VII SA/Wa 2776/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi M J i S J na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego uchyla zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej także "GINB", decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] , po rozpatrzeniu odwołania gminy [...] , uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został złożony przez [...] , zwanych dalej także "skarżącymi". Wniosek dotyczył decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę amfiteatru i rewitalizacji działek o numerach ewid. [...], D-[...] (k.m. 14) przy Placu [...] w [...] , Województwo [...] . Uchylając decyzję Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jednocześnie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Jak podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji GINB wskazano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.". Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta [...] , zwany dalej "Starostą", decyzją z dnia 12 września 2013 r., wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1626 ze zm., zwanej dalej także "pr.bud."), oraz na podstawie art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku gminy [...] o pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2013 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił gminie [...] pozwolenia na budowę polegającą na rewitalizacji Placu [...] wraz z budową amfiteatru (wraz z instalacjami) na działkach nr ew. [...], D-[...] (k.m.14) położonych w [...] . W powołanej decyzji Starosta stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym Uchwalą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...]września 2005r. (Dz.Urz.Woj. [...] nr 131, poz. [...] z dnia 8 listopada 2005 r.). Starosta potwierdził przy tym, że obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 pr.bud., obejmuje tylko nieruchomości (działki): [...] D-[...] (k.m.14) w [...] . W dniu 13 listopada 2014 r. skarżący [...] złożyli do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. We wniosku zarzucono Staroście niewywiązanie się z obowiązku zbadania kwestii zgodności zamierzeń inwestycyjnych Gminy [...] z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej także: "m.p.z.p.", zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2005 r. Po rozpatrzeniu wniosku skarżących, Wojewoda [...] , działając jako organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., wydaną na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud., stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że biorąc pod uwagę opis techniczny przedmiotowej inwestycji, postanowienia m.p.z.p. oraz treść art. 3 pkt 4 pr.bud., nie można podzielić zdania Starosty, że przedmiotowa inwestycja polegała wyłącznie na rehabilitacji posadzki placu oraz wyposażeniu terenu w obiekty małej architektury. Zdaniem organu pierwszej instancji podstawą do zakwalifikowania obiektu do małej architektury jest spełnienie warunku zawartego w pierwszym zdaniu powołanego powyżej art. 3 pkt 4 pr.bud., a mianowicie, że przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielki obiekt. Wojewoda [...] dokonując oceny stanu faktycznego sprawy wskazał, że inwestycja obejmująca rewitalizację placu [...] wraz z budową amfiteatru o powierzchni 255 m2 ze względu na jej żelbetową konstrukcję, gabaryty, głębokość posadowienia, jak również skalę robót, które należało wykonać, nie może zostać zaliczona do tej kategorii obiektów. Od decyzji Wojewody [...] odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, złożyła w dniu 30 lipca 2015 r. Gmina [...] . W odwołaniu organowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. oraz art. 3 pkt 4 pr.bud. W zakresie przepisów postępowania decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego. Gmina twierdziła m.in., że organ pierwszej instancji nie uzasadnił w swojej decyzji, dlaczego sprzeczność pozwolenia na budowę z m.p.z.p. stanowiła przykład rażącego naruszenia prawa, co z kolei uzasadniało zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem odwołującej się gminy [...] organ pierwszej instancji nie wyjaśnił również, dlaczego w procesie wykładni niejasnych przepisów m.p.z.p. została pominięta treść § 13 pkt 4 m.p.z.p. dotycząca tego samego obszaru. Powołując się zatem na treść art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania gminy [...] , Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z dnia [...] października 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. GINB stwierdził, że z uwagi na fakt, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek podmiotów nieposiadających przymiotu strony. Zdaniem organu drugiej instancji sam fakt, że skarżący są właścicielami działki nr ew. [...] w miejscowości [...] sąsiadującej z terenem inwestycji, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem, na którym planowana jest inwestycja, właściciel działki ma bowiem obowiązek wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych, a także w doktrynie prawa administracyjnego. W ocenie GINB skarżący nie należą zatem do grupy podmiotów określonych w art. 28 ust. 2 pr.bud., tj. nie są inwestorami bądź właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia, w związku z czym, nie mogą z powyższego przepisu wywodzić przymiotu strony. Dokumentacja projektowa inwestycji nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do skarżących, jak również nie pozbawia nieruchomości skarżących dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów. Zdaniem organu drugiej instancji bez wpływu na legitymację procesową skarżących pozostaje także ewentualna niezgodność spornego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. Od decyzji organu drugiej instancji w dniu [...] listopada 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli skarżący, którzy zarzucili decyzji GINB naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. poprzez odmowę uznania skarżących za stronę postępowania, pomimo że skarżący znajdowali się w obszarze oddziaływania obiektu. Kwalifikacja taka jest – zdaniem skarżących – zasadna, gdyż jako właściciele działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, w tym amfiteatru, który ma być wykorzystywany do organizacji imprez masowych, będą narażeni na uciążliwe immisje: hałas i drgania; 2) przepisu prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na umorzeniu w całości postępowania pierwszej instancji, w sytuacji, gdy skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji; 3) przepisu prawa procesowego, tj. art. 157 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud., poprzez zaniechanie zbadania przez organ drugiej instancji zgodności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. z ustaleniami m.p.z.p., co stanowi rażące naruszenie prawa, które GINB powinien wziąć pod uwagę również z urzędu. W skardze wskazano m.in., że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z pkt. 104 m.p.z.p. przewidującym dla obszaru jej realizacji tereny urządzonej zieleni parkowej, a ponadto ustalającym na tym obszarze między innymi zakaz zabudowy, który w ocenie skarżących został naruszony przez uwzględnienie w projekcie budowlanym amfiteatru wraz ze schodami naziemnymi mającego stanowić zabudowę w rozumieniu powyższego postanowienia m.p.z.p. Dodatkowo, zdaniem skarżących, oddziaływanie nowego obiektu wskazanego w projekcie budowlanym uzasadnia z kolei ich interes prawny, a co za tym idzie również legitymację skarżących w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko, według którego skarżący nie są stroną postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Analiza dokumentacji wskazuje, że działka nr ew. [...], której właścicielami są skarżący, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr.bud. Organ drugiej instancji odniósł się również do argumentów skarżących stwierdzając m.in., że źródłem interesu prawnego nie mogą być immisje pośrednie. Organ powołał się w tym aspekcie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2009 r., (sygn. akt II OSK 12/08), w którym stwierdzono, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie dotkniętej tymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 pr.bud. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził zatem, że ze względu na brak przymiotu strony wnioskodawców (skarżących), merytoryczne zarzuty wobec decyzji Starosty [...] nie mogły zostać poddane ocenie w przedmiotowym postępowaniu. Z tego względu organ drugiej instancji w odpowiedzi na skargę uznał ją za bezzasadną i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zadaniem Sądu jest, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa i jako taka podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, że postępowanie administracyjne toczy się w nadzwyczajnym trybie postępowania, a mianowicie na podstawie wniosku złożonego w dniu 13 listopada 2014 r. przez skarżących [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, powołując się na brak w przypadku skarżących przymiotu strony postępowania ze względu na przyjęcie przez Starostę, a następnie przez GINB, że nieruchomość należąca do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania zaplanowanej i realizowanej inwestycji. Zdaniem organu drugiej instancji ograniczenie oddziaływania inwestycji wyłącznie do działek inwestycyjnych uzasadnia twierdzenie o niewykazaniu przez skarżących przymiotu strony na podstawie art. 28 ust. 2 pr.bud. Powyższa interpretacja przepisów prawa przez organ drugiej instancji i ich zastosowanie w rozpatrywanej sprawie obarczone są istotnymi błędami. Po pierwsze, w postępowaniu nieważnościowym jako postępowaniu nadzwyczajnym o przymiocie strony rozstrzyga się na podstawie art. 28 k.p.a., a nie na podstawie mającego węższy zakres art. 28 ust. 2 pr.bud. ten ostatni przepis stosuje się tylko w postępowaniu zwykłym w sprawie pozwolenia na budowę, a nie w pozwoleniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w omawianym zakresie nie pozostawia co do tego wątpliwości (vide: wyrok NSA z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2962/14, dostępny publicznie na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem podstawą rozstrzygania w przypadku [...] o przymiocie strony ma być kryterium interesu prawnego, należało przyjąć znacznie szerszy zakres tego kryterium niż wynikał z ograniczenia się do testu pozostawania w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 ust. 20 pr.bud. Konsekwentnie, należało zbadać, czy argumenty wskazane przez [...] we wniosku o stwierdzenie nieważności nie uzasadniały przyznania im przymiotu strony postępowania. Takiej analizy, spełniającej przy tym wymóg wnikliwości z art. 12 k.p.a. oraz uzasadnionej zgodnie ze standardami wskazanymi w art. 107 § 3 k.p.a., organ drugiej instancji nie przeprowadził. Organ rozważał bowiem stosowanie art. 28 k.p.a., ale powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego sprzed niemal dziesięciu lat (sygn. akt I OSK 1559/06 oraz II OSK 598/06) przyjął, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 pr.bud., będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Po drugie, nawet gdyby przyjąć, że orzecznictwo sądów administracyjnych w przedmiocie stosowania w postępowaniu nieważnościowym art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 pr.bud. nie było w pełni jednolite, organ drugiej instancji miał obowiązek rozstrzygać o przymiocie strony [...] z uwzględnieniem wszystkich właściwych przesłanek. We wspomnianym orzecznictwie i w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że pojęcie strony postępowania administracyjnego w ujęciu obu wskazanych przepisów, ma dwie płaszczyzny: procesową, bo uzasadnia wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w określonej sprawie oraz materialnoprawną, bo wynika z przepisów prawa materialnego, które dotyczą określonych praw i obowiązków danego podmiotu. Istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być przez to ustalane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych w pismach inicjujących postępowania, w tym przypadku we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty, oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego. Oznacza to uzasadnienie dla przyjęcia rozszerzającej wykładni art. 28 ust. 2 pr.bud. (vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 97/16). Dodatkowo, nauka prawa zwraca uwagę na ważną okoliczność praktyczną: "w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych panuje zgodność co do tego, że obowiązek poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. (...) odnosi się nie tylko do podmiotów mających przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 pr.bud. Takie stanowisko przedstawił m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 15 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1526/06 (LexPolonica nr 2216067), w którym wskazał, iż pewne uciążliwości, jakie może powodować budowa obiektu (przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu), których ewentualna możliwość występowania została przewidziana w raporcie oddziaływania na środowisko i w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie powinny być utożsamiane z pojęciem obszaru oddziaływania obiektu, jeżeli są to zjawiska, których negatywnym skutkom można zapobiec bez konieczności wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Tego typu uciążliwości powinny być brane pod uwagę w ramach poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich (tak również wyrok NSA z 20 października 2009 r., II OSK 1591/08, LexPolonica nr 2094127; wyrok WSA w Warszawie z 17 czerwca 2009 r., VII SA/Wa 561/09, Lex nr 564138)." (vide: A. Ostrowska, Komentarz do art. 28, w: Prawo budowlane. Komentarz, autorzy: A. Despot-Mładanowicz [i inni], pod red. A. Glinieckiego, Wydanie 1., Warszawa 2012, s. 189; podkreślenie w tekście pochodzi od niniejszego Sądu). Wniosek płynący z podniesionego rozumowania dla rozpatrywanej sprawy jest oczywisty: nawet jeśli za kryterium prawa do udziału w postępowaniu przyjmujemy pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu", to należy je interpretować szeroko, jeśli istotne okoliczności faktyczne za tym przemawiają. Dotyczy to również osób żądających uznania, że przysługuje im przymiot strony postępowania. Jeśli bowiem NSA i wojewódzkie sądy administracyjne wskazują prawny obowiązek, w przypadku wykładni art. 28 ust. 2 pr.bud. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud., poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, to na zasadzie argumentum a fortiori (jeśli wolno więcej, to wolno i mniej) należy przyjąć, że właściciel nieruchomości sąsiedniej znajdującej się w faktycznym obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma prawo żądać, aby jego interes był brany przez organ pod uwagę. Tym samym organ drugiej instancji miał obowiązek zbadać i ocenić, czy pęknięcia ścian w nieruchomości skarżących stanowią wynik nieprawidłowo prowadzonych prac budowlanych, co wskazywałoby na możliwość prowadzenia postępowania o odszkodowanie przed sądem powszechnym właściwym dla spraw o odszkodowanie, czy też wskazane uszkodzenia są konsekwencją błędów projektu budowlanego. Stwierdzenie obowiązku zbadania takiej okoliczności nie przesądza o tym, czy uzasadnia ona zarzut nieważności decyzji Starosty [...] udzielającej pozwolenia na budowę. Brak uwzględnienia takiej okoliczności stanowi jednak o naruszeniu przepisów postępowania. Po trzecie wreszcie, organ drugiej instancji miał obowiązek zbadać, czy projekt zagospodarowania działki, na której realizowana jest inwestycja wskazana w decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., pozostaje zgodny z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud.). W przypadku kwestionowanej inwestycji skarżący wyraźnie podnosili zarzut zagrożenia immisjami pośrednimi, w szczególności hałasem wynikającym z przewidzianych w amfiteatrze imprez masowych związanych z nagłośnieniem i innymi źródłami hałasu. W tym zakresie organ drugiej instancji nie dokonał sprawdzenia, czy w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, zwanego dalej "rozporządzeniem z 2002 r."). Organ wskazuje wprost, że przepisy te powinny być brane pod uwagę podnosząc m.in., że zgodnie z projektem budowlanym wody opadowe z terenu inwestycji odprowadzone będą do projektowanego zbiornika szczelnego na wodę deszczową zlokalizowanego na terenie inwestycji, co spełnia wymogi § 29 rozporządzenia z 2002 r. W przedstawionym stanie rzeczy organ drugiej instancji powinien sprawdzić, czy w przypadku kwestionowanej inwestycji zostały zastosowane przewidziane w rozporządzeniu z 2002 r. normy ochrony przed hałasem. Normy takie są w powoływanym akcie zawarte wielokrotnie (§ 11 ust. 2 pkt 2, § 180 pkt 3, ale zwłaszcza § 323 i nast.). W szczególności organ powinien zbadać, czy oddziaływanie przedmiotowego amfiteatru na nieruchomości sąsiednie pozostaje w zgodzie z § 326 ust. 4 pkt 4 lit. c) rozporządzenia z 2002 r. Przepis ten przewiduje bowiem, że lokalizowanie obiektów budowlanych prowadzących m.in. działalność rozrywkową dopuszcza się w uzasadnionych przypadkach, pod warunkiem jednak zastosowania specjalnych zabezpieczeń przeciwdźwiękowych i przeciwdrganiowych, tak aby w najniekorzystniejszych warunkach ich użytkowania poziomy hałasu i drgań przenikających do pomieszczeń chronionych nie przekraczały wartości dopuszczalnych określonych w Polskiej Normie dotyczącej dopuszczalnego poziomu dźwięku w pomieszczeniach, zmierzonych zgodnie z Polską Normą dotyczącą metody pomiaru poziomu dźwięku w pomieszczeniach, oraz określonych w Polskiej Normie dotyczącej oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach. Organ powinien zatem wziąć pod uwagę zarówno fakt, że źródłem immisji pośrednich może być amfiteatr, jak i okoliczność, że nieruchomość należąca do skarżących jest wykorzystywana jako hotel i restauracja. Wskazując na potrzebę wnikliwego zbadania oraz wzięcia pod uwagę w ponownym postępowaniu okoliczności immisji polegającej na hałasie i drganiach, jakie mogą być generowane przez amfiteatr będący przedmiotem decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., Sąd zwraca uwagę na argumentacyjną słabość powołania się przez organ drugiej instancji na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2009 r., (sygn. akt II OSK 12/08). Wyrok ten dotyczył bowiem immisji polegających na oddziaływaniu zapachów (odorów). Kwestia ta jest w polskim prawie uregulowana odmiennie niż inne rodzaje immisji, a mówiąc wprost nie jest w pełni uregulowana. Dlatego też Sąd w niniejszej sprawie nie uwzględnił argumentu z autorytetu Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż zasada (ratio decidendi) sformułowana w wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 r. odnosiła się do innego stanu faktycznego. Podsumowując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie dostrzegł uchybień organu pierwszej instancji, wskazanych powyżej oraz samodzielnie nie przeprowadził postępowania i nie orzekł co do istoty sprawy. W tym zatem zakresie organ drugiej instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 7, 12 § 1, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie musiał zebrać pełny materiał dowodowy z uwzględnieniem uwag i braków wskazanych powyżej i poddać go analizie, ta zaś winna znaleźć odzwierciedlenie w szczegółowym i rzetelnym uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Ujawnione naruszenie przepisów prawa procesowego miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym na rozstrzygnięcie o kwestii materialnoprawnej przymiotu strony przysługującego skarżącym. Musiało prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a. i lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.