II FSK 1774/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, Protokolant Wiktor Herlinger, po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1004/15 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1004/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. W. (dalej: "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 czerwca 2015 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że 18 marca 2015 r. Prezydenta Miasta K. powołując się na treść art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613, dalej: "O.p.") odmówił dopuszczenia skarżącego jako strony do postępowania podatkowego prowadzonego wobec Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. S. [...] w K. (dalej Wspólnota Mieszkaniowa) z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowiło uchylić postanowienie w sprawie odmowy włączenia jako strony skarżącego do toczącego się postępowania podatkowego wobec Wspólnoty Mieszkaniowej i orzec o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami z wniosku skarżącego z tytułu własności wyodrębnionego lokalu nr [...] w budynku położonym w K. przy ul. S. [...]. Organ drugiej instancji uznał, że z analizy treści całego wniosku, jak również zażalenia wynika, że według właściciela lokalu nie uznaje się za podatnika Wspólnoty Mieszkaniowej, lecz każdego właściciela lokalu mieszkalnego w budynku. Wspomniany wniosek należało zatem uznać za żądanie wszczęcia postępowania w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec właściciela lokalu z tytułu własności wyodrębnionego lokalu. Kolegium przypomniało, że przepisy Ordynacji podatkowej tylko w odniesieniu do organizacji społecznej przewidują możliwość dopuszczenia do udziału w toczącym się postępowaniu (art. 133a O.p.). Dalej Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie Zarząd Wspólnoty został wybrany, a właściciel lokalu jest jego członkiem. Tak więc może uczestniczyć w postępowaniu wyłącznie z ramienia Wspólnoty mieszkaniowej, reprezentującej w tej sprawie wszystkich właścicieli lokali usytuowanych w budynku. Wspólnota mieszkaniowa może być reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty, bądź jego Zarządcę. W zależności od tego, kto zostanie upoważniony przez Wspólnotę Mieszkaniową do załatwiania jej spraw związanych z ponoszeniem opłat za gospodarowanie odpadów, będzie ponosić te opłaty w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej bez ograniczeń. Natomiast każdy właściciel lokalu będzie zobowiązany składać Wspólnocie Mieszkaniowej oświadczenie o ilości zamieszkujących w jego lokalu osób oraz uiszczać zaliczkę opłaty za gospodarowanie odpadami odpowiedniej części. 3. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący podniósł zarzut naruszenia: art. 133 § 1 O.p, art. 166 § 1 O.p., art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do 31 stycznia 2015 r.,dalej: "u.c.p.g.",), art. 2 ust. 3a oraz art. 6m ust. 1c u.c.p.g., art. 6h i art. 6m u.c.p.g. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi następuje w ramach postępowania podatkowego wszczynanego z urzędu. Zatem wniosek skarżącego o wszczęcie wobec niego postępowania dotyczącego określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mógł zostać uwzględniony. Sąd wskazał na art. 165 § 1 O.p. i wynikające z niego sposoby wszczęcia postępowania. Sposób wszczęcia postępowania wynika z obowiązujących przepisów prawa materialnego. W tym przypadku przepisem takim jest art. 6o u.c.p.g., zgodnie z którym w razie niezłożenia deklaracji lub wątpliwości co do zgodności z jej treścią ze stanem rzeczywistym organ wszczyna postępowanie, w którym w drodze decyzji określa wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Postępowanie w tym zakresie wszczynane jest zatem z urzędu. Tym samym wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mógł być uwzględniony. Sąd zauważył także, że art. 165a O.p. ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek, za wystarczające uznać można by pisemne poinformowanie strony, że nie może skutecznie żądać wszczęcia wobec niej postępowania z urzędu. Mimo to stwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na wniosek skarżącego nie narusza prawa. Zasadnie zdaniem Sądu wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że instytucja dopuszczenia do udziału w toczącym się postępowaniu odnosi się wyłącznie do organizacji społecznych (art. 133a O.p.). Sąd wskazał również, że granice niniejszej sprawy nakazują poprzestać na ocenie, czy skarżący mógł skutecznie wnioskować o wszczęcie wobec niego postępowania dotyczącego określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami Dokonując tak zakreślonej oceny skład orzekający uznał, że zaskarżone postanowienie mimo wskazania odmiennych przesłanek rozstrzygnięcia nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Nie ustosunkował się natomiast, do zarzutów skargi, które dotyczą prawidłowości postępowania wszczętego wobec Wspólnoty Mieszkaniowej. Stoi temu bowiem na przeszkodzie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm., dalej "p.p.s.a."). 5. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku przez uznanie zasadności wszczęcia na wniosek strony postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do poniesienia której jest zobowiązany na mocy art. 6h w zw. z art. 6c ust. 1 oraz na mocy art. 2 ust. 3a pkt 1 u.c.p.g.; uchylenia zaskarżonego wyroku i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania - w przypadku stwierdzenia, że wystąpiło naruszenie przepisów postępowania istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: a) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. - przez oddalenie skargi, mimo że postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 18 marca 2015 r., a następnie podtrzymujące je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 czerwca 2015 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 165 § 1 w związku z art. 133 § 1 oraz art. 165a § 1 i art. 166 § 1 O.p. b) art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez: - podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie błędnej oceny stanu faktycznego; - podjęcie rozstrzygnięcia mimo niewykazania bezzasadności zarzutu o braku podstaw do stwierdzenia, że skarżący nie jest stroną postępowania, w ramach którego ma zostać określona wysokość mojego zobowiązania w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; - podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie błędnej oceny części zarzutów wskutek nieuzasadnionego uznania, że dotyczą one prawidłowości postępowania wszczętego wobec Wspólnoty Mieszkaniowej, choć w rzeczywistości dotyczą one bezpodstawności uznania, że nie przysługują skarżącemu prawa strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest określenie także skarżącego obowiązków w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; - podjęcie rozstrzygnięcia mimo błędnego uznania, że skarżący wnioskował o wszczęcie wobec niego postępowania dotyczącego określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w K., choć wniosek dotyczył wyłącznie zobowiązania skarżącego w tym zakresie; c) art. 134 § 1 p.p.s.a. - przez uznanie, że nie ma związku między przedmiotem wniosku skarżącego a przedmiotem postępowania prowadzonego wobec Wspólnoty Mieszkaniowej, choć w obu przypadkach przedmiotem tym była wysokość zobowiązania skarżącego w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; d) art. 122 p.p.s.a. - przez uznanie, że nie ma potrzeby przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie, mimo że przemawiał za tym fakt, że w zaskarżonych postanowieniach w ogóle nie odniesiono się do przedstawionej przez skarżącego oceny stanu faktycznego i przyjętej przez skarżącego wykładni, a wykładnia przyjęta przez Prezydenta Miasta K. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie może zostać uznana za prawidłową gdyż nie uwzględnia faktów, bez uwzględnienia których ocena stanu faktycznego również nie może być prawidłowa; e) art. 165 § 1 O.p. - przez uznanie, że postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie może być wszczęte na wniosek; f) art. 166 § 1 O.p. przez nieuwzględnienie, że przepis ten może mieć zastosowanie w sprawie, gdyż przedmiotem postępowania prowadzonego wobec Wspólnoty Mieszkaniowej była wysokość zobowiązania każdego z właścicieli lokali; g) art. 165a § 1 O.p., gdyż nie było podstaw do jego zastosowania; h) art. 6h, w związku z art. 2 ust. 3a u.c.p.g. oraz w związku z art. 7 § 1 O.p. - przez uznanie, że nie ma on zastosowania wobec skarżącego; i) art. 2 ust. 3 u.c.p.g. - przez uznanie, że pozbawia on skarżącego statusu podatnika w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; j) art. 6m ust. 1 u.c.p.g. - przez uznanie, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 stycznia 2015 r. zobowiązywał on do złożenia deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wspólnotę mieszkaniową, a nie skarżącego. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie ma racji skarżący, że Sąd pierwszej instancji naruszył art.141 § 4 p.p.s.a. w sposób opisany w skardze kasacyjnej. Powołany przepis określa wymogi formalne, jakim musi odpowiadać uzasadnienie wyroku. Naruszeniem tego przepisu jest pominięcie przez sąd któregokolwiek z elementów uzasadnienia bądź sporządzenie uzasadnienia, na podstawie którego nie można stwierdzić, dlaczego sąd wydał rozstrzygnięcie określonej kwestii, przykładowo poprzez nieodniesienie się do zarzutów skargi, niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2010 r., sygn.akt II GSK 900/09, z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1713/10, 29 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1702/16, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie stanowi natomiast naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. przyjęcie odmiennego niż zajęte w skardze stanowiska co do zgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 403/18, z 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2243/11, z 22 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 2230/11). Uzasadnienie zarówno skargi, jak i skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że skarżący powinien być stroną postępowania, w którym określona ma być opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi i to on, a nie wspólnota mieszkaniowa, powinien składać deklarację dotyczącą tej opłaty i opłacać ją oraz ewentualnie on powinien być adresatem decyzji organu określającego wysokość tej opłaty. Kwestie wskazane w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczą zatem oceny prawidłowości merytorycznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a nie samej poprawności uzasadnienia wyroku pod względem formalnym. Skarżący nie wskazuje bowiem wadliwości uzasadnienia w postaci braku wyjaśnienia podstawy prawnej bądź niespójności i niezupełności argumentacji w tym zakresie. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art.134 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie ma związku między przedmiotem postępowania z udziałem skarżącego a przedmiotem postępowania prowadzonego wobec zarządu Wspólnoty mieszkaniowej, której członkiem jest skarżący, choć w obu wypadkach przedmiotem tych postępowań była wysokość zobowiązania skarżącego w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z powołanym przepisem sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art.57a (niemającego zastosowania w tej sprawie). Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na sprawę tę składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Musi istnieć zatem tożsamość zarówno praw i obowiązków wynikających z zaskarżonego aktu, jak i podmiotu będącego ich adresatem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 5345/16). Nie ma zatem racji skarżący, że sprawa, której badany miałby być jego obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jest tożsama ze sprawą zarządu Wspólnoty mieszkaniowej, dotyczącą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należnej od zarządu Wspólnoty. Sprawa ta jest bowiem odmienna zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Wspólnota nie jest tożsamym podmiotem ze skarżącym (ona jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, a skarżący jest osobą fizyczną). Jej zobowiązanie do zapłaty opłaty wynikało z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. , na nią bowiem nałożono obowiązki właściciela nieruchomości (a nie tylko jednego wyodrębnionego lokalu) w określonym w ustawie przypadku. Nie wykazano także w skardze kasacyjnej, że nieskorzystanie przez Sąd z możliwości skierowania sprawy na rozprawę, stosownie do art. 122 p.p.s.a., mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wykazanie wpływu naruszenia przepisów postępowania na treść rozstrzygnięcia jest zaś niezbędnym warunkiem uwzględnienia zarzutu opartego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1000/08, z 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1963/18). Przede wszystkim skierowanie sprawy z postępowania uproszczonego na rozprawę stanowi uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Sąd miał ponadto obowiązek ocenić zaskarżone postanowienie w jego całokształcie, niezależnie od zarzutów i wniosków zawartych w skardze, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz niezależnie od tego, czy rozpoznawał sprawę na rozprawie, czy na posiedzeniu niejawnym. To do sądu należy decyzja, czy potrzebne będzie – dla rozstrzygnięcia – przeprowadzenie rozprawy, na której strony będą mogły uściślić swoje stanowiska. W tej sprawie Sąd uznał to za zbędne. Zauważył w uzasadnieniu wyroku kontekst faktyczny tej sprawy, w tym postępowanie prowadzone w stosunku do zarządu Wspólnoty. Wyjaśnił także, dlaczego jego zdaniem, nie może się odnieść do postępowania toczącego się w stosunku do tego drugiego podmiotu. Nie doszło także do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. w zw. z art. 165 § 1 w zw. z art. 133 § 1, art. 165a i art. 166 § 1 O.p. i art. 6h w zw. z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. oraz w zw. z art. 7 O.p. , art. 6m ust. 1 u.c.p.g. oraz powołanych wyżej przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jako samodzielnych zarzutów. Zgodnie z art. 165 § 1 O.p. postępowanie wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Ordynacja podatkowa, w przeciwieństwie do Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 61 § 2 k.p.a.) nie przewiduje możliwości wszczęcia postępowania z urzędu wówczas, gdy postępowanie może być wszczęte na wniosek strony. Należy zatem uznać, że postępowanie, które może być wszczęte z urzędu, nie może być wszczęte na wniosek strony i odwrotnie – postępowanie, które wszczęte może być na wniosek strony, nie może być wszczęte z urzędu. W piśmiennictwie podkreśla się, że o tym, czy postępowanie ma być wszczęte na wniosek lub z urzędu, decydują przepisy prawa materialnego (por. R.Hauser w: S. Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M. Niezgódka- Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 555 i powołana tam literatura, P. Pietrasz, Komentarz aktualizowany do art. 165 Ordynacji podatkowej, LEX /el 2018). Co do zasady postępowania wszczynane z urzędu dotyczą obowiązków stron, natomiast wszczynane na wniosek – ich uprawnień i obowiązków. Słusznie zatem zauważył Sąd pierwszej instancji, że jeżeli nie zostanie złożona deklaracja przez właściciela nieruchomości lub gdy deklaracja ta budzi wątpliwości co do jej zgodności ze stanem rzeczywistym, to organ wszczyna postępowanie, ma bowiem obowiązek określenia prawidłowej wysokości opłat w decyzji (art. 6o u.c.p.g.). Odmawiając zatem wszczęcia postępowania w sprawie wysokości opłat organ nie naruszył art. 165 § 1 i art. 165 a O.p. Nie ma też racji strona skarżąca, że powinna brać udział w postępowaniu dotyczącym opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którego stroną był zarząd Wspólnoty mieszkaniowej. Prowadzenie jednej sprawy dotyczącej więcej niż jednej strony dopuszczalne jest wówczas, gdy prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego, oparte są na tej samej podstawie prawnej i dla których właściwy jest ten sam organ podatkowy (art.166 § 1 O.p.). W zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązek złożenia deklaracji i zapłaty opłaty spoczywa co do zasady na właścicielu nieruchomości (art. 6m i 6h u.p.c.g.). Jednocześnie jednak z art. 2 ust. 3 tej ustawy wynika, że jeżeli nieruchomość zabudowana jest budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492) lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany. Z przepisu tego wynika zatem, że jeżeli jest powołany zarząd nieruchomością wspólną, to na nim spoczywają obowiązki właściciela, a właściciele lokali, których własność wyodrębniono, są zobowiązani do wypełniania obowiązków z art. 6m i 6h u.c.p.g. tylko wówczas, gdy zarząd nieruchomością wspólną nie został powołany. Nie można zatem powiedzieć, że w sprawie dotyczącej zarządu Wspólnoty, obowiązki właściciela lokalu, którego własność wyodrębniono, będą oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, co obowiązki zarządcy nieruchomości wspólnej. Ustawa nie stanowi bowiem o solidarnym obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez zarząd nieruchomością wspólną i właściciela lokali bądź też o możliwości nałożenia na każdy z tych podmiotów tego obowiązku w całości lub w części. Zarząd nieruchomości wspólnej odpowiada za złożenie deklaracji i uiszczenie opłat na podstawie art. 2 ust. 3 w zw. z art. 6h i 6m u.c.p.g. w odniesieniu do wszystkich nieruchomości, których dotyczy zarząd, natomiast na właścicielu lokalu stanowiącego odrębną własność w budynku wielolokalowym nie ciążą obowiązki wynikające z powołanego przepisu, ma on zaś obowiązki wobec zarządu Wspólnoty, wynikające z art. 13 ust. 1 i art. 14 pkt 3 ustawy o własności lokali. Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są bowiem daninami publicznymi, ale niemającymi charakteru podatku (odróżnia je od podatku cecha odpłatności – por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 listopada 2013 r., K 17/12, opubl. w OTK-A z 2013 r., nr 8, poz. 125, Dz. U. z 2013 r., poz. 1399, pkt 3.4. uzasadnienia), do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej i do pobierania i określania których właściwe są samorządowe organy podatkowe. Przypomnieć przy tym należy, że kwestia, kto jest podmiotem zobowiązanym do opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości zabudowanych budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, była już wielokrotnie rozstrzygana przez sądy administracyjne. Dokonując wykładni art. 2 ust. 3 u.c.p.g. przyjmowano jednolicie, że wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że mowa w nim o nałożeniu obowiązków właścicieli na osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, uczynienie tych osób odpowiedzialnymi za wykonanie tych obowiązków. Ponieważ przepis ten został zamieszczony w rozdziale I – Przepisy ogólne , dotyczy również obowiązków przewidzianych w art. 6h i 6m u.p.c.g. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2663/15, z 23 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 2889/15, z 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1787/14, z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 936/15). Celem ustawodawcy było uniknięcie sytuacji, gdy wiele osób będzie odpowiedzialnych za wykonanie obowiązków związanych z nieruchomością wspólną, co powodować może stan niepewności co do zakresu obowiązków poszczególnych podmiotów. To u osób sprawujących zarząd powstaje zatem obowiązek deklarowania i uiszczania opłaty. Kwestia rozliczenia z właścicielami wynika ze stosunków między osobami sprawującymi zarząd a właścicielami poszczególnych lokali. Zauważyć należy, że tak przepis art. 2 ust.3 u.c.p.g. rozumiał również Trybunał Konstytucyjny, uznając w powołanym wyżej wyroku art. 6h i art.6 m ust.1 w zw. z art. 2 ust. 3 uc.p.g. za zgodny z art.2 Konstytucji. Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono jako bezzasadną.