VII SA/Wa 2990/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Pana M. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2015r., znak: [...]; umarzającą wszczęte na wniosek Pana M. S., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.2013r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu W. M., Panu B. M. i Panu S. M. pozwolenia na budowę zjazdu publicznego wraz z murem oporowym, z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka o nr ew. [...] obr. M.) w miejscowości M., gm. B., na drogę dojazdową (działka o nr ew. [...] obr. M.), do terenów rekreacyjnych w obrębie M. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego wskazano, że Pan M. S. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2015r., znak: [...]; umarzającą wszczęte na wniosek Pana M. S., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.2013r., Nr [...]. W wyniku ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wnioskodawca nie posiada legitymacji procesowej do skutecznego negowania w postępowaniu nieważnościowym ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.2013r. Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 Kpa postępowanie w prawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stroną tego postępowania może być nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji. Organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek zbadać czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w sprawie, obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg jego stron. Stosownie do dyspozycji art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 2.06.1998r., sygn. akt IV SA 2164/97). Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.  Jednocześnie, jak wskazuje NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 598/06, sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 16.03.2009r., sygn. akt II OSK 1540/08; NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06 i z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1058/07). Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w nim podmiotów. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie, że w dacie wystąpienia z wnioskiem przez ten podmiot planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 626/08; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1563/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1216/09). Dalej organ odwoławczy wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż, Pan M. S. jest współwłaścicielem działki o nr ew. [...], gm. B. (odpis z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. V Wydział Ksiąg Wieczystych), bezpośrednio graniczącej z działką o nr ew. [...], na której zlokalizowana jest sporna inwestycja. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że projektowane przedsięwzięcie polegać ma na budowie zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka o nr ew. [...] obr. M.), na drogę dojazdową (działka o nr ew. [...] obr. M.), do terenów rekreacyjnych w obrębie M. Ponadto, w weryfikowanym projekcie budowlanym przewidziano mur oporowy w odległości ok. 1 m. od granicy działki, stanowiącej współwłasność wnioskodawcy (projekt zagospodarowania terenu). Organ odwoławczy wskazał, że przewidziany zjazd będzie poprzecznie pochylony 2 % w kierunku działki o nr ew. [...] (por. rys nr D-6, przekrój normalny HM 0+94.00; rys. nr D-7, włączenie do drogi wojewódzkiej). Z powyższego wynika zatem, że w analizowanym przypadku nie dojdzie do zmiany kierunku spływu wód. Jednocześnie należy podkreślić, że z opisu technicznego wynika, iż odprowadzanie wód opadowych powierzchniowych zaprojektowano z wykorzystaniem zdolności filtracyjnych podłoża, czemu mają służyć spadki podłużne i poprzeczne oraz przyjęte rozwiązania konstrukcyjne. Ponadto do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli decyzję Starosty M. z dnia [...].07.2013r., znak: [...], udzielającą Panu W. M., Panu B. M. i Panu S. M. pozwolenia wodnoprawnego na budowę urządzenia wodnego - przepustu pod zjazdem z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka o nr ew. [...], obr. M., gm. B.). W decyzji wskazano, że przepust zlokalizowany w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] służyć będzie przeprowadzaniu wód opadowych i roztopowych znajdujących się w pasie drogowym. Mając na uwadze przedstawione wyżej usytuowanie projektowanego przedsięwzięcia oraz jego charakter stwierdzono, że nieruchomość stanowiąca współwłasność Pana M. S. z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki skarżącego. Innymi słowy można bez przeszkód zagospodarować w/w nieruchomość zgodnie z obowiązującymi normami, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Tymczasem jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20.10.2010r., sygn. akt II OSK 1774/09; oddziaływanie obiektu musi wiązać się z konkretnymi ograniczeniami w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, wynikającymi z przyjętych w pozwoleniu na budowę lub projekcie budowlanym wymagań. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie wykazał, aby sporna inwestycja ograniczała lub utrudniała sposób zagospodarowania i korzystania z jego nieruchomości. Jak wskazuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09). Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał się, pomimo stworzonych ku temu możliwości procesowych, interesem prawnym uprawniającym go do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.2013r., Nr [...], znak: [...]. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26.01.2012r., sygn. akt II OSK 1398/10; aby uzyskać status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, właściciel sąsiedniej nieruchomości powinien wskazać konkretny przepis, przewidujący w skonkretyzowanym stanie faktycznym danej sprawy, ograniczenie w swobodnym korzystaniu z tej nieruchomości ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Wymaga dodania, że powinny to być przepisy z zakresu materialnego prawa administracyjnego. Mając na uwadze powyższe ustalenia, bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostają zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczące sposobu ustalenia kręgu stron postępowania. Odnosząc się do podnoszonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutu, dotyczącego wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r., Prawo wodne (Dz. U. z 2015r., poz. 469 tekst jednolity), wprowadzającego zakaz odprowadzania wód na działki sąsiednie oraz zmiany kierunku odpływu wód ze szkodą dla sąsiednich gruntów, z uwagi na okoliczność, podniesienia w ramach spornej inwestycji terenu o ponad 2 m na całej jego długości, co wpłynęło na zmianę kierunku spływu wody, w ten sposób, że ze zwiększoną siłą woda może spływać na działkę wnioskodawcy stwierdzono, że nie ma on wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił, że rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym spornej inwestycji wykluczają możliwość kierowania wód opadowych na nieruchomość nr ew. [...]. Ponadto, skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, z których wynikałoby ograniczenie w zagospodarowaniu należącej do niego działki w związku z przewidzianym w weryfikowanym projekcie budowlanym sposobem odprowadzania wód powierzchniowych. Jednocześnie wskazano, że subiektywne odczucia i uciążliwości dla danego podmiotu spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu nie poparte żadnym ograniczeniem prawnym świadczą jedynie o interesie faktycznym a nie prawnym skarżącego podmiotu a tylko posiadanie interesu prawnego uzasadnia przyznanie przymiotu strony postępowania (por. wyrok NSA z dnia 24.01.2013r., sygn. akt II OSK 1772/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24.01.2013r., sygn. akt IV SA/Po 1092/12). Odpowiadając natomiast na zarzut realizacji spornej inwestycji niezgodnie z rozwiązaniami przewidzianymi w projekcie budowlanym organ odwoławczy stwierdził, iż nie mają one wpływu na ocenę posiadania przez Pana M. S. interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.2013r., Nr [...], która jest dokonywana w odniesieniu do inwestycji w jej projektowanym, a nie zrealizowanym kształcie. Wobec powyższych ustaleń Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż należało utrzymać w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2015r., znak: [...]; umarzającą wszczęte na wniosek Pana M. S., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.2013r., Nr [...]. Skargę na tę decyzję złożył M. S. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane poprzez przyjęcie, że skarżącemu Panu M. S. nie przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. 2013 r. nr [...] (znak [...]); 2) art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane poprzez przyjęcie, że nieruchomość należąca do skarżącego Pana M. S. nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji; 3) art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym co najmniej jej uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymał w mocy własną decyzję umarzającą powstępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.2013r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Panu W. M., Panu B. M. i Panu S. M. pozwolenia na budowę zjazdu publicznego wraz z murem oporowym, z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka o nr ew. [...] obr. M.) w miejscowości M., gm. B., na drogę dojazdową (działka o nr ew. [...] obr. M.), do terenów rekreacyjnych w obrębie M. Podstawą tego rozstrzygnięcia było uznanie, że składający wniosek o stwierdzenie nieważności nie posiadał interesu prawnego w tym postępowaniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy w swojej decyzji a traktujące o podstawie ustalania przymiotu strony w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Zarówno w postępowaniu w sprawie o udzielanie pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym, krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być ustalany na podstawie at. 28 ust. 2 p.b. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował Naczelny Sąd Administracyjny. Tytułem przykładu można przywołać wyrok z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt II OSK 467/14. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono "Pozwolenie na budowę badane jest wyłącznie pod kątem tego, czy nie jest ono dotknięte kwalifikowanymi wadami prawnymi wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 k.p.a. W postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie nieważnościowe badany jest więc tylko pewien wycinek tego, co było przedmiotem postępowania zwykłego. Nie ma więc uzasadnionych podstaw do przyjęcia, by krąg stron postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji pozwoleniu na budowę, określany był według innych zasad niż krąg stron postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę." Skoro tak to należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu cytowanego przepisu, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, prawo lotnicze i przepisów wykonawczych do ustaw. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa (zob. wyrok NSA z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów Prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Wystarczy zatem, że przepis prawa wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, a wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością, to zaś wyraża się jego udziałem jako strony w postępowaniu. Przekładając wskazane wyżej zasady na realia niniejszej sprawy należało stwierdzić, że brak jest powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w oparciu o które można by było wywodzić ograniczenia w zagospodarowaniu działki Skarżącego i które były by związane z projektowaną inwestycją. Rację ma również organ twierdząc, że co do zasady to strona winna wykazać interes prawy uzasadniający wszczęcie postępowania na jej wniosek. Jak niespornie ustalił organ nadzoru, Skarżący jest właścicielem działki graniczącej z działką inwestycyjną. Biorąc pod uwagę ustalenia projektu budowlanego, należy podzielić pogląd organu, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie ogranicza prawa do zabudowy nieruchomości będącej własnością M. S. Organ wskazał, że nieruchomość należąca do Pana M. S. nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby zobowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki o nr ew. [...]. Innymi słowy Pan M. S. może bez przeszkód zagospodarować działkę będącą jego własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania, w szczególności unormowany przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Organ podkreślił również, iż nie znalazł innych przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, mogących stanowić źródło interesu prawnego wnioskodawcy. Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko organu w zakresie spływu wód opadowych. Z projektu budowlanego wynika bowiem, że projektowany zjazd jest poprzecznie pochylony 2 % w kierunku działki nr ew. [...] (por. rys nr D-6, przekrój normalny HM 0+94.00; rys. nr D-7, włączenie do drogi wojewódzkiej). Z powyższego wynika zatem, że w analizowanym przypadku nie dojdzie do zmiany kierunku spływu wód. Jednocześnie należy podkreślić, że z opisu technicznego wynika, iż odprowadzanie wód opadowych powierzchniowych zaprojektowano z wykorzystaniem zdolności filtracyjnych podłoża, czemu mają służyć spadki podłużne poprzeczne oraz przyjęte rozwiązania konstrukcyjne. Ponadto do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli decyzję Starosty M. z dnia [...] lipca 2013 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na budowę urządzenia wodnego - przepustu pod zjazdem z drogi wojewódzkiej nr [...] (działka o nr ew. [...], obr. M., gm. B.). W decyzji wskazano, że przepust zlokalizowany w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] służyć będzie przeprowadzaniu wód opadowych i roztopowych znajdujących się w pasie drogowym. Sąd podziela także stanowisko organu, iż mając na uwadze charakter spornej inwestycji, brak było podstaw do wyznaczenia obszaru oddziaływania w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy ustawę z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Skarżący również nie wykazał aby sporna inwestycja w jakikolwiek sposób wpływała na sposób zagospodarowania jego działki. Fakt zrealizowania inwestycji w sposób odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego, lub w sposób technicznie niewłaściwy, nie może być brany pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Okoliczność ta może zostać podnoszona przed organami nadzoru budowlanego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.