II SA/Po 101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki; oddala skargę [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: P.b.) oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 23; dalej: K.p.a.), w związku z wybudowaniem przez E. G. budynku gospodarczo- garażowego, na nieruchomości w K., przy ul. [...], na dz. nr ewid [...] na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, znak: [...] z dnia [...] października 2007r. wydanej przez Starostę K. , a następnie uchylonej decyzją z dnia [...] listopada 2009r., nakazał inwestorowi E. G. rozbiórkę ww. budynku. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Na skutek zgłoszenia w dniu [...] listopada 2009 r. żądania przez E. i W. K. rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego, wybudowanego na podstawie uchylonego pozwolenia na budowę (znak: [...] z dnia [...] października 2007 r.) PINB w dniu [...] kwietnia 2010 r. przeprowadził kontrolę i stwierdził, że przedmiotowy obiekt został wykonany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. Z powodu uchylenia w dniu [...] listopada 2009 r. przez Starostę K. własnej decyzji z dnia [...] października 2007 r. o pozwoleniu na budowę, PINB w dniu [...] czerwca 2010 r., w wyniku ponownej kontroli stwierdził, że stan zaawansowania robót budowlanych od poprzedniej kontroli nie zmienił się. Organ ustalił, że właściciele dz. nr [...] - E. i W. K. w dniu [...] lutego 2008 r. złożyli do Starosty K. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydał w dniu [...] marca 2008 r. decyzję nr [...], którą stwierdził, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem prawa, lecz odstąpił od jej uchylenia, uznając, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swojej treści decyzji dotychczasowej. Na skutek odwołania E. i W. K. Wojewoda W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. E. i W. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Wojewody, w wyniku czego w dniu [...] grudnia 2008 r. zapadł wyrok sygn. akt II SA/Po [...] uchylający zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] marca 2008 r. Sąd stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi zawierać wyraźne unormowanie w zakresie dopuszczalności usytuowania budynku przy granicy działki. Ponieważ zaś obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego przedmiotową inwestycją, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] kwietnia 2002r. Nr [...], nie przewiduje wyraźnie możliwości usytuowania budynku w granicy działki to należy uznać, że plan ten nie dopuszcza sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy. PINB wyjaśnił, iż uzyskał od Burmistrza [...] informację z dnia [...] maja 2010 r., iż działka nr [...] położona w [...], gm. Z., objęta jest aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego wsi K. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] kwietnia 2002 r., publ. [...]), a jego ustalenia nie zabraniają konkretnej lokalizacji budynków przy granicy z działką sąsiednią. Organ wezwał E. G. do przedłożenia zaświadczenia Burmistrza [...] o zgodności budowy z ustaleniami aktualnego planu miejscowego. W odpowiedzi E. G. przedłożył zaświadczenie Burmistrza Z. z dnia [...] lipca 2010 r. Następnie PINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 P.b. zobowiązał E. G. do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przedmiotowego budynku. W wyniku zażalenia organ II instancji umorzył postępowanie zażaleniowe, uzasadniając, że niewydanie przez organ nadzoru budowlanego w terminie ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych decyzji powoduje wygaśnięcie tego postanowienia. PINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. ponownie wstrzymał prowadzenie robót budowlanych. Uwzględniając powyższy wyrok Sądu organ poddał ocenie przede wszystkim kwestię usytuowania budynku przy granicy działki w odniesieniu do wymogów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie). Zważył, iż zgodnie z przepisem § 12 ust. 3 rozporządzenia sytuowanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych dopuszcza się bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, tylko jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m za względu na rozmiary działki. Zdaniem PINB w kontekście oceny dokonanej przez WSA w Poznaniu w orzeczeniu z dnia [...] grudnia 2008 r. należało uznać, że zaświadczenie Burmistrza [...] potwierdza, iż plan miejscowy nie wyklucza możliwości usytuowania budynków gospodarczych o powierzchni do 40 m2 przy granicy z działką sąsiednią. Jednakże fakt, że plan miejscowy nie wyklucza możliwości sytuowania określonych budynków bezpośrednio przy granicy z działką, nie oznacza, że taka możliwość wynika z jego ustaleń w rozumieniu przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Obowiązujący plan nie zawiera zakazu sytuowania budynków przy granicy działki, jednakże Sąd uznał, że plan musi wyraźnie przewidywać usytuowanie budynku w granicy. W związku z tym PINB na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. decyzją z dnia [...] października 2010 r. nakazał E. G. rozbiórkę przedmiotowego budynku. W wyniku odwołania E. G. Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. PINB rozpatrując ponownie sprawę stwierdził, że działka nr [...] należąca do E. G. w chwili rozpatrywania sprawy była zabudowana budynkiem mieszkalnym w budowie w odległości 9,45 m od granicy działki nr [...] oraz spornym budynkiem gospodarczo-garażowym o wymiarach 5 m x 8 m. Ustalono, że do formalnego zakończenia budowy pozostało wykonanie wyłącznie tynków zewnętrznych. Natomiast na dz. nr [...] należącej do E. i W. K. znajduje się użytkowany budynek mieszkalny. Starosta K. wydając E. G. decyzję o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczo-garażowego przywołał m.in. przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia, którego warunki zostały spełnione przed wydaniem pozwolenia. Z mapy dołączonej do projektu budowlanego stanowiącej projekt zagospodarowania działki wynika jak duża jest działka nr [...] należąca do E. G., jak jest położona względem sąsiednich działek oraz że na działce nr [...] nie było wówczas żadnych zabudowań. Starosta w decyzji stwierdził, że budowa w granicy budynku gospodarczo-garażowego nie uniemożliwia wykorzystywania działki nr [...], zarówno dz. nr [...], jak i dz. nr [...] są działkami mieszkaniowymi. Z projektu budowlanego wynika, że budynek gospodarczo-garażowy od strony granicy z działką nr [...] ma 3,67 m wysokości. Odległość pomiędzy spornym budynkiem a budynkiem mieszkalnym E. i W. K. rozpatrywał Starosta na etapie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ ten rozpatrywał też kwestię zacieniania okien budynku mieszkalnego sąsiadów oraz odległość pomiędzy przedmiotowym budynkiem gospodarczo-garażowym a budynkiem mieszkalnym Państwa K. . Ustalił w oparciu o mapę, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu dotyczący budynku mieszkalnego Państwa K., że odległość ta wynosiła11 m. PINB analizując dokumenty dotyczące zakończenia budowy budynku mieszkalnego Państwa K. (m.in. inwentaryzację geodezyjną powykonawczą), stwierdził że odległość ta nie jest zachowana i wynosi około 5 m. Dane z projektu budowlanego dotyczące wymiarów zewnętrznych projektowanego budynku gospodarczo-garażowego, wielkości obu działek oraz usytuowanie projektowanego budynku pozwoliły Staroście na ustalenie, jaki będzie miał wpływ na oświetlenie sąsiedniej działki. Starosta stwierdził spełnienie wymogów § 12 ust. 6 oraz § 13 rozporządzenia i wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ nadzoru wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2011 r., zgodnie ze wskazaniem WWINB, przeprowadził oględziny na działkach nr [...] i nr [...]. W wyniku pomiarów ustalono, że nie jest możliwe zachowanie usytuowania ściany bez otworów spornego budynku w odległości 3 m od dz. sąsiada, ze względu na wybudowanie budynku mieszkalnego na działce nr [...]. PINB wezwał E. i W. K. do podania racjonalnych powodów żądania rozbiórki budynku gospodarczo- garażowego sąsiada. W odpowiedzi strony przywołały przepis art. 3 pkt 20 P.b. i § 12 ust. 4 rozporządzenia. PINB uznał, że sporny budynek nie ogranicza sposobu zagospodarowania sąsiedniej działki, m.in. nie zacienia pomieszczeń mieszkalnych sąsiada, a w kwestii przeciwpożarowej budynek gospodarczo-garażowy posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. PINB uwzględnił istniejącą zabudowę obu działek, ich powierzchnię oraz konfigurację. Uznał, że nie ma przeszkód na istnienie przedmiotowego budynku przy granicy, ponieważ w żaden sposób nie narusza on interesów właścicieli sąsiednich działek. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. organ umorzył postępowanie uznając, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Wskutek odwołania Państwa K. WWINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji uwzględniając stanowisko WWINB wezwał inwestora do udzielenia informacji, czy w związku z wyrokiem Sądu wystąpił do Burmistrza [...] o zmianę planu miejscowego planu. Jednocześnie organ sam wystąpił do Burmistrza o zajęcie stanowiska w tym przedmiocie. Burmistrz [...] ograniczył się jedynie do podania, że Gmina i Miasto Z. przystąpiła do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego Z. i w związku z tym, istnieje przy prowadzeniu powyższym prac możliwość uściślenia w uchwale z [...] kwietnia 2002 r. zapisu dotyczącego lokalizacji budynku garażowo-gospodarczych przy granicy z działką sąsiednią. Burmistrz poinformował, że przedstawiony zostanie Radzie Miejskiej w Z. projekt uściślenia zapisu § 4 pkt 3 uchwały, a w przypadku zaakceptowania zmian Rada podejmie uchwałę, a procedura związana ze zmianą stadium i planu rozpocznie się w 2012 r. PINB stwierdził, że aktualny plan miejscowy pozostaje aktem obowiązującym, a z informacji Burmistrza Z. stwierdzono brak pozytywnej przesłanki do zalegalizowania spornego budynku. W świetle przepisów § 12 rozporządzenia PINB uznał, że nie ma możliwości przesunięcia budynku na odległość 3 m od granicy z działkami nr [...] i [...] (czyli wybudowania od nowa), gdyż budynek byłby wówczas usytuowany 3,8 m od narożnika budynku mieszkalnego. Biorąc pod uwagę wymiary działki nr [...] (szer. 32 m, dł. 29,25 m) organ uznał, że nie ma zastosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia. W celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem inwestor musiałby budynek wybudować w innym miejscu działki, np. po jej przeciwległej stronie, od strony "drogi brukowej", lecz wówczas byłaby to budowa zupełnie nowego obiektu budowlanego w innym miejscu. Reasumując organ wskazał, że istnienie wybudowanego obiektu jest niezgodne z prawem i nie da się tej niezgodności usunąć (poprzez np. częściową rozbiórkę). W wyniku odwołania E. G. organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. uchylił zaskarżaną decyzję w całości i umorzył w całości postępowanie organu I instancji. Wskazał na niemożność wydania przez organ I instancji decyzji w trybie art. 51 ust. 1 P.b. w sytuacji utraty ważności pierwszego postanowienia wstrzymującego budowę. Skargę do Sądu na powyższą decyzję WWINB wnieśli E. i W. K. oraz E. G.. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2012 r., sygn. II SA/Po [...] oddalił skargi. Uznał, że jeżeli organ nadzoru po wstrzymaniu wykonywania robót budowlanych nie wyda w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia stronie postanowienia o wstrzymaniu, w trybie art. 51, rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzonych nieprawidłowości i dalszych losów inwestycji, to postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych utraci ważność, co oznacza zarówno brak zakazu prowadzenia dalszych robót i w efekcie możliwość ich wznowienia przez stronę bez żadnego aktu administracyjnego w tym przedmiocie, jak i brak możliwości wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 P.b. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyli E. K. i W. K.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] maja 2014 r. sygn. II OSK [...] oddalił skargę kasacyjną. Przyjął, że decyzja, o której mowa, musi być wydana w okresie ważności postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych. Po upływie tego terminu wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 P.b. jest niedopuszczalne, a jeśli postępowanie w sprawie wydania tej decyzji, zostało wszczęte, powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Po upływie dwóch miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych nie jest bowiem możliwe nałożenie obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b. W konsekwencji przestaje istnieć przedmiot postępowania administracyjnego. Wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 105 § 1 K.p.a. w takim przypadku jest w pełni zasadne. W rezultacie PINB w dniu [...] listopada 2014 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu nowego postępowania w sprawie wybudowania przedmiotowego budynku. Następnie wezwał Burmistrza Z. do wydania opinii w sprawie o zgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. Następnie PINB w dniu [...] grudnia 2014 r. przeprowadził kontrolę i stwierdził, że stan budynku nie zmienił się. Budowa nie jest prowadzona od dnia pierwszej kontroli z kwietnia 2010 r. Burmistrz Z. poinformował zaś, że nie ma żadnych podstaw prawnych do zmiany uchwały z dnia [...] kwietnia 2002 r. W rezultacie organ nadzoru na podstawie art. 51 P.b. stwierdził, że zrealizowany obiekt nie odpowiada przepisom prawa i nie jest możliwe doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Dlatego PINB nakazał E. G. rozbiórkę przedmiotowego budynku. W wyniku odwołania inwestora organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2015 r. uchylił zaskarżona decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. PINB ponownie rozpatrując sprawę postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. wezwał E. G. do dostarczenia w terminie do dnia [...] czerwca 2015 r. ekspertyzy technicznej określającej zakres robót budowlanych niezbędnych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, z której wynikać będzie, zgodnie z wolą inwestora, która część budynku miałaby ulec rozbiórce i jakie roboty winny być wykonane w tym celu. W wyniku zażalenia E. G. WWINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie. Następnie WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po [...] uchylił powyższe postanowienie WWINB oraz poprzedzające je postanowienie PINB z dnia [...] maja 2015 r. Wyrok tern uzyskał przymiot prawomocności wobec niezaskarżenia go skargą kasacyjną przez żadną ze stron. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał między innymi, że w niniejszej sprawie zaistniała specyficzna sytuacja faktyczną polegająca na wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji Starosty K. nr [...] znak: [...] z dnia [...] października 2007 r. udzielającej pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającej projekt budowlany już po zrealizowaniu przez inwestora – w okresie gdy decyzja posiadała przymiot ostateczności – objętych tym pozwoleniem robot budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczo-garażowego, posadowionego na działce nr [...] położonej w K. , w gminie Z.. Powyższe spowodowało prawidłowe wszczęcie przez organ nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane (tekst jedn. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej Prawo budowlane). Dalej sąd wskazał, że na tym etapie postępowania legalizacyjnego wystarczające byłoby uzyskanie ostatecznego stanowiska inwestora, czy zamierza legalizować sporny budynek i w jaki sposób, tak aby zapewnić zgodność tej inwestycji z przepisami prawa. Takie oświadczenie inwestora miałoby moc wiążącą i umożliwiłoby zastosowanie rozwiązań przewidzianych stosowanym w takich sytuacjach trybem legalizacji. Sąd podkreślił, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, lecz jest uprawnieniem inwestora. Co do zasady nakaz rozbiórki obiektu może zostać orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Ustawodawca dopuszcza przy tym taką sytuację, w której tylko część obiektu budowlanego objęta będzie nakazem rozbiórki, a pozostała część będzie objęta postępowaniem legalizacyjnym. W przypadku zaistnienia takiego stanu faktycznego, rzeczą istotną jest rozważenie i ustalenie możliwości przeprowadzenia częściowej rozbiórki, lecz ostatecznie decyduje o tym inwestor. Rzeczą organu nadzoru budowlanego jest zatem jedynie wskazanie, jakie minimalne zmiany w przedmiotowym budynku gospodarczo-garażowym musiałyby zostać wykonane, aby mogło dojść do jego legalizacji. Dopiero w sytuacji, gdy inwestor jednoznacznie wypowie się, czy ma zamiar legalizować w ten sposób przedmiotowy budynek, mogą zostać na niego nałożone dalsze obowiązki. W prowadzonym w następstwie powyższego prawomocnego wyroku w dalszym ciągu postępowaniu administracyjnym inwestor E. G. w odpowiedzi na wezwanie PINB złożył oświadczenie, że zamierza legalizować sporny budynek, jednak nie wskazał w jaki sposób. W następnym oświadczeniu inwestor nie wypowiedział się jednoznacznie, czy chce doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem poprzez rozbiórkę części obiektu. Urząd Miejski w Z. poinformował zaś PINB, ze Gmina jest w trakcie opracowywania Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy i Miasta Z.. W związku z powyższym PINB uznał, że skoro do dnia dzisiejszego nie nastąpiła zamiana stanu prawnego w postaci zmiany planu miejscowego z dnia [...] kwietnia 2002 r., to dokonana przez WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po [...] ocena prawna ma moc wiążącą, mimo że w trakcie budowy inwestor działał zgodnie z prawem i stosownie do posiadanej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjaśniono, że prowadząc postępowanie na podstawie art. 51 P.b. stwierdzono, że zrealizowany obiekt nie odpowiada przepisom prawa. Nie jest możliwe doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, ponieważ jeśli obiekt odsunąć od granicy obu działek na odległość 3 m, co tym samym wypełniłoby dyspozycje § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, to wybudowany zostałby zupełnie nowy obiekt w innym miejscu. W związku z powyższym PINB na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. nakazał wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczo - garażowego. Od powyższej decyzji PINB odwołanie wniósł E. G. zarzucając: - oparcie jej na błędnych i sprzecznych podstawach prawnych - art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. oraz art. 105 K.p.a., które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania, - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło PINB do poczynienia dowolnych, sprzecznych i wzajemnie się wykluczających ustaleń faktycznych (o możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem i jednocześnie o braku takich możliwości), zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony. W motywach odwołania podniesiono, że PINB rozpatrując sprawę po raz kolejny ograniczył się do wysłania pisma do Urzędu Miejskiego w Z. i wezwania inwestora do określenia, która cześć budynku gospodarczo-garażowego miałaby ulec rozbiórce, z zakreśleniem dwóch opcji, z których inwestor miałby dokonać wyboru. Zdaniem odwołującego z materiałów zgromadzonych w postępowania, a także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wynika, na jakiej podstawie organ I instancji akurat takie opcje wybrał, jakie ekspertyzy były prowadzone przez tenże organ, które w efekcie doprowadziły do uznania jedynie takich możliwości usunięcia stanu niezgodności budowy z prawem, która to niezgodność została stwierdzona po zakończeniu budowy. Wskazano, że PINB nie prowadził żadnego postępowania dowodowego, mimo że skarżący cały czas deklaruje chęć zalegalizowania budynku. Ponadto popadł w sprzeczność, wskazując inwestorowi możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami poprzez zmniejszenie jego gabarytów w dwóch opcjach, a jednocześnie stwierdzając, że nie jest możliwe doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, ponieważ jeśli obiekt odsunąć od granicy obu działek na odległość 3 m, co tym samym wypełniłoby dyspozycje § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, to wybudowany zostałby zupełnie nowy obiekt w innym miejscu. Zdaniem strony można by wywnioskować, że inwestor najpierw, zgodnie z sugestią organu, mógłby zmniejszyć budynek, odsuwając go od granicy, a następnie ten sam organ mógłby uznać, że powstały w ten sposób obiekt to zupełnie nowy obiekt wydać decyzję rozbiórkową. Zdaniem skarżącego PINB ignoruje pozyskane z Urzędu Miejskiego w Z. informacje o trwających czynnościach uchwalania nowego Studium Gminy Z., w ślad za którym na być podjęta uchwała zmieniająca plan miejscowy obejmująca działkę skarżącego, co prowadziłoby do możliwości legalizacji przedmiotowego budynku. Ponadto jednocześnie organ zaskarżoną decyzją nałożył obowiązek rozbiórki i umorzył postępowanie, wskazując na art. 105 k.p.a. jako podstawę rozstrzygnięcia, co w żadnym razie nie może być potraktowane jako omyłka pisarska. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części, w jakiej określono podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. oraz art. 104 § 1 K.p.a., w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję WWINB po przedstawieniu przebiegu postępowania zaznaczył, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie kwestionują faktu wybudowania przedmiotowego obiektu na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ jednak, iż Wojewoda W. ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. uchylił to pozwolenie na budowę. Konsekwencją zaś odmowy udzielenia pozwolenia na budowę tego budynku po uchyleniu decyzji dotychczasowej była konieczność przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 50-51 P.b. W konsekwencji obowiązkiem organu I instancji było zakończenie postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. (w sytuacji braku podstaw do zalegalizowania wykonanych robót budowlanych) albo art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. (gdy legalizacja robót byłaby możliwa). WWINB wyjaśnił, że aby owa "legalizacja" mogła nastąpić przedmiotowa budowa musiałaby być zgodna z obowiązującymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami techniczno-budowlanymi, przy czym obie te przesłanki musiałyby wystąpić łącznie, co oznacza, iż brak którejkolwiek z nich wykluczałby wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Przechodząc do oceny spełnienia powyższych przesłanek organ II instancji wskazał, że z planu oraz zaświadczenia Burmistrza Z. z dnia [...] lipca 2010 r. wynika, że działka nr [...] położona jest na terenach objętych w planie miejscowym z dnia [...] kwietnia 2002 r. symbolem "M2 - podstawowe mieszkalnictwo jednorodzinne". WWINB stwierdził, że do dnia dzisiejszego żadna zmiana planu w zakresie działki nr [...] nie nastąpiła, a przyszłe ewentualne zmiany w tym zakresie musiały zostać zignorowane przez organy orzekające, których obowiązkiem (art. 6 i 7 K.p.a.) jest przestrzeganie obowiązującego porządku prawnego. Odnosząc się do treści obowiązującego planu organ II instancji powołał się na jego wykładnię dokonaną przez WSA w Poznaniu w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia [...] grudnia 2008 r. (II SA/Po [...]), w którym stwierdzono, że aby było możliwe sytuowanie ściany budynku przy granicy działki "(...) plan musi wyraźnie przewidywać takie usytuowanie", a "uchwała z dnia [...].04.2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w zakresie lokalizacji budynków gospodarczo-garażowych nie dopuszcza sytuowania ich bezpośrednio przy granicy". WWINB podkreślił, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. WWINB wskazał, że przedmiotowy obiekt budowalny o wymiarach 8,0 m x 5,0 m jest usytuowany przy granicy z działkami sąsiednimi o nr [...] i [...] (tj. w północno-wschodnim narożniku działki nr [...]. Aby zaś dopuszczalne było sytuowanie budynku przy granicy działek "plan musi wyraźnie przewidywać takie usytuowanie", a bezsporne jest, że plan dla działki nr [...] "w zakresie lokalizacji budynków gospodarczo-garażowych nie dopuszcza sytuowania ich bezpośrednio przy granicy, a przedmiotowy budynek usytuowany jest właśnie w północno-wschodnim narożniku tej działki, bezpośrednio przy granicach z. działkami [...] i [...] i co więcej nie nastąpiła zmiana obowiązującego planu. W rezultacie zdaniem WWINB należy stwierdzić, iż budynek ten jest niezgodny z obowiązującym planem miejscowym i wykluczona jest jego "legalizacja" w obecnym kształcie. Niemożność ta jest zaś konsekwencją zmiany treści § 12 rozporządzenia. Choć - zgodnie z. § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 56, poz. 461) - przepisów rozporządzenia z 2002 r. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 8 lipca 2009 r.) nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie "został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów", to jednak do załatwienia niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] lipca 2009 r. Wynika to stąd, iż choć - co prawda - wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przez inwestora we wrześniu 2007 r., a [...] października 2007 r. Starosta K. wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, to pozwolenie to zostało później wyeliminowane z obrotu prawnego, przez co budowa ta jest "samowolą" budowlaną inną niż wymieniona w art. 48 P.b. i znajdują do niej zastosowanie obecnie obowiązujące przepisy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie może mieć zastosowania § 12 pkt 2 rozporządzenia dopuszczający sytuowanie budynku "w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy", bo w obowiązującym planie miejscowym nie przewidziano takiej możliwości. Nadto zastosowany nie może być też § 12 pkt 3 ppkt 2 rozporządzenia, bowiem bezpośrednio przy granicy z obiema działkami (tj. działkami nr [...] i [...]) nie istnieje żaden budynek, do którego miałby przylegać całą ścianą budynek gospodarczo-garażowy istniejący na działce nr [...], a ponadto na obu tych działkach budynki takie nie są projektowane (nie istnieją żadne ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę takich budynków). Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do § 12 pkt 3 ppkt 4 rozporządzenia, ponieważ długość przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego wynosi 8 m, a jego wysokość przekracza 3 m (zgodnie rysunkiem obrazującym przekrój A-A tego obiektu budowlanego wynosi ona aż 3,80 m, a budynek został wykonany zgodnie z tym projektem), a wedle tego przepisu dopuszczalne jest sytuowanie budynku gospodarczego i garażowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, ale tylko wówczas gdy jego długość jest mniejsza niż 5.5 m a wysokość mniejsza niż 3 m. W związku z powyższym WWINB stwierdził, że prawidłowo przyjął PINB, iż możliwe są tylko dwie drogi doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami. Pierwsze z rozwiązań jest konsekwencją wymogów określonych w § 12 pkt 1 ppkt 2 rozporządzenia i skutkowałoby koniecznością rozebrania tej części budynku, która jest usytuowana w pasie 3 m zarówno od granicy z działką nr [...] jak i z działką nr [...], w wyniku czego z obiektu budowlanego o wymiarach 5,0 m x 8,0 m i powierzchni zabudowy 40 m2 pozostałaby czwarta część tego budynku o wymiarach 2,0 m x 5,0 m i powierzchni 10 m2, przez co (szerokość budynku) zupełnie wykluczona zostałaby jego garażową funkcję. Druga z możliwości "zalegalizowania" budynku wynika z treści § 12 pkt 3 ppkt 4 rozporządzenia i oznacza, że możliwe byłoby doprowadzenie budynku do wymogów w nim określonych, poprzez zmniejszenie jego długości w ten sposób, by była ona mniejsza niż 5,5 m oraz zmniejszenie jego wysokości, by osiągnęła ona wartość mniejszą niż 3 m. WWINB przypomniał, że w wiążącej ocenie prawnej (art. 153 P.p.s.a.) wyrażonej w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2015 r. (II SA/Po 901/15) wskazano, że "(...) legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, lecz jest uprawnieniem inwestora. Co do zasady nakaz rozbiórki obiektu może zostać orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Ustawodawca dopuszcza przy tym taką sytuację, w której tylko część obiektu budowlanego objęta będzie nakazem rozbiórki, a pozostała część będzie objęta postępowaniem legalizacyjnym. W przypadku zaistnienia takiego stanu faktycznego, rzeczą istotną jest rozważenie i ustalenie możliwości przeprowadzenia częściowej rozbiórki, lecz ostatecznie decyduje o tym inwestor. Rzeczą organu nadzoru budowlanego jest jedynie wskazanie, jakie minimalne zmiany w przedmiotowym budynku gospodarczo-garażowym musiałyby zostać wykonane, aby mogło dojść do jego legalizacji" i "Dopiero w sytuacji, gdy inwestor jednoznacznie wypowie się, czy ma zamiar legalizować w ten sposób przedmowy budynek, mogą zostać na niego nałożone dalsze obowiązki". Dlatego w opinii Sądu wystarczające dla określenia obowiązków koniecznych do wykonania w celu "zalegalizowania" przedmiotowego budynku winno być "(...) uzyskanie (...) ostatecznego stanowiska inwestora, czy zamierza legalizować sporny budynek i w jaki sposób, tak aby zapewnić zgodność tej inwestycji z przepisami prawa", gdyż "Takie oświadczenie inwestora miałoby moc wiążącą i umożliwiłoby zastosowanie rozwiązań przewidzianych stosowanym w takich sytuacjach trybem legalizacji". Organ stwierdził, że wystosowując do E. G. wezwania z dnia 2 maja i [...] czerwca 2016 r. PINB w pełni zrealizował przywołane wskazania Sądu. Co więcej - kierując się zasadą wyrażoną w art. 9 K.p.a. - przedstawił opisane powyżej dwie drogi prowadzące do "zalegalizowania" tego obiektu budowlanego. O ile w wyniku tych wezwań PINB uzyskał ostateczne ("kategoryczne") stanowisko inwestora o zamiarze "zalegalizowania" budynku, o tyle mimo dwukrotności wezwań nie uzyskał stanowiska inwestora co do sposobu owej "legalizacji", tzn. co do tego, która część obiektu budowlanego zostanie rozebrana (gdyż nie ma prawnej możliwości "zalegalizowania" tego budynku w obecnym kształcie). Tymczasem stanowisko inwestora w tej kwestii zawiera się po prostu w dążeniu do zachowania istniejącego stanu bez względu na obowiązujące przepisy miejscowe i przepisy techniczno-budowlane. WWINB uznał, że skoro organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie ze wskazaniami Sądu, a mimo to nie uzyskał stanowiska inwestora co do sposobu "legalizacji" przedmiotowego budynku, to znaczy, że inwestor nie był zainteresowany skorzystaniem z niej. W tej sytuacji, zdaniem WWINB prawidłowo nakazano rozbiórkę całego budynku w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. Równocześnie uznając, że wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji popełnił błąd pisarski (zamiast art. 104 K.p.a. wskazany w ten sposób został art. 105 K.p.a.) organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. korygując podstawę prawną zapadłego rozstrzygnięcia. Zaznaczył przy tym, że nie istnieją żadne przeszkody prawne uniemożliwiające korektę na etapie postępowania odwoławczego, tym bardziej, iż - wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu - w żaden sposób nie wpływa to na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję WWINB E. G. zarzucił organowi odwoławczemu: - naruszenie § 4 ust. 3 planu miejscowego (uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] kwietnia 2002 r.) poprzez przyjęcie, iż przepis ten wyklucza lokalizowanie na terenach oznaczonych symbolami [...] obiektów gospodarczo-garażowych przy granicy, - naruszenie § 12 rozporządzenia poprzez uznanie, że aby było możliwe sytuowanie ściany budynku przy granicy działki plan miejscowy musi wyraźnie przewidywać takie usytuowanie, podczas gdy plan miejscowy, obejmujący działkę skarżącego nie zakazuje takiej zabudowy; - niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b., który nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło PINB do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych, sprzecznych ze sobą i wzajemnie się wykluczających ustaleń faktycznych (o możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem i jednocześnie o braku takich możliwości), - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego wydania decyzji nakazującej rozbiórkę; - naruszenie art. 80 K.p.a. przez nieobiektywną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i uznanie okoliczności za udowodnione, podczas gdy w rzeczywistości nie było ku temu podstaw. W motywach skargi powtórzono argumentację powołaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący na pytanie Sądu podał, że nie jest zainteresowany zmniejszeniem budynku do wymiarów 5,5 m długości i 3 m wysokości wynikających z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Zainteresowany jest wyłącznie zalegalizowaniem budynku w jego obecnym kształcie i wymiarach. Nadto skarżący podał, że otrzymał od Burmistrza Z. informacją, że na [...] maja 2017 r. planowane jest załatwienie jego wniosku o zmianę planu miejscowego Gminy Z., w dowód czego okazał pismo, którego kopię dołączono do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przepis ten umożliwia zatem Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. sąd z urzędu stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, względnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Z przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż usunięcie zaskarżonego aktu (decyzji) z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub normy procesowe, przy czym naruszenie to musi mieć charakter kwalifikowany, to jest rażący względnie mający, bądź mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z punktu widzenia powyższych zasad Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi E. G. w niniejszej sprawie jest decyzja WWINB z dnia [...] listopada 2016 r., którą uchylono w zakresie podstawy prawnej decyzję PINB z dnia [...] lipca 2016 r. o nakazie rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w K. i w tym zakresie powołano przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b., w pozostałym zakresie utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności zważyć należy, iż budynek gospodarczo-garażowy, który był przedmiotem kontrolowanego postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. o pozwoleniu na budowę, która to decyzja – w wyniku wznowienia postępowania – decyzją Starosty K. z dnia [...] listopada 2009 r. została uchylona i odmówiono E. G. pozwolenia na budowę. Ta zaś decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. została utrzymana w mocy decyzją Wojewody W. z dnia [...] lutego 2010r. Jakkolwiek zatem nie można było uznać, że ów obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej, gdyż wybudowano go w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, to zważywszy na usunięcie z obrotu prawnego na trwałe tegoż pozwolenia na budowę organy nadzoru budowlanego zobowiązane były wdrożyć procedurę uregulowaną w art. 50-51 P.b. określaną zazwyczaj jako "procedura naprawcza". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, powstaje konieczność przeprowadzenia postępowania naprawczego na podstawie art. 51 P.b. (wyrok NSA z dnia 16 marca 2012 r., II OSK 2568/10, Lex nr 1420317). Organ nadzoru budowlanego zobligowany jest bowiem do podjęcia odpowiedniego postępowania naprawczego o jakim mowa w przepisie art. 51 P.b. celem skontrolowania poprawności wykonanych przez inwestora robót budowlanych i ewentualne doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 marca 2008 r., II SA/Go 766/07, Lex nr 485805). W realiach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma okoliczność, iż o prawidłowości prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w tym właśnie trybie przesądził w prawomocnym wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. II SA/Po 901/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, którą to ocena prawną związane były zgodnie z art. 153 P.p.s.a. nie tylko organy nadzoru budowlanego, lecz także sąd orzekający w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis art. 50 ust. 1 P.b. przewiduje m.in. w takich sytuacjach wydanie przez organ nadzoru budowlanego postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Jednakże znajduje on zastosowanie jedynie wówczas, gdy roboty budowlane prowadzone w oparciu wyeliminowane z obrotu prawnego pozwolenie na budowę nie zostały w całości zrealizowane. Brak jest natomiast podstaw dla wstrzymywania prowadzenia robót budowlanych w przypadku, gdy zostały juz one zakończone, a inwestycja zrealizowana, a z taką sytuacją organy orzekające miały do czynienia w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, iż w toku czynności kontrolnych dokonanych w dniu [...] grudnia 2014 r. PINB potwierdził, że "stan budowy budynku gospodarczo-garażowego od dnia kontroli z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz z dnia [...] czerwca 2010 r. nie zmieniał się". W takiej sytuacji faktycznej jak zaistniała w niniejszej sprawie znaleźć natomiast musiał zastosowanie art. 51 ust. 7 P.b. stanowiący, że jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, to stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 P.b. W związku z powyższym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego orzekających w niniejszej sprawie było ustalenie, czy możliwe jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b.), czy też konieczna jest jego rozbiórka (art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b.). Prawidłowo organy orzekające uznały, że kwestię zgodności przedmiotowej zabudowy z prawem należało ocenić pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, aczkolwiek stanowisko swoje w tym zakresie częściowo błędnie uzasadniły niezasadnie uznając roboty zrealizowane przez skarżącego za samowolę budowlaną (s. 6-7 uzasadnienia decyzji organu II instancji), mimo że inwestor roboty te zrealizował w oparciu o ostateczną decyzję o udzielającą mu pozwolenia na budowę, co oznacza, że nie stanowiły one samowoli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Mówiąc w tym przypadku o zgodności z prawem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., jako że pozwolenie na budowę, zatwierdzenie projektu budowlanego oraz zgłoszenie wykonywania robót budowlanych są instytucjami prawa budowlanego, należy mieć na uwadze doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego, a nie innych gałęzi prawa, np. prawa cywilnego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2003 r., IV SA 523/01, ONSA 2004, nr 2, poz. 54; wyroki NSA: z dnia 13 marca 2008 r., II OSK 228/07, LEX nr 468751; z dnia 9 kwietnia 2009 r., II OSK 532/08, Palestra 2011, nr 1–2, s. 128; z dnia 26 stycznia 2012 r., II OSK 2140/10, LEX nr 1138086; z dnia 16 maja 2014 r., II OSK 2981/12, LEX nr 1575638). W judykaturze przyjmuje się, że do stanu zgodności z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego – prawa budowlanego należy zaliczyć zgodność wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodność z postanowieniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z powyższym nie można wykluczyć, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 P.b. organ nadzoru budowlanego może oceniać wykonane roboty budowlane pod kątem zgodności z miejscowym planem lub ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, chociaż brak tu podobnych przepisów jak w art. 48 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i art. 49b ust. 2 (wyroki NSA z dnia 9 kwietnia 2009 r., II OSK 534/08, LEX nr 542223, oraz z dnia 6 marca 2012 r., II OSK 2477/10, LEX nr 1138166). Dalej wskazać należy, iż bezspornie dla terenu objętego przedmiotową zabudową w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego obowiązywał plan miejscowy (uchwała Rady Miejskiej w Z. z dnia [...].04.2002 r. nr [...]). Obowiązkiem organów była zatem ocena zgodności budowy przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego z tymże planem. Trafnie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż przepis art. 170 P.p.s.a. wprowadzający powszechną wiążącą moc prawomocnych orzeczeń sądowych, znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie w ten sposób, iż organy orzekające związane były wykładnią wyżej wymienionego planu miejscowego dokonaną w wyroku tutejszego Sądu w wyroku z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po [...]. Zważyć należy, iż przepis art. 170 P.p.s.a. gwarantuje zachowanie spójności działania organów państwowych i pewność obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2016 r. II FSK 375/15, Lex nr 2237880). Ponadto istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyrażona w art. 170 P.p.s.a. wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Pomimo zaś, że opisany stan związania ograniczony jest, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, nie oznacza to, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie należy się kierować treścią uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r., II OSK 2164/15, LEX nr 2169060). W związku z powyższym prawidłowo organy obu instancji wzięły pod uwagę wykładnię planu miejscowego z dnia [...] kwietnia 2002 r. dokonaną w wyroku Sądu z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po [...]. W wyroku tym Sąd mając na względzie, że przedmiotowy obiekt usytuowany jest w granicy działek stwierdził, że § 12 ust. 3 rozporządzenia stanowi wyraźnie, że sytuowanie ściany budynku dopuszcza się przy granicy, jeżeli wynika to: 1) z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m od granicy ze względu na rozmiary działki. Dalej zaznaczył, że aby możliwe było dochowanie wymogom z pkt 1 plan musi wyraźnie przewidywać takie usytuowanie( w granicy). Uchwała z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. w zakresie lokalizacji budynków gospodarczo-garażowych nie dopuszcza sytuowania ich bezpośrednio przy granicy. Uwzględniwszy powyższe organy I i II instancji miały rację uznając, że skoro w tym zakresie ów plan miejscowy nie uległ zmianie, należało uznać, że niedopuszczalna jest lokalizacja budynku gospodarczego na działce [...] w granicy działek [...] i [...]. W ocenie Sądu – w świetle powyższego - nie ma racji skarżący zarzucając organom orzekającym naruszenie § 4 ust. 3 planu miejscowego z [...] kwietnia 2002 r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie. Skarżący podniósł, iż organy błędnie przyjęły, że przepis ten wyklucza lokalizowanie na terenach oznaczonych symbolami M1—M7 obiektów gospodarczo-garażowych przy granicy. Zważyć należy, iż powołany przepis § 4 ust. 3 planu miejscowego w pkt 1 określa, iż "Jako przeznaczenie dopuszczalne na terenach, o których mowa w ust. 1 (M1-M-7) ustala się budynki garażowo-gospodarcze o powierzchni nie przekraczalnej 40 m2. Tak ten, jak i żaden inny przepis tegoż planu miejscowego nie ustanawia wprost prawa lokalizacji budynków tego typu w granicy działki. Zgodnie zaś z uprzednio dokonaną przez Sąd wykładnią planu w świetle § 12 ust. 3 rozporządzenia (aktualnie § 12 ust. 2 rozporządzenia), by dopuszczalne było usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, musi to wynikać wprost z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ulegał kilkukrotnym zmianom i w okresie realizacji przez E. G. przedmiotowej inwestycji oraz orzekania przez Sąd w sprawie sygn. II SA/Po [...] stanowił w ust. 3, że sytuowanie ściany budynku w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki, zaś w ust. 4, iż jeżeli na sąsiedniej działce: 1) w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, 2) bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W następstwie zmiany wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 12 ust. 2 otrzymał brzmienie stanowiące, iż sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś § 12 ust. 3 wskazano, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Porównanie treści regulacji przed i po zmianie pozwala na stwierdzenie, iż § 12 ust. 2 rozporządzenia w jego aktualnym brzmieniu odpowiada odnośnie odesłania do ustaleń planu miejscowego treści normatywnej § 12 ust. 3 pkt 1, co oznacza, że nie doszło w tym zakresie do zmiany przepisów prawa w rozumieniu art. 153 P.p.s.a., co skutkuje utrzymaniem w tym zakresie związania treścią prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po [...]. Jednocześnie dla oceny spełniania przez przedmiotową inwestycje innych niż wskazana w § 12 ust. 2 rozporządzenie (uprzednio § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia) przesłanek dopuszczalności lokalizacji zabudowy w granicy działki znaleźć muszą zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w ich aktualnym brzmieniu, to jest regulacje zawarte w § 12 ust. 3 rozporządzenia. W ocenie Sądu oczywistym bowiem jawi się, iż doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem oznaczać bowiem doprowadzenie jej do stanu zgodnego z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania przez organ w postępowaniu naprawczym, albowiem za oczywiście nieracjonalne należałoby uznać doprowadzanie danego obiektu do zgodności z prawem, które już nie obowiązuje. Zauważyć nadto trzeba, iż przepisy aktualnie obowiązującego § 13 ust. 3 pkt 1-4 są dla inwestora mniej restrykcyjne niż zastępowane przez nie regulacje wcześniejsze, które w § 12 ust. 3 pkt 2 przewidywały tylko jedną (poza postanowieniami planu miejscowego dopuszczającego takową lokalizację) przesłankę dopuszczalności sytuowania ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, sprowadzającą się do braku możliwości zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki, a która to przesłanka niewątpliwie nie zachodziła w stosunku do inwestycji objętej niniejszym postępowaniem, co wprost wynika chociażby z mapy sytuacyjno – wysokościowej stanowiącej kartę 48 akt organu I instancji, czy też W konsekwencji za chybiony należało również uznać zarzut naruszenia przez organy orzekające § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które zdaniem skarżącego polegało na błędnym uznaniu przez organy, że aby było możliwe sytuowanie ściany budynku przy granicy działki plan miejscowy musi wyraźnie przewidywać takie usytuowanie. Zdaniem Sądu nie można było również uwzględnić przedstawionego w skardze zarzutu naruszenia przez organy orzekające art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. przewiduje, w przypadkach, o których mowa w art. 50 ust. 1, wydanie decyzji o nakazie zaniechania dalszych robót budowlanych bądź o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, bądź o doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego. W doktrynie podkreśla się, że sytuacje, w których zachodzi konieczność wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1, należy uznać za wyjątkowe. Roboty budowlane wykonywane lub już wykonane (zakończone) musiałyby spowodować tak ciężkie (poważne) naruszenie przepisów prawa budowlanego lub innych przepisów prawa administracyjnego materialnego, że nie byłoby możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem (Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, W-wa 2016, dostępny na Lex Omega). Zdaniem Sądu organy rzetelnie rozważyły, czy faktycznie przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego nie można było w świetle przepisów techniczno-budowlanych zalegalizować. Otóż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WWINB po pierwsze wyjaśnił, że nie może znaleźć zastosowania § 12 pkt 2 rozporządzenia dopuszczający sytuowanie budynku "w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy", bo w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano takiej możliwości. Po wtóre wskazał prawidłowo, że zastosowany nie może być też § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, bowiem bezpośrednio przy granicy z obiema działkami (tj. działkami nr [...] i [...]) nie istnieje żaden budynek, do którego miałby przylegać całą ścianą budynek gospodarczo-garażowy istniejący na działce nr [...], a ponadto na obu tych działkach budynki takie nie są projektowane (nie istnieją żadne ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę takich budynków). Trafnie dalej WWINB wskazał, że podobnie rzecz się ma w odniesieniu do § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, ponieważ długość przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego wynosi 8 m, a jego wysokość przekracza 3 m (zgodnie rysunkiem obrazującym przekrój A-A tego obiektu budowlanego wynosi ona aż 3,80 m, a budynek został wykonany zgodnie z tym projektem), a wedle tego przepisu dopuszczalne jest sytuowanie budynku gospodarczego i garażowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, ale tylko wówczas gdy jego długość jest mniejsza niż 5.5 m a wysokość mniejsza niż 3 m. Dalej zauważyć należy, iż choć organy obu instancji nie odniosły się do tego wprost to jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym chociażby mapy sytuacyjno-wysokościowej z k. 48 akt administracyjnych opatrzonych znakiem [...] w sprawie nie zachodził przesłanka sytuowania budynku w granicy działki wskazana w § 12 ust. 3 pkt 1 stanowiącym, iż w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; albowiem działka ma szerokość znacznie przekraczająca powyższą wielkość, jak też przesłanka z art. 12 ust. 3 pkt 3, albowiem przedmiotowa inwestycja stanowiła budowę nowego obiektu, a nie rozbudowę istniejącego budynku. Stwierdzić zatem należy, iż uprawnione było twierdzenie, że możliwe są tylko dwie drogi doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi. Po pierwsze, w świetle § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia dopuszczalne byłoby rozebranie tej części budynku, która jest usytuowana w pasie 3 m zarówno od granicy z działką nr [...] jak i z działką nr [...] (w narożniku działki nr [...]), co prowadziłoby do zmniejszenia powierzchni budynku z 40 m2 (5,0 m x 8,0 m) do wymiarów 10 m2 (2,0 m x 5,0 m), co z uwagi na znikomą szerokość budynku (2,0 m) wykluczyłoby jego garażową funkcję. Po wtóre, jak trafnie zauważył organ dopuszczalnym byłoby w zgodzie z § 12 ust. 3 pkt 4 zmniejszenie - bez zmiany lokalizacji - długości przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego do długości mniejszej niż 5,5 m i do wysokości mniejszej niż 3 m. Przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia stanowi bowiem, że w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Niemniej zważyć należy, iż skarżący, pomimo wezwania go przez PINB pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. do jednoznacznego oświadczenia, czy wyraża zgodę na jeden z wyżej wymienionych sposobów legalizacji przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. podał jedynie, że jest zdeterminowany do zachowania budynku, bez konieczności jego całkowitej rozbiórki. Zważyć należy, że również na etapie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego skarżący potwierdził, że nie jest zainteresowany zmniejszeniem budynku do wymiarów 5,5 m długości i 3 m wysokości wynikających z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, a jedynie zainteresowany jest zalegalizowaniem budynku w jego obecnym kształcie i wymiarach. Wyjaśnił przy tym, że otrzymał od Burmistrza Z. informację, iż na [...] maja 2017 r. planowane jest załatwienie jego wniosku o zmianę planu miejscowego, w dowód czego przedłożył pismo Burmistrza Z. z dnia [...] marca 2017 r. W świetle powyższego w ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo przyjęły, uwzględniając przy tym stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 901/15, iż legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, lecz jest uprawnieniem inwestora i dopiero w sytuacji, gdy inwestor jednoznacznie wypowie się, czy ma zamiar legalizować we wskazany sposób przedmiotowy budynek, mogą zostać na niego nałożone dalsze obowiązki". Nie można zatem zarzucić PINB, iż nie podjął wyczerpujących kroków zmierzających do umożliwienia E. G. zalegalizowania w dopuszczalny sposób przedmiotowego budynku. Skarżący, pomimo tego, nie wykazał, by był faktycznie zainteresowany jednym z dwóch sposobów doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z aktualnie obowiązującym prawem, w tym aktualnymi zapisami planu miejscowego. Skarżący ograniczył się jedynie do podjęcia kroków (monitów), które miałyby prowadzić do zmiany planu miejscowego dla tego terenu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje zaś pogląd, zgodnie z którym nawet podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., uzasadniającego zawieszenie postępowania przed organem nadzoru budowlanego prowadzonego w trybie naprawczym z art. 51 P.b. (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r., II OSK 2347/10, publ.: ONSAiWSA 2013/6/101, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba bowiem dostrzec, że czy to ewentualna uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy podejmowane przez adresata postępowania naprawczego działania zmierzające do nakłonienia burmistrza gminy do podjęcia prac zmierzających do zmiany planu miejscowego są zdarzeniami nieprzesądzającymi o przyszłym ustaleniu przeznaczenia terenu oraz określeniu sposobów jego zagospodarowania. Nadto wobec wyjaśnień złożonych przez skarżącego w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego Sąd pragnie również wyjaśnić, że również okoliczność, iż organ gminy zapewnił o podjęciu procedury planistycznej, która może zakończyć się zmianą zapisów planu miejscowego, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję o nakazie rozbiórki wydaną w toku postępowania naprawczego. Ugruntowany jest w judykaturze pogląd, który podziela także skład orzekający w niniejszej sprawie, iż podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania przed organem nadzoru budowlanego w tego rodzaju sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2016 r., II OSK 2374/14, z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt: II OSK 2420/11; z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt: II OSK 1843/11; z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt: II OSK 2347/10; wszystkie powołane orzeczenia dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie podjęte przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie działania mające na celu umożliwienie skarżącemu doprowadzenie przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego do stanu zgodnego z prawem, Sąd uznał za chybione zarzuty naruszenia przez nie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ I instancji przedstawił sprzeczne stanowiska wskazując inwestorowi możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez zmniejszenie jego gabarytów w dwóch opcjach, a jednocześnie w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że nie jest możliwe odsunięcie obiektu od granicy obu działek na odległość 3 m, gdyż w ten sposób wybudowany zostałby nowy obiekt budowlany. Zdaniem Sądu wypowiedź PINB cytowana przez skarżącego w skardze, a odnosząca się do treści § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, ma zgoła odmienne znaczenie od przyjętego przez skarżącego i nie odnosi się do zmniejszenia powierzchni budynku, co proponował organ w ramach doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem wezwaniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Zważyć należy, iż przepis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ustanawia ogólną zasadę, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. PINB wyjaśnił zaś, że zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy i przy braku zgody na częściową rozbiórkę obiektu, oznaczałoby konieczność odsunięcia go od granicy działki nr [...] na odległość 3 m, a tym samym zmianę jego lokalizacji. Odsunięcie budynku, zgodnie ze szkicem polowym sporządzonym przez geodetę M. C. w dniu [...] kwietnia 2011 r. (k. 42B akt adm. I inst., I tom), nie oznaczałoby zaś nic innego niż zmianę lokalizację obiektu. Zmiana lokalizacji obiektu oznaczałaby faktycznie budowę nowego obiektu. Skarżący wydaje się nie dostrzegać, że proponowane przez PINB w wezwaniu z dnia [...] czerwca 2016 r. rozwiązania polegać miałoby na częściowej rozbiórce budynku zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, a więc faktycznie zmniejszeniu budynku do wymiarów 2,0 x 5,0 m, względnie na jego częściowej rozbiórce celem doprowadzenia go do wymiarów określonych w § 12 ust. 3 pkt 4, przy zachowaniu jego lokalizacji w ostrej granicy działki, co wyjaśnił wszechstronnie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. "Odsunięcie budynku", o którym wspomniał PINB w swej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. nie oznacza jego "częściowej rozbiórki" mającej sprostać wymogom § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, a którą organ ten zaproponował skarżącego jako jedno z dwóch dopuszczalnych rozwiązań legalizacyjnych. Odnosząc się do kwestii wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia reformatoryjnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd w pełni zgodził się z oceną, iż powołanie przez PINB w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. przepisu art. 105 K.p.a., a w miejsce art. 104 K.p.a., miało walor oczywistej pisarskiej omyłki. Przepis art. 105 K.p.a. stanowi podstawę prawną umorzenia postępowania administracyjnego, tymczasem zaś zarówno z sentencji decyzji PINB, jak i całokształtu uzasadnienia jasno wynika, że intencją organu I instancji było wydanie decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu, nie zaś umorzenie postępowania. Reasumując, uznawszy, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku.