III SA/Łd 174/16

Dnia 5 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 - ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 72, art. 92a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1414 ze zm.), lp.5.1, lp.5.3, lp.5.4, lp.6.1.4, lp.6.3.9, lp.6.3.12, lp.6.3.13 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 2, art. 13, art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A S od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł, orzekł o uchyleniu decyzji w całości i nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13.750,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym: lp.5.1 przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę, Ip. 5.3 skrócenie dziennego czasu odpoczynku; o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, lp.5.4 skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku; o czas do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę, lp.6.3.9 okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy; za każdy dzień, lp.6.3.12 naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego; za każdy pojazd, lp.6.3.13 nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie; za każdy dzień. Naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 7.07.2014 r. - 07.10.2014 r., a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia 7.10.2014 r. nr[...]. Kontroli podlegało spełnianie przez stronę obowiązków wynikających z uregulowań ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.); przestrzeganie przepisów ruchu drogowego (Prawo o ruchu drogowym Dz. U. 2014 r., poz. 1137 ze zm.); przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowców ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.); rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P.0008-0021); Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), przestrzeganie przepisów określonych w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE. Strona w momencie kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ważną od 01.05.2004r. do 09.07.2052 r. W okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli strona zatrudniała 30 kierowców. Kontrola obejmowała okres od 06.07.2013 r. do 07.07.2014 r. W związku z przeprowadzoną kontrolą organ pismem z 13 października 2014 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania wobec przedsiębiorcy, a następnie po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], w której na podstawie art. 105 § 1 i 2 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli z dnia 7.10.2014r. nr [...], opisanych w załączniku nr 3 w lp.6.1.4 jako wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego w odniesieniu do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] oraz w lp.6.3.7 jako nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w stosunku do kierowcy J D za dni 26, 27, 28.11.2013 r. i 2.12.2013 r. Jednocześnie decyzją nr [...] organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł z tytułu stwierdzonych podczas kontroli naruszeń (suma wyliczonych kar wyniosła 33 850 zł i została ograniczona do kwoty 20 000 zł na podstawie art. 92a ust.3 pkt 2 ustawy). W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, będące wynikiem niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenie art. 80 poprzez oparcie rozstrzygnięcia o część materiału dowodowego, naruszenie art. 107 § 3 poprzez pominięcie w treści decyzji istotnych elementów, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13.750,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h i lit. s ustawy o transporcie drogowym "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznaczają - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016). Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 20.000,00 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. l oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu Ip. 5. l załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie dłużej niż do 10 godzin nie więcej niż dwa razy w tygodniu, a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu karą pieniężną: w wysokości 100 zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Na podstawie materiału dowodowego w postaci: wezwania do okazania dokumentów z dnia 07.07.2014 r. i danych cyfrowych okazanych w dniu 18.07.2014 r. organ odwoławczy stwierdził, że kierowca K S w dniu 08.11.2013 r. o godzinie 08:37, rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył w tym samym dniu o godzinie 21:45. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 7 minut, od godziny 08:37 do godziny 12:40, następnie od 13:26 do 15:18, następnie od 15:22 do 15:27, następnie od 15:30 do 15:47, następnie od 15:49 do 15:54, następnie od 15:56 do 15:57, następnie od 16:01 do 16:28, następnie od 16:32 do 16:41, następnie od 16:43 do 17:58, następnie od 18:52 do 21:45. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 7 minut, ponieważ w tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Organ wskazał, że podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, dlatego nałożono karę w wysokości 300,00 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 rok kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: - Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ odwoławczy stwierdził, że: Kierowca J D w dniu 13.11.2013 r. o godzinie 6:00 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 9 minut, od godziny 21:51 dnia 13.11.2013 r. do godziny 6:00 dnia 14.11.2013 r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 51 minut, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł. Kierowca S K w dniu 16.12.2013 r. o godzinie 08:38 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 39 minut, od godziny 23:59 dnia 16.12.2013 r. do godziny 08:38 dnia 17.12.2013 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 21 minut, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł. Kierowca A Ł w dniu 02.11.2013 r. o godzinie 02:32 rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 35 minut, od godziny 18:57 dnia 02.11.2013 r. do godziny 02:32 dnia 03.11.2013 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o l godzinę i 25 minut, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 300,00 zł. Kierowca S W w dniu 05.12.2013 r., prowadząc pojazd w załodze, o godzinie 00:17 rozpoczął 30 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku, od godziny 21:47 dnia 05.12.2013 r. do godziny 06:17 dnia 06.12.2013 r., czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 30 minut, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy nałożył karę pieniężną w wysokości 600,00 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku Ip. 5.4 o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę organ wyjaśnił, że: Stosownie do art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku", "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje, co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający, co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany, jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym, co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: - Ip. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50 złotych i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100 złotych. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w zapisach na kartach kierowców w postaci: przerwa napięcia, organ odwoławczy stwierdził, że kierowca S W: 1.Prowadząc pojazd w załodze, po odebraniu regularnego odpoczynku tygodniowego w wymiarze 53 godzin i 13 minut w dniu 12.11.2013 r. o godzinie 00:24 rozpoczyna okres prowadzenia pojazdu, kolejny tygodniowy okres odpoczynku kierowca rozpoczyna w dniu 14.11.2013 r. o godzinie 22:02, odpoczynek ten trwa nieprzerwanie 36 godzin i 58 minut czyli jest to, skrócony tygodniowy okres odpoczynku. Z powyższego wynika, że okres rozliczeniowy od dnia 11.11.2013 r. od godziny 00:24 do dnia 17.11.2013 r. do godziny 00:24, kierowca rozpoczął po odebraniu regularnego odpoczynku tygodniowego, zaś kolejny okres odpoczynku tygodniowego, kierowca rozpoczął przed upływem szóstego 24 godzinnego okresu rozliczeniowego od końca poprzedniego odpoczynku tygodniowego, zatem zgodnie z przepisami art. 8 ustęp 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z powyższego wynika również, że w tygodniowym okresie rozliczeniowym od 11.11.2013 r. od godziny 00:24 do dnia 17.11.2013 r. do godziny 00:24 dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę skróconego odpoczynku tygodniowego, zatem ustalenie organu I instancji, że zaistniało skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku o 19 godzin i 53 minuty w powyższym tygodniowym okresie rozliczeniowym i nałożenie za to skrócenie kary pieniężnej jest bezpodstawne ponieważ nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy w powyższym zakresie uchylił decyzję organu I instancji i w powyższym zakresie umorzył postępowanie. Kolejny tygodniowy okres prowadzenia pojazdu kierowca rozpoczyna po odebraniu skróconego tygodniowego odpoczynku o godzinie 04:00 w dniu 18.11.2013 r. i do zakończenia szóstego 24 godzinnego okresu rozliczeniowego liczonego od zakończenia poprzedniego odpoczynku tygodniowego, kierowca nie rozpoczął odbierania odpoczynku tygodniowego. Najdłuższym odebranym odpoczynkiem w tygodniowym okresie rozliczeniowym zawartym pomiędzy godziną 00:00 w dniu 18.11.2013 r., a godziną 23:59 w dniu 24.11.2013 r., kierowca odebrał w dniu 23.11.2013 r. od godziny 01:43 do godziny 12:33 czyli odpoczynek ten trwał 10 godzin i 50 minut. Ponieważ w danym tygodniowym okresie rozliczeniowym koniecznym było odebranie regularnego odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, organ I instancji, poprawnie ustalił w okresie rozliczeniowym od godziny 00:00 w dniu 18.11.2013 r., do godziny 23:59 w dniu 24.11.2013 r., kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 34 godziny i 10 minut. Stwierdzenie powyższego naruszenia skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 3.550,00 zł. Kierowca po odebraniu regularnego okresu rozliczeniowego rozpoczyna nowy tygodniowy okres jazdy o godzinie 20:25 w dniu 03.12.2013 r.. Najdłuższy okres odpoczynku przed zakończeniem szóstego 24 godzinnego okresu po zakończeniu poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku w przyjętym okresie rozliczeniowym od godziny 00:00 dnia 02.12.2013 do godziny 23:59 dnia 08.12.2013 kierowca odebrał od godziny 02:23 do godziny 06:13 w dniu 09.12.2013 r., trwał on nieprzerwanie 27 godzin i 50 minut, czyli był to skrócony okres odpoczynku tygodniowego. Zważywszy, że w tym przypadku kierowca rozpoczął tygodniowy okres jazdy po odebraniu odpoczynku regularnego, organ odwoławczy stwierdził, że w okresie rozliczeniowym od godziny 00:00 dnia 02.12.2013 r. do godziny 23:59 dnia 08.12.2013 r., dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę wypoczynku tygodniowego w wymiarze skróconym trwającym nieprzerwanie 24 godziny. Z powyższego wynika, że ustalenie organu I instancji, że w okresie rozliczeniowym od godziny 00:00 dnia 02.12.2013 r. do godziny 23:59 dnia 08.12.2013 r kierowca winien odebrać regularny odpoczynek tygodniowy trwający nieprzerwanie minimum 45 godzin, jak również ustalenie, że kierowca odebrał skrócony odpoczynek tygodniowy trwający nieprzerwanie 39 godzin i 29 minut od godziny 04:56 dnia 02.12.2013 r. do godziny 20:25 dnia 03.12.2013 r. czasu UTC+1, nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy w powyższym zakresie uchylił decyzję organu I instancji i w powyższym zakresie umorzył postępowanie. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że za powyższy stan faktyczny kara pieniężna w wysokości 3.550,00 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia kontrolnego, badania kontrolnego lub kalibracji, Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 1 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r: Urządzenia rejestrujące, w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, ich konstrukcja, zasady instalacji, użytkowania i kontroli, spełniają wymagania niniejszego rozporządzenia oraz wymagania określone w załącznikach I lub IB i II, stanowiących integralną część niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Według pkt. a ust. 3 rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r : 3. Badania okresowe a) Okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują: - sprawdzenie, czy urządzenie działa prawidłowo, sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu, sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, -sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, -wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji karą pieniężną o wysokości 1000 (tysiąc) złotych. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ odwoławczy stwierdził, że ostatnie badanie okresowe tachografu cyfrowego zamontowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] zostało przeprowadzone w dniu 12.04.2012 r., oznacza to, że w dniu rozpoczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy czyli w dniu 07.07.2014 r. został przekroczony 24 miesięczny okres przewidziany na przeprowadzenie następnego badania okresowego. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że za kara pieniężna w wysokości 1.000,00 zł, została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień Ip. 6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W myśl art. 10 ust. 5 lit. i) powyższego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. ii) w/w rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: lp.6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości 300 złotych za każdy dzień. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano niepełne dane kierowców za następujące dni: Kierowca M D za dzień 21.12.2013 r. od godziny 07:59 do godziny 08:39 nie okazano danych potwierdzających aktywność kierowcy. Przedsiębiorca w toku kontroli nie okazał zaświadczenia lub innego dokumentu wskazującego na przyczynę braku wymaganych danych. Kierowca J D podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano niepełne dane za następujące dni: 25.11.2013 r. kierowca zakończył odpoczynek o godz. 11:17. Na karcie kierowcy za dzień 25.11.2013 r. brak danych. W ewidencji czasu pracy zapis o treści: przestój 8 godzin, zrobiony odbiór 8 godzin. Na podstawie zaświadczenia o działalności z dnia 25.11.2013 r. od czasu zakończenia odpoczynku o godz. 11:17 do godz. 24:00 brak danych o aktywności kierowcy. 29.11.2013 r. kierowca rozpoczął odpoczynek o godz. 19:29. Na karcie kierowcy za dni 28 i 29.11.2013 r. brak danych. W ewidencji czasu pracy zapis o treści: przestój 8 godzin, zrobiony odbiór 8 godzin. Na podstawie zaświadczenia o działalności z dnia 01.12.2013 r. przedsiębiorca nie rozliczył okresu od godz. 00:00 do godziny 19:20 w dniu 29.11.2013 r., za który brak zapisów dotyczących aktywności kierowcy. 01.12.2013 kierowca zakończył odpoczynek o godz. 14:00. Na karcie kierowcy za dnia 01.12.2013 r. brak danych. Z ewidencji czasu pracy wynika dzień wolny. Na podstawie zaświadczenia o działalności z dnia 01.12.213 r. przedsiębiorca nie rozliczył okresu od godz. 14:00 do godziny 24:20 w dniu 01.12.2013 r., za który brak zapisów dotyczących aktywności kierowcy. 03.12.2013 kierowca rozpoczął odpoczynek o godz. 12:39. Na karcie kierowcy za dnia 03.12.2013 r. brak danych. W ewidencji czasu pracy zapis o treści: przestój 8 godzin, zrobiony odbiór 8 godzin. Na podstawie zaświadczenia o działalności z dnia 05.12.2013 r. przedsiębiorca nie rozliczył okresu od godz. 00:00 do godziny 12:39 w dniu 03.12.2013 r., za który brak zapisów dotyczących aktywności kierowcy. 3. Kierowca R D podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazał niepełne dane ww. kierowcy za następujące dni: a) 23.12.2013 kierowca w godz. 11:59 do 12.29 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej. Okres ten ustalony został na podstawie danych odczytanych z karty kierowcy. Ewidencja czasu pracy oraz przedłożone zaświadczenia o działalności nie uwzględniają tego faktu. Przedsiębiorca w toku kontroli nie okazał zaświadczenia lub innego dokumentu wskazującego na okoliczności powstałego zdarzenia i przyczynę braku wymaganych danych. 4. Kierowca T K podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazał niepełne dane ww. kierowcy za następujące dni: a) 16.11.2013 kierowca w godz. 09:34 do 10:39 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej. Okres ten ustalony został na podstawie danych odczytanych z karty kierowcy. Ewidencja czasu pracy oraz przedłożone zaświadczenia o działalności nie uwzględniają tego faktu. Przedsiębiorca w toku kontroli nie okazał zaświadczenia lub innego dokumentu wskazującego na okoliczności powstałego zdarzenia i przyczynę braku wymaganych danych, 5. Kierowca J S podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano niepełne dane za następujące dni: 20.11.2013 r. kierowca w godz. 11:04 do 00:00 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej. Okres ten ustalony został na podstawie danych odczytanych z karty kierowcy. Z ewidencji czasu pracy wynika 8 godz. przestoju i 8 godz. zrobionego odbioru. Przedłożone zaświadczenia o działalności nie uwzględniają tego faktu. Przedsiębiorca w toku kontroli nie okazał zaświadczenia lub innego dokumentu wskazującego na okoliczności powstałego zdarzenia i przyczynę braku wymaganych danych. 21.11.2013 r. kierowca w godz. 00:00 do 08:41 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej. Okres ten ustalony został na podstawie danych odczytanych z karty kierowcy. Z ewidencji czasu pracy wynika l godz. 20 minut pracy, 6 godz. 40 minut przestoju i 6 godz. 40 minut zrobionego odbioru. Przedłożone zaświadczenia o działalności nie uwzględniają tego faktu. Przedsiębiorca w toku kontroli nie okazał zaświadczenia lub innego dokumentu wskazującego na okoliczności powstałego zdarzenia i przyczynę braku wymaganych danych. Kierowca G W podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano niepełne dane o aktywności ww. kierowcy za następujące dni: 10.12.2013 kierowca w godz. 21:28 do 00:00 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej. Okres ten ustalony został na podstawie danych odczytanych z karty kierowcy. Z ewidencji czasu pracy wynika 4 godz. 36 minut pracy, 3 godz. 24 minuty przestoju i 3 godz. 24 minuty zrobionego odbioru. Przedłożone zaświadczenia o działalności nie uwzględniają tego faktu. Przedsiębiorca w toku kontroli nie okazał zaświadczenia lub innego dokumentu wskazującego na okoliczności powstałego zdarzenia i przyczynę braku wymaganych danych. 11.12.2013 kierowca w godz. 00:00 do 19:31 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej. Okres ten ustalony został na podstawie danych odczytanych z karty kierowcy. Z ewidencji czasu pracy wynika 9 godz. 31 minut pracy, 15 minut przerwy i 29 minut przestoju. Przedłożone zaświadczenia o działalności nie uwzględniają tego faktu. Przedsiębiorca w toku kontroli nie okazał zaświadczenia lub innego dokumentu wskazującego na okoliczności powstałego zdarzenia i przyczynę braku wymaganych danych. Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że w sumie okazano niepełne dane o okresach aktywności kierowcy za 11 dni. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że za kara pieniężna w wysokości 3.300,00 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze powyższego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie w/w rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Stosownie do art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. Zgodnie z § 3 ust. l pkt. l rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, póz. 1128) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 16 listopada 2010 r.), który stanowi, że dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni(...). Zgodnie z § 5 ust. l przywołanego rozporządzenia pobrane dane, (...), podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Konsekwencją powyższego jest treść: Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy pojazd. Po przeprowadzeniu postępowania organ odwoławczy stwierdził, że dane z cyfrowych urządzeń rejestrujących zamontowanych w pojazdach przedsiębiorcy wczytywane były w następujących terminach: Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane wczytano w dniu 16.02.2013 r., następnie po upływie 168 dni, w dniu 03.08.2013 r., następnie po upływie 198 dni, w dniu 17.02.2014 r. 2.Z pojazdu marki VOLVO b numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane wczytano w dniu 06.05.2013 r., data odczytu 13.08.2013 r., następnie po upływie 99 dni, w dniu 06.05.2013 r., następnie po upływie 128 dni w dniu 19.12.2013 r. Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane wczytano w dniu 17.06.2013 r., następnie po upływie 59 dni, w dniu 14.08.2013 r., następnie po upływie 96 dni, w dniu 18.11.2013r., następnie po upływie 88 dni, w dniu 14.02.2014 r. Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane wczytano w dniu 04.06.2013 r., następnie po upływie 74 dni, w dniu 16.08.2013 r. następnie po upływie 129 dni w dniu 23.12.2013 r., następnie po upływie 24 dni, w dniu 16-01-2014 r., następnie po upływie 67 dni, w dniu 24-03-2014 r., Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane wczytano w dniu 17.06.2013 r., następnie po upływie 64 dni w dniu 20.08.2013, następnie po upływie 125 dni w dniu 23.12.2013 r., Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane odczytano w dniu 17.06.2013 r., następnie po upływie 71 dni, w dniu 26.08.2013 r., następnie po upływie 126 dni w dniu 30.12.2013r. Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane wczytano w dniu 17.06.2013 r., następnie po upływie 71 dni, w dniu 27.08.2013 r., następnie po upływie 125 dni, w dniu 30.12.2013 r., następnie po upływie 100 dni, w dniu 09.04.2014 r. Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane wczytano w dniu 11.06.2013 r., następnie po upływie 79 dni, w dniu 29.08.2013 r., następnie po upływie 78 dni w dniu 15.11.2015 r., następnie po upływie 153 dni, w dniu 17.04.2014 r., Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane odczytano w dniu 04.06.2013 r., następnie po upływie 91 dni w dniu 03.09.2013 r., następnie po upływie 108 dni, w dniu 20.12.2013r., następnie po upływie 101 dni, w dniu 31.03.2014 r. Z pojazdu marki VOLVO o numerze rejestracyjnym [...], numer [...], dane wczytano w dniu 23.12.2013 r., następnie po upływie 8 dni, w dniu 30.12.2013 r., następnie po upływie 186 dni, w dniu 07.07.2014r. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie: za każdy dzień, lp.6.3.13 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stwierdzono, że na podstawie rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze powyższego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie w/w rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Stosownie do art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) jit 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 16 listopada 2010 r.), który stanowi, że dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni(...). Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia pobrane dane, (...), podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Konsekwencją powyższych uregulowań jest treść: - Ip. 6.3.13 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie, karą pieniężną w wysokości 300,00 zł - za każdy dzień. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ odwoławczy stwierdził, że naruszenie opisane w lp.6.3.13 sankcjonuje nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie, czyli dotyczy sytuacji w której w ogóle nie udostępniono danych ani z tachografu cyfrowego ani z kart kierowców. Zaś z materiału dowodowego wynika, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazano dane cyfrowe z kart kierowców oraz z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach. Opisany przez organ I instancji stan faktyczny polegający na nie okazaniu danych wczytanych z urządzenia rejestrującego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za dni: 24.12.2013; 25.12.2013; 26.12.2013; 27.12.2013; 28.12.2013; 29.12.2013; 30.12.2013; 31.12.2013 tj. za 8 dni., oraz z urządzenia rejestrującego pojazdu o nr rej. [...] za okres od dnia 01.11.2013 r. do 22.12.2013 za 51 dni, czyli łącznie za 59 dni, wypełnia dyspozycję przepisu lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponieważ nałożenie sankcji z przepisu lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, za powyższy stan faktyczny oznaczało by wydanie w postępowaniu odwoławczym decyzji niekorzystnej dla strony, czyli sprzecznej z art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie naruszenia opisanego w załączniku nr 3 w lp.6.3.13 sankcjonującego nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie, stało się bezprzedmiotowe i w tym zakresie postępowanie umorzył. Odnośnie zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie stwierdził, że wyrażona art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy - co stanowi realizację normy zapisanej w art. 80 kpa. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W zakresie zarzutu dotyczącego bezpodstawnego nałożenia kary pieniężnej za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten zasługuje na uwzględnienie, jednak z przyczyn innych niż wskazane przez stronę. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z brzmieniem lp.6.3.13 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przepis ten sankcjonuje naruszenie polegające na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie, czyli dotyczy sytuacji w której w ogóle nie udostępniono danych ani z tachografu cyfrowego ani z kart kierowców. Zaś z materiału dowodowego wynika, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie w odpowiedzi na wezwanie do okazania dokumentów z dnia 07.07.2014 r., w dniu 18.07.2014 r. okazano dane cyfrowe z kart kierowców oraz z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach. W zakresie zarzutu udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie udokumentował aktywności kierowców: a) M D w dniu 21.12.2013 r., od godziny 07:59 do godziny 08:39. W trakcie kontroli w przedsiębiorstwie w dniu 18.07.2014 r. okazano, ewidencję czasu pracy od 01.10.2013 r. do 31.12.2013 r. z której wynika, że w dniu 21.12.2013 r. kierowca rozpoczął pracę o godzinie 06:10 i pracował przez 2 godziny i 56 minut, miał przestój trwający 4 godziny i 12 minut oraz skorzystał z czasu wolnego w wymiarze 57 minut za wypracowane uprzednio nadgodziny, co wynika z dołączonego do ewidencji czasu pracy wniosku o udzielenie czasu wolnego. Ponadto okazano zaświadczenia o działalności z dnia 21.12.2013 r. z którego wynika, że od godziny 17:18 w dniu 19.12.2013 r. do godziny 06:10 w dniu 21.12.2013 r. kierowca miał czas wolny lub odpoczywał, według kolejnego okazanego zaświadczenia o działalności z dnia 23.12.2013 r. wynika, że od godziny 13:24 w dniu 21.12.2013 r. do godziny 05:45 w dniu 23.12.2013 r. kierowca miał czas wolny lub odpoczywał. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że okazane w odwołaniu z dnia 24.02.2015 r. zaświadczenie o działalności kierowcy M D, z którego wynika, że od godziny 07:59 w dniu 21.12.2013 r. do godziny 08:39 w dniu 21.12.2013 r. kierowca miał czas wolny lub odpoczywał, stanowi próbę uniknięcia odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie i odmówił temu dokumentowi mocy dowodowej. b) J D w dniach: 25.11.2013 r. z okazanego podczas kontroli w przedsiębiorstwie zaświadczenia o działalności wynika, że kierowca zakończył odpoczynek o godzinie 11:17, brak danych cyfrowych z karty kierowcy za ten dzień od 11:17 do 24:00. 29.11.2013 r. z okazanego podczas kontroli w przedsiębiorstwie zaświadczenia o działalności wynika, że kierowca rozpoczął odpoczynek o godzinie 19:29, na karcie kierowcy brak danych cyfrowych okres od godziny 00:00 do godziny 19:29 w dniu 29.11.2013 r.. 01.12.2013 r. z okazanego podczas kontroli w przedsiębiorstwie zaświadczenia o działalności wynika, że kierowca zakończył odpoczynek o godz. 14:00, na karcie kierowcy brak danych z dnia 01.12.2013 r. od godziny 14:00 do godziny 24:00. 03.12.2013 r. z okazanego podczas kontroli w przedsiębiorstwie zaświadczenia o działalności wynika, że kierowca rozpoczął odpoczynek o godz. 12:39, na karcie kierowcy brak danych z dnia 03.12.2013 r. od godziny 00:00 do godziny 12:39. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie udokumentowano aktywności kierowcy we wskazanych powyżej terminach ani danymi cyfrowymi ani wpisami manualnymi ani innymi dokumentami, do czego był zobowiązany zgodnie z obowiązującym w momencie zaistnienia naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 3821/85 jak i obowiązującym w momencie orzekania art. 34 rozporządzenia (WE) nr 165/2014. R D za dzień: 23.12.2013 kierowca w godz. 11:59 do 12.29 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej, okres ten ustalony został na podstawie danych odczytanych z karty kierowcy. Z okazanego w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie zaświadczenia o działalności z dnia 23.12.2013 r. wynika, że kierowca od godziny 12:01 w dniu 20.12.2013 r. do godziny 10:19 w dniu 23.12.2013 r. miał czas wolny od pracy lub odpoczywał, z zaświadczenia o działalności z dnia 30.12.2013 r. wynika, że kierowca od godziny 13:07 w dniu 23.12.2013 r. do godziny 09:18 w dniu 30.12.2013 r. miał czas wolny od pracy lub odpoczywał. Z danych cyfrowych zapisanych na karcie kierowcy nr [...] wynika, że 23.12.2015 r. kierowca pan R D prowadził pojazd o numerze rejestracyjnym [...], dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godzinie 10:19, a zakończył pracę wyjmując kartę z tachografu o godzinie 13:13 czyli pracował przez 2 godziny i 55 minut. W okresie gdy kierowca nie rejestrował swojej aktywności do tachografu została zalogowana karta serwisowa nr[...] w celu wykonania przeglądu okresowego. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że argumenty strony podniesione w odwołaniu, że kierowca prowadził w tym dniu pojazd o numerze rejestracyjnym [...], oraz że nie rejestrował swojej aktywności pomiędzy godziną 11:36 a 12:15 kiedy to w tachografie załogowano kartę warsztatową nr [...] nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, że nie zaistniało naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności R D w dniu 23.12.2013 r., ponieważ po zakończeniu okresu nierejestrowania kierowca włożył kartę do tachografu i wykonał przejazd co oznacza, że zgodnie z obowiązującym w momencie zaistnienia naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 3821/85 jak i obowiązującym w momencie orzekania art. 34 rozporządzenia (WE) nr 165/2014 powinien dokonać wpisu manualnego dokumentującego okres nierejestrowania. d) T K w dniu 16.11.2013 r. rozpoczął okres prowadzenia pojazdu o godzinie 08:29 logując kartę kierowcy do tachografu, a zakończył wyjmując kartę z tachografu o godzinie 12:40 czyli po 4 godzinach i 11 minutach w okresie tym od godziny 09:34 do 10:39 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej, jak wynika z danych cyfrowych zapisanych na karcie kierowcy nr PL1720625044510001. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że argument strony podniesiony w odwołaniu, że karta została wyjęta w celu wczytania danych, a czas został rozliczony w ewidencji czasu pracy jako czas dyżuru na podstawie art. 9 ustawy o czasie pracy kierowców, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że nie zaistniało w tym przypadku naruszenie opisane w lp.6.3.9, ponieważ po zakończeniu okresu nierejestrowania kierowca włożył kartę do tachografu i wykonał przejazd co oznacza, że zgodnie z obowiązującym w momencie zaistnienia naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 3821/85 jak i obowiązującym w momencie orzekania art. 34 rozporządzenia (WE) nr 165/2014 powinien dokonać wpisu manualnego dokumentującego okres nierejestrowania. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie organu odwoławczego zarzut strony jest bezpodstawny ponieważ przepis lp.6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. W zakresie zarzutu nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę J D, za dni 26, 27, 28.11.2013 r. i 2.12.2013 r. Organ odwoławczy, po ponownym przeprowadzeniu postępowania, na podstawie decyzji z dnia [...] r. nr [...] stwierdził, że powyższy zarzut jest bezpodstawny, ponieważ organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy pana J D za dni 26, 27, 28.11.2013 r. i 2.12.2013 r., co organ odwoławczy uznał za słuszne. W zakresie zarzutu błędnego ustalenia skrócenia tygodniowego okresu odpoczynku przez kierowcę S W. Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że zarzut strony częściowo zasługuje na uwzględnienie ponieważ jak słusznie zauważyła strona w dniu 12.11.2013 r., po odebraniu regularnego odpoczynku tygodniowego o godzinie 00:24, kierowca rozpoczyna okres prowadzenia pojazdu, zaś kolejny tygodniowy okres odpoczynku kierowca rozpoczyna w dniu 14.11.2013 r. o godzinie 22:02, odpoczynek ten trwa nieprzerwanie 36 godzin i 58 minut czyli jest to, skrócony tygodniowy okres odpoczynku. Z powyższego wynika, że okres rozliczeniowy od dnia 11.11.2013 r. od godziny 00:24 do dnia 17.11.2013 r. do godziny 00:24, kierowca rozpoczął po odebraniu regularnego odpoczynku tygodniowego, zaś kolejny okres odpoczynku tygodniowego, kierowca rozpoczął przed upływem szóstego 24 godzinnego okresu rozliczeniowego od końca poprzedniego odpoczynku tygodniowego, zatem zgodnie z przepisami art. 8 ustęp 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Z powyższego wynika również, że w tygodniowym okresie rozliczeniowym od 11.11.2013 r. od godziny 00:24 do dnia 17.11.2013 r. do godziny 00:24 dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę skróconego odpoczynku tygodniowego, zatem ustalenie organu I instancji, że zaistniało skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku o 19 godzin i 53 minuty w powyższym tygodniowym okresie rozliczeniowym i nałożenie za to skrócenie kary pieniężnej jest bezpodstawne ponieważ nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy w powyższym zakresie uchylił decyzję organu I instancji i w powyższym zakresie umorzył postępowanie. Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania, stwierdził, również, że kierowca w dniu 03.12.2013 r. o godzinie 20:25 po odebraniu regularnego okresu rozliczeniowego rozpoczął nowy tygodniowy okres jazdy. Najdłuższy okres odpoczynku w przyjętym okresie rozliczeniowym od godziny 00:00 dnia 02.12.2013 do godziny 23:59 dnia 08.12.2013 kierowca odebrał od godziny 02:23 do godziny 06:13 w dniu 09.12.2013 r., trwał on nieprzerwanie 27 godzin i 50 minut, czyli był to skrócony okres odpoczynku tygodniowego. Zważywszy, że w tym przypadku kierowca rozpoczął tygodniowy okres jazdy po odebraniu odpoczynku regularnego, organ odwoławczy stwierdził, że w okresie rozliczeniowym od godziny 00:00 dnia 02.12.2013 r. do godziny 23:59 dnia 08.12.2013 r., dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę wypoczynku tygodniowego w wymiarze skróconym trwającym nieprzerwanie minimum 24 godziny. Z powyższego wynika, że ustalenie organu I instancji, że w danym okresie rozliczeniowym zaistniało naruszenie polegające na skróceniu tygodniowego okresu odpoczynku nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy w powyższym zakresie uchylił decyzję organu I instancji i w powyższym zakresie umorzył postępowanie. Natomiast słuszne i zgodne z prawem było stwierdzenie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego okresu odpoczynku o 34 godziny i 10 minut w tygodniowym okresie rozliczeniowym zawartym pomiędzy godziną 00:00 w dniu 18.11.2013 r., a godziną 23:59 w dniu 24.11.2013 r. Kierowca rozpoczął ten okres prowadzenia pojazdu po odebraniu skróconego tygodniowego odpoczynku o godzinie 04:00 w dniu 18.11.2013 r. i do zakończenia szóstego 24 godzinnego okresu rozliczeniowego liczonego od zakończenia poprzedniego odpoczynku tygodniowego, kierowca nie rozpoczął odbierania odpoczynku tygodniowego. Najdłuższym odebranym odpoczynkiem w tym okresie był odpoczynek w dniu 23.11.2013 r. od godziny 01:43 do godziny 12:33 trwający 10 godzin i 50 minut. Ponieważ w danym tygodniowym okresie rozliczeniowym koniecznym było odebranie regularnego odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, organ I instancji, poprawnie ustalił że, kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 34 godziny i 10 minut. Stwierdzenie powyższego naruszenia skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 3.550,00 zł, którą organ odwoławczy uznał za słuszną i zgodną z przepisami prawa. Stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę wykazane naruszenia związane z przekroczeniem maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, jak również skrócenia dziennego okresu odpoczynku i skrócenia tygodniowego okresu odpoczynku stwierdził, że obrazują one braki w organizacji pracy przedsiębiorstwa i kontroli kierowców, a nie stwierdził wystąpienia okoliczności wyjątkowych niezależnych od przedsiębiorcy, które mogły by stanowić podstawę uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za te naruszenia. Zatem organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowanie przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (...) a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami rozporządzenia 561/06 bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli. Ponadto aby doszło do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W ocenie organu odwoławczego w tej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców m.in. przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) (WE) nr 561/2006 Parlamentu oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), a także w myśl pkt 2 zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu drogowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A S zarzucił naruszenie: art. 7 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia wiarygodności wyjaśnień złożonych przez stronę w treści odwołania w zakresie aktywności niezarejestrowanych na kartach kierowców: M D, J D, R D i T K. Przeprowadzenie w tym zakresie dowodów z przesłuchania kierowców umożliwiłoby organowi właściwą ocenę stanu faktycznego, co miałoby istotny wpływ na wynik postępowania; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż zaświadczenia o działalności kierowcy wystawione na nazwisko J D okazane podczas kontroli pochodziły z danych zarejestrowanych na dwóch kartach cyfrowych, czego wynikiem była pierwotna niezgodność danych. Okazane w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego zaświadczenia o działalności uwzględniały już fakt wymiany karty kierowcy, a okresy aktywności wykazywały logiczną ciągłość. Nieuwzględnienie tego faktu skutkowało niekorzystnym dla strony rozstrzygnięciem organu odwoławczego; art. 80 k.p.a. w skutek przekroczenia zasady swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez bezzasadne uznanie, iż zgłaszany przez stronę w postępowaniu odwoławczym materiał dowodowy służy uniknięciu odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w treści decyzji do faktu wpływu wymiany karty kierowcy na prawidłowe udokumentowanie aktywności kierowcy oraz możliwości udokumentowania przez stronę nieprzypisanych aktywności kierowcy. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zarzuty dotyczą jedynie naruszenia opisanego jako Ip. 6.3.9 -udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Opisane w treści decyzji niezarejestrowane na kartach cyfrowych okresy dotyczą następujących kierowców: M D, J D, R D i T K. W jego ocenie nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014 to przede wszystkim na kierowcy spoczywa obowiązek udokumentowania wszystkich okresów swojej aktywności w postaci tzw. "wpisu manualnego" w sytuacji, gdy karta nie znajdowała się w urządzeniu rejestrującym. W warunkach kontroli drogowej nienaniesienie przez kierowcę "wpisu manualnego" nie pociąga za sobą odpowiedzialności przedsiębiorcy. Powyższe uzasadnione jest faktem, iż przedsiębiorca dopiero po pobraniu danych z karty kierowcy nabywa wiedzę na temat nieprzypisanych okresów aktywności kierowcy. Od tego momentu na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek udokumentowania aktywności, które nie zostały zarejestrowane na karcie kierowcy. Jedynym sposobem w jaki obowiązek ten może być spełniony jest wystawienie kierowcy zaświadczenia o działalności, w którym nieprzypisane okresy aktywności zdefiniowane są w postaci: dyżuru, innej pracy niż prowadzenie pojazdu, przerwy w pracy lub odpoczynku. Przepis Ip. 6.3.9 nakładający na przedsiębiorcę karę za udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy nie wskazuje bowiem, że chodzi jedynie o dane cyfrowe zarejestrowane na karcie. Możliwe jest zatem udokumentowanie brakujących danych za pomocą zaświadczenia o działalności. W odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego skarżący wskazał, że w okresach niezarejestrowanych aktywności kierowcy wykorzystywali czas wolny od pracy w postaci przerw i odpoczynków. Opisał wszystkie przypadki oraz dołączył stosowne zaświadczenia o działalności kierowcy w celu uzupełnienia brakujących danych. W przypadku M D kierowca nie zarejestrował swojej aktywności pomiędzy godziną 07:59 a 08:39 (40 minut). Jest to czas kiedy karta kierowcy znajdowała się poza tachografem. Dane cyfrowe pobrane z pamięci tachografu świadczą bezspornie, że w tym czasie w tachografie znajdowała się karta warsztatowa o nr [...] wydana na nazwisko P K który jest pracownikiem firmy [...] test w Ł. Skarżący wskazał, że w treści odwołania podał, że tachograf w tym czasie poddany został badaniu okresowemu na dowód czego przesłał fakturę nr[...] za wykonaną usługę. Jednocześnie wraz z odwołaniem przesłał zaświadczenie o działalności kierowcy za owe 40 minut, świadczące o tym, że kierowca miał czas wolny od pracy. Bezzasadny jest zatem argument organu odwoławczego, który odrzucając dowód w postaci okazanego zaświadczenia uznał, że jest to próba uniknięcia odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie. Strona na podstawie art. 10 kpa ma bowiem prawo do składania wyjaśnień i przedstawiania dowodów na każdym etapie prowadzonego postępowania. Argumentacja organu odwoławczego ogranicza to prawo i świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Odrzucenie okazanego zaświadczenia powoduje również, że stronie uniemożliwia się jakiekolwiek udokumentowanie okresów nieprzypisanych aktywności. Powyższy fakt doprowadza do sytuacji, gdy w przypadku niezarejestrowania "manualnego wpisu", kierowca pozostaje całkowicie bezkarny a strona postępowania pozbawiona jest możliwości uzupełnienia braków i zostaje ukarana za okoliczność na którą nie miała żadnego wpływu. W przypadku braku okresów aktywności zarejestrowanych na karcie kierowcy J D skarżący wyjaśnił, że aktywności zarejestrowane w posiadanych przez organ danych cyfrowych nie zgadzały się z okazanymi do kontroli świadectwami działalności. Powyższy fakt był wynikiem posiadania danych cyfrowych z nowej karty do tachografu cyfrowego, którą kierowca otrzymał 26 listopada 2013 r. Organ nie zwrócił uwagi na fakt, iż kontrolowane dane pochodzą z karty, której nr zwiększony jest o indeks l, co świadczy iż jest to kolejna karta kierowcy. Do kontroli okazano pliki cyfrowe pobrane zarówno ze starej karty, której data ważności upływała 3 grudnia 2013 r. jak i z nowej wydanej 26 listopada 2013 r. Okazane do kontroli zaświadczenia o działalności kierowcy wystawione zostały na podstawie danych z pierwszej karty. Do odwołania okazano natomiast poprawione zaświadczenia, które wystawiono zgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym, tj. po połączeniu danych z obu kart. Świadczy o tym choćby fakt, że jedno z naruszeń dotyczy dnia 3 grudnia 2013 r. to jest dnia, gdy pierwsza karta była już nieważna. Okazane do odwołania zaświadczenia w pełni zgadzają się z danymi zarejestrowanymi na karcie kierowcy. Podobnie jak w poprzednim przypadku organ nie uwzględnił tego faktu, co miało istotne znaczenie dla wyniku postępowania. Podobnie jak w przypadku danych kierowcy M D brak aktywności na karcie R D jest wynikiem poddania tachografu badaniu okresowemu. Świadczy o tym fakt, iż w pamięci tachografu pomiędzy godziną 11:36 a 12:15 zarejestrowano obecność karty warsztatowej o nr [...]. Te 30 minut kierowcy rozliczone zostało w ewidencji czasu pracy w postaci dyżuru, ponieważ zgodnie z art. 9 ustawy o czasie pracy kierowców przerwy w prowadzeniu pojazdu, podczas których kierowca nie wykonuje innej pracy lecz pozostaje na stanowisku pracy zaliczane są do czasu dyżuru. Ewidencję przekazano wraz z odwołaniem. Bezzasadny jest zatem zarzut, iż nie okazano pełnych danych o okresach aktywności kierowcy. W tym zakresie organ nie odniósł się w ogóle na temat przydatności okazanej ewidencji czasu pracy jako dokumentu obrazującego aktywność kierowcy za nieprzypisany na karcie okres. W podobny sposób udokumentowano również fakt niezarejestrowania na karcie kierowcy T K aktywności pomiędzy godziną 9:34 a godziną 10:39 w dniu 16.11.2013 r. Również i w tym przypadku organ nie uznał okazanej ewidencji czasu pracy odwołując się do obowiązku dokonania wpisu manualnego przez kierowcę. Z argumentacji organu wynika, że jedynie wpis manualny może zostać uwzględniony przez organ jako sposób uzupełnienia brakujących danych w sytuacji, gdy karta kierowcy znajdowała się poza urządzeniem rejestrującym. Powyższe stanowisko nie znajduje żadnego uzasadnienia. Wymierzona przez organ kara na podstawie Ip. 6.3.9 dotyczy okazania niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, powyższy przepis nie wskazuje, że chodzi tylko o dane cyfrowe. Danymi o okresach aktywności kierowcy są bowiem również zaświadczenia o działalności kierowcy, ewidencje czasu pracy, karty urlopowe, wydruki z tachografu. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A S jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.). Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy te rozpoznają sprawy w granicach danej sprawy biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. i nakładająca na A S karę pieniężną w wysokości 13.750 zł z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Oceniając wydaną w sprawie decyzję Sąd uznał, że nie narusza przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, co skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ II instancji na skutek odwołania ponownie rozpoznał sprawę, uchylił decyzję organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł i uwzględnił część zarzutów strony skarżącej nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości 13.750 zł. Uzasadnienie decyzji wskazuje szczegółowo jakie naruszenia obowiązujących przepisów przez pracodawcę złożyły się na karę pieniężną. Z niewadliwych ustaleń organu wynika, że skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów wyszczególnionych w zał. 3 do ustawy o transporcie drogowym polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skróceniu dziennego czasu odpoczynku, skróceniu dziennego czasu odpoczynku, skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku, przekroczeniu okresu 24 miesięcy dla badania tachografów, udostępnienie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, naruszeniu obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, nieudostępnieniu podczas kontroli danych wczytywanych z tachografu i karty kierowcy. Podkreślić należy, że w skardze, a następnie na rozprawie zarzuty strony skarżącej dotyczyły jedynie udostępnienia niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. W ocenie Sądu organ wykazał naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym, które uzasadniały nałożenie kar. Ich wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu, organ odwoławczy w sposób dostateczny wyjaśnił, dlaczego wskazane przez stronę okoliczności nie mogą skutkować uwolnieniem się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a dokonana ocena pozbawiona jest cech dowolności. Organ odwoławczy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, stanowił art. 92 a ust. 1-6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., zwanej w dalszym ciągu w skrócie ustawą), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (ust. 3 pkt 2 art. 92 a ustawy), natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6 art. 92 a ustawy). W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów procesowych skargi, gdyż tylko prawidłowo i zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego ustalony stan faktyczny sprawy, pozwala na dokonanie oceny materialnoprawnej sprawy, a w jej konsekwencji oceny legalności nałożonej na przedsiębiorcę kary pieniężnej. W tym względzie Sąd nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze, tj. – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia wiarygodności wyjaśnień złożonych przez stronę w zakresie aktywności niezarejestrowanych na kartach kierowców M D, Jerzego D, R D i T K wraz z wykazem wystawionych zaświadczeń o okresach nieprowadzenia pojazdów. W toku prowadzonego postępowania dowodowego, na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli organ ustalił, że skarżący nie udokumentował aktywności kierowcy M D w dniu 21 grudnia 2013 r. od godz. 7.59 do godz. 8.39, bowiem załączone dopiero do odwołania zaświadczenie o działalności tego kierowcy, z którego wynika, że od godz. 7.59 w dniu 21 grudnia 2013r. do godz. 8.39 w dniu 21 grudnia 2013 r. kierowca miał czas wolny lub odpoczywał, stanowi próbę uniknięcia odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie. Gdy chodzi o kierowcę J D organ uznał, że nie udokumentowano aktywności w dniach 25 listopada 2013 od godz. 11:17 do 24:00, 29 listopada 2013 r. od godz. 00:00 do godziny 19:29 , 1 grudnia 2013 r. od godz. 14:00 do godz. 24:00 i 3 grudnia 2013 r. 00:00 do godz. 12:39. Aktywności nie udokumentowano ani danymi cyfrowymi ani wpisami manualnymi ani innymi dokumentami, do czego skarżący był zobowiązany zgodnie z obowiązującym w momencie zaistnienia naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 3821/85 jak i obowiązującym w momencie orzekania art. 34 rozporządzenia (WE) nr 165/2014. Z kolei gdy chodzi o kierowcę R D organ ustalił, że w dniu 23 grudnia 2015 r. prowadził on pojazd o numerze rejestracyjnym [...], dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął o godzinie 10:19, a zakończył pracę wyjmując kartę z tachografu o godzinie 13:13, czyli pracował przez 2 godziny i 55 minut. W okresie gdy kierowca nie rejestrował swojej aktywności do tachografu została zalogowana karta serwisowa w celu wykonania przeglądu okresowego. Po zakończeniu okresu nierejestrowania kierowca włożył kartę do tachografu i wykonał przejazd. Kierowca nie dokonał wpisu manualnego. Stanowiło to naruszenie zarówno art. 15 ust. 2 rozporządzenia i (EWG) 3821/85 jak i obowiązującego w momencie orzekania art. 34 rozporządzenia (WE) nr 165/2014. W odniesieniu do kierowcy T K należy podzielić stanowisko organu, że w dniu 16.11.2013 r. rozpoczął okres prowadzenia pojazdu o godzinie 08:29 logując kartę kierowcy do tachografu, a zakończył wyjmując kartę z tachografu o godzinie 12:40, czyli po 4 godzinach i 11 minutach w okresie tym od godziny 09:34 do 10:39 nie rejestrował swojej aktywności zawodowej, jak wynika z danych cyfrowych zapisanych na karcie kierowcy nr [...]. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że czasu, kiedy karta została wyjęta w celu wczytania danych, nie można uznać, jako czasu dyżuru na podstawie art. 9 ustawy o czasie pracy kierowców. Po zakończeniu okresu nierejestrowania kierowca włożył kartę do tachografu i wykonał przejazd co oznacza, że zgodnie z obowiązującym w momencie zaistnienia naruszenia art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 3821/85 jak i obowiązującym w momencie orzekania art. 34 rozporządzenia (WE) nr 165/2014 powinien dokonać wpisu manualnego dokumentującego okres nierejestrowania. Biorąc pod uwagę powyższe naruszenia należało uznać, że uzasadniają one nałożenie na skarżącego kary pieniężnej wskazanej w lp.6.3.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 300 zł za "udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień". W kontekście powyższego przepisu trzeba podnieść że dokumenty związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego (potwierdzające czas pracy kierowców) mogą być złożone przez kontrolowanego przedsiębiorcę wyłącznie do momentu zakończenia kontroli w przedsiębiorstwie. Tym momentem jest sporządzenie przez kontrolujących protokołu kontroli. Powyższy pogląd jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Kontrola rozpoczyna się z dniem okazania podmiotowi kontrolowanemu legitymacji służbowej kontrolującego i upoważnienia do jej przeprowadzenia wraz z podjęciem pierwszej czynności kontrolnej. Z kolei zakończenie kontroli następuje w dacie sporządzenia protokołu kontroli, jako ostatniej czynności kontrolnej (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2011 r., sygn. akt. II GSK 1344/10, z 20 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1593/11 oraz z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1433/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r. w sprawie sygn. II GSK 2098/13 (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że (...) dokumenty związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego (potwierdzające czas pracy kierowców) mogą być złożone przez kontrolowanego przedsiębiorcę wyłącznie do momentu zakończenia kontroli w przedsiębiorstwie. Należy również zauważyć, że protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych, jest dokumentem urzędowym. Zatem zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Skoro protokół kontroli w niniejszej sprawie sporządzony został w dniu 7 października 2014 r., to tym samym przedstawione na etapie odwołania od decyzji organu I instancji dane nie mogły być wzięte przez organ pod uwagę. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że pełnomocnik skarżącego podpisując protokół zaznaczył, że nie analizował jego treści pod kątem naruszeń i złoży dodatkowe wyjaśnienia, skoro miało to miejsce już po zakończeniu kontroli, a kara dotyczy udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Podkreślić należy, że przedstawione przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu przez określonego kierowcę sporządzone zostały po zakończeniu kontroli. Z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U Nr 92 poz. 879 ze zm.) wynika, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca: 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym; 3) miał czas wolny od pracy; 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR; 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; 6) pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1 cyt. ustawy. Co więcej, w myśl ust. 3 wskazanego przepisu zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr [...] z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, ze zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz, oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe (ust. 4). Zaświadczenie wydane w trybie art. 31 ust. 1 u.cz.p.k., ma uzupełnić niepełną informację wynikającą z wykresówek, kart kierowcy, które zostaną okazane przez kierowcę podczas kontroli. To strona jako przedsiębiorca prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą obowiązana jest prowadzić dokumentację przewozów i czasu pracy kierowców (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 606/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przede wszystkim podnieść należy, że w zawiadomieniu z dnia 10 czerwca 2014 r. uprzedzono o terminie rozpoczęcia w dniu 7 lipca 2014 r. kontroli i jej zakresie. W wezwaniu z dnia 7 lipca 2014 r. i 8 września 2014r. skonkretyzowano wykaz wymaganych do kontroli dokumentów (w tym dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów, wszystkich kierowców, kartę ewidencji nieobecności). Z materiału dowodowego wynika, że w dniu 23 lipca 2014 r. skarżący przedstawił posiadaną dokumentację m.in. zaświadczenia dokumentujące nieprowadzenie pojazdu za okres objęty kontrolą. Należy zauważyć, że w dniu 13 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego – D. C w piśmie zatytułowanym "Karta pobrania zapisów z urządzeń rejestrujących" wskazanych kierowców podpisał oświadczenie, że okazane dokumenty są oryginalne oraz, że strona nie posiada żadnych innych dokumentów niż okazane na żądanie organu (k. 743-744 akt admin.) . Należy zaznaczyć, że przedsiębiorca w toku kontroli zobowiązany jest do okazania wszelkich dokumentów związanych z prowadzoną działalnością i przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego. Obowiązek przechowywania dokumentów dotyczących czasu pracy kierowców podyktowany jest zamiarem przeciwdziałania ewentualnemu "dopasowywaniu" istniejącej dokumentacji do stwierdzonych już uchybień w celu ich zniwelowania i wyłączenia w ten sposób odpowiedzialności za te uchybienia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że dokumenty te muszą zostać przedstawione w trakcie postępowania kontrolnego przed spisaniem protokołu. Uzupełnianie posiadanej dokumentacji po sporządzeniu protokołu z kontroli niweczyłoby też jej cel bowiem zadaniem kontroli jest sprawdzenie czy dokumentacja prowadzona jest w sposób prawidłowy, czy dokumentuje na bieżąco w pełny sposób te czynności, które tego wymagają i czy czynności te odpowiadają warunkom przewozu drogowego. Archiwizowanie tworzonej dokumentacji jest też jednym z warunków prawidłowego działania przedsiębiorstwa. Na przedsiębiorcę nałożony jest bezwzględny obowiązek okazania na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych tych dokumentów za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę (art. 15 ust. 7 c rozporządzenia (EWG) 3821/85). Tym samym, podczas kontroli w przedsiębiorstwie, pracodawca powinien być w stanie udokumentować każdy dzień pracy zatrudnionego przez siebie kierowcy. Niewątpliwie zatem zasadą jest, aby w dniu prowadzenia przez kierowcę pojazdu, który nie jest wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia nr 561/2006 lub AETR, czas pracy był rejestrowany m.in. na wykresówkach (kartach kierowcy), zaś pozostałe dni, w których kierowca pojazdu nie prowadził, powinny zostać udokumentowane stosownym zaświadczeniem. Zgodnie z art. 31 u.cz.p.k. wystawienie przez pracodawców zaświadczenia w sytuacjach opisanych w powyższym artykule jest obowiązkowe. Podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy przedstawienie tych zaświadczeń jest wykazaniem przestrzegania przepisów i obowiązków dotyczących czasu pracy kierowców. Jako utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy przyjąć pogląd, w świetle którego, to na przedsiębiorcę nałożony został bezwzględny obowiązek okazania wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę, jedynym zaś odstępstwem od wskazanego obowiązku może być przedstawienie odpowiednich zaświadczeń zgodnie z art. 31 u.cz.p.k. (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. II GSK 679/09, z dnia 19 kwietnia 2013r. sygn. II GSK 162/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 września 2014r. sygn. III SA/Łd 606/14, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2011r. sygn. IVSA/Gl 33/11 wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2011r. sygn. II SA/Po 687/10 dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie wykazał okresu aktywności M D w dniu 21 grudnia 2013 r. poprzez złożenia na etapie postępowania odwoławczego zaświadczenia o działalności. Sąd również uznał za zasadne stanowisko organu w zakresie nieudokumentowania aktywności kierowcy J D. Argumenty strony skarżącej, że kierowca posługiwał się w spornym okresie dwoma kartami kierowcy i po wczytaniu danych z obu kart okresy aktywności się zgadzają nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy prowadzącego pojazd. Z okazanych zaświadczeń o działalności J D z dni 25 i 29 listopada 2013 r. oraz 1 i 3 grudnia 2013 r. wynika, że kierowca rozpoczynał odpoczynek, natomiast na karcie kierowcy brak jest danych cyfrowych za te okresy. Skarżący w toku kontroli nie okazał żadnych dokumentów, które wskazywałyby na aktywność kierowcy w spornych okresach. Tymczasem jak wynika z powyższego przepisu kierowca powinien używać jednej karty kierowcy. Zatem argument strony skarżącej, że kierowca używał dwóch kart kierowców przy braku innych dokumentów obrazujących aktywność tego kierowcy nie jest zasadny. Z kolei w zakresie nieprawidłowości stwierdzonych u kierowców R D i T K również należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że skoro kierowcy po zakończeniu okresu nierejestrowania włożyli kartę do tachografu i wykonali przejazd oraz nie dokonali wpisów manualnych stosownie do treści art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 to także okres ich aktywności nie został wykazany. Wobec powyższego, w kontekście cytowanych wyżej regulacji unijnych i krajowych, zdaniem Sądu, za chybiony uznać należy zarzut skargi poddający w wątpliwość istnienie podstaw prawnych do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za naruszenie z l.p. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy. Ponieważ podczas kontroli zostały okazane zaświadczenia o działalności wraz z ewidencjami czasu pracy, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowców zasadne było nałożenie kary pieniężnej. Przedsiębiorca ma obowiązek w czasie kontroli okazać wykresówki lub dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Okazanie dokumentów w terminie późniejszym, a szczególności w toku postępowania administracyjnego prowadzonego po przeprowadzonej kontroli nie stanowi realizacji obowiązku w tym zakresie. Kompleksowo dokumentacja ta powinna znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i być okazywana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących. Gdy chodzi o naruszenie lp. 6.3.9. zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ prawidłowo wskazał na rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i art. 13 nakazujący, aby pracodawca oraz kierowcy zapewniali poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących i karty kierowcy. Organ zasadnie również powołał się na treść art. 14 i art. 15 tego rozporządzenia, z których to przepisów wynika, że przedsiębiorca przechowuje wykresówki i wydruki w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie przez co najmniej rok po ich użyciu. W tym kontekście dokumenty przedstawione w tym zakresie, a załączone do odwołania z podanych wyżej powodów nie mogły być uwzględnione, co czyni nieuzasadnionym również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie uwzględnienia wyjaśnień strony w zakresie danych cyfrowych kierowców M D, Jerzego D, R D i T K. W zakresie pozostałych naruszeń stan faktyczny jest niesporny, bowiem skarżący podnosił jedynie zarzuty dotyczące naruszenia z lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego w zakresie naruszeń polegających na: przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu pracy prowadzenia pojazdu przez K S w dniu 8 listopada 2013 r. o 1 godz. 7 min. (lp. 5.1 zał. nr 3), skróceniu dziennego czasu pracy przez J D w dniu 13 listopada 2013 r. o 51 minut, S K w dnoi 16 grudnia 2013 r. o 21 minut, A Ł w dniu 2 listopada 2013 r. o 1 godz. i 35 min. (l.p. 5.3 zał. nr 3), skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.4.5 zał. nr 3) przez S W w okresie 18 listopada 2013 r. do 24 listopada 2013 r. Zasadne są również ustalenia organu odwoławczego w zakresie nałożenia na przedsiębiorcę kary za naruszenie z lp. 6.1.4. zał. nr 3 do u.t.d. polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe bez wymaganego badania kontrolnego. Bezsprzeczne ustalenia wskazują, że w pojeździe o nr rej [...] badanie tachografu cyfrowego przeprowadzone zostało w dniu 24 kwietnia 2012 r., i do momentu kontroli nie przeprowadzono ponownego badania okresowego. Sąd podzielił również stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd (lp. 6.3.12 zał. nr 3). Stosownie do treści art. 10 ust. 5 lit. b rozporządzenia 561/2006 (DZ. U. UE. L. 2006.102.1), do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział 1 lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane (art. 10 ust. 5 lit. c). Przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe objęte przepisami rozporządzenia nr 561/2006 powinien zapewnić wczytywanie danych zarówno z pamięci tachografu cyfrowego, jak i kart kierowców z częstotliwością określoną w § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. nr 159, poz. 1128 ze zm.). Dane z tachografu cyfrowego przedsiębiorca powinien pobierać (wczytywać) z częstotliwością co najmniej raz na 90 dni lub natychmiast w trzech następujących przypadkach: przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu przedsiębiorcy, w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych oraz w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania. Przedsiębiorca powinien również pobrać dane z tachografu cyfrowego na każde żądanie uprawnionego organu kontrolnego. Ponadto dane z tachografu cyfrowego mogą być pobierane częściej niż co 90 dni, tak aby uniknąć zagrożenia utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy. Poza przepisami rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, stanowiącymi część krajowego porządku prawnego, kwestię częstotliwości wczytywania danych z tachografu cyfrowego oraz karty kierowcy reguluje rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010). Rozporządzenie nr 581/2010 zostało wydane na mocy delegacji do określenia maksymalnego okresu wczytywania danych, ustanowionej w art. 10 ust. 5 lit. c rozporządzenia nr 561/2006, tj. zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie z postanowieniami zawartymi w preambule do rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców nr 581/2010 (Dz.U.UE.L.2010.168.16), obowiązek regularnego wczytywania danych zarejestrowanych przez tachograf cyfrowy i na karcie kierowcy jest niezbędny dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku, ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Określenie maksymalnego okresu na wczytanie odpowiednich danych z tachografu i karty kierowcy pozwoli bowiem na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe w całej Unii Europejskiej. Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne przedsiębiorstw transportowych, Komisja Europejska zdefiniowała w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 581/2010 pojęcie "odpowiednich danych", które podlegają obowiązkowi wczytywania. Przez "odpowiednie dane" należy zatem rozumieć wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Stosownie do art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekroczyć 90 dni – w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni – w przypadku danych z karty kierowcy. W preambule wskazano ponadto, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy w ocenie sądu odnosić do przedsiębiorcy, na którym ciąży obowiązek wczytywania danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy. Określenie przez Komisję (UE) maksymalnych okresów nastąpiło w wyniku delegacji znajdującej się w art. 10 ust. 5 lit c rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który zawarty jest w rozdziale III – Odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że skarżący w przypadku 10 wskazywanych w decyzji pojazdów marki VOLVO uchybił obowiązkowi wczytywania danych z urządzeń rejestrujących "co najmniej raz na 90 dni" , doszło zatem do uchybień opisanych w treści lp. 6.3.12 zał. nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że z założenia rygorystyczne zasady wykonywania działalności transportowej określone m.in. ustawą o transporcie drogowym i ustawą o czasie pracy kierowców ukształtowane zostały z uwzględnieniem obowiązujących w tej sferze przepisów unijnych. Przepisy prawa unijnego, które państwa członkowskie mają obowiązek stosować bezpośrednio w swoim porządku prawnym, wyznaczają dla przedsiębiorstw realizujących transport drogowy oraz kierowców obowiązki, których realizacja ma służyć zasadniczo zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jednocześnie przepisy te wyznaczają zakres naruszeń skonkretyzowanych w załączniku nr 3 do ustawy, ustalającym wysokość kary za każde z naruszeń. W zgodzie z przepisami unijnymi art. 92a ust. 1 ustawy stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Dyspozycja tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że sporna kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizował przewozy. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy (por. D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94, czy też wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, LEX nr 382716 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011r. sygn. akt VIII SA/Wa 364/11 orzeczenie dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 ustawy, których nie można interpretować rozszerzająco, ponieważ stanowią wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W przypadku stwierdzenia tych okoliczności, za naruszenie powołanych przepisów karze grzywny, na podstawie stosownych przepisów, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń( ust. 2). W myśl zaś art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Powołane powyżej przepisy, co prawda przewidują możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, jednakże jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10, orzeczenie dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009r., sygn. akt II GSK 989/08, orzeczenie dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się uchylenia decyzji, argumentując, że spełnił wszystkie warunki ciążące na przedsiębiorcy z mocy prawa, wskazane w art. 92b ust. 1, a stwierdzone naruszenia są wynikiem nieprawidłowości zachowania kierowców, których nie mógł przewidzieć i za które nie jest odpowiedzialny. W ocenie skarżącego zapewnił on właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącego nie jest uprawnione i w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie może stanowić podstawy do uchylenia odpowiedzialności strony skarżącej. Przedsiębiorca jako podmiot odpowiedzialny za prowadzenie swego przedsiębiorstwa tak musi je organizować, aby funkcjonowało ono w sposób zgodny z prawem – również prawem transportowym i musi się liczyć z konsekwencjami działań z tym prawem niezgodnych. Jak stwierdził w wyroku z dnia 25 marca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny ( sygn. akt P 9/08 ), oceniając konstytucyjność przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16 września 2011r., Dz.U.2011.244.1454) w określonym w pytaniu prawnym zakresie, dopuszczalność stosowania administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie określonych ustawą obowiązków nie budzi wątpliwości, a wprowadzone są one głównie w celu prewencyjnym i mają za zadanie motywować adresatów norm sankcyjnych do przestrzegania ustalonych obowiązującym prawem obowiązków. Pracodawcy we własnym zakresie powinni przede wszystkim zapoznać się z obowiązującymi w dziedzinie prowadzonej działalności przepisami prawa, zapoznać z nimi zatrudnianych kierowców i na bieżąco weryfikować sporządzone przez nich wykresówki, a także wyciągać względem nich konsekwencje w przypadku dostrzeżonych nieprawidłowości, tak, aby kierowca był świadomy, że nie uniknie odpowiedzialności za każde kolejne naruszenie. Brak podejmowania takich działań pozwala na przyjęcie, że podmiot wykonujący przewóz nie zapewnił w swoim przedsiębiorstwie właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze wykładnia art. 92b ust. 1 musi uwzględniać prawidłowość, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo. Odpowiedzialność przedsiębiorcy, prowadzącego usługi transportu drogowego nie jest oczywiście odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny, bowiem istnieje możliwość zwolnienia się przedsiębiorcy z odpowiedzialności za działania osób, którymi posługuje się on w wykonaniu działalności, jeżeli wykaże okoliczności wymienione właśnie w cytowanym wyżej przepisie. W tym przypadku przedsiębiorca w żaden sposób takich okoliczności nie wykazał, do czego był zobowiązany, by ewentualnie się ekskulpować. Podkreślić z całą stanowczością należy, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad zachowaniami ludzkimi (w tym nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy i obowiązków kierowcy). Kierowca samodzielnie prowadzi pojazd i wówczas trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Tej okoliczności nie można jednak kwalifikować w kategoriach "braku wpływu". Przedsiębiorca ma bowiem obowiązek organizować tak pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu ich pracy. Nie jest więc wystarczające ze strony przedsiębiorcy odpowiednie skonstruowanie i wręczenie kierowcom umowy o pracę, zakresu obowiązków, czy przeprowadzenie szkoleń. Równie istotne jest prowadzenie odpowiedniego nadzoru nad pracą kierowców, uniemożliwiającego naruszanie przez nich czasu pracy oraz obowiązków i warunków transportu drogowego. W orzecznictwie sądowym akcentuje się bowiem, że to rolą przedsiębiorcy jest zapewnienie takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2010r., sygn. akt II GSK 976/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo wręczenie nawet najbardziej wyczerpującego zakresu obowiązków jest niewystarczające do uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zapewnił ona w swoim przedsiębiorstwie właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzegania przez kierowców przepisów prawa. Podkreślić raz jeszcze należy, że przedsiębiorca jest odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zauważyć także należy, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie, w przypadku stwierdzenia, naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z ust. 3 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub w państwie trzecim. Stwierdzić więc należy, że treść przepisu art. 92b ust. 1u.t.d. nie może być interpretowana w taki sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku określonego m.in. w art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, do którego się odwołuje. Odpowiedzialność wynikająca z powyższych przepisów obejmuje zarówno odpowiedzialność za własne działania i zaniechania przedsiębiorcy, jak również za działania i zaniechania osób, z pomocą których wykonuje swoje zadania. Skoro w cytowanym wyżej art. 10 ust. 3 rozporządzenia mowa jest o odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenia przepisów, których kierowcy dopuszczają się również na terytorium innego państwa członkowskiego lub w państwie trzecim, to oczywiste jest, że nie chodzi o osobisty nadzór, w takim wypadku przedsiębiorca musiałby być uczestnikiem każdego przewozu przez niego organizowanego, co jest oczywiście niemożliwe, ale właśnie o taką organizację pracy, która umożliwi przestrzeganie przez kierowców przepisów mimo braku bezpośredniego nadzoru. Wobec powyższego organy słusznie uznały, że dla depenalizacji stwierdzonych naruszeń nie jest wystarczające zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy, ogólnie wymaganej w stosunku do przewozów drogowych oraz stosowanie prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów, ale konieczne jest również skuteczne doprowadzenie do przestrzegania przepisów przez osobę, którą posługuje się przedsiębiorca. Zgodzić się należy z organem, że skarżąca nie wykazała ani nie udowodniła, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń w zakresie przestrzegania przez pracowników przedsiębiorstwa zasad dotyczących czasu pracy, ani tego, że do naruszeń doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Tymczasem to właśnie na podmiocie wykonującym transport drogowy spoczywa ciężar wykazania zaistnienia takich nadzwyczajnych zdarzeń lub okoliczności. W ocenie Sądu wielokrotne naruszenia przepisów przez kierowców dowodzą tylko tego, że w przedsiębiorstwie skarżącego zawiodły mechanizmy egzekwowania zachowań zgodnych z przepisami prawa uwzględnionych w zakresie obowiązków kierowcy. Gdyby bowiem system kontroli działał skutecznie i efektywnie, a kierowca miał świadomość, że takie zachowanie nie będzie tolerowane nie dopuściłby się naruszenia przepisów. Z akt sprawy nie wynika jak często kontrolowani byli kierowcy i czy w dotychczasowej ich pracy na podstawie dostępnej dokumentacji stwierdzono naruszenie przez nich obowiązków i w konsekwencji przepisów prawa. Tylko kierowca, który wie, że pracodawca nie weryfikuje jego pracy w zakresie zachowań regulowanych prawem może dopuścić się ich naruszenia. To od przedsiębiorcy zależy jak ukształtuje system przestrzegania przepisów, a od skutecznych metod weryfikacji zachowań kierowcy zależy możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący, nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o funkcjonującym w przedsiębiorstwie skutecznym systemie egzekwowania przestrzegania przepisów prawa. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Toteż, to nie organ, lecz przewoźnik powinien udowodnić, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowy. Jednakże w opinii Sądu funkcjonowanie wewnętrznej organizacji pracy, stosunki panujące w przedsiębiorstwie i postępowanie kierowców w zakresie czasu pracy nie są, co do zasady, przesłankami egzoneracyjnymi w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i obciążają przedsiębiorcę. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o sytuacje nadzwyczajne, działanie siły wyższej, że w dyspozycji tego przepisu nie mieszczą się w szczególności sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji zacytowanych przepisów. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących. Organ trafnie przyjął więc ustalenia o nienależytej organizacji pracy i niewłaściwej dyscyplinie pracy w przedsiębiorstwie strony skarżącej, a w szczególności o braku należytego nadzoru nad realizacją zadań przewozowych przez kierowców, czasem pracy kierowców, czy też dokumentacją wymaganą przy prowadzeniu przewozów drogowych. Celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg (poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy). Przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonywanie ciążących na pracownikach obowiązków. To on zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów i powinien w taki sposób organizować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków. Chodzi o zorganizowanie takich rozwiązań w funkcjonowaniu danego przedsiębiorstwa, które będą odpowiednio dyscyplinować osoby wykonujące transport na rzecz przewoźnika. Ma on też prawo do wystąpienia przeciwko pracownikowi z roszczeniem regresowym o naprawienie wyrządzonej szkody ( w postaci nałożonej kary administracyjnej ) – zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z 16 października 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1447/06, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2012r. sygn. III SA/Po 411/12 orzeczenie dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok TK z 31 marca 2008r., sygn. akt SK 75/06, OTK-A 2008/2/30. Uwzględniając zatem treść protokołu oraz złożone wyjaśnienia kierowców, należy stwierdzić, że materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny wskazuje na zaistnienie czynności zabronionych, czego konsekwencją jest przyjęcie, że takie działania mieszczą się w hipotezie wskazanych przypadków załącznika nr 3 ustawy i uzasadnione było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w łącznej kwocie 13.750 zł. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie administracyjne prowadzone przez organ zasługuje na aprobatę, a jego wynik znajduje odzwierciedlenie w spójnym i szczegółowym uzasadnieniu decyzji. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ w sposób precyzyjny opisał wszystkie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, stosując do ustalonego stanu faktycznego właściwe przepisy. Wskazać należy, iż w działaniu organów Sąd nie dopatrzył się wad, w tym nieprawidłowości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, który – co wymaga podkreślenia Sądu - nie został skutecznie podważony przez stronę skarżącą, jak również w zakresie zastosowania do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. k.p.