I SA/Gl 1129/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Bożena Pindel (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO lub Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: o.p., art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję przez siebie wydaną w dniu [...] r., nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności swej decyzji ostatecznej z dnia [...] r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r., nr [...], którą określono A S.A. w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł, uznając, że przedmiotem opodatkowania są telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia 17 maja 2013 roku A S.A. (dalej: Spółka lub skarżąca) wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Spółki podniósł, że przesłanka nieważności tej decyzji, określona w art. 247 § 1 pkt 3 o.p., została spełniona, gdyż wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia oznaczanej jako: u.p.o.l., a to z tego powodu, że organ nie uwzględnił prokonstytucyjnej wykładni tych przepisów i pominął definicję budowli przedstawioną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. W świetle tego orzeczenia uznać bowiem należało, że klasyfikowanie wspomnianych telekomunikacyjnych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako budowli w rozumieniu u.p.o.l. jest niedopuszczalne, gdyż nie zostały one wymienione w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) lub w załączniku do tej ustawy, jako budowle czy urządzenia techniczne. SKO, rozpatrując wniosek Spółki, decyzją z dnia [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. Organ zauważył, że przesłanka stwierdzenia nieważności polegająca na rażącym naruszeniu przepisów prawa ma miejsce tylko w sytuacji, gdy decyzja organu podatkowego w sposób oczywisty odbiega od normy prawnej, a wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Nie może być przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji przyjęcie odmiennej interpretacji przepisów prawa. Zauważył także, że Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie było związane wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. P 33/09. Zdaniem Kolegium nie można rozważać dla ustalenia zaistnienia przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 o.p., czy wydane rozstrzygnięcie pozostaje zgodne z wykładnią art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zaprezentowaną przez Trybunał Konstytucyjny. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie może także służyć ponownemu ustalaniu stanu faktycznego sprawy, a więc organ nie może w tym postępowaniu ponownie weryfikować czy w istocie linie kablowe w kanalizacji kablowej należy zakwalifikować do budowli – sieci technicznej. Kolegium podzieliło pogląd Trybunału Konstytucyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 13 września 2011 r., zgodnie z którym z punktu widzenia standardów konstytucyjnych nie można zaakceptować sytuacji, gdy jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby traktowane budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego należące do kategorii obiektów, które wprost wymieniono w tym przepisie lub w pozostałych przepisach tej ustawy bądź załączniku do niej. Wśród katalogu przykładowych budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymienione są bowiem sieci techniczne, a wspomniane linie kablowe wraz z kanalizacją kablową odpowiadają pojęciu sieci technicznej. Przyjąć należy, że całość składająca się z kanalizacji kablowej i położonych w nich kabli oraz pozostałych elementów stanowi budowlę sieciową (sieć techniczna), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a tym samym stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki powtórzył argumentację zawartą we wniosku. Dodatkowo zwrócił uwagę, że w celu określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego przy wydawaniu decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 o.p., niezbędne jest uwzględnienie wszystkich przedmiotów opodatkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując odwołanie nie znalazło podstaw do przyjęcia odmiennej oceny i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję wydaną w I instancji. Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Kolegium odnotowało, że w uzasadnieniu decyzji, której stwierdzenia nieważności Spółka się domagała, organ wyjaśnił powody swej kwalifikacji, odnosząc się do dorobku zarówno orzecznictwa, jak i doktryny. Dalej stwierdziło, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska zajętego w wydanej w I instancji decyzji z dnia [...] r. W ten sposób ponownie wyraziło pogląd, że rażące naruszenie prawa ma miejsce tylko w sytuacji, gdy decyzja w sposób oczywisty odbiega od normy prawnej, a wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Podkreśliło zarazem, że odmienna interpretacja przepisów prawa nie może być przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji. Zaakcentowało, że w rozpatrywanej sprawie nie było związane wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku. Następnie wyjaśniło, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy procesowej, a nie ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy materialnej poprzez weryfikowanie, czy telekomunikacyjne linie kablowe w kanalizacji kablowej stanowią budowle. Za godne dostrzeżenia uznało jednak, że – wbrew twierdzeniom podatnika – potraktowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej jako budowli (jej części) podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie stoi w sprzeczności ze wskazanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ wśród katalogu przykładowych budowli Prawo budowlane wymienia sieci techniczne, a całość składająca się z kanalizacji kablowej, położonych w niej kabli i pozostałych elementów odpowiada temu pojęciu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesionej na tę decyzję Kolegium pełnomocnik Spółki zażądał uchylenia tego aktu, jak również poprzedzającego go rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 o.p., na poparcie którego przywołał argumenty uprzednio zaprezentowane. W odpowiedzi Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem decyzja podlegająca kontroli nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r., określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. oraz ocena czy organy podatkowe poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, rażąco naruszyły prawo, a w konsekwencji czy istniały podstawy do wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. W ocenie strony powołane orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na niewłaściwej wykładni pojęcia "budowla" użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w szczególności z pominięciem wykładni definicji dokonanej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 (opubl. Dz. U. z 2011 r. Nr 206, poz. 1228; OTK-A z 2011 r. Nr 7, poz. 71). W opinii organu podatkowego potraktowanie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej jako budowli (jej części) podlegającej opodatkowaniu nie stoi w sprzeczności z przywołanym wyrokiem TK. Wśród katalogu przykładowych budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymienione są bowiem sieci techniczne, a wspomniane linie kablowe wraz z kanalizacją kablową odpowiadają pojęciu sieci technicznej. W myśl art. 207 § 1 o.p. organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba, że przepisy tej ustawy stanowią inaczej. Decyzja zaś rozstrzyga o istocie sprawy albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji (§ 2 powołanego artykułu). W ten sposób wykreowany zostaje przez organ podatkowy wynik toczącego się postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, stanowiącym przejaw woli administracyjnych organów, wydanym na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz H. Dzwonkowski, Warszawa 2008). Zauważyć należy, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada trwałości decyzji ostatecznych, która jest wyrażona w art. 128 o.p., według której decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Oznacza to, iż decyzja, posiadająca przymiot ostateczności, może być wzruszona wyłącznie w przewidzianym w ustawie trybie oraz w przewidzianych w niej przypadkach. Z zasady tej wynika również, że przesłanki wzruszenia decyzji ostatecznych, w szczególności w trybie stwierdzenia nieważności, muszą być interpretowane ściśle. Przystępując do rozpoznania zarzutów skargi należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja podjęta w nadzwyczajnym trybie postępowania podatkowego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, który może być prowadzony tylko w granicach określonych w art. 247 § 1 o.p. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, istotą którego jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w tym przepisie. Wyjaśnieniu podlega przede wszystkim znaczenie użytego w art. 247 § 1 punkt 3 o.p. pojęcia "rażące naruszenie prawa". Zagadnieniu temu poświęcone jest bogate orzecznictwo sądowe, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, oraz opracowania teoretyków prawa administracyjnego. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przeważa pogląd o formalnym rozumieniu pojęcia rażącego naruszenia prawa. Sprowadza się on do stwierdzenia, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić jednak wówczas, gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą. Jak trafnie zaznaczono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1867/09 (publ. LEX nr 744660), "rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów". Powyższe oznacza to, że rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa, a jedynie takim, które powoduje, że decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Teza ta od lat uchodzi za bezdyskusyjną w nauce prawa i postępowania administracyjnego. Jest ona także generalnie respektowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skarżąca – powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09 – upatrywała rażącego naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w przyjęciu do opodatkowania obiektów, które w jej ocenie nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Z utrwalonego, na przestrzeni ostatnich lat, orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznaczna i uzasadniona ocena prawna, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1932/09 przyjęto następujące tezy: "I. Sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.; dalej: ustawa - Prawo budowlane), a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późn. zm.; dalej: u.p.o.l.). II. Wobec brzmienia art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane i art. 2 pkt 11 ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), nie ma żadnego znaczenia okoliczność faktyczna, czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi, czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej, ponieważ w.w. przepisy w tym przedmiocie nie stanowią. III. Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b/ ustawy - Prawo budowlane, w zależności od konkretnego stanu faktycznego, mogą być: 1. budowle (art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane), 2. budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane) oraz 3. traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle - pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno - użytkową (art. 3 pkt 1 lit. b/ i art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane)." Podobną ocenę prawną przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w sprawach o sygn. akt: FSK 2316/04, II FSK 156/08 i II FSK 564/08, II FSK 1601/09, II FSK 1010/09, II FSK 1310/10, II FSK 215/10, II FSK 2120/09 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem przyjąć, za NSA, że sieć uzbrojenia terenu w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ocenę tą potwierdza doktryna konstatując, że sieci uzbrojenia terenu są budowlami prawa budowlanego, natomiast przewody sieci telekomunikacyjnej stanowią sieć uzbrojenia terenu (por.: Prawo budowlane. Komentarz; praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego; Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2007r., s. 49 – 50). Okoliczność faktyczna: czy dana sieć uzbrojenia terenu ułożona jest bezpośrednio w ziemi czy też w odpowiedniej kanalizacji kablowej, wobec treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, które w tym przedmiocie nie stanowią, nie ma żadnego znaczenia Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1117/13 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09 dowodzi jak istotne wątpliwości mogą wystąpić przy wykładni ww. przepisu. Z punktu widzenia procedury koniecznym jest jednak wskazanie, że wyrok ten wprawdzie odnosił się do powoływanych przez stronę przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to jednak Trybunał rozważał je na gruncie zupełnie innego stanu faktycznego – opodatkowania podziemnych wyrobisk górniczych. W związku z tym nie mógł on w żaden bezpośredni sposób rzutować na ocenę poprawności zaskarżonej decyzji. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1342/13 przyjął, że przywołany wyrok dotyczy podziemnych wyrobisk górniczych, a nie opodatkowania linii kablowych. Zdaniem tego Sądu brak jest podstaw, aby uznać, że wykładnia prawa dokonana przez Trybunał Konstytucyjny nakazuje przyjąć, że poszczególne elementy budowli sieciowej, muszą być jednostkowo wpisane wprost do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, do innych przepisów tej ustawy lub załącznika do niej, aby uznać je za budowle i opodatkować podatkiem od nieruchomości. W ww. sprawach dokonano analizy i oceny prawnej występujących zagadnień prawnych, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i akceptuje. Niezależnie od powyższego należy również wskazać, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (dostępne: w bazie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego na stronie internetowej: http://trybunal.gov.pl), po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej A S.A., umorzył postępowanie w sprawie zbadania zgodności art. 1 a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 217 oraz w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W opublikowanym postanowieniu Trybunał stwierdził, że Spółka nie uzasadniła wystarczająco, w jaki sposób zaskarżone przez nią przepisy naruszyły jej konstytucyjne prawa i wolności. W tym kontekście Trybunał wyjaśnił, że "skarga nie może się sprowadzać jedynie do przytoczenia treści odpowiedniego przepisu Konstytucji". Jednocześnie Trybunał przypomniał, że "od 17 lipca 2010 r. na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675, ze zm.) do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.; dalej: prawo budowlane) wprowadzono definicję obiektu liniowego (art. 3 pkt 3a prawa budowlanego) oraz zmieniono definicję budowli przez zaliczenie do budowli obiektów liniowych. Konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia "budowla" kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym - możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości." Dalej Trybunał Konstytucyjny zauważył, że zakwestionowany w rozpatrywanej sprawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. był już przedmiotem kontroli Trybunału w sprawie o sygn. P 33/09. W wyroku z 13 września 2011 r. Trybunał orzekł, że art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u. p.o.l., rozumiany w taki sposób, że nie odnosi się do podziemnych wyrobisk górniczych oraz może odnosić się do obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach, jest zgodny z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonymi z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji. Dalej Trybunał Konstytucyjny uznał, że ze względu na brak tożsamości podmiotowej ze sprawą o sygn. P 33/09 z całą pewnością nie zachodzi negatywna przesłanka procesowa powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi także przesłanka ne bis in idem, gdyż wyrok w sprawie o sygn. P 33/09 ma charakter zakresowy i odnosi się do "podziemnych wyrobisk górniczych" oraz "obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach". W rozpatrywanej przez TK skardze zakwestionowana została inna treść normatywna wynikająca z zakwestionowanych przepisów, odnosząca się do "przewodów telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej", a w takim zakresie Trybunał nie dokonywał jeszcze kontroli zakwestionowanego w skardze przepisu (patrz: pkt 3 i 4 postanowienia). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Kolegium nie naruszyło prawa, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. Brak jest bowiem w niniejszej sprawie bezsporności czy też oczywistości naruszenia przepisów, które to naruszenie – zdaniem pełnomocnika – stanowiło rażące naruszenie prawa. Podsumowując powyższe wywody wskazać należy – o czym była już mowa wcześniej – że przesłanką do stwierdzenia nieważności nie jest każde naruszenie prawa, a jedynie jego kwalifikowana forma w postaci naruszenia prawa o charakterze rażącym. Uwzględniając okoliczności istniejące w niniejszej sprawie oraz charakter prawny postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, rację należy przyznać SKO, który nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek, które pozwalałyby na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.