I OSK 1692/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 890/17 w sprawie ze skargi W.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 890/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w.M. (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pismem z dnia 17 października 1975 r. S.M. złożył odwołanie od decyzji Urzędu Dzielnicowego Warszawa Wola z dnia [...] października 1975 r. Nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości o pow. [...] m. kw. położonej w [...] między ulicą [...] i ulicą [...], stanowiącej działki ew. [...]. W dniu 12 listopada 1975 r. S.M. cofnął odwołanie od w/w decyzji Urzędu Dzielnicowego Warszawa Wola. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 105 § 2 k.p.a. wskazał, że umorzenie postępowania w tym trybie odnosi się do sytuacji, gdy strona postępowania odstępuje od żądania rozstrzygnięcia decyzją o istocie sprawy. Nie oznacza to, że interes prawny lub obowiązek przestaje istnieć, ale dla strony traci doniosłość prawną rozstrzygnięcie o nich w decyzji administracyjnej, a więc jest to bezprzedmiotowość względna, bo odnoszona do treści żądania strony, które było podstawą wszczęcia postępowania. Wycofanie więc przez stronę wniosku o wszczęcie postępowania, a tym samym – cofnięcie zgody na jego prowadzenie skutkuje jego bezprzedmiotowością. Bezprzedmiotowość skutkuje zaś umorzeniem postępowania. Organ wskazał, że pisemne wycofanie odwołania przez stronę dało organowi podstawę do umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie podniósł, że nie uwzględnienie cofnięcia odwołania następuje wówczas, gdy prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny (art. 137 k.p.a.). Zdaniem Wojewody Mazowieckiego taka sytuacja nie występuje w tym postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący. Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że czynność procesowa w postaci złożenia odwołania, jak i cofnięcia odwołania opiera się na zasadzie rozporządzalności, a to oznacza, że tylko strona postępowania lub inne określone w przepisach podmioty mogą decydować o wniesieniu lub cofnięciu odwołania. W kwestii cofnięcia odwołania zasada rozporządzalności doznaje jednak ograniczenia, ponieważ cofnięcie to podlega kontroli organu odwoławczego. Wynika to z treści art. 137 k.p.a., który stanowi, że strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Następnie Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie cofnięcie odwołania nastąpiło przez stronę, bo przez S.M., a więc ówczesnego byłego właściciela wywłaszczonej części nieruchomości. Cofnięcie odwołania miało miejsce w dniu 12 listopada 1975 r., a orzeczenie w sprawie cofnięcia tego wniosku nastąpiło w dniu 12 stycznia 2017 r., a więc warunek co do tego by odwołanie zostało cofnięte przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy został spełniony. Następnym ograniczeniem zasady rozporządzalności przy cofnięciu odwołania, wynikającym z art. 137 k.p.a., jest konieczność badania przez organ, czy cofnięcie nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, gdyż w przypadku stwierdzenia takiego stanu organ nie uwzględnia cofnięcia odwołania, innymi słowy mówiąc czynność cofnięcia odwołania nie wywołuje skutku prawnego. W takim przypadku organ wydaje postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku cofającego odwołanie, na które nie służy zażalenie i rozpoznaje sprawę ponownie. Do ponownego rozpoznania nie dochodzi gdy organ uzna, że cofnięcie odwołania było skuteczne, bowiem nie prowadziło do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Zdaniem Sądu, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż organ uznał, ze decyzja Urzędu Dzielnicowego Warszawa Wola z dnia [...] października 1975 r. o wywłaszczeniu nieruchomości, która pozostanie w obrocie prawnym po skutecznym cofnięciu odwołania nie narusza prawa ani interesu społecznego. W tej sytuacji za nietrafny Sąd uznał postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 137 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., Sąd I instancji wyjaśnił, że umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny, co oznacza że organ obowiązany jest umorzyć postępowanie w sytuacji stwierdzenia istnienia przesłanki bezprzedmiotowości. Zatem postępowanie odwoławcze podlega umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., gdy wystąpią przyczyny jego umorzenia. Jedną z tych przyczyn jest cofnięcie odwołania przez stronę, która odwołanie złożyła (art. 105 § 2 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, bo ma oparcie w przepisie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., który nakazuje umorzyć postępowanie odwoławcze wobec cofnięcia środka zaskarżenia. Cofnięte odwołanie, wobec stwierdzenia przez organ, że nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 137 k.p.a. powoduje, że organ nie może tego odwołania rozpatrzyć i zobligowany był umorzyć postępowanie odwoławcze. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. 1) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niedopełnienie przez Sąd I instancji obowiązku rozpoznania skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego w granicach danej sprawy oraz nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą znajdujących oparcie w stanie faktycznym sprawy, błędnie ocenionym przez WSA, co doprowadziło do wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji poprzez pominięcie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 137, art. 105 § 2 wzw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. mających istotny wpływ na rozpoznanie sprawy, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 P.p.s.a; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 105 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, w sytuacji oczywistego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to wobec niezebrania i nierozważania przez organ odwoławczy całości materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego uznania, iż odwołujący cofnął odwołanie, podczas gdy dokument na który powołuje się Wojewoda Mazowiecki nie zawiera oświadczenia o cofnięciu odwołania przez skarżącego, a w dalszej kolejności do bezpodstawnego umorzenia postępowania w sprawie, zamiast rozpatrzenia złożonego odwołania i wydania odpowiedniej decyzji przez Organ II instancji; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 137, art. 105 § 2, art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji oczywistego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż skarżący cofnął odwołanie od decyzji Urzędu Dzielnicowego Warszawa Wola z dnia 6 października 1975 r., podczas gdy do takiego cofnięcia w ogóle nie doszło, co doprowadziło do niezasadnego umorzenia postępowania przez organ odwoławczy oraz w konsekwencji do nieuwzględniania skargi przez Sąd; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji oczywistego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, sprowadzającej się do niedostrzeżenia przez WSA naruszenia prawa w wyniku niezastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z którym organ w wyniku rozpatrzenia odwołania winien uchylić w całości decyzję wywłaszczeniową obarczoną błędem i w tym zakresie wydać nową decyzję orzekającą co do istoty sprawy; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji oczywistego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, sprowadzające się do niedostrzeżenia przez WSA przesłanek nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego umarzającej postępowanie odwoławcze, kiedy brak było podstaw do takiego umorzenia z uwagi na brak cofnięcia przez stronę wniesionego odwołania, co stanowi rażące naruszenie prawa przez organ odwoławczy; 6) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i nieodniesienie się przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności dotyczących wyjaśnienia przez WSA kwestii braku oświadczenia o cofnięcia odwołania na dokumencie, na który powołuje się Wojewoda Mazowiecki, braku kontroli cofnięcia tego odwołania przez organ odwoławczy; 7) 135 P.p.s.a. poprzez niepodjęcie odpowiednich środków prawnych w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych przez organy administracji publicznej w przedmiotowym postępowaniu w granicach danej sprawy tj. w odniesieniu do decyzji wywłaszczeniowej organu I instancji oraz decyzji Wojewody Mazowieckiego o umorzeniu postępowania odwoławczego, które zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 137, art. 105 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dalej jako P.p.s.a. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Związanie Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez zarzuty stanowiące podstawy skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. tj. na zarzutach naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby Sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Dodatkowo w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745). Do naruszenia tego przepisu mogłoby więc dojść, gdyby Sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. To, że strona nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną okoliczności sprawy dokonaną w tej sprawie przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia wskazywanego art. 134 § 1 P.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., II FSK 601/13 oraz z dnia 24 maja 2016 r., I FSK 1931/14). Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji jasno wynika, że Sąd ten nie dostrzegł uchybień zarówno w kwestii naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Nie został naruszony art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 105 § 2, 137, 138 §1 pkt. 2 i 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. ( pkt. 2 – 5 skargi kasacyjnej ), poprzez jego niezastosowanie. Ponieważ wszystkie w/wym. zarzuty dotyczą jednej kwestii, a mianowicie błędnie ustalonego i przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku stanu faktycznego sprawy ( zdaniem skarżącego kasacyjnie nie doszło do cofnięcia przez jego ojca odwołania ) , ich ocena zostanie dokonana łącznie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 105 § 2 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 3 K.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. Jak wynika z akt sprawy powodem złożenia przez S.M. ( ojca skarżącego kasacyjnie ) odwołania od decyzji Naczelnika Dzielnicy Warszawa Wola z dnia 6 października 1975r. odwołania było nieprawidłowe określenie w decyzji powierzchni gruntu pozostającego we władaniu S.M. po odliczeniu powierzchni objętej aktem wywłaszczenia ( w decyzji wpisano 3.500 m zamiast 6.077m. ). Organ uwzględnił odwołanie w całości i w w/wym. decyzji wykreślił nieprawidłowo określoną powierzchnię należną S.M. i w to miejsce wpisał że w jego posiadaniu pozostaje 6.077 m. Z adnotacji naniesionej na odwołaniu wynika że w związku z powyższym S.M. wycofał odwołanie. Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że sprostowanie decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 113 § 1 K.p.a. ( brak postanowienia), powyższe uchybienie pozostaje jednak bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy ( sam skarżący kasacyjnie nie wykazał aby wpływ taki zachodził ). Stosownie do art. 137 K.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Zgodnie z art. 105 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Cofnięcie odwołania jest równoznaczne z żądaniem umorzenia postępowania odwoławczego. Trzeba wyjaśnić, że złożenie środka odwoławczego od rozstrzygnięcia organu I instancji jest prawem strony postępowania i to ona decyduje, czy ze środka tego chce skorzystać. Cofnięcie zatem już złożonego przez nią środka jest także jej uprawnieniem, jednak podlega ono ocenie przez organ odwoławczy, o czym przesądza art. 137 K.p.a. Z mocy tego przepisu tylko ten organ ma prawo dokonania prawidłowości cofnięcia środka zaskarżenia i wydania stosownego rozstrzygnięcia. Wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia środka odwoławczego lub w związku z nim kończy postępowanie w sprawie. Powoduje to ostateczne załatwienie sprawy i możliwość wznowienia postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi żadnej wątpliwości, że w związku z uwzględnieniem przez organ w całości odwołania S.M. cofnął odwołanie. Oświadczenie w tym przedmiocie było jednoznaczne i bezwarunkowe. Nastąpiło to przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Oświadczenie o cofnięciu środka zaskarżenia, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie wymaga zachowania szczególnej formy. Wystarcza aby jasno wynikało z niego że wolą odwołującego jest odstąpienie od odwołania ( cofnięcie ). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nadto jak wynika z uzasadnienia decyzji organ przed jej podjęciem ocenił cofnięcie jako dopuszczalne i uznał, że decyzja organu I instancji nie narusza prawa lub interesu społecznego ( art. 137 K.p.a.) . Z tych względów nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów wymienionych w pkt. 2 – 5 skargi kasacyjnej. Nie został naruszony również art. 141 § 4 P.p.s.a. To że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 P.p. s.a. Trzeba wyjaśnić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami, a więc konstrukcja uzasadnienia sprawie, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Należy bowiem wskazać, że podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie oznacza, że uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w art. 141 § 4 P.p.s.a., a zatem takie stanowisko Sądu nie mogło być skutecznie zwalczane przez podniesienie zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Niezależnie od powyższego przypomnieć należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogą przynieść oczekiwany przez stronę skarżącą kasacyjnie skutek jedynie wówczas, gdy ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że poza podniesieniem w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., nie zawiera ona żadnej argumentacji prawnej w tym zakresie. Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek Sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08). Zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. nie został uzasadniony w sposób umożliwiający odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Poza stwierdzeniem, że decyzja o wywłaszczeniu powinna zostać uchylona przez Sąd I instancji, brak jest uzasadnienia tego zarzutu. Nie został też spełniony warunek określony w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a., jakim jest wykazanie w skardze kasacyjnej wpływu zarzucanego uchybienia na wynik sprawy. Dlatego ocena wymienionego zarzutu stała się niemożliwa. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.