IV SA/Po 268/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 15 grudnia 2015 r. nr XIV/123/2015 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew - część B 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Miasta Kleczew na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Pismem z dnia 4 marca 2016 r. Wojewoda Wielkopolski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Nr XIV/123/2015 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew - część B (zwaną dalej również jako "zaskarżona uchwała") wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie Wojewody dopuszczenie w § 21 pkt 1 lit. a zaskarżonej uchwały możliwości lokalizacji budynku usługowego na terenie zabudowy usługowej w zieleni urządzonej, oznaczonym symbolem 2U/ZP (§ 4 pkt 6) narusza ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew. Brak jest w Studium jakichkolwiek zapisów na podstawie których możliwe byłoby uznanie, że na przedmiotowych terenach można dopuścić w planie miejscowym zabudowę, w tym zabudowę usługową. Stanowi to zdaniem Wojewody istotne naruszenie przepisów art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm; zwanej dalej jako "u.p.z.p.") w odniesieniu do obowiązku stwierdzenia przez Radę nienaruszalności ustaleń planu względem Studium. Ponadto jak wskazał Wojewoda w § 22 pkt 1 lit. b zaskarżonej uchwały, na terenach obiektów produkcyjnych składów i magazynów, oznaczonych symbolami 1P, 9P, 30P1, 30P2 (§ 4 pkt 7) Rada dopuściła realizację budynków biurowo - administracyjnych pomijając zarazem ustalenie dla nich projektowanej wysokości, czym naruszyła art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r, w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587). W ocenie Wojewody Rada naruszyła przepis § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia w zakresie wyznaczenia na rysunku planu, stanowiącym załącznik nr 14, strefy ochrony konserwatorskiej i nie uwzględnienia jej w § 7 pkt 1 lit. a zaskarżonej uchwały, w którym ustaliła, że strefy ochrony konserwatorskiej zaewidencjonowanych stanowisk archeologicznych zostały wyznaczone dla terenów położonych w granicach obszarów określonych na załącznikach graficznych nr 1, 2, 3, 4, 6, 7, 11, 29 i 31. Wojewoda zaznaczył ponadto, że nazwa planu "zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew - część B" nie odnosząca się do konkretnej lokalizacji terenów może przyczynić się do braku możliwości identyfikacji poszczególnych, licznych terenów objętych planem (ponad 30 osobnych terenów, często o bardzo niewielkiej powierzchni) oraz dezinformacji osób zainteresowanych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy i Miasta Kleczew wniosła o oddalenie skargi, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 7 pkt 1 lit. a oraz § 21 pkt 1 lit. a i oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Rada wyjaśniła, że ustalenia planu stwarzają jedynie możliwość lokalizacji budynku usługowego, który powinien być związany z funkcją parkową całego terenu. Tym samym, biorąc pod uwagę, iż studium określa kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy i przeznaczeniu terenów w pewnej skali ogólności, należy stwierdzić, iż ustalone w planie miejscowym przeznaczenie stanowi uszczegółowienie ustaleń studium. Plan miejscowy nie wprowadza funkcji, która naruszałaby ustalenia studium lub stanowiła istotną rozbieżność z jego ustaleniami. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku określenia w § 22 dla terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oznaczonych symbolami 1P, 9P, 30P1, 30P2 wysokości dla projektowanych budynków biurowo-administracyjnych, Rada wskazała, że w § 22 pkt 4 określono zasady sytuowania i parametry projektowanych budynków określając wysokość dla obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (nie więcej niż 15,0m) jako podstawowej funkcji zabudowy wynikającej z przeznaczenia terenu. Tym samym wszystkie dopuszczone na tym terenie inne obiekty budowlane stanowiące funkcję uzupełniającą mogą być realizowane na zasadach określonych w powyższym paragrafie, chyba, że inne przepisy uchwały stanowią inaczej Odnosząc się do zarzutu, iż na rysunku planu miejscowego stanowiącym załącznik nr 14 wyznaczono strefę ochrony konserwatorskiej bez jej uwzględnienia w § 7 pkt 1 lit. a zaskarżonej uchwały Rada wskazała, iż faktycznie na skutek omyłki pisarskiej w ustaleniach planu nie odniesiono do załącznika nr 14, jednak przedmiotowa strefa ochrony konserwatorskiej ewidencjonowanych stanowisk archeologicznych wskazana na rysunku planu zgodnie treścią legendy i ustaleniami § 3 pkt 6 uchwały stanowi obowiązujące ustalenie planu. Tym samym brak odniesienia w § 7 pkt 1 lit. a bezpośrednio do załącznika nr 14 nie powoduje wątpliwości interpretacyjnych w zakresie ustaleń planu miejscowego. Ponadto na przedmiotowym obszarze nie planuje się żadnych inwestycji, a tym samym obowiązki wynikające z jej wyznaczenia na przedmiotowym obszarze w praktyce nie będą miały istotnego znaczenia. Odnosząc się do zarzutu, iż w § 2 pkt 3 Rada przyznała, że omyłkowo wpisano numerację załączników graficznych do uchwały nie uwzględniając wszystkich pozycji jednak zawarta definicja nie powoduje żadnych wątpliwości interpretacyjnych w zakresie ustaleń planu miejscowego. Liczbę i numerację załączników określa § 1 ust. 3 i 4, natomiast przedmiotowy zapis jest jedynie definicją użytego pojęcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż sposób oznaczenia obszarów na załączniku graficznym do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia niniejszego planu znacznie utrudnia identyfikację obszarów objętych projektem planu Rada wskazała, iż Wojewoda otrzymał jedynie monochromatyczną kserokopię, natomiast oryginał uchwały zawiera oznaczenia barwne, które w sposób bezsprzeczny pozwalają na właściwą lokalizację przedmiotowych obszarów. Nazwa planu wynika z przyjętej od wielu lat praktyki nazewnictwa kolejnych zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew. W ocenie Rady nie ma konieczności stwierdzania nieważności uchwały w całości. Zaskarżona uchwała została opublikowana w dzienniku urzędowym województwa wielkopolskiego i po wejściu w życie stanowi już podstawę do wydawania decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności uchwały w całości z powodu powyższych wad, w obliczu obszerności aktu prawnego dotyczącego ponad 30 różnych terenów, w ocenie Rady spowodowałoby znacznie większe trudności związane z wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego i koniecznością ponowienia procedury planistycznej polegającej jedynie na wykreśleniu zaskarżonych zapisów. Jak zaznaczyła Rada z treści art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, iż naruszenia nieistotne, a z takimi mamy do czynienia w niniejszej sprawie nie powodują konieczności stwierdzenia nieważności planu w całości. Jeżeli naruszenia te dotyczą błędów typowo formalnych, które w żaden sposób nie wpływają na funkcjonowanie planu jako całości, to wystarczającą czynnością jest stwierdzenie nieważności planu w odpowiedniej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 – zwanej dalej jako "u.s.g.") uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takiej sytuacji może jedynie zaskarżyć wadliwy akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 572/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 312-317 a także wyroki NSA z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07, z 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 22/08, z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Nr XIV/123/2015 Rady Miejskiej w Kleczewie z dnia 15 grudnia 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew – część B. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego jest usytuowana wśród źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Stanowi zatem część systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem pozostawać powinna w zgodności z konstytucją, ustawami i aktami podustawowymi. Oceny, czy zaskarżona uchwała jest obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie: "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, oraz z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro pojęcie naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – to w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908; zwanego dalej jako "z.t.p."), w szczególności z tymi, które określane są w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np. postanowienie TK z 27 kwietnia 2004 r., P 16/03; OTK-A 2004/4/36), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). O ile stosowanie powyższego rozporządzenia przy tworzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego budzi spory nie tylko w doktrynie ale również w orzecznictwie, to jednakże nie przesądzając obowiązku stosowania tego rozporządzenia przez prawodawcę lokalnego można uznać, iż niektóre wynikające z Zasad techniki prawodawczej reguły mają charakter uniwersalny, którym powinien odpowiadać każdy przepis prawa. Jak wskazał tutejszy Sąd w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 160/16 przepisom gminnym należy stawiać wymóg zachowania zasady dobrej legislacji, wyprowadzanej z zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji, jako zasady pochodnej. Zasada ta zakazuje wprowadzania do systemu prawa na poziomie prawa miejscowego rozwiązań, których możliwość zrealizowania nasuwa poważne wątpliwości, co może również wpływać na trudności w interpretacji tych przepisów, powodując niedopuszczalną – w kontekście zasady dobrej legislacji – niejasność legislacyjną. Zasada poprawnej legislacji zawiera w sobie w szczególności wymóg określoności prawa oraz nakaz dochowania odpowiedniego trybu jego stosowania (tak NSA w wyroku z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 2253/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przywołanej zasady wynikają m.in. dyrektywy precyzji tekstu prawnego i jego komunikatywności dla adresatów, które wiążą się z realizacją zasady określoności przepisów prawnych. Ta ostatnia zasada stanowi zaś jeden z elementów składających się na zasadę państwa prawnego sformułowaną w art. 2 Konstytucji. Zarówno na tle zasady demokratycznego państwa prawnego, jak i art. 31 ust. 3 Konstytucji, wykluczone jest ustanawianie przepisów pozbawionych dostatecznego stopnia precyzji (por. NSA w wyroku z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2570/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymóg określoności prawa odnosi się do relacji pomiędzy państwem, a obywatelami będącymi adresatami danej regulacji, którzy mają prawo oczekiwać jej przejrzystości i czytelności. Na prawodawcy ciąży obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Istota zasady określoności przepisów prawa sprowadza się do ustanowienia obowiązku organu wyposażonego w kompetencje prawotwórczą do konstruowania przepisów w sposób poprawny, precyzyjny i jasny. Nakaz określoności przepisów prawnych powinien być rozumiany jako wymóg formułowania przepisów w taki sposób, aby zapewniały dostateczny stopień precyzji w ustalaniu ich znaczenia i skutków prawnych (wyrok TK z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt K 8/08, OTK ZU 2010, nr 3, poz. 23). Przechodząc do oceny zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały pod kątem zgodności ze wskazanymi powyżej wymaganiami stawianymi aktom prawa powszechnie obowiązującego, uznać trzeba, że zaskarżona uchwała zasady te narusza. Jak wskazuje tytuł zaskarżonej dotyczy ona "zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów na obszarze Gminy i Miasta Kleczew". Tytuł uchwały sugeruje więc, że dotyczy ona terenów objętych już ustaleniami innego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jedynie zmienia postanowienia innej obowiązującej już uchwały. Na takie rozumienie charakteru zaskarżonej uchwały wskazuje także treść § 1 w którym Rada wskazała, że "uchwala się zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Powyższe potwierdza również treść § 32 zaskarżonej uchwały, w której wskazuje się, że "tracą moc ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Kleczew wraz ze zmianami w części objętej niniejszym planem". Zauważyć jednak trzeba, że wskazany powyżej § 1 oraz § 32 ani też żaden inny przepis zaskarżonej uchwały nie wskazują, ustaleń jakiego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy zmiana dokonana zaskarżoną uchwałą. Jednoznacznej odpowiedzi w tym zakresie nie daje również treść "uchwały intencyjnej", bowiem ta wskazuje, że procedura planistyczna dotyczyła zmiany pięciu obowiązujących już miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Poza tym to uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie uchwała o przystąpieniu do prac nad jego przyjęciem, stanowi akt prawa miejscowego, któremu stawiane są wymogi precyzyjności i określoności aktu prawnego. W ocenie Sądu Rada Miejska zmieniając postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna precyzyjnie wskazać akt zmieniany poprzez wskazanie daty jego podjęcia, nazwy i publikatora. Zgodnie z § 85 ust. 1 i 2 w zw. z § 141 z.t.p. przepis uchwały zmienia się przepisem wyraźnie wskazującym dokonane zmiany. Pierwszemu przepisowi uchwały zmieniającej nadaje się brzmienie "w uchwale ...(tytuł uchwały)". Ponadto jak wynika z § 86 w zw. z § 141 z.t.p. zmiana uchwały nie może polegać na tym, że dawny przepis zastępuje się nowym, nie wskazując jednocześnie dokonywania zmiany. Tymczasem zaskarżona uchwała mimo jednoznacznego stwierdzenia, iż dotyczy ona zmiany obowiązującej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w żaden sposób nie pozwala zidentyfikować aktu, który podlega zmianie. Powyższe w sposób wyraźny dostrzec można w § 32 zaskarżonej uchwały, w którym wskazano, że tracą moc ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części objętej niniejszym planem, nie wskazując jednocześnie uchwały, czy też poszczególnych przepisów uchwały, które tracą moc obowiązującą. Tym samym w ocenie Sądu treść zaskarżonej uchwały nie pozwala zidentyfikować aktu, który podlega zmianie. Może to stwarzać znaczne problemy w zakresie ustalenia stanu prawnego dotyczącego możliwości zagospodarowania nieruchomości objętych ustaleniami planu oraz powodować wątpliwości, które dokładnie ustalenia bliżej nieokreślonego planu miejscowego pozostają dalej obowiązujące, a które zostały uchylone w wyniku zmiany dokonanej zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą. Dokonanie zmiany uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego bez wskazania aktu prawnego oraz jednostek redakcyjnych tego aktu, które podlegają zmianie lub uchyleniu powoduje, że znacznie utrudnione jest ustalenie faktycznego przeznaczenia nieruchomości oraz dopuszczalnego sposobu jej zagospodarowania, powodując niedopuszczalną - w kontekście zasady dobrej legislacji - niejasność legislacyjną. W ocenie Sądu w uwagi na tego rodzaju uchybienia zaskarżona uchwała jest nieprecyzyjna i nieczytelna. Wskazane powyżej uchybienie nabiera jeszcze większego znaczenia jeśli zważy się, że część graficzna zaskarżonej uchwały składa się z 33 załączników, obejmujących pojedyncze działki gruntu rozsiane po całym obszarze gminy, a zaskarżona uchwała nie była jedyną uchwałą w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjętą przez Radę w dniu 15 grudnia 2015 r. W uchwale z nr XIV/121/2015 (nieważność uchwały została stwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 267/16) Rada Miejska w tożsamy sposób dokonała zmiany bliżej nieokreślonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów miasta Kleczew oraz miejscowości Genowefa, Jabłonka i Sławorzewo tj. terenów położonych w miejscowościach, w których położone są również nieruchomości objęte zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą Uchwały, poza wskazaniem działek na mało czytelnych załącznikach graficznych, w żaden konkretny sposób nie wskazują położenia nieruchomości objętych ustaleniami planu. Zarówno zaskarżona uchwała jak i uchwała nr XIV/121/2015 stanowią uchwały w sprawie zmiany obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla obszarów tych samych miejscowości. Powyżej opisany sposób sformułowania przepisów zmieniających jak również sposób sporządzenia części graficznej planów stanowiących jedynie wycinki poszczególnych obszarów powoduje, że przepisy zaskarżonej uchwały są nieprzejrzyste, niejasne, nieokreślone i odbiorcom norm w niej zawartych mogą przysparzać znacznych trudności w ustaleniu aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących dopuszczalnego sposobu zagospodarowania nieruchomości objętych ustaleniami planu. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że Sąd nie kwestionuje możliwości dokonania w jednej uchwale zmiany kilku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i podzielenia części graficznej planu na części. Intencją Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę było wykazanie, że zmiana taka musi być wykonana w sposób pozwalający na precyzyjne odczytanie aktualnie obowiązującej normy prawnej. Zaskarżona uchwała wymogu tego nie spełnia. W ocenie Sądu wskazane powyżej uchybienia powodują konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W tym stanie rzeczy zbędnym staje się odnoszenie do poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze. Z powyżej wskazanych względów Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania w pkt 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a., uwzględniając kwotę stanowiąca równowartość wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).