II OSK 2461/17

Dnia 3 lipca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Aneta Kolarz - Kucięba po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SAB/Wa 98/16 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...] oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SAB/Wa 98/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...]. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółką") jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę [...] zainicjowanego wnioskiem Spółki w sprawie wydania pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...] - Etap II B. W skardze Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 7, 8, 9, 12, 35 § 1 i 36 § 1 k.p.a. (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) poprzez: niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, godzenie w zasadę pogłębiania zaufania oraz udzielania informacji, niepodejmowanie działań wnikliwie i szybko, bez posługiwania się najprostszymi środkami, rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i podejmowanie działań, które są tylko pozorne i nie zmierzają do rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze powyższe skarżąca Spółka wniosła o: zobowiązanie Starosty [...] do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sprawie z wniosku inwestora o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę, w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz zobowiązanie Starosty [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie oraz Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa, który obowiązany był do dbałości o prawidłowość prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, organ winien był zakończyć postępowanie w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem Starosta przystąpił do załatwienia wniosku, po czym w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie mając ku temu podstaw. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 maja 2016 r. skarżąca wniosła o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...] - etap II B w zakresie budowy 1 elektrowni wiatrowej, dróg wewnętrznych z placem serwisowym i zjazdem, linią kablową 30kV ze światłowodem na działkach nr ewid.: [...],[...],[...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...], w pow. [...], woj. [...]. Starosta [...] w dniu 8 czerwca 2016 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku. W dniu 15 czerwca 2016 r. (data wpływu do organu) skarżąca uzupełniła wniosek. W dniu 23 czerwca 2016 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącą do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia. W dniu 4 sierpnia 2016 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...] pismo skarżącej uzupełniające projekt budowlany. W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji powziął informację o toczącym się postępowaniu sądowym w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją, przekazaną przy piśmie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 18 sierpnia 2016 r. Ustalił też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/14 stwierdził nieważność ww. uchwały Rady Gminy i Miasta [...]. Następnie, powołując się na powyższe, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie, gdyż (jak wskazał) rozpatrzenie wniosku skarżącej z dnia 25 maja 2016 r. zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia wstępnego o zgodności przedmiotowego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego z wniosku skarżącej z dnia 25 maja 2016 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/WA 2707/16. Ponadto, Starosta [...] podniósł, że nie pozostaje ani w przewlekłości ani w bezczynności, gdyż postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę zostało zawieszone przed upływem 65 dni od dnia złożenia wniosku, czyli przed terminem określonym w art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z uwagi na zawieszenie powyższego postępowania od dnia [...] sierpnia 2016 r. nie biegną terminy do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał na właściwe przepisy dotyczące przewlekłości i bezczynności organu administracji, a następnie wyjaśnił pojęcie "bezczynności" i "przewlekłości". Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można zarzucić Staroście [...] bezczynności ani przewlekłości postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę farmy wiatrowej – etap II B. Postępowanie w tej sprawie nie toczy się, albowiem zostało zawieszone postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymanym w mocy przez Wojewodę Mazowieckiego postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] (i do dnia wyrokowania przez Sąd nie zostało podjęte). Do tego też w istocie sprowadza się argumentacja skargi (uzupełniona pismem procesowym), mająca na celu podważenie prawidłowości ww. postanowienia Starosty o zawieszeniu postępowania i wskazująca na nieuprawnione tamowanie w ten sposób załatwienia sprawy. Co ważne w tym kontekście, ww. postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2016 r. zostało zaskarżone m.in. przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2707/16 i na dzień wyrokowania przez Sąd w niniejszej sprawie, nie została zakończona. Wobec powyższego (mając przy tym na względzie zarzuty skarżącej wskazujące na niezasadność ww. postanowienia o zawieszeniu postępowania), Sąd stwierdził, że nie jest możliwe skuteczne wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Sąd orzekający w sprawie, jak zaznaczono, nie jest bowiem uprawniony do przeprowadzenia kontroli zasadności zawieszenia postępowania. A zawieszenie postępowania formalnie wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w k.p.a. Dalej Sąd wyjaśnił, że zawieszenie postępowania przez organ nie zwalnia Sądu z merytorycznego rozpoznania skargi. W tym kontekście Sąd wskazał, iż termin do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę został przez ustawodawcę określony w art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 35 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu organ architektoniczno-budowlany pierwszej instancji zobowiązany jest wydać decyzję w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Przy czym, termin do rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę zaczyna swój bieg od dnia wpływu kompletnego wniosku do właściwego organu. Jeżeli istnieje konieczność uzupełnienia dokumentacji projektowej i organ nakłada na inwestora obowiązek jej uzupełnienia w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, to okresu od wezwania (wydania postanowienia) do upływu terminu wskazanego w postanowieniu lub faktycznego uzupełnienia projektu budowlanego także nie wlicza się do biegu sześćdziesięciopięciodniowego terminu. Podniósł także, że w niniejszej sprawie Spółka złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji w dniu [...] maja 2016 r. Następnie, w dniu 8 czerwca 2016 r. Starosta [...] wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku. W dniu 15 czerwca 2016 r. wpłynął do organu uzupełniony wniosek. Następnie, w dniu [...] lipca 2016 r. Starosta [...] wydał postanowienie nakładające na Spółkę obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W dniu 4 sierpnia 2016 r. wpłynął do Starostwa uzupełniony wniosek. Następnie, w dniu [...] sierpnia 2016 r. Starosta [...] wydał postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania z wniosku skarżącej Spółki z dnia 25 maja 2016 r. Zatem, od dnia złożenia wniosku przez Spółkę do dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania przez organ upłynęło 96 dni. Jednak, zgodnie z art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane, od powyższego należy odliczyć okres od dnia 25 maja 2016 r. do dnia 15 czerwca 2016r. (21 dni) w związku z koniecznością uzupełnienia braków formalnych wniosku (w trybie art. 64 § 2 k.p.a.) oraz okres od dnia 15 lipca 2016 r. do dnia 4 sierpnia 2016 r. (20 dni) z uwagi na wydanie postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. nakładającego na skarżącą Spółkę obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym (stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że Starosta [...] na dzień wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego nie przekroczył sześćdziesięciopięciodniowego terminu na wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, bowiem od dnia złożenia wniosku do dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania upłynęło 55 dni. Tym samym, w ocenie Sądu, organ ten pozostaje w terminie do załatwienia sprawy, a wobec tego nie sposób zarzucić temu organowi stanu bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, kwestionując ten wyrok w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1/ art. 35 ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy organ administracji zawiesił postępowanie administracyjne mimo oczywistego braku przesłanek określonych w art. 97 § 1 k.p.a. i w celu uchylenia się od wydania decyzji; 2/ art. 35 ust. 8 w zw. z art. 35 ust. 6a ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że okresu od dnia złożenia wniosku o pozwolenie na budowę do dnia nałożenia obowiązku uzupełnienia braków wniosku nie wlicza się do ustawowego terminu 65 dni przewidzianego na załatwienie wniosku w przedmiocie pozwolenia na budowę, podczas gdy do tego terminu nie wlicza się okresu od dnia wezwania do usunięcia braków wniosku do momentu upływu terminu wyznaczonego na ich uzupełnienie. II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na niewskazaniu szczegółowych okoliczności przemawiających za oddaleniem skargi, a także na wybiórczym odniesieniu się do zarzutów podniesionych w skardze oraz uchyleniu się od dokonania szczegółowego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. skarżąca Spółka wskazała, że zmianie uległy okoliczności sprawy, które wzmacniają jej stanowisko. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2525/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania. Ponadto Spółka podniosła, że w dniu 12 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdzające nieważność miejscowych planów obejmujących teren planowanych inwestycji i przekazał przedmiotowe sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. Starosta [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Sąd przeszedł do rozpoznania niniejszej sprawy w granicach wniesionej skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie W niniejszej sprawie skarżąca Spółka kwestionuje prawidłowość wyroku Sądu pierwszej instancji podnosząc wadliwe przyjęcie przez Sąd dwóch kwestii: po pierwsze - iż do terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie wlicza się okresów zawieszenia, w sytuacji gdy, zdaniem Spółki, zawieszenie postępowania nastąpiło mimo braku oczywistych ku temu przesłanek, a po wtóre – że do terminu przewidzianego na załatwienie sprawy nie wlicza się okresu od daty złożenia wniosku do dnia nałożenia obowiązku uzupełnienia jego braków, podczas gdy, zdaniem Spółki, do tego terminu nie wlicza się jedynie okresu liczonego od dnia wezwania do usunięcia braków do dnia ich uzupełnienia (w sprawie 7 dni, a nie 21). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji w kontrolowanym zakresie, a więc w ramach zakreślonych przez Spółkę poniesionymi zarzutami, należy uznać za prawidłowe. Zaskarżony wyrok został wydany na skutek skargi Spółki na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę farmy wiatrowej (etap II B). Celem obu tego typu skarg, w sytuacji gdy na datę wydania wyroku organ nie wydał jeszcze stosownego aktu, jest przede wszystkim wymuszenie na organie załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie kończy postępowania wydaniem stosownego aktu, czy też nie podejmuje stosownej czynności. Natomiast o przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy postępowanie prowadzone jest opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, a podejmowane przez organ czynności nie zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że nie jest uprawniony do oceny zasadności wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Z przepisu art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej winien wydać decyzję w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Natomiast z ust. 8 tego przepisu wynika, że do terminu o którym mowa w ust. 6, nie wlicza się m.in. okresów zawieszenia postępowania. W sprawie nie budzi wątpliwości, że takie postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego zostało wydane przez Starostę [...] z urzędu w dniu [...] sierpnia 2016 r. (postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zawieszono na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.). Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2016 r. Skutkiem tego postanowienia jest to, że sprawa "spoczywa", a termin do załatwienia sprawy nie biegnie. Przy czym zauważyć należy, że kwestia zasadności zawieszenia postępowania przez organ winna być zwalczana przez wnioskodawcę stosownymi środkami prawnymi, co też w tej sprawie Spółka uczyniła, wnosząc skargę na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie zawieszenia postępowania. W tej sytuacji prawidłowość zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być przedmiotem oceny w innym postępowaniu, tj. ze skargi na przewlekłość/ bezczynność organu administracji (zobacz: wyrok NSA z dnia 21.06.2017 r. sygn. akt II OSK 2120/16; wyrok NSA z dnia 10.10.2017 r. sygn. akt II GSK 2317/15). A zatem argumentacja skargi co do niezgodnego z prawem zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym brana przez Sąd pod uwagę. Liczy się bowiem fakt jego zawieszenia. A zatem zarzut naruszenia art. 35 ust. 8 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawarty w pkt I ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej nie mógł zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny uznany za usprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 35 ust. 8 w zw. z art. 35 ust. 6a ustawy Prawo budowlane sformułowanego w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Za nietrafny należy bowiem uznać pogląd Spółki, że okres od dnia złożenia wniosku o pozwolenie na budowę do dnia nałożenia obowiązku uzupełnienia braków wniosku wlicza się do ustawowego terminu 65 dni przewidzianego na załatwienie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela pogląd judykatury, zgodnie z którym termin o którym mowa w art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane rozpoczyna swój bieg dopiero wówczas, gdy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest kompletny, nie posiada braków i odpowiada wymogom ustawowym, bowiem wszczęcie postępowania administracyjnego może spowodować tylko żądanie strony niedotknięte brakami formalnymi (zobacz wyroki NSA: z dnia 25.11.2016 r. sygn. akt II OSK 457/15, LEX nr 2190890; z dnia 16.04.2009 r. sygn. akt II OSK 537/08, LEX nr 558392; z dnia 12.09.2008 r. sygn. akt II OSK 1012/07, LEX nr 508501). Termin 65 dni przewidziany na wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę należy rozumieć w ten sposób, że jest to termin przewidziany na merytoryczne rozpatrzenie wniosku, a nie termin w którym należy pomieścić również i czynności związane z usuwaniem braków wniosku (tak: NSA w wyroku z dnia 8.07.2010 r. sygn. akt II OSK 1190/09, LEX nr 597158). W tej sytuacji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, trafnie w tej sprawie Sąd pierwszej instancji odliczył okres od 25 maja 2016 r. (data złożenia wniosku) do 15 czerwca 2016 r. (data uzupełnienia wniosku przez Spółkę). Niekwestionowane jest przy tym, że braki formalne wniosku istniały i na skutek wezwania organu zostały usunięte przez Spółkę. Na uwzględnienie nie zasługiwał także i zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., podniesienie którego może usprawiedliwiać uchylenia zaskarżonego wyroku jedynie wówczas, gdy orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej czy to z powodu braków w wywodzie prawnym sądu, czy z powodu istotnych braków w przedstawieniu stanu faktycznego sprawy. Za naruszające ww. normę zostanie uznane uzasadnienie niepozwalające poznać i zrozumieć motywów, jakimi kierował się sąd podejmując określonej treści rozstrzygnięcie (porównaj: wyrok NSA z 6.10.2017 r. II GSK 36/16, LEX nr 2390436). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie kontrolowanego wyroku poddaje się kontroli instancyjnej. Stanowisko Sądu pierwszej instancji zostało przedstawione w sposób logiczny i zrozumiały. Zostały także wskazane dość obszerne motywy, jakie legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, ze wskazaniem stosownych przepisów prawa i poglądów orzecznictwa. Zaś to, że Sąd nie odniósł się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów skargi w sposób oczekiwany przez stronę i nie wskazał, jej zdaniem, szczegółowych okoliczności przemawiających za oddaleniem skargi, nie świadczy o takim naruszeniu omawianego przepisu, by konieczne było uwzględnienie skargi kasacyjnej z tego powodu. Końcowo, mając na uwadze pismo Spółki z dnia 18 grudnia 2017 r., wyjaśnić należy, że rozstrzygając sprawę ze skargi na bezczynność/przewlekłość postępowania sąd pierwszej instancji bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy właściwy na dzień wyrokowania. I w tym zakresie co do zasady dokonywana jest przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola orzeczenia pierwszoinstancyjnego, w sytuacji gdy strona wniesie stosowny środek zaskarżenia. A zatem okoliczności, które miały miejsce już po tej dacie, zasadniczo nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z podniesionych przez Spółkę podstaw kasacyjnych nie została uznana za usprawiedliwioną. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.