warszawie nie podjął postanowienia w tym zakresie. W skardze kasacyjnej nie sformułowano natomiast zarzutu naruszenia przepisu art. 106 § 3 Ppsa, zgodnie z którym to przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skoro takiego zarzutu nie postawiono, to Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony, aby kwestię pominięcia wniosku dowodowego ocenić. Zaznaczyć jednak wypadnie, że jedynym rodzajem dowodu możliwego do przeprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dowód z dokumentów. Tym samym niedopuszczalny byłby dowód z zeznań świadków, sąd administracyjny nie jest wszak od ustalania stanu faktycznego sprawy, zastępując w tym względzie właściwe organy administracyjne. Należy zwrócić uwagę, że organy administracji podjęły wszelkie możliwe czynności dla ustalenia parametrów rowu "A" w okresie poprzedzającym prace wykonywane przez J. C. Z dokonanej analizy dokumentów trafnie wywiedziono, że wiarygodnymi dowodami okazały się być wyniki pomiarów uzyskane w dniu 10 czerwca 2014 r. oraz informacja o szerokości rowu zamieszczona w odwołaniu z dnia 15 lipca 2013 r. wniesionym przez skarżącego od decyzji Starosty Przasnyskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji nakazującej przywrócenie parametrów rowu "A", który obwiniał stronę (J. C.) o: "znaczące poszerzenie dna rowu do wymiarów 2,80-3,0 m, którego szerokość dna mieściła się w granicach 1,30 m". B. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu orzeczenia, na jakiej podstawie sąd uznał, że w grudniu 2011 r. doszło do zmiany parametrów spornego rowu, dlaczego uznał, że możliwa była dorozumiana akceptacja przez organ zmiany parametrów rowu oraz poprzez nieodniesienie się do dowodów wskazanych w pkt b) wyżej już omawianego zarzutu. Zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", strona nie uzasadniła w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go. Zarzut naruszenia cyt. przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10, LEX nr 746689). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej sąd wojewódzki wyjaśnił w uzasadnieniu orzeczenia, na jakiej podstawie uznał, że w grudniu 2011 r. doszło do zmiany parametrów spornego rowu. Sąd pierwszej instancji zauważył bowiem, że właściciele gruntów, przez który przebiega rów melioracyjny "A" otrzymali wezwanie - w trybie art. 77 ust. 1 uPw - do wykonania obowiązku przeprowadzenia jego konserwacji. Dalej sąd ten wskazał, że w związku z tym wezwaniem zostało przeprowadzone odkrzaczenie ręczne rowu "A" na długości 650 m (protokół kontroli urządzeń melioracji szczegółowej z dnia 21 listopada 2011 r.). Następnie dokonano odmulenia rowu na wniosek właścicieli przy użyciu koparki gminnej, co miało miejsce w grudniu 2011 r. (notatka służbowa sporządzona w dniu 9 stycznia 2015 r.). Należy więc zgodzić się z sądem wojewódzkim, że bezspornie zatem w grudniu 2011 r. miały miejsce czynności, które spowodowały zmiany parametrów spornego rowu. W tej sytuacji słusznie przyjęto, że przy dokonywaniu prac przez J. C. w 2012 r. punktem odniesienia co do stanu rowu był stan ukształtowany pracami konserwacyjnymi, w tym pracą koparki gminnej w grudniu 2011 r. Przyznano w tym miejscu, że wprawdzie istniały trudności dowodowe w ustaleniu konkretnych danych co do szerokości dna rowu melioracyjnego, niemniej sąd pierwszej instancji uznał, że nie byłoby celowe ponowne przeprowadzanie postępowania wyjaśniającego. Przy ocenie reguł rządzących postępowaniem dowodowym nie może ujść zasada racjonalności i celowości prowadzenia tego postępowania. Skoro nie było możliwe zgromadzenie dodatkowych dowodów, bowiem nie istnieją dokumenty zawierające informacje z pomiarów rowu po przeprowadzonej konserwacji, a bezspornie doszło do działań zniekształcających przekrój rowu, organ musiał przy ustaleniu stanu faktycznego przyjąć najbardziej prawdopodobne okoliczności. Wyjaśniono przy tym racjonalnie jakimi kierował się przesłankami mającymi oparcie w zasadach logicznego rozumowania. Doprowadziło ono do wniosku, który zasadnie zaakceptował sąd pierwszej instancji, że parametry rowu nie mogą być zgodne z operatem wykonawczym zadania "Łojówka I", wedle którego szerokość dna rowu wynosi 0,5-0,6m. Podkreślić należy, że w tamtym czasie skarżący mieli jedynie zastrzeżenia co do głębokości rowu, natomiast ustalenia dotyczące szerokości rowu nie były przez nich kwestionowane. W obecnie prowadzonym postępowaniu skarżący kasacyjnie odstępują od trafności oświadczenia W. O. zawartego w odwołaniu od pierwotnej decyzji organu I instancji. C. W konsekwencji nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 1 § 2 Pusa w związku z przepisami art. 6, 7, 77, 80 i 107 K.p.a. Niektóre przytoczone wyżej przez autora skargi kasacyjnej przepisy (art. 77, art. 107) posiadają rozbudową strukturę, dzieląc się na paragrafy, co – wobec uprzednio eksponowanego związania granicami skargi kasacyjnej – uniemożliwia rozpoznanie tak wadliwie skonstruowanych zarzutów kasacyjnych. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena postępowania wyjaśniającego dokonana przez sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie narusza powołanych wyżej przepisów art. 1 § 2 Pusa w zw. z art. 6, 7 i 80 K.p.a. Okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione – zgodnie z regułami zawartymi w powyższych przepisach – prawidłowo zostały też ocenione przez pryzmat przesłanek z art. 64b uPw. D. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa należało skargę kasacyjną oddalić.