I OSK 514/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [..] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Sz 129/16 w sprawie ze skargi [..] "[..]" z siedzibą w K. na bezczynność [..] Sp. z o.o. z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [..] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz [..] "[..]" z siedzibą w K. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt: II SAB/Sz 129/16 po rozpoznaniu skargi [..] "[..]" w K. na bezczynność [..] Spółki z o.o. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w punkcie pierwszym zobowiązał [..] Spółkę z o.o. w K. do rozpoznania punktu pierwszego wniosku [..] "[..]" w K. z dnia 26 lutego 2016 r., w punkcie drugim stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim oddalił skargę w pozostałym zakresie, w punkcie czwartym zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [..] "[..]" z siedzibą w K. pismem z dnia 26 lutego 2016 r. wniosła do [..] Spółki z o.o. z siedzibą w K. o udostępnienie informacji publicznej poprzez: 1) wskazanie wysokości przychodów osiągniętych przez Spółkę w latach 2014 i 2015 z tytułu opłat za odbiór ścieków na podstawie umów zawartych z właścicielami, użytkownikami lub zarządcami nieruchomości przy ul. [..] o numerach: [..], [..], [..], [..],[..], [..], [..], [..], [..], [..] w K.; 2) udzielenie informacji, na jakiej podstawie do kolektora tłocznego [..] podłączone zostały budynki przy ul. [..] [..], [..], [..], [..], [..], [..],[..] w K. oraz przesłanie po anonimizacji wydanych przez Spółkę [..] kopii warunków przyłączenia do sieci kanalizacyjnej budynków przy ul. [..] [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..] w K. W odpowiedzi, pismem z dnia 30 marca 2016 r. Spółka, odnosząc się do powyższego żądania wskazała, że informacje o wysokości osiąganych przez nią przychodów nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W przedmiocie informacji opisanych w punkcie drugim Spółka wyjaśniła, że nie posiada informacji, na jakiej podstawie inne podmioty korzystają z osiedlowej instalacji kanalizacyjnej, wskazując jednocześnie, że decyzję o podłączeniu podejmuje właściciel instalacji. Pismem z dnia 12 lipca 2016 r. [..] zmodyfikowała swój wniosek dotyczący punktu 2 i wniosła o udzielenie informacji, na jakiej podstawie Spółka odbiera ścieki z budynków przy ul. [..], [..] w K. oraz przesłanie po anonimizacji wydanych przez Spółkę [..] kopii warunków przyłączenia do sieci kanalizacyjnej budynków przy ul. [..] [..], [..], [..], [..], [..] i [..] w K. Pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. Spółka [..] z siedzibą w K., odnosząc się do powyższego żądania podtrzymała wcześniejsze stanowisko i wyjaśniła, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka podniosła, że nie posiada zgody osób fizycznych lub przedsiębiorców dotyczącej rezygnacji z przysługującego im prawa. Jednocześnie odnosząc się do punktu 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej Spółka ponownie wskazała, że nie posiada informacji, na jakiej podstawie właściciele lub posiadacze budynków podłączali się do prywatnej instalacji kanalizacyjnej. Spółdzielnia wniosła skargę na bezczynność [..] Sp. z o.o. z siedzibą w K., podnosząc zarzuty naruszenia art. 13 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia z dnia 26 lutego 2016 r. oraz z dnia 12 lipca 2016 r. bez zbędnej zwłoki, art. 14 ust. 1 tej ustawy poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w żądanej formie wskazanej we wniosku, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, pkt 5 lit. c, e ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej o majątku publicznym. Nadto Spółdzielnia podniosła zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewydanie przez organ decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku skarżącej. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi w całości, ewentualnie, w przypadku przyjęcia przez sąd, że Spółka pozostaje w bezczynności, uznanie, iż bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyłączając ze sprawy materiały dotyczące skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, w związku z wnioskiem z dnia 12 lipca 2016 r. do odrębnego rozpoznania, uznał, że skarga jest częściowo zasadna. Sąd wskazał, że Spółka z o.o. [..] z siedzibą w K. jest spółką, której jedynym udziałowcem jest Gmina Miasto K., a więc jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a informacje dotyczące wysokości przychodów za lata 2014 i 2015, z tytułu umów zawartych z właścicielami określonych we wniosku nieruchomości stanowią informację publiczną, o ich jawnym charakterze przesądza bowiem art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. b, lit. c i lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie zasługiwały również zdaniem Sądu na uwzględnienie twierdzenia o konieczności ochrony dóbr osobistych osób, z którymi Spółka zawarła umowy o świadczenie usług, skoro Spółdzielnia nie domagała się ujawnienia treści umów, czy danych osobowych stron tych umów, a Spółka nie wykazała, że ujawnienie łącznej wysokości przychodów z umów opisanych we wniosku naruszy dobra osobiste osób prywatnych bądź tajemnicę przedsiębiorstwa. Co więcej, ewentualna odmowa udzielenia informacji z przyczyn, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., powinna nastąpić w drodze decyzji. Konsekwencją uznania, że żądane w punkcie 1 wniosku informacje podlegały udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej było stwierdzenie bezczynności, która nie miała jednak charakteru rażącego, jakkolwiek organ udzielał odpowiedzi na pisma skarżącej z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. Brak prawidłowej reakcji Spółki w tym zakresie wynikał z nieprawidłowej interpretacji przepisów ustawy, odwołania się do przepisów odnoszących się do zwalczania nieuczciwej konkurencji bez uprzedniej wnikliwej analizy art. 6 ust. 1 pkt 5 u.i.d.p., jak również z niedokładnego zapoznania się z treścią wniosku i nieprawidłowej jego interpretacji. Za niezasadne uznał Sąd zarzuty skargi odnoszące się do nierozpoznania przez Spółkę punktu 2 wniosku z dnia 26 lutego 2016 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej wniosek w tym zakresie został rozpoznany prawidłowo. Spółka poinformowała bowiem skarżącą, że nie posiada żądanych informacji. Spółdzielnia nie przedstawiła argumentacji, która mogłaby to twierdzenie podważyć. W takim przypadku wystarczającym dla zadośćuczynienia obowiązkom określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej było skierowanie do Spółdzielni odpowiedzi w zwykłej formie pisemnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodły [..] Spółka z o.o. z siedzibą w K. zaskarżając ten wyroku w części, tj. w zakresie punktów I, II i IV, wnosząc o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i zmianę wyroku w punkcie III poprzez oddalenie skargi Spółdzielni w całości, zasądzenie koszów postępowania oraz zarzucając naruszenie: 1) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit b, c, d ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, iż wniosek dotyczący wysokości przychodów za lata 2014-2015 z tytułów opłat za odbiór ścieków na podstawie umów zawartych z właścicielami, użytkownikami i zarządcami dotyczących konkretnych nieruchomości stanowi wniosek o udzielenie informacji publicznej, podczas gdy wniosek ten nie ma takiego charakteru, a dąży do pozyskania informacji handlowych, rynkowych, organizacyjnych, które mogą dążyć do naruszenia porządku publicznego oraz bezpieczeństwa interesu gospodarczego; 2) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. b, c, d ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, iż [..] Sp. z o.o. jest w posiadaniu informacji objętych wnioskiem oraz zobowiązana jest je ujawnić, podczas gdy przygotowanie objętych wnioskiem szczegółowo wyselekcjonowanych informacji, sprowadza się do konieczności przygotowania zawężonej na potrzeby wnioskodawcy informacji, która nie będzie miała charakteru informacji publicznej o majątku publicznym; 3) art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez uznanie, że żądane informacje stanowią informacje publiczną, podczas gdy stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa (innych zarządców nieruchomości), które skarżący winien chronić oraz nie ujawniać. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wnioskowane informacje dotyczą wyselekcjonowanych nieruchomości znajdujących się na niewielkim osiedlu, znajdujących się w zarządzie jednego lub kilu zarządców, wobec czego "w odczuciu skarżącego wniosek (..) zmierza do pozyskania danych, które mogą naruszać zasady uczciwej konkurencji oraz ewentualnie wpływać na zaniżanie ceny zarządu nieruchomościami dla poszczególnych wspólnot mieszkaniowych. [..] posiadacz danych powinien stać na straży ochrony informacji, których domaga się uzyskania wnioskodawca, gdyż zmierza to do naruszenia zasad uczciwej konkurencji. Realizacja udostępnienia informacji może doprowadzić do naruszenia art. 11 ust. 1 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez przekazanie i ujawnienie informacji, które stanowią tajemnicę zarządców nieruchomości w zakresie organizacji prowadzonego przedsiębiorstwa oraz w związku z tym opłat ponoszonych za ścieki komunalne i tym samym posiadają one wartość gospodarczą". W skardze kasacyjnej wytknięto, że Sąd pominął okoliczność, iż obecnie osiedlowa instalacja kanalizacyjna nie jest drożna, a poszczególni inwestorzy próbują obarczyć się nawzajem odpowiedzialnością za niezrealizowanie zawieranych porozumień. Dodatkowo stwierdzono, że wniosek dotyczy przede wszystkim problemów technicznych, jak i własnościowych wewnętrznej osiedlowej instalacji kanalizacyjnej. Próba uzyskania informacji dotyczących precyzyjnie wskazanych budynków stanowi naruszenie tajemnicy handlowej oraz praw, które powinny podlegać ochronie. Skarżący kasacyjnie uważa, że prawidłowo uznał informacje objęte wnioskiem za tajemnicę handlową, a więc za informacje niepodlegające ujawnieniu. Według skarżącego informacje mogłyby być wykorzystane w sporach pomiędzy inwestorami, którzy są również zarządcami nieruchomości na osiedlu. Jednocześnie podniesiono, że w przypadku wystąpienia niemożności udzielenia informacji publicznej podmiot nie wydaje decyzji administracyjnej, a jedynie informuje o tych okolicznościach wnioskodawcę. W tej sprawie [..] Sp. z o.o. stoi na stanowisku, że nie była zobowiązana do udzielenia informacji, gdyż nie stanowiła ona informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, odnosząc się do argumentów wskazanych w skardze kasacyjnej i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie na wstępie wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Do autora skargi kasacyjnej należy prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 174 pkt 1 i 2 i 176 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie formułując zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) – dalej u.d.i.p. strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała jakichkolwiek przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przypisując także wskazanych naruszeń do żadnej podstawy kasacyjnej. Tymczasem przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. jest orzeczenie sądu. Powołanie przepisów prawa materialnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki wskazania podstawy kasacyjnej. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Naruszenie prawa materialnego może zatem polegać również na jego niewłaściwym zastosowaniu będącym konsekwencją błędnej wykładni tego prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., I OSK 250/15; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r., I OSK 721/15). W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. b, c, d u.d.i.p. w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej zarzuciła, że wniosek nie dotyczył informacji publicznej, w punkcie drugim natomiast podniosła, że żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej o majątku publicznym. W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej, należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do przypisywania skarżącemu zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. O ile na podstawie sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej można przyjąć, że strona oparła skargę na pierwszej podstawie kasacyjnej, o tyle w istocie nie jest jasne, czy zarzucono błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów. Podniesione zarzuty nie mogły więc osiągnąć skutku także przy przyjęciu - w nawiązaniu do stanowiska wyrażonego w przytaczanej wyżej uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 wskazującego na możliwość rekonstruowania przez NSA w określonym zakresie zarzutu skargi kasacyjnej na podstawie jej uzasadnienia – że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca niezasadne zobowiązanie jej na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że z jednej strony strona skarżąca kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji kwalifikację wnioskowanej informacji jako informacji publicznej, uznając, że objęta wnioskiem informacja informacji publicznej nie stanowi, z drugiej zaś strony formułując zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j.: Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503) uzasadnia brak udzielenia informacji tajemnicą przedsiębiorstwa, a więc odwołując się w rzeczywistości do wskazanej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W związku z tak skonstruowanym zarzutem wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zasadniczo zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Skoro strona skarżąca kasacyjnie w ramach podstaw kasacyjnych nie zakwestionowała wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej, nie podważyła też skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, a ze skargi kasacyjnej wynika, że okoliczności te kwestionuje w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli sposobu zastosowania prawa materialnego przez Sąd I instancji bierze pod uwagę wykładnię prawa materialnego i stan faktyczny sprawy przyjęte przez Sąd I instancji. Skoro zaś Sąd ustalił, że Spółka będąca podmiotem zobowiązanym w myśl u.d.i.p. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie rozpoznała wniosku zgodnie z przepisami u.d.i.p., to prawidłowo stwierdził, że pozostawała ona w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku. Słusznie wskazał też w uzasadnieniu, że warunkiem skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy jest wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w następstwie stwierdzenia przesłanek ustawowych ograniczenia prawa do informacji publicznej określonych w u.d.i.p. Bezpodstawny był więc zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, który nie był przez Sąd w niniejszej sprawie stosowany. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną niemającą usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.