II OSK 1667/16

Dnia 6 czerwca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 805/15 w sprawie ze skargi Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 kwietnia 2015 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 805/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 kwietnia 2015 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia 12 listopada 2008 r. nr ... Starosta B. zezwolił Przedsiębiorstwu K. A. S. w T. na prowadzenie działalności z zakresu zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne wraz z ich magazynowaniem na terenie działki nr ... w N., Gmina B., na okres do 11 listopada 2018 r. Decyzją z dnia 14 października 2010 r. Starosta B. zmienił ww. decyzję poprzez zezwolenie przedsiębiorcy na rozszerzenie rodzaju zbieranych odpadów. Decyzją z dnia 16 listopada 2010 r. organ ten wygasił ww. decyzję z dnia 12 listopada 2008 r. w części dotyczącej zbierania odpadów o kodzie 19 12 12. Decyzją z dnia 12 czerwca 2013 r. Starosta umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 12 listopada 2008 r. bowiem Sąd Rejonowy w K. orzeczeniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. zakazał A. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo K. w T. dalszego prowadzenia tej działalności, a Burmistrz T. w dniu 5 października 2013 r. wykreślił ww. przedsiębiorcę z ewidencji działalności gospodarczej. W dniu 25 listopada 2014 r. Starosta B. wydał decyzję nr ... o stwierdzeniu z dniem 23 stycznia 2013 r. wygaśnięcia własnej decyzji z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. W dniu 9 stycznia 2015 r. oraz w dniu 19 stycznia 2015 r. wpłynęły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnioski od Gminy B. oraz od Z. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S. o podjęcie postępowania z urzędu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty B. z dnia 25 listopada 2014 r. w związku z wykonywaniem przez A. S. działalności gospodarczej niezgodnie z zezwoleniem, z przekroczeniem terminu i z naruszeniem miejsca i sposobu magazynowania odpadów. Zdaniem Wójta Gminy B. powyższa decyzja stanowiła obejście prawa zmierzające do obciążenia Gminy kosztami zastępczego egzekucyjnego usunięcia odpadów. Decyzją z dnia 11 marca 2015 r. nr ... wydaną na postawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej w skrócie SKO), stwierdziło brak przesłanek do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty B. z dnia 25 listopada 2014 r. W ocenie SKO w tej sprawie zachodzi sytuacja bezprzedmiotowości postępowania spowodowana ustaniem bytu prawnego podmiotu uprawnionego na mocy decyzji do określonego działania i braku jednego z elementów stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji. Wygaszenie takiej decyzji, która stała się bezprzedmiotowa z przyczyn podmiotowych, leży w szeroko pojętym interesie społecznym, albowiem porządkuje sytuację prawną. Gmina B. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją SKO. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia 24 kwietnia 2015 r., SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie rozstrzygniętej decyzją tego organu z dnia 11 marca 2015 r. SKO stwierdziło, że wniesiony przez Gminę B. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niedopuszczalny z przyczyn podmiotowych, gdyż Gmina nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji z dnia 12 listopada 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Gmina B. wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO z dnia 24 kwietnia 2015 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, zarzucając naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia 25 listopada 2014 r. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W wyroku z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 805/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wywiódł, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy skarżącej Gminie przysługuje status i związane z nim prawa strony postępowania w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. wygaszającej decyzję udzielającą przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Sąd argumentował, że w świetle art. 28 ust. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251, z późn. zm.) obowiązującej w dacie wydania decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów, organ wydający decyzję zezwalającą na zbieranie odpadów przekazuje jedynie kopie tej decyzji m.in. wójtowi właściwemu ze względu na miejsce odbierania odpadów. W świetle tego przepisu stronami postępowania o wydanie decyzji z dnia 28 listopada 2008 r. oraz decyzji ją wygaszającej mogli być wnioskodawca lub władający powierzchnią ziemi, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwienie lub zbieranie odpadów oraz w przypadku \wiązanym z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania - stroną postępowania byłby dodatkowo władający powierzchnią ziemi na tym obszarze. Także następcy prawni tychże osób mogliby być stronami ww. postępowań administracyjnych. Jak trafnie ustaliło SKO, Gmina nie należała do kręgu ww. podmiotów, co nie daje podstaw do uznania, że decyzja z dnia 12 listopada 2008 r. oraz z dnia 25 listopada 2014 r. w jakikolwiek sposób ingeruje w sferę prawną skarżącej Gminy. Sąd wskazał, że strona skarżąca argumentowała, że rozstrzygnięcie co do ważności decyzji Starosty z dnia 25 listopada 2014 r. skutkować może powstaniem po stronie Gminy obowiązku wszczęcia postępowania w sprawie przymuszenia przedsiębiorcy do usunięcia odpadów zmagazynowanych w N. i w konsekwencji skutkować obowiązkiem poniesienia kosztów wykonania zastępczego usunięcia odpadów. Zdaniem Sądu z tego rodzaju argumentacji nie wynika interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., lecz co najwyżej obowiązek organu wykonawczego gminy - wójta, do podjęcia stosownych działań, na podstawie ustawy celem ochrony dobra publicznego. Powołane przez skarżącą argumenty wskazują na potencjalny, przyszły zatem niebezpośredni i niepewny charakter interesu Gminy B., któremu nie można też przypisać statusu interesu prawnego. Stosownie do art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.) w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1 wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. Zdaniem Sądu z powyższej regulacji wynika jednoznacznie, że w zakresie, w jakim skarżąca powołuje się na ww. obowiązek usunięcia odpadów i wynikające z tego koszty, wójt nie działa jako reprezentant gminy będącej podmiotem praw i obowiązków osoby prawnej, lecz działa z urzędu jako organ administracji publicznej. Nakaz usunięcia odpadów wydaje się decyzją administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji mamy do czynienia z reakcją organu władzy publicznej realizującego zadania publiczne, który orzeka z wykorzystaniem w realizacji tych zadań z metod władczych, przejawiających się w uprawnieniu do wydawania decyzji administracyjnych, przyznanych na podstawie przepisów ustawowych. Powołany charakter prerogatyw władczych wójta gminy w zakresie gospodarki odpadami wyklucza posiadanie przez Gminę, którą reprezentuje interesu prawnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wygaszającej decyzje zezwalającą przedsiębiorcy na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów. Interes prawny winien być związany z indywidualnym interesem strony, opartym na normie prawa materialnego. W tym aspekcie bezskuteczne jest odwoływanie się przez skarżącą do obowiązków ustawowych swojego organu wykonawczego, czy obowiązków innych organów np. samorządu powiatowego. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji uznał, że organ nie naruszył zatem prawa uznając, że skarżącej nie posiadającej w realiach ww. sprawy administracyjnej własnego, indywidualnego interesu prawnego, nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 listopada 2014 r. W tej sytuacji za chybiony Sąd uznał podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez Kolegium art. 28 K.p.a. W skardze kasacyjnej Gminy B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, że Gmina B. nie jest stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia 25 listopada 2014 r. nr ... stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 23 stycznia 2013 r. decyzji Starosty B. z dnia 12 listopada 2008 r. nr ... zezwalającej A. S. na zbieranie odpadów i magazynowanie ich przez okres do trzech lat w miejscowości Nasutowo na terenie Gminy B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Wątpliwości budzi samo zredagowanie zarzutu skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna zawierać precyzyjne określenie zarzutów stawianych orzeczeniu sądu pierwszej instancji wraz z ich wyczerpującym uzasadnieniem. Wymóg w tym zakresie wynika z roli tego kasacyjnego środka odwoławczego oraz pozycji ustrojowej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Gwarancją odpowiedniego poziomu profesjonalizmu skargi kasacyjnej jest przy tym przymus adwokacki, uzależniający skuteczność wniesienia tego środka od sporządzenia go, co do zasady, przez adwokata lub radcę prawnego. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna tylko częściowo spełnia wymóg precyzyjnego wskazania zarzutów. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 28 K.p.a. nie precyzując, czy zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b lub c P.p.s.a. jako podstawę zarzutu. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 29/16, LEX nr 2374153) a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Zarzut skargi kasacyjnej nie został sformułowany zgodnie z powyższym wymogiem. Pomimo uchybień we wskazanym zakresie, skarga kasacyjna może być rozpoznana merytorycznie. Uwzględniając motywy i znaczenie uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 r., nr 1, poz. 1 a także zasadę falsa demonstratio non nocet, należy stwierdzić na podstawie analizy całokształtu uwag sformułowanych w skardze kasacyjnej (jej petitum i uzasadnienia), że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Tak przyjęte założenie pozwala na stwierdzenie, że naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie upatruje w braku uznania jej przez Sąd pierwszej instancji za stronę postępowania administracyjnego w tej sprawie. Tak zawarty zarzut jest niezasadny. W sprawie jest bezspornym, że na skutek wniesienia odwołania SKO umorzyło postepowanie odwoławcze stwierdzając, że Gmina B. nie ma przymiotu strony w postepowaniu administracyjnym w tej sprawie. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w razie ustalenia w toku postępowania odwoławczego, że wnoszący odwołanie nie miał legitymacji o której stanowi art. 28 K.p.a., to należało umorzyć postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że pojęcie interesu prawnego legitymującego do posiadania przymiotu strony w postepowaniu administracyjnym musi wynikać z normy prawnej zawartej w prawie materialnym, która kształtuje pozycję strony. Interes prawny to interes osobisty, indywidualny (konkretny), dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny (tak NSA w wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 411/12, opub. w LEX nr 1559744). Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II GSK 330/12, opub. w LEX nr 1329710 stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Trafnie Sąd pierwszej instancji w tej sprawie wskazał na art. 28 ust. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251, z późn. zm.) nakazujący doręczanie wójtowi kopii decyzji do wiadomości w sprawie udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów. Przepis ten przesądził, że Gmina na terenie której ma być prowadzona działalność gospodarcza w postaci zbierania odpadów nie ma przymiotu strony. Potwierdzał to art. 29a ust. 1 i 2 ustawy o odpadach regulujący krąg stron w postępowaniach dotyczących udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów do wnioskodawcy i podmiotu władającego powierzchnią ziemi, na której będą zbierane odpady oraz władających obszarem ograniczonego użytkowania. W tej sprawie Gmina B. nie była ani wnioskodawca, ani też władającym terenem na którym podmiot posiadający zezwolenie zbierał odpady. Nie wyznaczono także obszaru ograniczonego użytkowania. Nie jest uzasadniona także argumentacja strony skarżącej kasacyjnie, mająca przemawiać za przyznaniem Gminie B. przymiotu strony. Argumentacja ta była podnoszona już w skardze i trafnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że ewentualne prowadzenie postępowania egzekucyjnego i stosownie środków egzekucyjnych przez organ egzekucyjny nie powoduje, że organ egzekucyjny staje się stroną postępowania administracyjnego poprzedzającego egzekucję administracyjną. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji na art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.), zgodnie z którym w przypadku nieusunięcia odpadów wójt w drodze decyzji nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Wydanie takiej decyzji i ewentualnie jej późniejsza egzekucja oznacza wykonywanie kompetencji administracyjnych określonych przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wójt jako organ egzekucyjny podejmując przypisane mu kompetencje nie działa w imieniu gminy jako osoby prawnej i nie reprezentuje interesów gminy. Wójt działa jako organ administracji publicznej i zobowiązany jest wszcząć i przeprowadzić egzekucję administracyjną zgodnie z przepisami prawa i to nawet wówczas, gdyby taka egzekucja spowodowała wydatkowanie określonych środków finansowych. Naczelny Sąd Administracyjny w całości potwierdza zajęte w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji stanowisko, zgodnie z którym wydawanie decyzji administracyjnych przez organ administracyjny wyklucza posiadanie przez ten organ lub podmiot, w imieniu którego organ występuje odrębnego interesu prawnego. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że w przypadku, gdy organ gminy wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej, to tej gminie nie przysługuje interes prawny (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r. sygn. akt II SA 1971/93; wyrok NSA z dnia 15 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 771/06; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 478/07; wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 29/16, opub. w LEX nr 2374153). Wprost wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt II GSK 1020/11, opub. w LEX nr 966196, zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości orzekania w formie postanowienia wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. Wskazywane w skardze kasacyjnej argumenty dotyczące ewentualnych wydatków związanych z wykonaniem zastępczym generującym koszty nie wskazuje na istnienie interesu prawnego Gminy, a potwierdza co najwyżej jej interes faktyczny. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji podniósł, że ta sprawa dotyczyła umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego unieważnienia decyzji administracyjnej, co wskazuje, że w tym postępowaniu żaden przepis prawa materialnego nie przyznawał prawa oraz nie nakładał obowiązku na Gminę B. Także i podniesiona na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym argumentacja nie mogła spowodować uznania Gminy B. za stronę w postępowaniu administracyjnym objętym tą sprawą. Zaakcentowany przez stronę skarżącą kasacyjnie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875) stanowi, że gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Przypis ten wyznacza ustrojową pozycję samorządu terytorialnego kształtując go jako odrębną strukturę wykonująca zadania publicznoprawne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Wykonywanie zadań publicznych we własnym imieniu przez organy samorządu nie kształtuje praw samych jednostek samorządu, tak jak i ponoszenie odpowiedzialności za wykonywane zadania publiczne. Tym samym trafne ustalenie przez Sąd pierwszej instancji, że strona skarżąca Gmina B. nie miała przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, spowodowało ograniczenie rozpoznawania skargi do kwestii posiadania przez ten podmiot owego przymiotu. Sąd pierwszej instancji nie mógł rozpoznawać sprawy merytorycznie, skoro granicami tej sprawy zakończonej w administracyjnym toku postępowania decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego było dokonanie oceny, czy Gmina B. ma lub nie ma przymiotu strony. Trafna wykładnia prawa dokonana w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji o braku posiadania przez Gminę B. przymiotu strony uzasadniała oddalenie skargi. W związku z powyższym z uwagi na granice tej sprawy, poza zakresem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostają kwestie prawidłowości rozstrzygania w przedmiocie odmowy unieważnienia decyzji administracyjnej z dnia 25 listopada 2014 r. znak .... Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając w tym zakresie naruszenia prawa opisanego w zarzucie skargi kasacyjnej zobowiązany jest, na podstawie art. 184 P.p.s.a., do oddalenia skargi kasacyjnej.