II SA/Wr 426/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28, art. 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 16 ust. 1, 3 i 5, art. 105 i art. 106 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 627) oraz art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Dyrektora D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ustalenia na rzecz A.W.-P. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, w obrębie działki gruntu nr 256, położonej na terenie miejscowości K., umorzyło postępowanie odwoławcze w tej sprawie. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w treści odwołania zarzucono decyzji Wójta Gminy M., że wydana została z naruszeniem przepisów: art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w związku z postanowieniami Planu Ochrony R. Parku Krajobrazowego uchwalonego uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa D. z dnia 27 października 2011 r. oraz § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego, poprzez brak wskazania zakazu zabudowy w odległości mniejszej niż 100 m od cieku wodnego – K. Potoku. Precyzując powyższe zarzuty, DZPK podniósł, że obszar, na którym projektowana jest inwestycja, znajduje się w strefie chronionej przed zabudową oraz lokalizacją elementów niekorzystnie wpływających na krajobraz. Wśród głównych zagrożeń wewnętrznych plan ochrony parku wymienia zanikanie tradycyjnego, mozaikowego krajobrazu rolniczego na skutek zmian w strukturze i sposobie użytkowania gruntów oraz ograniczenie powierzchni terenów otwartych w wyniku presji systemu osadniczego. Wprowadzanie zabudowy na tym obszarze doprowadzi do zaniku mozaikowego krajobrazu rolniczego oraz wpłynie negatywnie na zachowanie zabytkowych układów przestrzennych miejscowości Strużnica. Sposoby eliminacji istniejących zagrożeń zawarte są w załączniku nr 1 do uchwały w sprawie planu ochrony parku i mówią wyraźnie, że należy unikać wprowadzania zabudowy siedliskowej na terenach rolniczych, ograniczyć możliwość zmian w użytkowaniu rolnym i leśnym oraz przekwalifikowanie gruntów rolnych i leśnych na budowlane, zachować walory krajobrazowe związane z terenami otwartymi poprzez ograniczanie rozproszenia zabudowy w otwartym krajobrazie, szczególnie w miejscach eksponowanych widokowo. Zdaniem odwołującego decyzje o warunkach zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinny być zgodne z przepisami odrębnymi jakimi są zapisy obowiązujących rozporządzeń w sprawie parku oraz zapisy planu ochrony dla parku krajobrazowego. Są to, na skutek braku planu miejscowego, jedyne akty prawa miejscowego regulujące sposób gospodarowania przestrzenią na wskazanym obszarze. Wydana decyzja o warunkach zabudowy pozostaje niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. Planu Ochrony R. Parku Krajobrazowego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślono również potrzebę uwzględnienia - przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanego zamierzenia budowlanego - treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, odnoszących się do nieruchomości usytuowanych w pobliżu nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym, które mogą determinować ocenę jego oddziaływania na tę nieruchomość (wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06). Kolejnym problemem – w ocenie odwołującego - jest kumulowanie inwestycji i ich negatywnego oddziaływania, prowadzonych przez tego samego inwestora w granicach działek położonych w sąsiedztwie. Rada Ministrów w dniu 25 czerwca 2013 r. wydała rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z dnia 17 lipca 2013, poz. 817), gdzie dodano informację, że "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". Zaskarżona decyzja stanowi naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego, który zakazuje budowania nowych obiektów budowlanych w pasie 100 metrów od linii brzegów jezior, rzek i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Północno-wschodnia granica działki, której dotyczy decyzja, znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m, co powoduje, że na części działki obowiązuje zakaz zabudowy. W odniesieniu do powyższego zakazu wydana decyzja o warunkach zabudowy jest sprzeczna, bowiem nie wskazuje linii 100 m od brzegu Potoku K., gdzie nie ma możliwości posadowienia budynków, ani nie wskazuje, że na tym terenie obowiązuje w/w zakaz. Stwierdza natomiast zgodność z przepisami odrębnymi, co w oparciu o omawiany zakaz mija się z prawdą. Trudno także uznać, zdaniem odwołującego, że budynki mieszkaniowe jednorodzinne miałyby służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Planowana inwestycja nie znajduje się także w granicach istniejącej jednostki osadniczej. Nie dotyczy jej zatem żadne wyłączenie określone w w/w rozporządzeniu. Decyzja nie uwzględnia faktu usytuowania na sąsiedniej działce potoku karpnickiego w kontekście budowy inwestycji tak znacznych rozmiarów jak 11 domów mieszkalnych wraz z garażami, infrastrukturą techniczną. Decyzja nie przewiduje konieczności usytuowania w granicach działki lub na obszarze bezpośrednio przyległym miejsc postojowych. Sam fakt budowy garaży, bez wskazania ich usytuowania i ilości, nie jest wystarczający do uznania, że przy osiedlu jakim będzie 11 domów mieszkalnych nie istnieje potrzeba usytuowania miejsc postojowych. Tym samym oddziaływanie inwestycji na środowisko jest znacznie większych rozmiarów niż to zostało przewidziane w decyzji. Zaskarżona decyzja narusza również przepis art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska wprowadzający obowiązek uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ograniczeń wynikających m.in. z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. Istotną w sprawie okolicznością, którą organ winien rozpatrzeć stosując przepisy k.p.a., w szczególności art. 7 i art. 8, jest znany organowi z urzędu fakt wydania dla inwestora Pana A.W.-P. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji jednorodzinnej i budynku gospodarczego w ramach siedliska na działce nr 22 i 46 w S. w gminie M. oraz decyzji na działkach nr 254 i 258 w gminie K.. Fakty znane organowi I instancji potwierdzają stanowisko skarżącego o prowadzeniu inwestycji budowlanej na szeroką skale, polegającej na budowie na sąsiadujących działkach łącznie 9 domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i garażami. W gminie S. inwestor buduje na podstawie decyzji 2 domy siedliskowe. Trudno więc przyjąć, że inwestycje prowadzone przez Pana A.W.-P. stanowią zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych gminy. Oceniając przedmiotowy wniosek inwestora organ pierwszej instancji winien dokonać oceny biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności w sprawie związane ze wszystkimi złożonymi wnioskami. Wykonanie uchwały wprowadzającej plan ochrony parku, powierzono Zarządowi Województwa (§ 2 uchwały). Zarząd Województwa upoważnił Dyrektora D. Zespołu Parków Krajobrazowych do występowania przed wszystkimi sądami i organami administracji publicznej we wszystkich sprawach dotyczących przedmiotu działalności DZPK (uchwała Zarządu Województwa D. z dnia 14 września 2009 r. nr [...]). Prawo do występowania w charakterze strony wynika również z treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a.. W myśl art. 16 cytowanej ustawy D. Zespół Parków Krajobrazowych jest nie tylko rodzajem obszaru specjalnego, ale i odrębną jednostką budżetową, posiadającą swoje organy i strukturę organizacyjną określoną statutem. DZPK posiada legitymację prawną do występowania w charakterze strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynków mieszkalnych na obszarze parku krajobrazowego. Nie można się zgodzić także ze stwierdzeniem, że Dyrektorowi Zespołu Parków Krajobrazowych nie przysługuje status strony w postępowaniu - w tej sprawie wypowiedział się Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 29 października 2013 r. (znak [...]), przesłanym do wiadomości wszystkich wójtów, burmistrzów i starostów, w tym także do Wójta Gminy M., wskazując, że "stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1457/10; wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1644/10) park krajobrazowy jest stroną w postępowaniach administracyjnych w przedmiocie inwestycji planowanych do realizacji na terenie parków krajobrazowych lub ich otulin. (...) Stosowanie zatem do art. 61 k.p.a. o wszczęciu z urzędu lub na żądanie jednej ze stron postępowania dotyczącego planowanej inwestycji na obszarze parku lub jego otuliny należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie, w tym dyrektora parku krajobrazowego.". W związku z powyższym DZPK wniósł o włączenie jako strona w niniejszym postępowaniu. Dyrektor DZPK został upoważniony do podejmowania wszystkich czynności w zakresie spraw dotyczących przedmiotu działalności jednostki. Ustawa o ochronie przyrody nadała Marszałkowi Województwa status organu ochrony przyrody (art. 91 pkt. 2b). W tym zakresie Zarząd, którego członkiem jest Marszałek Województwa, powierzył wykonanie zadań udzielając pełnomocnictwa Dyrektorowi DZPK. Tym samym Dyrektor w imieniu Zarządu Województwa realizuje cel publiczny jakim jest m.in. ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody (art. 6 pkt 9b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Dyrektor ma legitymacje prawną do występowania we wszystkich sprawach w celu zapobieżenia wszelkim negatywnym zjawiskom na obszarze oddziaływania inwestycji, jeżeli inwestycja ta ma być realizowana na terenie parku krajobrazowego. Interes prawny wynika z przepisów ustawy o ochronie przyrody a także Konstytucji RP (art. 5 i art. 74), uzasadniony przepisami Prawa budowlanego jest oczywisty. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. zważyło, że sposób ustalania kręgu stron postępowania określa przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes ten musi wynikać z norm prawa materialnego. Uzasadnionym jest podkreślenie, że w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, iż tylko przepis prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (por. m.in. wyroki NSA: sygn. akt I SA 2326/00, publ. LEX nr 54528; sygn. akt II SA 3501/01, publ. LEX nr 83719; sygn. akt IV SA 629/97, publ. LEX nr 47855; sygn. akt I SA 2312/99, publ. LEX nr 78956). Skoro stroną postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 28 w związku z art. 29 k.p.a., może być osoba fizyczna, osoba prawna, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne również jednostki nieposiadające osobowości prawnej, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy konkretne postępowanie, a interes ten ma charakter materialnoprawny, to nie wystarczy wykazać jakiegokolwiek interesu np. faktycznego. Interes ten musi mieć bowiem charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. W niniejszej sprawie odwołujący, jak wyjaśnił organ odwoławczy, postępowanie zmierzało do ustalenia warunków zabudowy, nie zaś do udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, jak też poglądami doktryny, przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nie są przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynika stąd, że kwestia statusu parków krajobrazowych, a w tym odwołującego, w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy nie może być badana na gruncie ustawy - Prawo budowlane. W ocenie Kolegium brak jest jednakże norm, na podstawie których można uznać istnienie interesu prawnego Zespołu Parków do występowania jako strona postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium wskazało ponadto, że nadal pozostaje aktualna uchwała z dnia 4 grudnia 1995 r. podjęta w sprawie o sygn. akt 20/95 (publ. ONSA 1996/2/54), w której Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował, że "stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele łub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek". D. Zespól Parków Krajobrazowych we W. nie wykazał zaś istnienia interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu, tj. prawa materialnego do dysponowania nieruchomościami, na które ewentualnie mogłaby oddziaływać sporna inwestycja. W odwołaniu, Zespół nie wykazał, że legitymuje się prawem własności, użytkowania wieczystego lub zarządu, wywodzącymi się ze źródeł pozaustawowych. Kwestia ta została uregulowana przez ustawodawcę jedynie w stosunku do parków narodowych. Prawodawca wskazał w art. 10 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, że z dniem wejścia w życie ustawy o utworzeniu parku narodowego albo rozporządzenia w sprawie zmiany jego granic park narodowy nabywa z mocy prawa prawo użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa położonych w jego granicach i służących realizacji jego celów oraz własność położonych na tych nieruchomościach budynków, innych urządzeń i lokali. Zatem z mocy ustawy prawo wieczystego użytkowania nieruchomości włączonych w granice parku przysługuje parkom narodowym. W stosunku do parków krajobrazowych ustawodawca kwestii tej nie uregulował, co oznacza, zdaniem Kolegium że na podstawie ustawy o ochronie przyrody parkom krajobrazowym nie przysługuje żadne prawo własności gruntów znajdujących się w obszarze tego parku. DZPK nie wykazał także, aby przysługiwało mu z innego tytułu prawo własności bądź użytkowania wieczystego do nieruchomości znajdujących się na terenie R. Parku Krajobrazowego. Kolegium nie neguje pozycji tego Zespołu do występowania przed organem właściwym do ustalenia warunków zabudowy w sprawach dotyczących przedmiotu jego działalności jako organu pomocniczego, opiniującego planowane na terenie parku krajobrazowego inwestycje. Opinie tego organu są jednak niewiążące, właściwym bowiem do uzgodnienia, w tym zakresie, decyzji o warunkach zabudowy jest regionalny dyrektor ochrony środowiska (co wynika z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i to właśnie ten organ może reagować w przypadku gdy planowana inwestycja może niekorzystnie wpływać na park krajobrazowy. Może wówczas odmówić uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, które to uzgodnienie jest wiążące dla organu właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Nie można zatem twierdzić, że konieczne jest uznanie DZPK za stronę, aby zapewnić mu realizację celu jakim jest ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody, bowiem cel ten realizuje organ uzgodnieniowy jakim jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Z materiałów niniejszej sprawy wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W., pomimo doręczenia mu projektu podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, o którym mowa w przepisie art. 51 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wyraził w tej kwestii, w zakreślonym terminie 21 dni, stanowiska, co traktuje się ustawowo za uzgodnienie warunków, zawartych w skarżonej decyzji. Ponadto, Kolegium wskazał na wyrok z dnia 14 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OSK 2035/09, publ. w CBOSA), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "rozporządzenie wojewody (obecnie: uchwała sejmiku województwa - art. 19 ust. 6a u.o.p.) w sprawie ustanowienia planu ochrony parku krajobrazowego nie może być uznane za przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.. Ustanowiony rozporządzeniem plan ochrony nie zawiera przepisów wiążących organy wydające decyzje o warunkach zabudowy. Wiążącego charakteru zakazów zawartych w planie ochrony nie da się wywieść z przepisów ustawy o ochronie przyrody, określających treść planu ochrony parku krajobrazowego. Zawarte w planie ochrony parku krajobrazowego ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz planów zagospodarowania przestrzennego - o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p. - adresowane są do organów uchwalających studia i plany, nie mogą natomiast być uznane za samoistne zakazy, wywierające bezpośrednie skutki prawne. W związku z powyższym należy przyjąć, że w postępowaniu lokalizacyjnym wiążą tylko takie zakazy, które zostały ustanowione w procedurze właściwej dla aktu o utworzeniu parku krajobrazowego (art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 3 u.o.p.". W tym kontekście Kolegium podniosło, że jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 7 marca 2012 r . (sygn. akt II SA/Gd 5/12), że "kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie podlegają badaniu przez organ wydający tę decyzję, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym". Odnosząc się do stwierdzenia, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w przesłanej informacji wskazał, że park jest stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie inwestycji planowanych do realizacji na terenie parków krajobrazowych lub ich otulin, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wyjaśniło, że nie kwestionuje tego, że Dyrektor Zespołu Parków na mocy zapisu § 7 ust. 3 Statutu D. Zespołu Parków Krajobrazowych i uchwały Zarządu Województwa D. z dnia 14 września 2009 r. Nr [...] jest upoważniony do reprezentowania tej jednostki na zewnątrz, w tym do występowania przed wszystkimi sądami i organami administracji publicznej we wszystkich sprawach dotyczących przedmiotu jej działalności. Stosownie jednak do art. 28 k.p.a. stroną w konkretnym postępowaniu administracyjnym może być każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ administracyjny właściwy w sprawie musi zatem badać czy Zespół Parków Krajobrazowych posiada status strony w konkretnym postępowaniu, co oznacza, że nie zawsze przedmiot działalności tej jednostki będzie zbieżny z jego interesem prawnym statuującym go jako stronę w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy, nawet jeśli przedmiotem postępowania jest inwestycja zlokalizowana na terenie będącego w jego zarządzie parku krajobrazowego. W orzecznictwie dominuje pogląd, że interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę. Zauważa się przy tym, że interes prawny musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej (np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/BK 763/05). W ocenie Kolegium D. Zespół Parków Krajobrazowych we W. nie wykazał, aby w przedmiotowym postępowaniu posiadał interes prawny, który upoważniałby go do udziału w nim. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji odniósł się do kwestii zgodności planowanej inwestycji z rozporządzeniem Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego. Powołany artykuł ustawy - Prawo ochrony środowiska wskazuje, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku krajobrazowego. Treść przepisu wskazuje, że należy wziąć pod uwagę akt (o charakterze powszechnie obowiązującym), na podstawie którego utworzono dany park i tylko zakazy, które zostały w nim wskazane. Z kolei art. 16 ust. 3 ustawy wskazuje jednoznacznie, że właściwy organ tworząc park krajobrazowy, może w tym akcie zamieścić jedynie te zakazy, spośród określonych w art. 17 ust. 1 tej ustawy ani tym bardziej w/w rozporządzenie w sprawie R. Parku Krajobrazowego nie może odgórnie przewidywać generalnego zakazu realizacji jakiegokolwiek zamierzenia inwestycyjnego w przedmiocie budowy budynków mieszkalnych na terenie parku krajobrazowego. Także pozostałe uregulowania rozporządzenia nie wskazują na zakazy, które mogłyby prowadzić do wydania decyzji odmownej dla realizacji inwestycji objętej wnioskiem. Mając na uwadze powyższe, Kolegium uznało, że D. Zespół Parków Krajobrazowych nie posiada własnego indywidualnego interesu prawnego do występowania jako strona przedmiotowego postępowania. Przywołane w złożonym odwołaniu okoliczności świadczą bowiem jedynie o jego interesie faktycznym nieuprawniającym do złożenia odwołania od decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł D. Zespół Parków Krajobrazowych we W., zarzucając jej naruszenie prawa postępowania administracyjnego, a to art. 7 i art. 8 k.p.a poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza pominięcie faktów znanych z urzędu związanych z wieloma inwestycjami wnioskowanymi przez inwestora, w związku z definicją przedsięwzięcia zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), a ponadto naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w związku z postanowieniami planu ochrony parku uchwalonego uchwałą Sejmiku Województwa D. z dnia 27 października 2011 r. Nr [...] oraz rozporządzenia Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. D.. Nr [...], poz. [...]), oraz § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego. Zarzucając powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji, rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i stwierdzenie nieważności decyzji jako niezgodnej z przepisami prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i art. 8 k.p.a., podnosząc, że wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji powinno być poprzedzone zbadaniem wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przy uwzględnieniu interesu społecznego. Zdaniem strony skarżącej zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji całkowicie pominął okoliczności sprawy wynikające z zapisów planu ochrony parku (uchwała Sejmiku Województwa D. z dnia 27 października 2011 r. Nr [...]). Przyjmując nawet stanowisko organu co do prawa występowania skarżącego w toku postępowania administracyjnego w charakterze strony, organy mając informacje znane im z zapisów w planie ochrony, jak również wskazane przez DZPK w negatywnej opinii wyrażonej w piśmie winny z urzędu wyjaśnić okoliczności sprawy i ustalić interes społeczny i interes obywateli. Tryb postępowania organów całkowicie pomijający stanowisko wyrażone przez działającego z upoważnienia Marszałka Województwa - organu ochrony przyrody - Dyrektora DZPK, jest naruszeniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a.. Ponadto, istotną w sprawie okolicznością, którą organ winien rozpatrzeć z urzędu, stosując przepisy k.p.a., w szczególności art. 7 i art. 8, jest znany organowi fakt wydania dla inwestora innych decyzji o warunkach zabudowy, co potwierdza prowadzenie inwestycji budowlanej na szeroką skalę, polegającej na budowie na sąsiadujących działkach łącznie 13 domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i garażami. W sąsiedniej miejscowości S. inwestor buduje na podstawie decyzji 2 domy siedliskowe i 18 domów mieszkalnych jednorodzinnych. Trudno więc przyjąć, zdaniem strony skarżącej, że inwestycje prowadzone przez Pana A.W.-P. stanowią zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych gminy. Ten obowiązek spoczywa na Gminie, realizacja winna polegać na inwestycjach własnych lub udziale w inwestycjach innych podmiotów. Oceniając zatem wniosek inwestora organ pierwszej instancji winien dokonać oceny, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności w sprawie związane ze wszystkimi złożonymi wnioskami. Ilość planowanych przez inwestora inwestycji może nasuwać podejrzenie działalności gospodarczej polegającej na budowie domów w celach ich dalszej odsprzedaży. Charakter takiej działalności, zwłaszcza wielkość zabudowy na terenach chronionych, spowoduje znaczne naruszenie walorów krajobrazowych oraz zmiany w wykorzystaniu gruntów rolnych i leśnych i będzie kwalifikować przedsięwzięcia jako potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko. W tym aspekcie powinno być ocenione oddziaływanie na środowisko łącznie wszystkich inwestycji na sąsiednich działkach, szczególnie zachowania dopuszczalnej powierzchni zabudowy, w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Naruszenie zasad postępowania przez organ pierwszej instancji zachodzi również – w ocenie strony skarżącej - poprzez nieuwzględnienie zapisów § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego, zakazującego budowania nowych obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Przedmiotowa działka graniczy bezpośrednio z K. Potokiem i w całości znajduje się w strefie poniżej 100 m. Skutkuje to brakiem zgodności decyzji o warunkach zabudowy z w/w rozporządzeniem stanowiącym przepis odrębny. Budynki mieszkaniowe jednorodzinne nie służą turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Planowana inwestycja nie znajduje się także w granicach istniejącej jednostki osadniczej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2012 r. (sygn. akt II OSK 1469/11) rozpoznając sprawę z zakresu uzgodnienia zagospodarowania przestrzennego dokonał ustaleń, z których wynika m.in., że "w przypadku stwierdzenia przez organy administracyjne istnienia w strefie 100 m od planowanej inwestycji zbiorników wodnych, organy winny wyjaśnić czy planowanej inwestycji mogą dotyczyć ewentualne odstępstwa wskazane w § 4 ust. 8 cytowanego rozporządzenia Wojewody.". Wskazane uchybienia stanowią naruszenie zasad postępowania, ale także naruszenia prawa materialnego skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, a nawet uznaniem decyzji za nieważną wskutek wydania jej z naruszeniem prawa materialnego. Fakt więc posiadania bądź nieposiadania przez DZPK przymiotu strony nie ma znaczenia dla prowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z przepisami prawa. Zaskarżona decyzja narusza także – zdaniem strony skarżącej - przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z treścią którego wydanie o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Takim przepisem odrębnym jest rozporządzenie w sprawie Parku oraz Plan Ochrony R. Parku Krajobrazowego. Zachodzi niezgodność z przepisami w/w rozporządzenia Wojewody D. wprowadzającymi zakaz budowy w odległości do 100 m od zbiorników wodnych. Ponadto, niezgodność z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym w wyniku zmiany przepisów wprowadzono obowiązek zsumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju osiągną progi przekraczajże 0,5 ha. Brak zabudowy na sąsiednich działkach, również powinien skutkować odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z wizji terenowej oraz ortofotomapy działki wynika, że tereny sąsiadujących działek nie są zabudowane, ponadto działka nr 256 leży w znacznym oddaleniu od istniejących zabudowań (ok. 300-500 m) - zatem warunek zabudowania działek w najbliższym sąsiedztwie nie został spełniony (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Fakt niespełnienia choćby jednego warunku powoduje, że decyzja jest nieważna. Tylko łączne spełnienie warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja narusza także przepis art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska wprowadzający obowiązek uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ograniczeń wynikających m.in. z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. Ustanowienie parku krajobrazowego wiąże się z koniecznością opracowania dla niego planu ochrony, co jest - zdaniem strony skarżącej - równoznaczne z koniecznością uwzględniania w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu także zapisów planu ochrony. Kolejnym problemem jest kumulowanie inwestycji i ich negatywnego oddziaływania, prowadzonych przez tego samego inwestora w granicach działek położonych w sąsiedztwie. Rada Ministrów wydała która w dniu 25 czerwca 2013 r. rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z dnia 17 lipca 2013 r. poz. 817), w którym dodano informację, że "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Wskazano tu, że każdą zmianę sposobu użytkowania terenu należy traktować jako przedsięwzięcie. Obecnie obszar działki nr 256 to teren łąk. W ocenie strony skarżącej budowę domów na sąsiednich kilku działkach prowadzoną przez jednego inwestora należy traktować jako jedno przedsięwzięcie. Ponadto, w zaskarżonym orzeczeniu SKO w J.G. nieprawidłowo zinterpretowało stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażone w piśmie z dnia 29 października 2013 r., które w żaden sposób nie odnosi się do problematyki reprezentacji DZPK przez Dyrektora, natomiast w sposób jednoznaczny wskazuje, że "park krajobrazowy jest stroną postępowania" z ogólnych zaś zasad postępowania administracyjnego (art. 30 § 3 k.p.a.) wynika, iż "strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli". SKO dokonało oceny działania Dyrektora jako reprezentanta strony, nie zaś działania samej strony, co zostało wskazane w stanowisku GDOS. Stanowisko Generalnego Dyrektora ma charakter ogólny, nie zostało podjęte w jednostkowej sprawie, ale na tle problematyki i całokształtu analogicznych spraw. SKO winno – zdaniem strony skarżącej - ocenić sprawę merytorycznie, badając jej zgodność z prawem, a nie wyłącznie jej uprawnienie. Wynika to m.in. z wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 października 2013 r. (sygn. akt II SA/Łd 377/13, publ. LEX nr 1387609), że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Konieczne jest, by rozstrzygniecie każdego z organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Orzecznictwo w sprawie uprawnienia DZPK do udziału w postępowaniu na prawach strony nie jest – zdaniem strony skarżącej - jednolite. Już WSA we Wrocławiu prezentuje w tym przedmiocie rozbieżne stanowisko, orzekając w sprawach udziału w postępowaniu administracyjnych dotyczącym lokalizacji inwestycji budowlanych na terenie parków krajobrazowych. W orzeczeniu z dnia 18 maja 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 167/11) Sąd uwzględnił odwołanie DZPK od decyzji uznając prawo skarżącego jako strony postępowania. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku podzielił pogląd prezentowany w judykaturze, zgodnie z którym, jeżeli postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, to wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygnąć na korzyść podmiotu domagającego się uznania go za stronę postępowania (wyrok NSA sygn. akt II OSK 1481/09). Pogląd ten tym bardziej staje się aktualny i zasadny wobec argumentów podnoszonych przez skarżącego w zakresie zasadności i podstaw prawnych zaskarżonej decyzji organu I instancji. Ponadto w orzeczeniu tym Sąd wskazał, że koniecznym w sprawie jest ustalenie obszaru oddziaływania. Te okoliczności w kontekście dopuszczenia skarżącego do udziału w sprawie nie zostały rozważone przez żaden z organów w niniejszej sprawie. Również w innym orzeczeniu WSA we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 54/12) Sąd ten rozpoznał merytorycznie skargę DZPK na postanowienie Starosty T. w sprawie, w której przedmiotem było pozwolenie na budowę. Jednakże w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 310/12 Sąd oddalił skargę DZPK w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Orzeczenie to zostało zaskarżone do NSA. Na dzień 18 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 2834) wyznaczony został termin rozprawy. Orzeczenie to może mieć wpływ na inne postępowania w sprawach dotyczących lokalizowania inwestycji budowlanych na terenach parków krajobrazowych i udziału w tych postępowaniach DZPK na prawach strony. Wobec przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych w niniejszym postepowaniu, strona skarżąca wniosła o rozpoznanie merytoryczne niniejszej skargi, rozpoznanie zgłoszonych zarzutów w zakresie zgodności wydanych decyzji w obowiązującymi przepisami prawa i uwzględnienie wniosków wskazanych we wstępie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a u.p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 ust. 1 u.p.p.s.a.. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] jest przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Artykuł ten uprawnia organ odwoławczy do podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Ponieważ przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, w każdej indywidualnej sprawie przyczyny bezprzedmiotowości postępowania należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 k.p.a.. Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego będzie miała zatem miejsce wtedy m.in., jeżeli organ odwoławczy w toku postępowania ustalił, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 k.p.a.). Takie przekonanie legło u podstaw zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji organu drugiej instancji. Jak wskazało SKO w J.G. D. Zespół Parków Krajobrazowych we W. nie posiada własnego indywidualnego interesu prawnego do występowania jako strona przedmiotowego postępowania. Przywołane w złożonym odwołaniu okoliczności świadczą bowiem jedynie o jego interesie faktycznym nieuprawniającym do złożenia odwołania od decyzji kończącej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym odwołujący nie legitymuje się przymiotem strony w toczącym się postępowaniu w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 11 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, w obrębie działki gruntu nr 256, położonej na terenie miejscowości K.. Stosownie do art. 127 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że odwołanie może złożyć jedynie strona postępowania. Obowiązkiem zaś organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest, w przypadku wpłynięcia pisma stanowiącego odwołanie, zbadanie, czy pochodzi ono od podmiotu uprawnionego do wniesienia odwołania, tj. będącego stroną w postępowaniu. Powyższe stanowi podmiotową przesłankę dopuszczalności odwołania. Ustalenie tej kwestii warunkuje zatem prowadzenie postępowania odwoławczego i rozpoznanie sprawy merytorycznie. Wskazać w tym miejscu należy, że ugruntowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. zwłaszcza uchwałę NSA z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98; wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 882/10; z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 905/11; z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2834/12 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 386/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 291/10; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/GL 1195/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 653/11; treść tych orzeczeń, jak również innych orzeczeń powoływanych w niniejszym uzasadnieniu, dostępna jest na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zupełnie chybione jest prezentowane w skardze stanowisko strony skarżącej, że wskazane uchybienia stanowią naruszenie zasad postępowania, ale także naruszenia prawa materialnego skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, a nawet uznaniem decyzji za nieważną wskutek wydania jej z naruszeniem prawa materialnego, natomiast fakt posiadania bądź nieposiadania przez DZPK przymiotu strony nie ma znaczenia dla prowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z przepisami prawa. Stwierdzenie bowiem braku legitymacji do złożenia odwołania obliguje organ drugiej instancji do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, a jednocześnie uniemożliwia temu organowi ustosunkowanie się do merytorycznych zarzutów sformułowanych przez odwołującego i to nawet wówczas, gdyby okazałyby się zasadne. W konsekwencji tego również sąd administracyjny, do którego wpływa skarga na decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie jest władny, pomimo treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a., badać danej sprawy pod kątem naruszenia przepisów procesowych i materialnych przez organ pierwszej instancji, a jedynie zobligowany jest do zweryfikowania poprawności przyjętych przez organ drugiej instancji podstaw umorzenia postępowania odwoławczego. Kierując się zatem tymi wytycznymi, Sąd w niniejszym postępowaniu pominął w swoich rozważaniach zarzuty strony skarżącej, które nie odnosiły się do kwestii legitymacji procesowej w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, tj. naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska w związku z postanowieniami uchwały Sejmiku Województwa D. z dnia 27 października 2011 r. Nr [...] i rozporządzenia Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego oraz § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody D. z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie R. Parku Krajobrazowego. Tym samym żądaniu strony skarżącej rozpoznania sprawy pod względem merytorycznym i stwierdzenie nieważności decyzji jako niezgodnej z przepisami prawa Sąd nie mógł uczynić zadość. Również żądanie, że organ odwoławczy winien ocenić sprawę merytorycznie, badając jej zgodność z prawem, a nie wyłącznie uprawnienie skarżącego, jest nieuzasadnione. Wprawdzie tezę przedstawioną w przywołanym przez stronę skarżącą wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 października 2013 r. (sygn. akt II SA/Łd 377/13, publ. LEX nr 1387609) skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela, jednakże należy zauważyć, że organ odwoławczy rozpatrywał sprawę merytorycznie, bowiem odwołanie wniósł uprawniony do tego podmiot, tj. strona toczącego się postępowania. Zaś taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Powracając do głównego nurtu rozważań podnieść trzeba, że ustalenie stron postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy następuje w oparciu o kryteria wskazane w art. 28 k.p.a., gdyż przepisy u.p.z.p. nie regulują kwestii legitymacji procesowej w postępowaniach prowadzonych w oparciu o jej przepisy. Zastosowanie zatem znajduje ogólna zasada wyrażona w art. 28 k.p.a., zgodnie z którą, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zdolność administracyjnoprawna do wniesienia odwołania przysługuje zatem podmiotowi, który posiada interes prawny w kwestionowaniu decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego interes prawny powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany środek zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1588/12). Interes prawny musi charakteryzować się tym, że jest indywidualny, konkretny, istniejący obiektywnie i potwierdzony okolicznościami faktycznymi, które stanowią podstawę zastosowania przepisu prawa materialnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 225). Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle komentowanego przepisu, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Tak więc, podmiot składający odwołanie ma interes prawny, o ile istnieje związek pomiędzy jego indywidualną sferą praw lub obowiązków, a obowiązującym systemem prawa zapewniającym ochronę tej sfery. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który polega na tym, że podmiot wprawdzie jest zainteresowany wynikiem sprawy, ale swojego interesu nie może poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Kwestia posiadania interesu prawnego, który warunkuje występowanie w danym postępowaniu w charakterze strony, uzależniona jest od okoliczności konkretnej sprawy oraz przepisów znajdujących do niej zastosowanie. Analiza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadzi do wniosku, że w postępowaniu, w którym została wydana decyzja o warunkach zabudowy, interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. posiada niewątpliwie wnioskodawca, który występuje z żądaniem ustalenia lokalizacji określonej inwestycji. Interes ten przysługuje również innym osobom wywodzącym swoje prawa z nieruchomości, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcie podjęte w oparciu o art. 59 w/w ustawy bezsprzecznie wpływa bowiem na wykonywanie prawa własności (użytkowania wieczystego) działki, na której ma być zlokalizowana inwestycja, przez podmiot dysponujący tym prawem, dlatego też oprócz wnioskodawcy (inwestora), uwzględniając normę ogólną zawartą w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuującej prawo ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, status strony przysługuje podmiotom, które legitymują się prawem własności czy prawem wieczystego użytkowania do nieruchomości objętej wnioskiem jak i nieruchomości sąsiednich, jeżeli znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Podzielając zatem powyższy pogląd, należy stwierdzić, że stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są, co do zasady, także właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich. Ich interes prawny wynika bowiem z art. 140 Kodeksu cywilnego, który chroni uprawnienia właścicielskie. Mogą to być również działki, które nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności. Należy przy tym mieć na względzie, że konkretna nieruchomość może składać się z wielu działek ewidencyjnych. Ograniczenie terenu inwestycji do niektórych działek wchodzących w skład danej nieruchomości nie oznacza, że nieruchomość sąsiednia przestała sąsiadować z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja. Jednocześnie, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2007 r. (sygn. akt II OSK 1016/06) nie ma w tej kwestii miejsca na żaden automatyzm. Nawet, jeżeli działka danej osoby znajduje się w bliskim sąsiedztwie działki inwestora, nie oznacza to każdorazowo, że właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tej działki przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej. W każdym przypadku należy bowiem przeprowadzić analizę, czy dany podmiot ma interes prawny, aby uczestniczyć w tym postępowaniu. O przymiocie strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy, innych osób poza inwestorem (właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której dotyczy postępowanie), decydują zatem okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem, stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie (wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 2105/10; z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 473/11; z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt OSK 394/04). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w treści skargi ograniczyła się do formułowania zarzutów wskazujących na brak podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy, pomijając zupełnie kwestię oceny posiadania przez nią interesu prawnego uprawniającego do uczestniczenia na prawach strony w postępowaniu administracyjnym. Zauważyć można, że w toku postępowania strona skarżąca wskazywała, iż Dyrektor DZPK posiada legitymację czynną do występowania przed organami administracji z mocy art. 105 ustawy o ochronie przyrody, gdyż jako kierujący parkiem ma ustawowy obowiązek ochrony przyrody parku krajobrazowego i jego walorów krajobrazowych. Przywołując art. 107 w/w ustawy, wskazywano, że artykuł ten określa zadania Służby Parków Krajobrazowych, którymi kieruje Dyrektor Parku, m.in. identyfikację i ocenę istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych parku krajobrazowego oraz wnioskowanie o podejmowanie działań mających na celu eliminowanie lub ograniczanie tych zagrożeń i ich skutków. Wykonując powierzone zadania dyrektor parku zapobiega naruszeniom prawa, zgłasza zagrożenia dla określonych w przepisach planu ochrony parku zaleceń i zakazów do podejmowania okresowych działań na terenie parku (tu uchwała Sejmiku Województwa D. z dnia 27 października 2011 r. Nr [...]). Ochrona przyrody stanowi jeden z obowiązków powierzonych Dyrektorowi Parku ustawą o ochronie przyrody (art. 105) i z tego też obowiązku strona skarżąca wywiodła swój interes prawny w występowaniu w charakterze strony w postępowaniu lokalizacyjnym, w którym lokalizacja planowanej inwestycji usytuowana jest na terenie parku krajobrazowego. Ponadto podniesiono także, że prawo do występowania w charakterze strony wynika również z treści art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a.. Interes prawny do podejmowania wszelkich działań w postępowaniu administracyjnym obejmującym zakres parku wynika z konieczności podejmowania działań ochronnych w oparciu o przepisy prawa materialnego jakimi są zarówno przepisy ustawy o ochronie przyrody statuujące DZPK jako jednostkę o określonych obowiązkach w dziedzinie ochrony przyrody, jak również przepisy prawa miejscowego dotyczące ochrony zjawisk na określonym terenie jakim jest R. Park Krajobrazowy. Dodawano także, że Dyrektor DZPK jest ponadto upoważniony do występowania przed wszystkimi sądami i organami administracji publicznej we wszystkich sprawach dotyczących przedmiotu działalności DZPK we W., na podstawie pełnomocnictwo udzielonego uchwałą Zarządu Województwa D. z dnia 14 września 2009 r. Nr [...]. W ocenie Sądu, bezsporna w sprawie jest okoliczność, że stronie skarżącej w chwili orzekania przez organ nie przysługiwał tytuł własności, ani prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak też do żadnej innej nieruchomości położonej w obrębie R. Parku Krajobrazowego. W istocie strona skarżąca wskazywała, że Dyrektor DZPK, na mocy regulacji art. 105 ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenia Wojewody D., sprawuje zarząd na terenie parku krajobrazowego, w obrębie którego zlokalizowana jest działka będąca miejscem przyszłej inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy. O ocenie Sądu, mając na uwadze kontekst rozpatrywanej sprawy, w polskim systemie prawnym powyższy termin "zarząd" znaczeniowo najbliższy jest pojęciu "trwałego zarządu" w rozumieniu art. 43-50 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), który jest prawną formą władania nieruchomością przez państwową jednostkę organizacyjną. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że trwały zarząd, poprzez odesłanie do kodeksu cywilnego, zbliżony jest do instytucji użytkowania, nie zaś do użytkowania wieczystego, a tym bardziej prawa własności. Nie mniej jednak, w celu gruntownego omówienia kwestii posiadania przez stronę skarżąca interesu prawnego, warto dodatkowo naświetlić regulacje odnoszące się do parków krajobrazowych w poszukiwaniu przepisów wskazujących, że mamy tutaj do czynienia z trwałym zarządem lub z jakimkolwiek substytutem tej formy władania nieruchomościami objętymi granicami tych parków. Z przywołanych przez stronę skarżącą przepisów ustawy o ochronie przyrody wynika, że park krajobrazowy, będący jedną z form ochrony przyrody, obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (art. 16 ust. 1). Utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmniejszenie obszaru parku krajobrazowego następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, po uzgodnieniu z właściwymi miejscowo radami gmin, z powodu bezpowrotnej utraty wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych na obszarach projektowanych do wyłączenia spod ochrony (art. 16 ust. 3). Sejmik województwa w drodze uchwały nadaje również statut parku krajobrazowego lub zespołu parków krajobrazowych określający strukturę organizacyjną parku lub zespołu parków (art. 16 ust. 5). Co równie istotne w art. 16 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody przyjęto, że grunty rolne i leśne oraz inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu. W myśl art. 105 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody do zadań dyrektora parku krajobrazowego należy: 1) ochrona przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych; 2) organizacja działalności edukacyjnej, turystycznej oraz rekreacyjnej; 3) (uchylony); 4) współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi oraz osobami prawnymi i fizycznymi; 5) składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego. Dalej wskazać trzeba, że przywoływane w sprawie rozporządzenie Wojewody D. określa granice obszaru objętego R. Parkiem Krajobrazowym, ustala cel ochrony parku, a także wprowadza zakazy obowiązujące na obszarze parku. Zauważyć zatem należy, że powyższe rozporządzenie nie wskazuje żadnej nieruchomości, co do której DZPK miałby tytuł prawny. Przywołać należy także postanowienia § 5 ust. 1 statutu DZPK, nadanego uchwałą Sejmiku Województwa D. z dnia 23 września 2009 r. Nr [...], zmienionego uchwałą z dnia 19 stycznia 2011 r. Nr [...], z którego wynika, że Zespół Parków jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną, finansowaną przez Samorząd Województwa D.. Zespół Parków wykonuje zadania samorządu województwa w zakresie praw i obowiązków określonych przepisami ustawy o ochronie przyrody (§ 5 ust. 2), zaś nadzór nad Zespołem Parków sprawuje Zarząd Województwa (§ 5 ust. 3). Zgodnie zaś z § 10 ust. 1 tego statutu w celu zapewnienia kompleksowej ochrony terenów parków krajobrazowych, do zadań Dyrektora Zespołu Parków w szczególności należy: 1) ochrona przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych, 2) organizacja działalności edukacyjnej, turystycznej oraz rekreacyjnej, 3) współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi oraz osobami prawnymi i fizycznymi, 4) przedstawianie stanowiska dotyczącego projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, 5) składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład Zespołu Parków, 6) opiniowanie projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz projektów zmian do przyjętych planów- dla terenów wchodzących w skład parków krajobrazowych, a w szczególności tych, które mogą znacząco oddziaływać na obszar NATURA 2000, 7) sporządzanie planów ochrony Parków Krajobrazowych. Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że strona skarżąca nie pełni funkcji zarządczych wobec jakiejkolwiek nieruchomości wchodzącej w skład R. Parku Krajobrazowego, nie ma zatem jakiegokolwiek tytułu prawnego do którejkolwiek z nieruchomości objętej obszarem oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Jedynym sposobem uczestniczenia przez ten podmiot w postępowaniach administracyjnych, mających wpływ na planowane przedsięwzięcia budowlane, jest opiniowanie oraz składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a przez analogię również przedstawianie niewiążących stanowisk w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji przesłał jej projekt do strony skarżącej z prośbą o opinię w przedmiotowej sprawie. W przesłanej do Urzędu Gminy w M. opinii projekt ten został przez DZPK negatywnie zaopiniowany. Reasumując należy stwierdzić, że skoro strona skarżąca nie wykazała interesu prawnego, zatem organ odwoławczy zasadnie odmówił DZPK przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., co z kolei uzasadniało umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.. Odnosząc się zaś do powołanych w skardze wyroków, należy zauważyć, że – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – orzecznictwo w sprawie uprawnienia DZPK do udziału w postępowaniu na prawach strony jest jednolite i to zarówno w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę jak i ustalenia warunków zabudowy. Przy czym, strona skarżąca zdaje się nie zauważać, że powołane przez nią orzeczenia odnoszą się do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, nie zaś decyzji o warunkach zabudowy. Krąg podmiotów legitymujących się przymiotem strony w oby tych postępowaniach jest zaś odmiennie uregulowany, w pierwszym z nich - przez Prawo budowlane, w drugim - przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wyroku z dnia 18 maja 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 167/11) – wbrew twierdzeniu strony skarżącej - Sąd uwzględniając skargę DZPK, nie uznał prawa strony skarżącej jako strony postępowania. Sąd wskazał w nim, że - ponieważ organ drugiej instancji orzekając o umorzeniu postępowania zażaleniowego wobec stwierdzenia braku podstaw dla przyznania D. Zespołowi Parków Krajobrazowych statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dokonał pobieżnej oceny tej kwestii i nie uwzględnił wszystkich jej aspektów prawnych, powinien był rozważyć – wobec szczególnego charakteru obszaru stanowiącego park krajobrazowy i faktu sytuowania przedmiotowej inwestycji w jego obszarze – treść rozporządzenia nr 3 Wojewody D. z dnia 28 marca 2007 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "Dolina B.", przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy – Prawo budowlane, wymagający realizowania obiektów budowlanych z jednoczesnym zapewnieniem m.in. ochrony środowiska, a także art. 5 i art. 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, statuujące zasadę jego ochrony i zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego współczesnymi i przyszłym pokoleniom. Nieprawidłowe także – zdaniem Sądu – było pozostawienie poza granicami oceny dokonywanej w sprawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, wcześniej powoływanej, a zwłaszcza zawartej w niej regulacji odnoszącej się do parków krajobrazowych, ich zespołów oraz określającej pozycję prawną dyrektora tych jednostek. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że takie aspekty nie zostały uwzględnione w czynnościach ocennych podjętych w sprawie przez organ zażaleniowy. Ponadto, wprawdzie w powyższym orzeczeniu Sąd wskazał, że koniecznym w sprawie jest ustalenie obszaru oddziaływania, jednakże sprawa dotyczyła udzielenia pozwolenia na budowę, nie zaś jak w rozpoznawanej sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem ta okoliczność w kontekście dopuszczenia strony skarżącej do udziału w sprawie nie podlegały – czego domaga się strona skarżąca – rozważeniu przez organy w niniejszej sprawie. Również wbrew twierdzeniu strony skarżącej w orzeczeniu z dnia 22 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 54/12) WSA we Wrocławiu nie rozpoznał merytorycznie skargi D. Zespołu Parków Krajobrazowych we Wrocławiu, bowiem oddalił ją. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie było natomiast postanowienie Wojewody D. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o podjęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Także wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 310/12) WSA we Wrocławiu oddalił skargę D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na postanowienie Wojewody D. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej niskiego napięcia wraz z zestawem złączowo-pomiarowym do zasilania stawu rybnego. Orzeczenie to zostało podtrzymane w mocy wyrokiem NSA z dnia 18 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 2834/12), którym oddalono skargę kasacyjną DZPK we W.. Ponadto należy zauważyć, że WSA we Wrocławiu prezentując jednolite stanowisko co do braku przymiotu strony DZPK w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i oddalał skargi D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o ustaleniu warunków (patrz wyroki z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 262/14 oraz II SA/Wr 263/14; z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 345/14 oraz II SA/Wr 346/14; z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 427/14 oraz II SA/Wr 428/14). Z tych też względów, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. k.g.