II SA/Gl 1175/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku W. B. złożonego dnia [...] r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz zjazdu z drogi publicznej w B. przy ulicy [...] na działkach nr 1 i 2, obręb ewidencyjny O., wydanej dla "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K., z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 §1 k.p.a. W uzasadnieniu podano m. in., że wniosek został wniesiony w ustawowym terminie. Podejmując postępowanie wyjaśniające w sprawie wznowienia postępowania organ I instancji ponownie przeprowadził analizę materiału zgromadzonego w trakcie postępowania, w tym również pod kątem ustalenia, czy W. B. powinien posiadać status strony w postępowaniu. W niniejszym przypadku ustalenie obszaru oddziaływania budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działki sąsiednie, a tym samym ustalenie kręgu stron postępowania, następuje w pierwszym rzędzie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Brak jest jednak przesłanek do objęcia obszarem oddziaływania działek sąsiednich. Nie wystarczy posiadać interes faktyczny, lecz należy wykazać interes prawny, by zostać uznanym za stronę w postępowaniu. Nadto, w pismach uzasadniających wznowienie postępowania skarżący podniósł także zarzut, iż inwestycja została zaplanowana i zatwierdzona do realizacji z naruszeniem dyspozycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności odnoszących się do kształtowania formy i gabarytów projektowanego budynku. Zarzut ten stanowić miał przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wg skarżącego taką okolicznością jest poświadczenie przez projektanta nieprawdy o zgodności opracowania z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co dotyczyło zgodności opracowania z planem miejscowym. W ocenie organu zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Dla jednostki strukturalnej 111-MW 03, w obrębie której znajduje się lokalizacja planowanego budynku, obowiązujący pian miejscowy zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie terenu podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - istniejąca zabudowa szeregowa i grupowa. Obiekt spełnia wymogi planu oraz wymagania szczegółowe. Odnosząc się do zarzutu odnośnie możliwości spowodowania zmiany spływu wód opadowych organ stwierdza, że wypoziomowanie terenu działki przyczyni się do spowolnienia lub ograniczenia spływu nadmiaru wód opadowych po gruncie w kierunku wschodnim oraz zwiększenia jego chłonności. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. B., zaskarżając ją w całości, zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie przepisów art. 7, 77 oraz 107 § 3 k.p.a, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, wnosząc jedocześnie o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – dalej p.b.), po rozpatrzeniu odwołania W. B. od decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał m. in., że nie dochodzi do przesłaniania jak i zacieniania budynku położonego na działce nr 3 należącego do W. B. przez projektowany budynek wielorodzinny. Przedłożony projekt budowlany nie narusza również pozostałych przepisów. Nadto, nie można uznać okoliczności odmiennej interpretacji zapisów planu miejscowego dokonanej przez organ I instancji, jak i przez wnioskodawcę, za przesłankę uzasadniającą uchylenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wykazała niezgodności. Wojewoda [...] w związku z wnioskiem innych właścicieli nieruchomości graniczących z projektowaną inwestycją, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Zostało ono zakończone decyzją Wojewody [...] z [...] r., w której nie stwierdzono podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Skargę na decyzje organów obu instancji złożył W. B. Wniósł o: 1) uchylenie decyzji z dnia [...] Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. Prezydenta Miasta B. w całości, 2) zasądzenie od Wojewody [...] kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów: a) prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 8, 11, 15 i 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, a także nierozpatrzenie sprawy w całości i ograniczenie się do oceny organu I instancji, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo zaistnienia przesłanek do jej uchylenia, b) prawa materialnego, w szczególności: - art. 28 p.b., - art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.b. w zw. z §11 ust. 2 pkt 6 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie komunikacji, obejmującego teren położony w O. i K. w rejonie projektowanej ulicy zbiorczej na przedłużeniu ulicy [...] do ulicy [...] i połączeń komunikacyjnych do ulicy O. (Dz. Urz. Woj. Śl. Nr [...], poz. [...] - dalej "m.p.z.p."). W uzasadnieniu podano m. in., że gdyby zgodzić się z oceną organu, iż brak było legitymacji procesowej do domagania się wznowienia postępowania, z uwagi na brak przymiotu strony, organ I instancji winien był umorzyć postępowanie wznowieniowe, nie zaś odmówić uchylenia decyzji ostatecznej. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego, ale także przepisy prawa cywilnego w zakresie ochrony prawa własności. Wskazuje się również, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki jej przysługuje. Interes ten wynikać będzie z przepisów prawa wprowadzających jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, wynikające z jej realizacji w zaprojektowanym kształcie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyrażono też stanowisko, na podstawie którego nie można przyjąć, że zachowanie odległości dla danego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przesądza o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora. Nadto, skoro zgodnie z projektem rzędna terenu wzrośnie o 0.5 m, to oczywistym jest, że rzędna terenu od strony nieruchomości skarżącego ulegnie zmianie i spadek gruntu w jej stronę zostanie zwiększony. Nawet pobieżna analiza części rysunkowej projektu, w tym rzutu dachu, pozwala na stwierdzenie, iż dach w zatwierdzonym projekcie wymogów m.p.z.p. nie spełnia, gdyż w zakresie głównej połaci jest to dach płaski. Projektanci, opisując zgodność inwestycji z planem miejscowym, w sposób oczywisty poświadczyli nieprawdę odnosząc się do właściwości geometrii dachu i jej zgodności z przepisami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Skarga została wniesiona w terminie, jako że ostatni dzień do jej złożenia przypadał na sobotę (8 października 2016 r.), przez co złożenie jej w placówce pocztowej w poniedziałek 10 października 2016 r. było skuteczne. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 p.b. Przepis ten zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Nadal jednak przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 p.b. jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (w brzmieniu na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę). Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydowały indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Jednocześnie przy ocenie, czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie, czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., II OSK 1321/06). Ustalenie przez organ okoliczności, które na gruncie konkretnej normy prawa materialnego mogłyby stanowić oddziaływanie na jakąkolwiek inną nieruchomość oraz ograniczenie w możliwości zagospodarowania jej, powinno skutkować objęciem właściciela, wieczystego użytkownika bądź zarządcy takiej nieruchomości zakresem podmiotowym postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 911/11, wyrok NSA z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12; wyrok NSA z 24 czerwca 2016 r., II OSK 2603/14). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia zagospodarowania tego terenu (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010r., II OSK 1872/09, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010r., II OSK 666/09). Przy tym wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania tego terenu, a w szczególności: przepisy techniczno – budowlane, w tym przeciwpożarowe, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, przepisy prawa miejscowego (wyrok NSA z dnia 16 marca 2011r., II OSK 472/10, wyrok NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06.), czy też nawet przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w Kodeksie cywilnym i innych ustawach (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009r., II OSK 626/08). W tym kontekście zgodzić się należy z wyrokiem NSA z 15 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1994/11, wg którego "Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Należy również rozważyć, czy tego rodzaju inwestycja będzie w sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią (...)." Z kolei w wyroku NSA z 11 maja 2010 r., sygn. II OSK 774/09, zwrócono uwagę, że właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji musi mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. U podstaw zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) leży powinność zagwarantowania stronie przez organy administracji publicznej możliwości obrony praw i interesów w toczącym się postępowaniu. Organy tymczasem nie dokonały analiz z uwzględnieniem powyższych reguł, zasadniczo zadowalając się ustaleniem, że odległości minimalne określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (...) zostały zachowane i że brak jest nowych okoliczności faktycznych oraz dowodów w rozumieniu art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. W tym kontekście należy zauważyć dodatkowo, że w przypadku, gdy skarżącemu nie przysługiwałaby legitymacja do żądania wznowienia postępowania z powodu braku przymiotu strony, bezzasadne było badanie przez organy orzekające drugiej przesłanki wznowieniowej określonej – w niniejszej sprawie – w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z 14 czerwca 2016 r., sygn. I SA/Wa 342/16). W części orzeczeń przyjmuje się, że należałoby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie. Np. w wyroku NSA z 22 września 2010 r., sygn. II OSK 1456/09, wskazano: "(...) zasadnym w niniejszej sprawie było to, że po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ administracji umorzył postępowanie w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a., skoro okazało się, że podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony upoważniającego do takiego żądania (art. 147 k.p.a.)." Argumenty za przyjęciem formy odmowy uchylenia decyzji ostatecznej również są wypowiadane, aczkolwiek w niniejszej sprawie kwestia ta nie miała znaczenia rozstrzygającego, jako że doprowadziła to tego samego rezultatu (skutku rozstrzygnięcia), dla skarżącego niekorzystnego. Organy dodatkowo, co najistotniejsze, nie dokonały wszechstronnej analizy obowiązujących przepisów oraz stanu faktycznego. W tym kontekście zasadnym będzie sięgnięcie do ww. uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 11 dla jednostek wyznaczonych liniami rozgraniczającymi i oznaczonych na rysunku planu symbolami MW-01 do MW-03 ustalono szczegółowe wymagania dotyczące zabudowy oraz procesu inwestycyjnego. W ust. 3 wskazano: "Pozostałe ograniczenia dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z zapisami zawartymi w Rozdziale II A". Z kolei Rozdział II A, zawierający przepisy szczegółowe dotyczące całego lub fragmentów obszaru objętego planem, w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, ustala w §5 ust. 18: "Odprowadzenie wód opadowych i roztopowych z powierzchni utwardzonych (placów, tarasów, dojść, dojazdów) w sposób nie powodujący zalewania działek niżej położonych oraz tworzenia złogów z materiałów niestabilnych (żwiru, kamieni itp.)." Skarżący podnosił w toku postępowania kwestię zalewania jego działki w wyniku inwestycji, zatem winna była być ona zbadana nie tylko pod kątem §29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), ale również i zapisów planu miejscowego. W przywołanym wyżej zapisie m.p.z.p. wprost jest mowa o problemie sposobu zabezpieczenia przed zalewaniem działek niżej położonych przez inwestycje prowadzone na działkach położonych wyżej. Przepis ten jednoznacznie odnosi się do sytuacji faktycznej oraz prawnej działek niżej położonych w stosunku do działek objętych przyszłą budową, wprowadzając określone wymagania, które muszą być spełnione. Organ II Instancji jednocześnie przyznaje: "Jak wynika z analizy porównawczej zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu z załączoną do akt sprawy kopią aktualnej mapy do celów projektowych, istniejąca rzędna terenu w miejscu projektowanego budynku wynosi 393,1m natomiast projektowana to 393,6m." Z mapy dołączonej do projektu budowlanego wynika z kolei, że na działce skarżącego występuje m. in. rzędna 393,3m, a w rogu na styku działek skarżącego i uczestnika 393,0m, zatem jest to i będzie teren niżej położony. Istniejące oraz projektowane poziomy terenu zaznaczone są także np. na rzucie elewacji w projekcie, co także mogłoby świadczyć o podwyższeniu terenu od strony działki skarżącego. Zatem organy winny były rozważyć kwestię interesu prawnego skarżącego pod wyżej wskazanym kątem, znajdując podstawę materialnoprawną do wywodzenia tego interesu w prawie miejscowym. Ponieważ zagadnienie to nie było przedmiotem analiz przez organy, zatem Sąd rozstrzygnięcia w tym zakresie nie może przesądzać. Nie może bowiem zastępować organów administracji w czynieniu ustaleń faktycznych i prawnych, a jedynie ocenia prawidłowość przeprowadzonego dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. "Sprawowanie kontroli" w rozumieniu art. 1 p.u.s.a. oznacza bowiem pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie zastępuje go w czynnościach (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, Państwo i Prawo 1999, z. 12, s. 23). Na marginesie jedynie wskazać można, odnosząc się do skargi, że wg §11 ust. 2 pkt 6 m.p.z.p., w zakresie geometrii dachów dopuszcza się nachylenie połaci mniejsze niż 30° pod warunkiem utrzymania całości budynku w stylu. Odstępstwa od charakteru połaci wskazanych w planie są zatem dopuszczalne warunkowo, a nie zakazane. Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu. Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania, a w szczególności art. 138 §1 pkt 1, art. 151 §1 pkt 1, art. 145 §1 pkt 4 i 5 k.p.a. stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Decyzje winny zapaść po dokładnej analizie kwestii interesu prawnego skarżącego, także z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa miejscowego, mających znaczenie. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (200 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.