II SA/Po 546/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Gminy S. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie likwidacji szkoły podstawowej uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze W dniu [...] 2016 roku Rada Miasta i Gminy S. (dalej w skrócie: Rada Miejska) podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły [...] w [...]. Uchwałę podjęto na podstawie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1515) oraz art. 59 ust. 1 i 2 w związku z art. 5c pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz.U. z 2015 roku, poz. 2156) oraz art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 roku poz. 885 z późn. zm.) po zasięgnięciu opinii Wielkopolskiego Kuratora Oświaty. Powyższa uchwałą została doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu (dalej w skrócie: Wojewoda) 4 maja 2016r., który rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) stwierdził jej nieważność ze względu na istotne naruszenie prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, iż zakwestionowana uchwała wydana została m.in. w oparciu o przepisy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty. Zgodnie z tym przepisem organ prowadzący szkołę jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji szkoły, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły m.in. rodziców uczniów (w przypadku szkoły dla dorosłych - uczniów). Wojewoda podkreślił przywołując stanowisko zawarte w wyroku NSA z 18 marca 2014r. (I OSK 3045/13), iż z tego przepisu wynika podmiotowe prawo rodzica ucznia do uzyskania informacji o zamiarze likwidacji (przekształcenia) szkoły, do której uczęszcza jego dziecko. Prawo to ma fundamentalne znaczenie, jako urzeczywistniające konstytucyjną zasadę pewności prawa, wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP, a która to zasada wyklucza zaskakiwanie jednostki nagłą zmianą sytuacji prawnej, w tym kształtowanej przez normy prawa miejscowego. Uprawnienie to jest związane z prawem rodziców do opieki i troski nad wykształceniem ich dzieci, wynikające m.in. zwłaszcza z art. 70 ust. 3, jak też art. 48 ust. 1 i art. 53 ust. 3 Konstytucji RP. Stosowne uprawnienie jest dodatkowo wzmacniane przysługującym rodzicom prawem refleksowym od samego prawa ich dziecka do nauki (art. 70 ust. 1 Konstytucji RP), które uczęszcza do szkoły objętej procesem przekształceń bądź likwidacji. Naruszenie zawartego w art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty prawa rodzica do informacji o zamiarze likwidacji czy przekształcenia szkoły przez organ ją prowadzący, może być zatem kwalifikowane jako naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101. ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Dalej Wojewoda wyjaśnił, iż informacja o zamiarze przekształcenia szkoły powinna być informacją imiennie adresowaną do wszystkich poszczególnych rodziców, wyraźną i dającą możliwość zapoznania się z jej treścią. Poinformowanie nie musi nastąpić na piśmie; udokumentowane powiadomienie osób obecnych na zebraniu oraz skierowanie pisemnych zawiadomień do pozostałych rodziców uczniów (uczniów w szkole dla dorosłych) czyni zadość wymaganiom, o których mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. W związku z powyższym dla celów dowodowych organ prowadzący powinien dołożyć starań, aby poświadczyć bądź dokonać doręczenia pism listami poleconymi, bądź dostarczyć innych dowodów należytego powiadomienia, np. listy obecności rodziców uczniów na zebraniu informacyjnym, wraz z protokołem (stenogramem) tego zebrania. W żadnym wypadku nie jest jednak możliwe przyjęcie domniemania, że skuteczne powiadomienie nastąpiło, co oznacza, że ciężar wykazania tej okoliczności spoczywa na organach jednostek samorządu terytorialnego. Termin 6 miesięcy, o którym mowa w przepisie, ma charakter materialnoprawny, a zatem jego upływ powoduje bezskuteczność czynności zawiadomienia o zamiarze likwidacji lub przekształcenia szkoły. Oznacza to, że organ powinien działać z odpowiednim wyprzedzeniem, aby rodzic ucznia otrzymał informację przed upływem rzeczonych sześciu miesięcy. W ocenie organu nadzoru z nadesłanej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] dokumentacji wynika, iż naruszono procedurę opisaną w art. 59 ustawy o systemie oświaty poprzez niepowiadomienie każdego z rodziców bądź opiekunów prawnych uczniów (jako sprawujących władzę rodzicielską pieczę nad dzieckiem) o przewidywanej likwidacji szkoły w ściśle określonym terminie, co stanowi istotne naruszenie prawa i skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały Rady Miasta w całości. Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] [wniosła] Gmina [...] podnosząc, iż wbrew twierdzeniom Wojewody organ prowadzący szkołę [...] w [...] w określonym ustawowo terminie prawidłowo i skutecznie zawiadomił o zamiarze likwidacji szkoły rodziców uczniów. Ponadto zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty nie została skonkretyzowany przez organ nadzoru bowiem z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego nie sposób wywnioskować jakiego konkretnie uchybienia w zakresie spełnienia obowiązku zawiadomienia rodziców, organ prowadzący się dopuścił. Dalej skarżąca wyjaśniła, iż w celu zawiadomienia rodziców uczniów o zamiarze likwidacji szkoły uzyskała od dyrekcji szkoły zestawienie obejmujące wszystkich uczniów Szkoły [...] w [...], imiona i nazwiska rodziców uczniów szkoły oraz podany przez rodziców adres korespondencyjny. Następnie organ prowadzący dokonał pisemnego zawiadomienia rodziców uczniów Szkoły [...] w [...] poprzez wysłanie przesyłek listowych poleconych za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W pięciu przypadkach przesyłki polecone wysłane zostały osobno na adres każdego z rodziców, albowiem wskazali oni uprzednio szkole odrębne adresy do korespondencji. Wszystkie opisane powyżej zawiadomienia nastąpiły pismami z dnia 1 lutego 2016r. nadanymi w Urzędzie Poczty Polskiej w S. w dniu 2 lutego 2016r. Jedynie w przypadku jednego z rodziców zawiadomienie wysłane mu pismem z dnia 1 lutego 2016r. znak [...] nadanym w Urzędzie Pocztowym w S. w dniu 2 lutego 2016r. nie zostało podjęte w terminie, pomimo dwukrotnego awizowania i po upływie 14 dniowego okresu oczekiwania na odbiór, zwrócone zostało organowi prowadzącemu. Organ ponowił próbę zawiadomienia tego rodzica, lecz wysłana do niego w dniu 16 lutego 2016 r. przesyłka polecona ponownie nie została doręczona mimo podwójnego awizo. Powołując się na stanowisko doktryny i orzecznictwo sadów administracyjnych strona skarżąca wyjaśniła, iż mając swobodę wyboru sposobu zawiadomienia, dokonał tego zawiadomienia za pomocą pocztowych przesyłek poleconych, które doręczone zostały bezpośrednio do rąk przynajmniej jednego z rodziców bądź ich domowników w dniach od 3 do 8 lutego 2016r. a zatem na długo przed dniem 29 lutego 2016r., który wyznaczał granicę sześciomiesięcznego terminu ustawowego. Jednie w jednym wypadku przesyłka nie została odebrana mimo podwójnego awizowania przez pracownika poczty. Organ zauważył jednocześnie, iż matka ucznia, którego ojciec nie odebrał w terminie awizowanej przesyłki otrzymała zawiadomienie o likwidacji szkoły. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację oraz zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie zawiadomienia o zamiarze likwidacji nie były skierowane imiennie do każdego z rodziców tylko jednym pismem do obu z nich i z jednym potwierdzeniem odbioru, co uniemożliwiło stwierdzenie w sposób nie budzący wątpliwości, że każdy z rodziców dzieci uczęszczających do szkoły zapoznał się z ich treścią. Ocena organu nie może zaś opierać się jedynie na domniemaniu faktu powiadomienia danego rodzica o zamiarze likwidacji szkoły. Dodatkowo Wojewoda zwrócił uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2016 roku sygn. akt IV SA/Po 888/5, w treści którego możemy znaleźć stwierdzenie , iż art. 19 ust. 1 Statut OPZZ przewiduje, że "OPZZ ma wojewódzkie i powiatowe struktury terytorialne, których organy opiniują założenia i projekty aktów prawnych. Wobec powyższego wyraźnego zastrzeżenia w Statucie OPZZ materii opiniowania założeń i projektów aktów prawnych do właściwych struktur terytorialnych, nie zaś branżowych OPZZ przyjąć należy, że prawidłowe wykonanie obowiązku z art. 9 ust. 2 u.z.z. (kierowanie założeń albo projektów aktów prawnych do odpowiednich władz statutowych związku) polegać powinno na kierowaniu ich właśnie do terytorialnych, a nie branżowych struktur OPZZ". Pismem procesowym z dnia 17 sierpnia 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] podniósł, iż brak jest podstaw do twierdzenia, iż przesyłka zawierająca zawiadomienie o zamiarze likwidacji szkoły powinna być kierowana do każdego z rodziców oddzielnie. Zawiadomienia zostały przesłane na adresy wskazane przez rodziców dyrekcji likwidowanej szkoły. Ponadto zaznaczono, iż wojewoda w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nie wniósł jakichkolwiek zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzenia przez skarżącego procedury opiniowania aktów prawnych w trybie art. 9 ustawy o związkach zawodowych. W piśmie z dnia 5 października 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] podtrzymał stanowisko, iż przedmiotowa uchwała z [...] 2016 roku została prawidłowo zaopiniowana przez związki zawodowe. Zaznaczono, iż zgodnie upoważnieniem znak: [...] z dnia [...] 2016 r. zarządy oddziałów Związku Nauczycielstwa Polskiego upoważnione są do opiniowana, w myśl art. 19 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, założeń i projektów aktów prawnych wydawanych przez organy gminy - w zakresie objętym zadaniami związku Nauczycielstwa Polskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje . Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016.1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016, poz. 718 dalej ppsa.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 148 ppsa sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W przedmiotowej sprawie skarga okazała się uzasadniona. Została ona wniesiona w terminie 30 dni wskazany w art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2016.446) przez uprawniony organ wraz z dołączoną uchwałą Rady Miasta i Gminy [...] z dnia 21 czerwca 2016r. Nr [...] o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego i powierzeniu wykonania tej uchwały Burmistrzowi Miasta i Gminy [...], zgodnie z wymogiem art. 98 ust. 3 w/w ustawy o samorządzie gminnym. Rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane w terminie 30 – stu dni od doręczenia uchwały przewidzianym w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Rozstrzygnięcie to zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie zgodnie z wymogiem z art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. W ocenie Sądu badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego nie może ograniczać się jedynie do oceny prawidłowości podnoszonych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zarzutów wobec uchwały, której nieważność Wojewoda stwierdził. Istotna jest bowiem zgodność z prawem samego rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały ze względu na istotne naruszenie prawa. Tak jak w przypadku decyzji administracyjnych, tak i wobec rozstrzygnięć nadzorczych o ile rozstrzygnięcie nadzorcze odpowiada prawu nie ma podstaw do uwzględnienia skargi nawet w sytuacji, gdy uzasadnienie nie wskazuje wszystkich istotnych naruszeń a miały one miejsce. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zd. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zd. 2 tej ustawy o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Organ nadzoru może wnieść skargę do sądu tylko w przypadku wskazanym w art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tj. po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 tej ustawy. Z tego wynika, że w sytuacji gdy organ nadzoru stwierdziłby rozstrzygnięciem nadzorczym nieważność uchwały z uwagi na istotne naruszenie prawa a w uzasadnieniu nie wskazałby faktycznie zaistniałych naruszeń nie miałby podstaw do wnoszenia później skargi na taką uchwałę, co zamykałoby drogę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały. Sąd zaś w sytuacji gdyby miał ograniczać się jedynie do oceny zarzutów wskazanych w uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego, przy dostrzeżeniu innych istotnych naruszeń, musiałby sankcjonować pozostawienie w obrocie uchwał nieważnych, co nie byłoby zgodne z zasadą praworządności i kognicją sądów administracyjnych. Wskazać należy, że zgodnie z art. 98 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. W ocenie Sądu przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, obowiązkiem sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samej uchwały organu samorządu terytorialnego, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tej uchwały (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 3 do art. 148; podobnie J. Zimmermann, Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, "Państwo i Prawo" 1991, nr 10, s. 48; tak też wyrok WSA z 28.12.2010 r., I SA/Op 520/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). W sprawach ze skarg na rozstrzygnięcie nadzorcze, gdy przedmiotem tego rozstrzygnięcia jest uchwała rady gminy, chodzi bowiem w istocie o to samo, o co chodzi w sprawie ze skargi na uchwałę rady gminy wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. – o ocenę legalności danej uchwały (zob. wyrok NSA z 04.08.2011 r., II OSK 168/11, CBOSA, wyrok WSA w Poznaniu z 4.09.2014r., IV SA/Po 701/14). O nieważności uchwały rady gminy stanowi ustalenie, że narusza ona prawo w stopniu istotnym. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie uznaje się, że nieistotne naruszenia prawa to naruszenia drobne, mało istotne i niedotyczące istoty zagadnienia, a zatem będą to takie naruszenie prawa, jak błąd lub nieścisłość prawna niemającą wpływu na istotną treść uchwały. Natomiast do kategorii istotnych naruszeń należy zaliczyć naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały lub zarządzenia, dotyczące meritum sprawy. W judykaturze za istotne naruszenie prawa (będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu) przyjmuje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79, z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996, nr 3, poz. 90, z 26 lipca 2012 r., I OSK 679/12 i I OSK 997/12, publ. https:// cbois.nsa.gov.pl). Dlatego też rozpoznając skargę na akt nadzoru stwierdzający nieważność uchwały organu stanowiącego gminy, Sąd zobowiązany jest badać zwłaszcza treść samej uchwały, rozstrzygając między innymi to, czy stwierdzenie nieważności zostało podjęte zgodnie z przepisem ustanawiającym kryteria tego stwierdzenia. Przedmiotem oceny Sądu musi być więc również ustalenie, czy rzeczywiście uchwała w sposób istotny narusza prawo, a jak się podkreśla w orzecznictwie, działanie Sądu winno mieć charakter dwustopniowy: najpierw obejmuje badanie zgodności z prawem samej uchwały, potem badanie zgodności z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego jej nieważność.(tak WSA w Opolu w wyroku z dnia 6.02.2013r. (I S.A./Op 46/13) Przed przystąpieniem do dalszych rozważań wskazać należy, iż bezdyskusyjna jest samodzielność jednostek samorządu terytorialnego z tym zastrzeżeniem, że jest ona ograniczona przepisami obowiązującego prawa. W myśl art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności. Według art. 171 ust. 2 organami nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego są m.in. wojewodowie. Uzupełnieniem art. 171 ust. 1 Konstytucji RP jest art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 446) stanowiący, że nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W myśl art. 86 tej ustawy organem nadzoru jest m.in. wojewoda. W świetle powyższego oczywistym jest, iż Wojewoda Wielkopolski posiadał ustawową kompetencję do kontroli legalności uchwały Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2016 r. Nr [...] i stwierdzenia jej nieważności . W toku niniejszego postępowania rzeczą Sądu było ustalenie czy Wojewoda Wielkopolski prawidłowo zakwestionował wyżej opisaną uchwałę Rady Miasta i Gminy [...] . Zdaniem Sądu na tak postawione pytanie udzielić należy odpowiedzi przeczącej. Przedmiotem zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały była likwidacja Szkoły [...] w [...]. Bez wątpienia uchwała ta jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Podjęta na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j.Dz.U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm.) jest uchwałą opartą na przepisach prawa administracyjnego kształtującą władczo sytuację innych podmiotów. Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów (w przypadku szkoły dla dorosłych - uczniów), właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu. Z kolei zgodnie z ust. 2 tego artykułu szkoła lub placówka publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego może zostać zlikwidowana po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty. W przedmiotowej sprawie po dostarczeniu dokumentacji przez Skarżącą, z której na rozprawie w dniu 17.11.2016r. przeprowadzono dowód, Sąd uznał, że uchwała została podjęta przez właściwy organ, z zachowaniem procedury. Z protokołu sesji Rady Miasta i Gminy [...] z [...] 2016r. wynika, że uchwała ta podjęta została po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Oświaty i Kultury większością głosów (14 głosów za, 5 przeciw) przy obecności 19 z 21 członków Rady, zgodnie z art. 18 statutu gminy (k. 177,196. Badana uchwała o likwidacji szkoły została poprzedzona, stosownie do wymogu z art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty uchwałą intencyjną, tj. uchwałą o zamiarze likwidacji Szkoły [...] w [...] (uchwała Nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2016r.,k. 147-149). Na co najmniej 6 miesięcy przed likwidacją szkoły o zamiarze jej likwidacji powiadomiony został [...] Kurator Oświaty, który postanowieniem z dnia [...] 2016r. Nr [...] wydał pozytywną opinię w sprawie likwidacji z dniem 31 sierpnia 2016r. Szkoły [...] w [...]. (wymóg z art. 59 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, k. 143, 144, k. 150 - 153). O likwidacji szkoły został powiadomiony organ wykonawczy gminy i związki zawodowe. Powiadomiony został Zarząd Regionu [...] [...] [związku zawodowego], który nie zajął stanowiska w sprawie oraz Związek Nauczycielstwa Polskiego Zarząd Oddziału w [...]. (k. 139, 141, 145, 146, 154, 157). Jak wyjaśnił Skarżący w piśmie z 5 października 2016r. w pełni akceptując obowiązek wynikający z art. 19 ust. 2 ustawy z 23 maja 1991r. o związkach zawodowych (t.j. Dz.U. 2015.1881) polegający na kierowaniu projektu uchwały w sprawie likwidacji szkoły do terytorialnych a nie branżowych OPZZ skierował projekt do oddziału ZNP, które zostały upoważnione przez OPZZ do opiniowania w myśl art. 19 ustawy o związkach zawodowych założeń i projektów aktów prawnych wydawanych przez organy gmin – w zakresie objętym zadaniami Związku Nauczycielstwa Polskiego. Upoważnienie z [...] 2016r. ważne do [...] 2016r. zostało przez Skarżącego przedłożone. ZNP Oddział [...] zaopiniował projekt uchwały negatywnie. Pozytywne zaopiniowanie projektu nie było jednak warunkiem podjęcia uchwały o likwidacji szkoły. Uchwała w przedmiocie likwidacji szkoły realizuje też wymóg uzasadnienia, w którym określone zostały motywy dokonanej likwidacji. Wskazano, że do Szkoły [...] w [...] w roku szkolnym uczęszczało [...] dzieci, w tym [...] zamieszkujących w obwodzie szkoły [...] w [...], wskazano na aspekt ekonomiczny i pedagogiczny a także na fakt, że uczniom z likwidowanej szkoły zapewniona zostanie możliwość kontynuowania nauki we położonej o 5 km od [...] Szkole [...] w [...], która zapewnia odpowiednie warunki lokalowe, udogodnienia dla uczniów. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w ramach sądowej kontroli uchwał w przedmiocie likwidacji szkoły, sąd administracyjny stosuje kryterium zgodności z prawem. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi bowiem wątpliwości, że brzmienie art. 59 ustawy o systemie oświaty powoduje, że kryteria kontroli sądowoadministracyjnej uchwały wydanej na jej podstawie są czysto prawne. Badaniu podlega wyłącznie zgodność z prawem kontrolowanej uchwały ( vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 161/13, wyrok WSA w Warszawie z 11 lipca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 58/13; wyrok WSA Wrocławiu z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 209/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Oznacza to, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do kontroli kwestionowanej uchwały pod względem celowości czy słuszności jej podjęcia, czy też uwzględnienia interesu społeczności lokalnej. Wynika to z ustawowej kompetencji sądów administracyjnych dokonujących kontroli zaskarżonych aktów wyłącznie pod względem legalności. Ustawodawca poza bezwzględnym wymogiem informacyjnym oraz wymogiem zapewnienia przez organ prowadzący szkołę możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu przez uczniów likwidowanej placówki szkolnej nie zawarł żadnych innych przesłanek czy kryteriów, od spełnienia których uzależniłby uprawnienie organu do jej likwidacji. Badaniu podlega zatem wyłącznie zgodność z prawem podjęcia uchwały o likwidacji szkoły. Z przepisu art. 59 ust. 1 ustawy wynika przyznane gminie upoważnienia do likwidacji szkoły, które może być zrealizowane dopiero po przeprowadzeniu ustawowo określonej i bezwzględnie obowiązującej procedury. Kontrolą sądu nie może być zatem objęta zasadność czy potrzeba likwidacji szkoły, w tym weryfikacja celów jakie zmiany organizacyjne mają spowodować. Sąd administracyjny nie może też brać pod uwagę aspektu społecznego likwidacji szkoły. Uprawnienie gminy prowadzącej szkoły publiczne, położone na jej terenie, do ich likwidacji, wiąże się bowiem z chronioną konstytucyjnie zasadą samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (art. 165 ust. 2 Konstytucji RP), których działalność podlega nadzorowi wyłącznie z punktu widzenia legalności (art. 171 ust. 1 Konstytucji RP). Ustawodawca wyposażył gminy w prawo tworzenia i likwidacji jednostek organizacyjnych, przy pomocy których gmina realizuje swoje zadania, w tym w zakresie edukacji publicznej, przy uwzględnieniu realizacji zadań publicznych - art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h) ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 59 ust. 1 ustawy. Organizacja sieci szkół gminnych jest zatem funkcją potrzeb wspólnoty samorządowej i obowiązków nakazanych gminie prawem, a z drugiej - jej możliwości finansowych i organizacyjnych. W ramach tych uprawnień gminy oraz istniejących uwarunkowań, w których ona funkcjonuje, mieści się przede wszystkim racjonalizacja sieci szkół na danym terenie, w tym nie tylko tworzenie, ale też i likwidacja istniejących szkół w zależności od potrzeb i wyników przeprowadzonych analiz. Podkreślenia też wymaga, iż ocena legalności poddanych kontroli aktów dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu prawnego i faktycznego na dzień ich podjęcia, czyli bez uwzględnienia okoliczności faktycznych mających miejsce po podjęciu uchwały. Z powyższego wynika, że w omówionym aspekcie uchwała Rady Miasta i Gminy S. w sprawie likwidacji szkoły odpowiada prawu. Jedyną kwestią, która pozostała do rozważenia jest postawiony przez organ nadzoru zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty polegającym na niewypełnieniu obowiązku zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły rodziców uczniów. Zgodnie z art. 59 ust,. 1 ustawy o systemie oświaty organ prowadzący jest obowiązany co najmniej 6 miesięcy przed terminem likwidacji zawiadomić o terminie likwidacji szkoły – rodziców uczniów. W przedmiotowej sprawie termin ten upływał z dniem 29 lutego 2016r. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż wynikające z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy prawo podmiotowe rodzica ucznia do uzyskania informacji o zamiarze likwidacji szkoły, do której uczęszcza jego dziecko, ma fundamentalne znaczenie, jako urzeczywistniające konstytucyjną zasadę pewności prawa, wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP, a która to zasada wyklucza zaskakiwanie jednostki nagłą zmianą sytuacji prawnej, w tym kształtowanej przez normy prawa miejscowego. Ma ona szczególne znaczenia właśnie w sytuacji, gdy interesy jednostki – np. w zakresie uzyskania wykształcenia – zostają bezpośrednio dotknięte wskutek ukształtowania norm prawa miejscowego. Rzeczony art. 59 ust. 1 u.s.o., tworząc prawo podmiotowe rodziców do informacji o zasadniczych kwestiach dotyczących szkoły, do której uczęszcza ich dziecko, stanowi zatem także realizację konstytucyjnej zasady ochrony interesów znajdujących się w toku. Nie może bowiem budzić wątpliwości prawo rodziców do opieki i troski nad wykształceniem ich dzieci, wynikające m.in. implicite zwłaszcza z art. 70 ust. 3, jak też art. 48 ust. 1 i art. 53 ust. 3 Konstytucji RP. Stosowne uprawnienie jest dodatkowo wzmacniane przysługującym rodzicom prawem refleksowym od samego prawa ich dziecka do nauki (art. 70 ust. 1 Konstytucji RP), które uczęszcza do szkoły objętej procesem przekształceń bądź likwidacji. Naruszenie zawartego w art. 59 ust. 1 u.s.o. prawa rodzica do informacji o zamiarze likwidacji czy przekształcenia szkoły przez organ ją prowadzący może być zatem kwalifikowane jako naruszenie interesu prawnego (por. powołany w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2014 r. o sygn. akt I OSK 3045/13 CEBOSA). W tym wyroku NSA uznał, że zarzut naruszenia przepisów dotyczących doręczenia zawiadomienia może podnieść jedynie osoba, która na skutek tego naruszenia nie otrzymała tej informacji. Chodziło więc o interes prawny rodzica do zaskarżenia uchwały, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W przedmiotowej sprawie skarga nie została wniesiona przez rodzica dziecka. Organ nadzoru nie poinformował również, iż otrzymał informację od rodziców, że zawiadomienia nie otrzymali. Gdyby taka sytuacja faktycznie miała miejsce każdy z rodziców dziecka miałby uprawnienie do samodzielnego zaskarżenia uchwały. W rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda podał ogólnie, że z analizy dokumentacji przesłanej przez Skarżącego wynika, że nie powiadomiono każdego z rodziców bądź opiekunów prawnych ucznia (jako sprawujących władzę rodzicielską pieczę nad dzieckiem). Z odpowiedzi na skargę wynikało, że naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty organ nadzoru upatruje w braku imiennego skierowania zawiadomienia o likwidacji szkoły do każdego z rodziców, co uniemożliwia w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzenie, że każdy z rodziców dzieci uczęszczających do szkoły zapoznał się z treścią zawiadomienia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę analizując przepisy i stanowiska zajmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych wyraża pogląd, że zawiadomienie rodziców, na które wskazuje art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty nie wskazuje na konieczność zawiadamiania odrębnym pismem każdego z rodziców. Taki wymóg można postawić jedynie w sytuacji gdy rodzice dziecka mają odrębne adresy zamieszkania. Wówczas bowiem można domniemywać, że z uwagi na odrębne zamieszkanie zachodzi sytuacja, w której nie można wykluczyć iż władza rodzicielska sprawowana nie jest przez nich nad dzieckiem w takim samym zakresie i organ, na którym ciąży obowiązek wykazania, że wypełnił wymóg zawiadomienia rodziców dziecka winien wykazać, że uczynił to odrębnie na adresy każdego z rodziców zamieszkujących samodzielnie. W ten sposób uchroni się bowiem przed zarzutem, że nie zawiadomił rodziców dziecka, a w szczególności tego, któremu władza rodzicielska przysługuje. W przypadku rodziców zamieszkujących razem sytuacja braku wykonywania przez oboje z nich władzy rodzicielskiej, czy konfliktów na tym tle z założenia nie ma miejsca. Skoro rodzice nie powiadomili nawet szkoły o takiej sytuacji zakładanie a priori, że może ona występować nie byłoby zasadne i godziłoby w założenie jedności rodziny. Zgodnie z art. 97 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. Zgodnie z art. 98 § 1 kro rodzice są przedstawicielami ustawowymi dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską. Jeżeli dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską obojga rodziców, każde z nich może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka. Zgodnie z art. 97 § 2 kro o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie. Do istotnych spraw dziecka z pewnością należy kwestia kształcenia go i wybór szkoły. Nie należy do niej odbiór korespondencji. Na etapie zawiadamiania o likwidacji szkoły nie ma więc, w ocenie Sądu podstaw do wnioskowania, by zawiadomieniu musiało być adresowane imiennie osobno na każde z rodziców. Zaadresowanie zawiadomienia do obojga rodziców i odebranie go przez jednego z nich w pełni czyni zadość wymogowi z art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, który wskazuje na obowiązek zawiadomienia rodziców a nie każdego rodzica osobno. To czy rodzice ucznia mieszkający pod jednym adresem przekażą sobie zawiadomienie adresowane na nich oboje nie jest związane z obowiązkiem organu wynikającym z art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty a z osobistymi relacjami rodzinnymi tych osób. Tym samym zarzut braku imiennego zawiadamiania osobną przesyłką każdego z rodziców był niezasadny. Postępowanie w sprawie likwidacji szkoły nie znajduje odnośników do kodeksu postępowania administracyjnego a w ustawie o systemie oświaty ustawodawca chcąc, by znalazły one zastosowanie wskazał, że organ wydaje decyzję administracyjną czy też, że stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro więc w przypadku procedowania o likwidacji szkoły ustawodawca nie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie ma podstaw by je stosować. Działalność uchwałodawcza organu stanowiącego gminy nie jest postępowaniem administracyjnym. Odesłania do kpa w ustawie o samorządzie gminnym dotyczą zaś rozstrzygnięcia nadzorczego (art. 91 ust. 5), skutków orzeczenia o niezgodności z prawem (art. 94 ust. 2), czy terminów załatwiania spraw (art. 101 ust.3). Nadto termin, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty jako materialnoprawny, nie jest terminem do dokonania czynności procesowej w postępowaniu regulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i nie ma podstaw do utożsamiania trybu zawiadomienia z trybem doręczenia decyzji (art. 109 § 1 i 2 kpa w związku z art. 39 – 49 kpa). Takie stanowisko zostało wyrażone również w orzecznictwie sądów administracyjnych ( np. wyrok NSA z dnia 19 marca 2013r., I OSK 2630/12 , z dnia 17 lipca 2014r., I OSK 861/14, z dnia 22 października 2014r. I OSKL 1529/14 wyrok WSA w Szczecinie z 6 listopada 2013r., II SA/Sz 805/13). W orzeczeniach prezentujących stanowisko odmienne (np. w wyroku NSA z 27.10.2009r. I OSK 871/09) tj. przyjmujących, że dokonywanie doręczeń rodzicom następuje z zachowaniem zasad z kpa nie wskazano podstawy stosowania tych przepisów w przedmiocie procesowania w sprawie likwidacji szkoły i z tych względów Sąd orzekający w niniejszej sprawie za przekonujące uznaje stanowisko o braku podstaw do stosowania w tym zakresie zasad z kpa. Skoro w trakcie procesowania w sprawie likwidacji szkoły zawiadomienie może nastąpić w różny sposób- nie ma wymogu zawiadamiania na piśmie, do organu należy wybór formy zawiadomienia przy założeniu, że na nim ciąży obowiązek wykazania, że obowiązek zawiadomienia rodziców wypełnił. W przedmiotowej sprawie organ zawiadomił rodziców dzieci uczących się w likwidowanej szkole [...] pisemnie listami poleconymi wysłanymi za pośrednictwem operatora pocztowego. Sąd podziela pogląd, że znaczenie ma nie tyle wysłanie listu poleconego co ustalenie, czy dotarł on do adresata, bo tylko wówczas uwzględniona jest sytuacja skierowania przesyłki na niewłaściwy czy nieaktualny adres i możliwość zweryfikowania czy zawiadomienie dotarło do adresata. W takiej sytuacji sprawdzenie czy dokonane to zostało prawidłowo nastąpić może w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 tych przepisów skutek doręczenia wywiera doręczenie przesyłki adresatowi, przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego lub osobie pełnoletniej zamieszkującej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. W związku z tym za prawidłowe wykazania obowiązku zawiadomienia rodziców należy uznać załączenie zwrotnego potwierdzenia doręczenia listu poleconego adresatowi przesyłki (jednemu z nich) czy osobie pełnoletniej zamieszkującej z adresatami. W przypadku nieobecności adresata przesyłka jest "awizowana", tj operator zostawia zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, wydaje ją adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia a przesyłki nieodebrane w tym terminie zwraca nadawcy (§ 34 ust. 1, § 37 ust. 1, 3 i 5 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego). W takiej sytuacji zawiadomienie jest skutecznie doręczone po upływie 14 dni od zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki. W przedmiotowej sprawie organ nadzoru nie wskazał, które zawiadomienia w jego ocenie były nieskuteczne. Analizując dokumentację przedłożoną do skargi przez Skarżący organ Sąd uznał, że zarzut braku zawiadomienia rodziców w trybie art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty nie był uzasadniony. W szkole wg wykazu pozyskanego od dyrektora szkoły było [...] uczniów w klasach od [...] do [...]. Wykaz ten zawierał imię i nazwisko ucznia, klasę, imiona i nazwiska rodziców oraz wskazane przez nich szkole adresy do korespondencji. W przypadku [...] rodzin do szkoły chodziło więcej niż jedno dziecko (pp [...] – k. 10-12 akt). W takiej sytuacji organ zawiadomił rodziców tych dzieci jednym zawiadomieniem, nie przesyłał odrębnych zawiadomień odnośnie każdego z dzieci, co Sąd uznał za nie naruszające zasad zawiadamiania rodziców. W przypadku rodziców pięciorga dzieci przesyłki zostały wysłane na osobne adresy rodziców. Adresy takie zostały bowiem wskazane w szkole (pp. [...]). Tylko jedna z przesyłek nie została odebrana. Była to przesyłka wysłana na adres [...]. Przesyłka ta z uwagi na nieobecność adresata nie została doręczona. Była awizowana w dniu 4.02.2016r. i zwrócona do nadawcy jako nieodebrana w terminie 19.02.2016r. (k. 110). Przyjąć należy, że zgodnie z w/w przepisami organ uczynił zadość obowiązkowi zawiadomienia tego rodzica. Pozostałe przesyłki zostały odebrane bądź przez samych adresatów bądź przez osoby wskazane z imienia i nazwiska i stopnia pokrewieństwa (ojciec, synowa, matka, kuzyn). Wypełniając obowiązek zawiadomienia rodziców organ więc, w ocenie Sądu wykazał, że uczynił zadość temu obowiązkowi. Żadna z przesyłek nie wróciła z adnotacją o nieznanym adresacie czy nieprawidłowym adresie. Z akt sprawy nie wynikało, by którykolwiek z rodziców kwestionował prawidłowość zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły. Organ nadzoru nie wskazał również na naruszenie zasad doręczenia tych przesyłek w odniesieniu do konkretnego adresata. Z materiału zgromadzonego w sprawie nie można więc wywieść wniosku, że organ naruszył art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty przez brak zawiadomienia rodziców o zamiarze likwidacji szkoły w terminie wskazanym w tym przepisie. Wszystkie zawiadomienia zostały doręczone (również ta awizowana) w dniach 3 – 8 lutego 2016r. i awizowana 19 lutego 2016r. a więc z wyprzedzeniem, przed upływem 6 miesięcznego terminu likwidacji szkoły. Termin likwidacji szkoły wyznaczono na 31 sierpnia 2016r. a więc zawiadomienia winny nastąpić przed 29 lutego 2016r., co miało miejsce w sprawie i to z wyprzedzeniem. Obowiązek wykazania przez organ gminy zawiadomienia rodziców w trybie art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty nie może też, w sytuacji braku zakwestionowania konkretnego doręczenia, sprowadzać się do konieczności dodatkowego potwierdzania domniemania prawidłowego doręczenia listu poleconego (zawiadomienie odebrane przez pełnoletniego domownika, awizowanie). Przedstawienie w niniejszej sprawie dowodów doręczenia, z których wynika data oraz imię, nazwisko, pokrewieństwo odbierającego, czy awizowanie przesyłki Sąd uznaje za wystarczające udokumentowanie zawiadomienia rodziców w trybie art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Podkreślić należy raz jeszcze, że z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynika, by przesyłki zostały wysłane na niewłaściwe adresy czy do niewłaściwych osób, nie wynika, by odebrane zostały przez osoby nieuprawnione, by doręczyciel wbrew przepisom o doręczeniach doręczał je innym osobom niż pełnoletni domownicy, nie wynika, by istniały zastrzeżenia złożone na poczcie przez adresatów w zakresie doręczania przesyłek, nie wynika, by podważone zostały domniemania prawidłowego doręczenia przez operatora pocztowego. Zawiadomienie z art. 59 ust. 1 ustawy o oświacie ma na celu uwzględnianie prawa podmiotowego rodzica ucznia do uzyskania informacji o zamiarze likwidacji szkoły i wykluczenie zaskakiwania rodziców nagłą zmianą sytuacji prawnej. Nie może jednak służyć blokowaniu uchwały o likwidacji szkoły. Nie może również służyć nakładaniu na organ obowiązku ingerowania w stosunki rodzinne rodziców ucznia, dodatkowego sprawdzania czy ustalania z kim rodzina zamieszkuje i czy aby na pewno pełnoletni domownik (matka, ojciec, synowa, syn), który odebrał przesyłkę jest nim. Zarzut braku doręczenia zawiadomienia o ile nie wynika z oczywistych okoliczności takich jak np. brak zwrotnego potwierdzenia odbioru, informacja o niewłaściwym adresie, brak osoby o takich danych pod danym adresem, może być podniesiony jedynie przez osobę, której uniemożliwiono zapoznanie się z zamiarem likwidacji szkoły na 6 miesięcy przed terminem jej likwidacji. Odebranie przesyłki adresowanej na oboje rodziców zamieszkujących pod tym samym adresem przez jednego z nich czy pełnoletnią osobę zamieszkującą wspólnie a także nieodebranie awizowanej przesyłki w terminie 14 dni od dnia następnego po jej awizowaniu nie stanowi naruszenia obowiązku z art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. W wyroku z 18 lutego 2014r. (I OSK 2706/13) NSA wskazał, że jedynie z tej przyczyny, że zawiadomienie o likwidacji szkoły, choć zostały skierowane do obojga rodziców, to przesłane zostały jedną przesyłką, której doręczenie pokwitował jeden z rodziców lub inny z domowników, nie można uznać, że nie został w sprawie wypełniony obowiązek wynikający z art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. W wyroku z 22 października 2014r. (I OSK 1529/14) NSA uznał, że placówkę oświatową można zamknąć zgodnie z prawem, nawet jeżeli część rodziców nie odebrała korespondencji informującej o decyzji rady gminy. Sumując stwierdzenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nieważności uchwały Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] 2016r. w sprawie likwidacji Szkoły [...] w [...] nie zostało podjęte zgodnie z przepisem ustanawiającym kryteria tego stwierdzenia. Skarżący przy podejmowaniu uchwały nie naruszył przepisów związanych z jej podjęciem. Nie miało również miejsca, wbrew stanowisku organu nadzoru istotne naruszenie art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Z tych względów Sąd uwzględniając w/w przepisy na podstawie art. 148 ppsa uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.