I FZ 24/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 1621/16 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września do grudnia 2010 r. postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1621/16, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: Przewodniczący Wydziału), działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., wezwał K. G. (dalej: strona lub skarżący) do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej) z dnia 15 listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r., w kwocie 300 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), dalej: rozporządzenie. Na powyższe zarządzenie skarżący - działając przez profesjonalnego pełnomocnika (doradcę podatkowego) - w dniu 9 stycznia 2017 r. złożył zażalenie, podnosząc zarzuty naruszenia § 2 ust. 5 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, poprzez jego zastosowanie. Zdaniem strony, w niniejszej sprawie błędnie stwierdzono, iż wpis od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej - uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania - podlega wpisowi, o którym mowa w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. Niewątpliwie bowiem zaskarżona jest aktem administracyjnym i podlega opłacie określonej w § 2 ust. 5 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do oceny zasadności zażalenia wskazać należy, że kwestię kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi regulują przepisy Działu V p.p.s.a. oraz wydane na podstawie dyspozycji art. 233 tejże ustawy rozporządzenie Rady Ministrów. Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Ponadto w myśl art. 216 cytowanej ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 p.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć takie sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt I FZ 584/15, z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08, CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że w sprawach podatkowych należności pieniężne są przedmiotem zaskarżenia tylko w przypadku skarg na decyzje dotyczące wymiaru (określenia lub ustalenia) podatku, nadpłaty, a także kwoty zwrotu podatku lub kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.), dalej: ustawa o VAT. We wszystkich innych sprawach pobiera się wpis stały. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej uchylającą w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaskarżona decyzja ma zatem charakter czysto kasacyjny i nie nakłada na skarżącego obowiązku zapłacenia jakichkolwiek należności pieniężnych. W orzecznictwie nie ulega wątpliwości, że gdy strona składa skargę na decyzję organu odwoławczego uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, powinna uiścić wpis stały, którego wysokość precyzuje § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 stycznia 2015 r., II FZ 2113/14, 14 marca 2012 r., II FZ 167/12, 21 października 2010 r., II FZ 540/10, 21 września 2010 r., sygn. akt I FZ 290/10, 15 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 150/08, 16 marca 2008 r., II FZ 184/08, 22 czerwca 2005 r., II FZ 348/05, CBOSA). Zgodnie zaś z powołanym przepisem wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Skoro zatem wraz z wniesieniem skargi skarżący uiścił jedynie część należnej z tego tytułu opłaty sądowej (200 zł, k. 12 akt sądowych), zasadnie Przewodniczący Wydziału wezwał go do uzupełnienia wysokości wpisu. Odnosząc się zaś do stanowiska skarżącego, że wpisem należnym w rozpoznawanej sprawie jest wpis stały w wysokości 200 zł, wynikający z zastosowania § 2 ust. 5 rozporządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tej argumentacji. Powołany przepis stanowi, że w sprawach skarg dotyczących postanowień lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł. Przy zastosowaniu wykładni systemowej wewnętrznej uzasadnione jest przyjęcie, że przepis ten odnosi się tylko do takich spraw, w których skarga dotyczy postanowień lub decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych, bez względu na przedmiot sprawy. Tok postępowania w niniejszej sprawie należał natomiast do tzw. trybu zwykłego, uruchomionego wskutek złożenia przez stronę odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Powyższy pogląd również jest utrwalony w orzecznictwie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 listopada 2008 r., I GSK 1179/07, 15 kwietnia 2010 r., I GZ 43/10, 17 grudnia 2013 r., I GZ 559/13, 13 stycznia 2015 r., II FZ 2113/14, CBOSA). Podsumowując stwierdzić należy, że w świetle zakreślonych powyżej ram prawnych, jak również uwarunkowań faktycznych niniejszej sprawy, działanie, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zmierzające do ustalenia wysokości wpisu w rozpoznawanej sprawie, było prawidłowe. Z przytoczonych powyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.