I SA/Bd 873/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017r. sprawy ze skargi T. S.A. w T. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej oddala skargę W złożonym wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego skarżąca, po przedstawieniu zdarzenia przyszłego, zadała m.in. pytanie, czy w przypadku dowodów księgowych dokumentujących wydatki spełniające definicję kosztów uzyskania przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.), zachowa prawo do zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych, jeżeli dokumenty dotyczące tych wydatków będą przechowywane wyłącznie w formie elektronicznej? Postanowieniem z dnia [...] r. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu, złożony wniosek o wydanie interpretacji w ww. zakresie nie dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego, które mogą podlegać ocenie w ramach przedmiotowego postępowania, gdyż prowadziłoby to do naruszenia kompetencji właściwych organów podatkowych w zakresie prowadzenia postępowań dowodowych oraz odpowiedniego stosowania przepisów regulujących ich prawa i obowiązki. Powyższy stan rzeczy, obligował organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, co wynika z treści art. 165a § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14b § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p.". W złożonym zażaleniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 w zw. z 14b ust. 1, art. 14h oraz art. 14b § 2a O.p. Spółka wskazała, że nie wnosiła o interpretację przepisów ustawy o rachunkowości, w tym dotyczących techniki dokumentowania zapisów księgowych w prowadzonej ewidencji rachunkowej, ani też przepisów Ordynacji podatkowej regulujących sposób dowodzenia przez podatnika faktu poniesienia kosztów uzyskania przychodów. Wskazała, że wniosła o wykładnię art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Postanowieniem z dnia [...] r. Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej potwierdzenia sposobu dokumentowania ponoszonych wydatków w kontekście uznania ich za dowód poniesienia kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Z treści tak sformułowanego pytania wynika jednoznacznie, że skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej po to by uzyskać potwierdzenie poprawności własnego stanowiska odnośnie zastosowania normy prawnej wynikającej z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego. Żądanie strony sprowadzało się bowiem tylko do potwierdzenia przez organ - w formie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego - zamierzonego dokumentowania poniesienia wydatku dla udowodnienia, że stanowią one koszty uzyskania przychodów. Jednakże potwierdzenie zamierzonego sposobu dokumentowania poniesionych wydatków dla uznania ich za dowód, czyli potwierdzenia, że taki sposób dokumentowania nie dyskwalifikuje tak udokumentowanych wydatków z kosztów uzyskania przychodów - w trybie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej nie jest możliwe. Bowiem, aby odpowiedzieć na postawione we wniosku pytanie w istocie ocenie należałoby poddać opis zdarzenia przyszłego, przez pryzmat przepisów regulujących postępowanie podatkowe a nie przepisy prawa podatkowego. Dlatego też w wydanym postanowieniu zwrócono uwagę, że zarówno sposób dokumentowania jak i potwierdzenie, że tak udokumentowane wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów niewątpliwie może stanowić element postępowania podatkowego, to jednak nie może to zostać dokonane w ramach kompetencji przysługujących organowi upoważnionemu w postępowaniu w sprawie wydawania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. W ocenie organu, wnioskodawca nie pyta w istocie o skutki podatkowe opisanego zdarzenia przyszłego, ale o potwierdzenie, czy zamierzony sposób, w jaki zamierza dokumentować poniesienie wydatków spełnia warunek uznania ich za dowód, czyli czy w oparciu o tak udokumentowane wydatki ma on prawo zaliczyć wskazane wydatki w koszty uzyskania przychodów. Organ zasadnie zatem uznał, że odpowiedź na pytanie strony - w trybie art. 14b § 1 O.p. - nie jest możliwa. Zdaniem organu, udzielenie odpowiedzi na przedstawione pytanie niewątpliwie stanowiłoby również naruszenie postanowień art. 14b § 2a O.p., gdyż prowadziłoby to do naruszenia kompetencji właściwych organów podatkowych w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego oraz odpowiedniego stosowania przepisów regulujących ich prawa i obowiązki. Powyższa kwestia nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego, które mogą podlegać ocenie w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. W związku z powyższym organ stwierdził, że wydane postanowienie nie narusza przepisów prawa zawartych w art. 14b § 2a i 165 a § 1 O.p. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie art. 14b § 1 oraz art. art. 14b § 2a w zw. z art. 3 pkt 2 i art. 165a § 1 w zw. z art. 14 h O.p. poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 14b § 2a i art. 165a § 1 w zw. z art. 14 h O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że we wniesionym wniosku domagała się interpretacji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., a nie art. 20 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r., poz. 1047 ze zm.), do którego odwołuje się art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., czy art. 180 O.p. Wynika to wyraźnie z treści pytania skarżącej. Odwołanie się dla uzasadnienia stanowiska skarżącej - które sprowadza się do stwierdzenia, iż z treści art. 15 ust. 1 oraz art. 16 u.p.d.o.p. nie wynika, by przechowywanie faktur dotyczących poniesionych kosztów w formie elektronicznej wykluczało dokumentowane w ten sposób wydatki z kosztów uzyskania przychodów - do powołanych przepisów, nie stanowi w żadnym razie żądania ich interpretacji. Skarżąca podkreśliła, że rozstrzygnięcie, którego domaga się ma dotyczyć jej praw i obowiązków w zakresie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Skarżąca domagała się wyjaśnienia swoich praw i obowiązków podatkowych mających wpływ na podstawę opodatkowania w zakresie płaconego przez nią podatku dochodowego od osób prawnych, a zatem praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Istota zadanego przez skarżącą pytania nie odnosiła się do potwierdzenia w drodze interpretacji podatkowej, czy w świetle art. 180 ust. 1 O.p. faktury dokumentujące poniesione wydatki, przechowywane w formie elektronicznej, są czy nie są dowodem ich poniesienia, a tylko czy w przypadku dowodów księgowych dokumentujących wydatki spełniające definicję kosztów uzyskania przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., skarżąca zachowa prawo do zaliczenia tych wydatków w świetle powołanego przepisu do kosztów podatkowych, jeżeli dowody te będą przechowywane wyłącznie w formie elektronicznej. Zdaniem skarżącej nie wystąpiła w rozstrzyganej sprawie żadna z okoliczności warunkujących możliwość wydania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. Skarżąca podtrzymała swój zarzut, że organ z jednej strony odmawia wszczęcia przedmiotowego postępowania, a z drugiej dokonał wstępnej interpretacji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. stwierdzając, że "ustawodawca nie wprowadza jako elementu warunkującego zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów od udokumentowania go w określony sposób". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostaje to, że skarżący złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stosownie do art. 14b i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p.", w którym zadał pytanie: czy w przypadku dowodów księgowych dokumentujących wydatki spełniające definicję kosztów uzyskania przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.) dalej "u.p.d.o.p.", zachowa prawo do zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych, jeżeli dokumenty dotyczące tych wydatków będą przechowywane wyłącznie w formie elektronicznej? Zdaniem organu złożony wniosek o wydanie interpretacji ww. zakresie nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego, które mogą podlegać ocenie w ramach przedmiotowego postępowania, gdyż prowadziłoby to do naruszenia kompetencji właściwych organów podatkowych w zakresie prowadzenia postępowań dowodowych oraz odpowiedniego stosowania przepisów regulujących ich prawa i obowiązki i odmówił wszczęcia postępowania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, istotną w sprawie była możliwość wszczęcia postępowania, bowiem stosownie do art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p., to mogło usprawiedliwić wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie wyrażono już pogląd, z którym Sąd zgadza się obecnie, że użyty w art. 165a § 1 o.p. zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2016 r., II GSK 1904/14). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 lipca 2014r., II FPS 1/14, przypomniał, że przedmiotowy zakres sprawy administracyjnej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyznacza zaprezentowany wyczerpująco we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny oraz odnoszące się do niego: pytania interpretacyjne, stanowisko prawne wnioskodawcy oraz oceny prawne podatkowego organu interpretacyjnego w zakresie możliwości stosowania i wykładni prawa podatkowego. Na podstawie art. 14b § 3 O.p. stanem faktycznym sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej jest zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, czyli stan faktyczny określonego zdarzenia lub okoliczności przewidywanych przez wnioskodawcę, do których odnoszą się oceny stosowania i wykładni prawa. Wyczerpująco przedstawiony (zaistniały lub prognozowany) stan faktyczny stanowi punkt odniesienia udzielenia w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości urzędowej informacji o możliwościach stosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby połączonej także z operatywną wykładnią adekwatnych przepisów prawa. (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013 r., s. 125 – 130). Z kolei w wyroku z 7 czerwca 2016r., II FSK 1477/14, wskazał, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wyjaśnił, że z przywołanej treści przepisu wynika, że przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ w tym trybie, mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Pod pojęciem "przepisy prawa podatkowego" należy rozumieć, zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 O.p., przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Uzasadniał, iż w art. 3 pkt 1 O.p. zawarta została definicja pojęcia "ustawy podatkowe", przez które rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Podkreślił, że art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 2 i pkt 1 O.p. nie rozstrzyga w sposób jednoznaczny, czy Minister Finansów może dokonać urzędowej interpretacji przepisów regulujących postępowanie w sprawach podatkowych. Dalej podał, że zgodnie z art. 14k § 1 O.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić wnioskodawcy, który ją uzyskał. Nie można zatem zasadnie mówić o możliwości zastosowania się podatnika do przepisów regulujących postępowanie podatkowe, których adresatem i podmiotem uprawnionym do stosowania są organy podatkowe. W przepisach art. 14k § 3, art. 14l, art. 14m § 2, § 3 i § 4, art. 14n i art. 14p Ordynacji podatkowej, stanowiących wyjaśnienie i wykonanie zasady "nieszkodzenia" w związku z zastosowaniem się do interpretacji, określone zostały skutki ochronne w zakresie materialnego prawa podatkowego. Zakres, sposób i realizacja tej ochrony pozwalają wnioskować o związaniu ich z zastosowaniem się do interpretacji materialnego, a nie procesowego prawa podatkowego. Z powołanych przepisów nie wynika jakakolwiek ochrona natury procesowej. W literaturze prezentowany jest pogląd, że zastosowanie się do indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wywołuje skutek ochronny wyłącznie w zakresie materialnego prawa podatkowego (por. J.Brolik, w "Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego", Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2013 r., s. 57). Taki pogląd uzasadnił także dokonaną zmianą art. 14b polegającą na dodaniu art.14b § 2a przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1649) zmieniającej m.in. ustawę ordynacja podatkowa z dniem 1 stycznia 2016 r. Z uzasadnienia tej ustawy wynika, że zmiana w art. 14b poprzez dodanie § 2a ma charakter uściślający. W przepisie tym wskazane zostało, że wniosek o interpretację indywidualną nie może dotyczyć przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość oraz prawa i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej.(...)Przedmiotowa zmiana uwzględnia prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, w myśl którego przedmiotem interpretacji indywidualnej mogą być wyłącznie przepisy prawa materialnego (m.in. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 143/12; wyrok z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 185/11; wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1195/10, strona 8-9 uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy nr 3462). Jako najważniejszą w świetle art.14b § 3 O.p. określił część wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego: wyczerpujące przedstawienie w nim stanu faktycznego, a także jego oceny prawnej. Według NSA, podstawę postępowania interpretacyjnego współtworzą bowiem dane wszczynającego je wniosku – konstytuujące stan faktyczny oraz jego ocenę prawną. Zapytanie interpretacyjne wnioskodawcy stanowi w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa w razie potrzeby objęte wykładnią wnioskodawcy, a następnie organu interpretacyjnego. Warto również przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jakie znalazło swój wyraz w wyroku z 15 grudnia 2016r., I FSK 746/15, gdzie pytanie "w jaki sposób należy dokonywać dokumentacji oraz udowadniać dla celów podatku od towarów i usług terapeutyczny charakter (bądź jego brak) wykonywanych usług" uznano jako leżące poza zakresem wykładni przepisu prawa podatkowego, czy też subsumcji stanu faktycznego pod normę prawa materialnego. Uznano, że nie odnosiło się do ostatniego etapu stosowania prawa lecz do etapu poprzedzającego, a mianowicie do sposobu dokonywania ustaleń faktycznych, gdyż podatnik zmierzał do uzyskania odpowiedzi w zakresie tego, w jaki sposób ma postępować, by udowodnić charakter świadczonych przez siebie usług, zmierzał do zawężenia uprawnień organu podatkowego w toku postępowania dowodowego. NSA stwierdził, że w takim przypadku, wbrew wynikającej z art. 180 § 1 O.p. zasadzie otwartego katalogu środków dowodowych w toku postępowania dowodowego, wnioskodawca dążył do wiążącego wskazania, które środki dowodowe mają udowodnić terapeutyczny charakter usług. Na koniec należałoby przypomnieć, że granice przedmiotowe sprawy dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej wyznacza treść wniosku o wydanie interpretacji (wyrok NSA z 24 sierpnia 2016r., II FSK 2121/14), a artykuł 14b § 3 O.p. nakazuje przedstawić także stanowisko w sprawie oceny prawnej, na co składa się wskazanie normy prawnej, którą wnioskujący uważa za właściwą a także usprawiedliwienie prawne tego wskazania. Mając powyższe na względzie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastosowanie art. 165a O.p. w oparciu o art. 14b § 2a O.p. było prawidłowe, bowiem istotnym jest to, że przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy postępowania podatkowego, a za taki należy uznać problem czy w przypadku dowodów księgowych dokumentujących wydatki spełniające definicję kosztów uzyskania przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., zachowa prawo do zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych, jeżeli dokumenty dotyczące tych wydatków będą przechowywane wyłącznie w formie elektronicznej? Problem ten odnowi się do etapu ustalania stanu faktycznego. Wnioskodawca wprawdzie skonstruował pytanie, gdzie wskazał przepis prawa materialnego (art. 15 ust. 1), niemniej zapisano w nim, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1; co oznacza, że dotyczy generalnej definicji co jest kosztem, czyli nabycia prawa do rozliczenia kosztów. Z kolei w pytaniu, stwierdzono już kategorycznie, że takie prawo istnieje, niemniej samo pytanie dotyczy jego zachowania, ze względu na sposób dokumentowania. Zatem nie jest to zapytanie o subsumcję stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa materialnego, ale o sposób dokonywania ustaleń faktycznych, gdyż podatnik zmierzał do uzyskania odpowiedzi w zakresie tego, w jaki sposób ma postępować, by udowodnić poniesienie kosztów. Zmierzał do zawężenia uprawnień organu podatkowego w toku postępowania dowodowego. Innymi słowy, WSA nie znajduje w takim przypadku możliwości uzyskania interpretacji indywidualnej, o jakiej mowa w art. 14b § 1 O.p., jak tylko opartej o wykładnię i zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym, art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Jednakże przepis ten w swych elementach istotnych obejmuje takie kwestie jak: poniesienie kosztów, cel tego poniesienia i wyłączenie z art. 16. Nie ma w nim mowy o formie przechowywania dokumentów. Skarżący nie wskazuje na żaden przepis, który by tej kwestii dotyczył. Zatem nie ma możliwości wyinterpretowania art. 15 ust. 1u.p.d.o.p. zgodnego z oczekiwaniami skarżącego, tj. akceptacji albo zanegowania jego stanowiska. Organ nie mógł odnieść się do stanowiska wnioskodawcy, ponieważ stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie dawał podstaw do określenia sytuacji wnioskodawcy w wyniku pośredniego bądź bezpośredniego działania tej normy prawnej. Stan ten dotyczył przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Organ nie mógł ukształtować uprawnienia wnioskodawcy w sensie przyznania ochrony. Zatem prawidłowym była odmowa wszczęcia postępowania. Wnioskodawca oczekiwał interpretacji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., z którego, jak sam twierdzi w skardze, nie wynika by przechowywanie dokumentów w formie elektronicznej wykluczało rozliczanie kosztów, niemniej zdaje się pomijać fakt, że przepis ten w ogóle ani nie wyklucza ani nie wskazuje na to, jakie dokumenty należy zachować dla prawa rozliczenia wydatków. Przy czym, wbrew temu, co zawarto w skardze jako argument przeciwko postanowieniu, należało dokonać "wstępnej interpretacji:" art. 15 ust. 1u.p.d.o.p., gdyż jedynie w ten sposób można było ocenić, czy wniosek nadaje się do rozpoznania. Zatem stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. H. Adamczewska – Wasilewicz M. Łent U. Wiśniewska