II FSK 955/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Piotr Przybysz (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 942/16 w sprawie ze skargi M. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 4 sierpnia 2016 r. nr 1061-IPTPB1.4511.493.2016.1.SJ w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie możliwości opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. P. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 13 grudnia 2016r. o sygn. akt I SA/Łd 942/16, oddalił skargę M. P. (dalej: "wnioskodawca" lub "skarżący") na wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: "organ interpretacyjny") interpretację indywidualną z 4 sierpnia 2016r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie możliwości opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Wyrok ten, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, że zasadnicza kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy przychód z udostępnienia prawa do korzystania ze znaku towarowego na podstawie umowy dzierżawy stanowi przychód z praw majątkowych (art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361, ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."), czy też przychód z dzierżawy prawa majątkowego (art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.). Sąd I instancji stwierdził, że zagadnienie to było już przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 28 lipca 2016r., sygn. akt II FSK 1908/14. Sąd I instancji uznał, że uprawniona jest teza, że przychód z korzystania przez podatnika z posiadanego znaku towarowego (w tym także ze znaku, na który udzielono prawa ochronnego), a zatem także z odpłatnego udostępniania praw do korzystania z tego znaku innym podmiotom, stanowi przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 u.p.d.o.f., niezależnie od tego, czy podatnik zawrze umowę o jego udostępnianie jako podmiot gospodarczy, czy też poza prowadzoną działalnością gospodarczą, a także od rodzaju umowy na podstawie której udostępnienie to nastąpi (np. umowa dzierżawy na podstawie ustawy Kodeks cywilny). Sąd I instancji nie podzielił poglądu skarżącego, że źródłem określonym w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. mogą być objęte zarówno przychody osiągane z dzierżawy rzeczy, jak i dzierżawy praw. Brak jest podstaw prawnych do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przychodów ze źródła przychodów, jakim są prawa majątkowe, w tym także przychodów uzyskiwanych z odpłatnego udostępniania znaku towarowego. Przychody te należy zakwalifikować jako przychód z praw majątkowych, podlegający opodatkowaniu według skali podatkowej, określonej w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Oznacza to, że organ interpretacyjny prawidłowo przyjął w zaskarżonej interpretacji, że czynsz, które będzie otrzymywał wnioskodawca na podstawie umowy dzierżawy, stanowi przychód z tytułu udzielenia prawa do używania znaku towarowego, tj. przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 u.p.d.o.f. Przychód ten nie podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem od przychodów ewidencjonowanych. Od powyższego orzeczenia adwokat reprezentujący skarżącego wywiódł skargę kasacyjną. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: a. art. 10 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 16a u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez przyjęcie, iż przychody z dzierżawy znaku towarowego zaliczyć należy do źródła przychodów z praw majątkowych, co w konsekwencji prowadzi do braku możliwości opodatkowania przychodu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne według stawki 8,5%; 2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a. art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", poprzez pominięcie w rozstrzyganej sprawie zarzutów podniesionych przez skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania przez organ podatkowy, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h i 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201), dalej jako "Ordynacja podatkowa"; b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów skargi, tj. zarzutów podniesionych przez Skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania przez organ podatkowy, tj. art. 121 § 1, w zw. z art. 14h i 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej; c. art. 151 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi zamiast uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej jako wydanej z naruszeniem przepisów wskazanych w skardze. Mając na uwadze powyższe wniesiono o: 1. uchylenie, zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do ponownego rozpatrzenia; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym datowanym na 28 lutego 2017r. oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Strona przeciwna, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 57a p.p.s.a. (punkt 2.a petitum skargi kasacyjnej) należy wskazać, że przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, odmowę wydania opinii zabezpieczającej i stanowi, że sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej, opinii zabezpieczającej lub odmowy wydania opinii zabezpieczającej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Autor skargi kasacyjnej formułując powyższy zarzut nie wskazuje jednak na to, że Sąd I instancji rozpoznając sprawę wyszedł poza granice skargi. Przeciwnie, kasator dopatruje się naruszenia ww. przepisu w tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania przez organ podatkowy. W tym stanie rzeczy powyższy zarzut nie może być uznany za zasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów skargi, tj. zarzutów podniesionych przez skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania przez organ interpretacyjny, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h i 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej (punkt 2.b petitum skargi kasacyjnej) należy zauważyć, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09 i wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 września 2010r., sygn. akt I OSK 1605/09; z 13 października 2010r., sygn. akt II FSK 1479/09; z 19 marca 2012r., sygn. akt II GSK 85/11; z 9 czerwca 2017r., sygn. akt II GSK 502/17; z 26 maja 2017r., sygn. akt I FSK 1741/15). Oznacza to, że orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 986/09 i z 12 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2338/13). W konsekwencji podmiot wnoszący skargę kasacyjną, zarzucając wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., musi wskazać, jakich konkretnie elementów uzasadnienia wyroku brak lub który z nich nie został w sposób należyty zastosowany, bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści oraz powinien wykazać, jaki to miało wpływ na wynik sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2018r., sygn. akt II FSK 359/16 oraz z 15 marca 2018r., sygn. akt I FSK 672/16). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia formalne wymogi, określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim zarówno stan faktyczny ustalony w sprawie, jak i stanowiska obu stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Z motywów wyroku wynika tok rozumowania WSA w Łodzi i wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Nie może odnieść zamierzonego skutku akcentowany przez skarżącego brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów i argumentów przez niego zaprezentowanych. Do uznania uzasadnienia wojewódzkiego sądu administracyjnego za spełniające wymogi określone w wyżej wskazanym przepisie, wystarczającym jest jedynie wykazanie, jakie motywy skłoniły ten sąd do wydania zaskarżonego orzeczenia. W orzecznictwie podkreśla się, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z 20 lipca 2018r., sygn. akt II OSK 2042/16). Z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 8 marca 2018r., sygn. akt II OSK 2165/17 oraz z 8 maja 2018r., sygn. akt I GSK 625/16). Zarzut taki byłby uzasadniony jedynie w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018r., sygn. akt II OSK 2382/17). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono wystarczający wywód prawny, który doprowadził Sąd I instancji do uznania zaskarżonej interpretacji indywidualnej za odpowiadającą prawu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji podzielił poglądy prawne przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lipca 2016r., sygn. akt II FSK 1908/14. Nie jest zatem konieczne odniesienie się w odrębny sposób do wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych wyrażających odmienny pogląd prawny. Należy w tym miejscu zauważyć, że również i organ wydający interpretację indywidualną nie jest zobligowany do szczegółowego odnoszenia się do wszystkich argumentów podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2015r., sygn. II FSK 731/13: "Należy przy tym podkreślić, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2014r., I FSK 1548/13). Wynikający z art. 14c § 1 o.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (zob. wyrok NSA z 1 marca 2013r., II FSK 2980/12)." Konkludując, skoro kasator zarzuca, że Sąd I instancji pominął podniesione przez skarżącego zarzuty w zakresie naruszenia przepisów postępowania przez organ podatkowy, ale nie przedstawia argumentów na poparcie tezy, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to w tym stanie rzeczy powyższy zarzut nie może zostać uznany za zasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. (punkt 2.c petitum skargi kasacyjnej) należy wyjaśnić, że powyższe przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej, niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Podstawą skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy sąd nadał rozstrzygnięciu inną formułę, niż przewidziana w przepisie. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji również i ten zarzut należy uznać za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 16a u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez przyjęcie, iż przychody z dzierżawy znaku towarowego zaliczyć należy do źródła przychodów z praw majątkowych, co w konsekwencji prowadzi do braku możliwości opodatkowania przychodu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne według stawki 8,5%, należy w pierwszej kolejności wskazać, biorąc pod uwagę, że skarżący w sformułowaniu omawianej podstawy kasacyjnej używa zwrotu "w szczególności", że w świetle utrwalonego w orzecznictwie poglądu zwrot taki jest semantycznie pusty. Naczelny Sąd Administracyjny bada podstawy skargi kasacyjnej jedynie w zakresie przepisów wyraźnie powołanych. Użycie tego zwrotu nie pozwala także na kontrolę kasacyjną szerszą, niż z punktu widzenia powołanego przepisu oraz wskazanego sposobu jego naruszenia (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2018r., sygn. akt II OSK 2875/17). Ponadto sformułowanie w skardze kasacyjnej takiego zwrotu sugeruje, że Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej powinien objąć swą analizą również inne kwestie poza wprost wskazanymi przez skarżącego. Jest to jednak niedopuszczalne, z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę również podziela pogląd przedstawiony w wyroku NSA z 28 lipca 2016r., sygn. akt II FSK 1908/14, że przychód z korzystania przez podatnika z posiadanego znaku towarowego (w tym także ze znaku na który udzielono prawa ochronnego), a zatem także z odpłatnego udostępnienia praw do korzystania z tego znaku innym podmiotom, stanowi przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 u.p.d.f., niezależnie od tego, czy podatnik zawrze umowę o jego udostępnianie jako podmiot gospodarczy, czy też poza prowadzoną działalnością gospodarczą, a także niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której udostępnienie to nastąpi np. umowa dzierżawy na podstawie Kodeksu cywilnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast odmiennego poglądu prawnego przedstawionego w przywołanych przez skarżącego prawomocnych wyrokach: wyroku WSA w Łodzi z 24 września 2015r., sygn. I Sa/Łd 657/15, wyroku WSA w Warszawie z 7 lipca 2014r., sygn. III Sa/Wa 587/14, oraz w wyroku WSA w Lublinie z 4 grudnia 2013r. (sygn. I Sa/Lu 711/13). Podkreślić należy w tym miejscu, że wyroki te nie zostały poddane kontroli instancyjnej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., źródłem przychodów są m.in. najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Z kolei art. 16a u.p.d.o.f. stanowi, że przy określaniu przychodów z tytułu umowy najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych oraz umów o podobnym charakterze, których przedmiotem nie są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą, przepis art. 14 ust. 2b stosuje się odpowiednio, z tym że opłaty ponoszone przez najemcę lub dzierżawcę na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód wynajmującego lub wydzierżawiającego w dniu zapłaty. Sąd I instancji analizował art. 18 u.p.d.o.f., dochodząc następnie do wniosku, że przychód z czynszu z umowy dzierżawy znaku towarowego uznać należy za przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 u.p.d.o.f., gdyż spełnia on przesłanki w nim wskazane. Skarżący nie zarzucił błędnej wykładni powyższego przepisu, bądź jego niewłaściwego zastosowania w okolicznościach rozpatrywanej sprawy przez Sąd I instancji, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do wywodów zawartych w skardze kasacyjnej, które zmierzały do wykazania, że błędnie uznano, że przychody z dzierżawy znaku towarowego zaliczyć należy do źródła przychodów z praw majątkowych, co w konsekwencji prowadzi do braku możliwości opodatkowania przychodu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne według stawki 8,5%. Koniecznym do tego byłoby jednak postawienie prawidłowego zarzutu, czego w skardze kasacyjnej zabrakło. W konsekwencji również i zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 16a u.p.d.o.f. nie może zostać uznany za zasadny. Wobec uznania zarzutów skargi kasacyjnej za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.).