I SA/Gl 757/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant st. sekretarz sądowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (w dalszej części uzasadnienia określane słowem "Kolegium" lub "SKO") – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2012 roku, poz. 749 z późn. zm.), art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. w Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 z z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia G. B. wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą PHU "A" z siedzibą w O. 6 lutego 2013 roku strona nabyła nieruchomość położoną w Ł. przy ulicy [...] (akt notarialny nr [...]). Z uwagi na to, że w ewidencji gruntów i budynków przedmiotowe grunty są klasyfikowane jako inne tereny zabudowane – o powierzchni 1.748 m2 i drogi o powierzchni 698 m2, a budynki jako szpitale – organ pierwszej instancji wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień, co do poprawności złożonej informacji podatkowej i przedstawienia aktu notarialnego nabycia nieruchomości. W odpowiedzi na to wezwanie podatnik poinformował, że budynek stanowi aktywa firmy w pozycji "środki trwałe w budowie", gdyż jest w trakcie adaptacji dla celów, dla których został zakupiony i wyjaśnił, że budynek ten zostanie przyjęty do ewidencji środków trwałych dopiero po zakończeniu procesu adaptacji. Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] roku organ pierwszej instancji ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie [...] złotych. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) – poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że organ podatkowy cytując treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie przytoczył całej jego treści, która wskazuje, że grunty, budynki lub budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie zalicza się do związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO w pierwszej kolejności wskazało, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nawiązując do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że nie nasuwa żadnych wątpliwości, iż do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarcza sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystane ze względów technicznych. Pojęcie "względów technicznych" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych. "Względy techniczne" nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają natomiast trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Kontynuując, Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Jest bowiem poza sporem, że budynek istnieje, a decyzją z dnia [...] roku Starosta [...] przeniósł na podatnika pozwolenie na jego przebudowę (ze zmianą sposobu użytkowania i częściową nadbudowę tego budynku). Wyjaśniło także, że organ podatkowy do podstawy opodatkowania przyjął powierzchnię budynku zadeklarowaną przez podatnika, tj. powierzchnię, która faktycznie istnieje i dotyczy budynku będącego w trakcie adaptacji i zmiany sposobu użytkowania. Od pozostałej części, tej która została nadbudowana obowiązek podatkowy powstanie dopiero z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona, albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] roku i "orzeczenie właściwej stawki podatku od nieruchomości za rok 2013, lub ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w celu usunięcia naruszeń i ustalenia podatku od nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa". Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów : 1) art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej – poprzez : – "zaniechanie sporządzenia prawidłowego (tj. spełniającego wymogi stawiane przez przepisy) uzasadnienia wydanej decyzji, w szczególności przez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji konkretnych faktów prawotwórczych, które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów, którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których innym dowodom zgromadzonym w trakcie postępowania oraz twierdzeniom strony odmówił wiarygodności, – dowolną, arbitralną i jedynie wybiórczą (a nie swobodną) ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz dowodów zalegających w aktach sprawy, – zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, – i w konsekwencji błędne i oczywiście nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia, i tym samym także prowadzenia postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu art. 121 § 1 Ordynacji nakazującą organom podatkowym podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania podatnika do organów państwa jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 124 Ordynacji podatkowej zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którym kierował się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy", 2) art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.a i b u.p.o.l. – poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wydanie "zaskarżonej decyzji pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych dla takiego postąpienia". W uzasadnieniu skargi pełnomocnik stwierdził, że jeżeli w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi wyjątek określony w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., dotyczący niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej ze "względów technicznych", to dla opodatkowania spornej nieruchomości zastosowanie powinna mieć stawka określona dla szpitali i zakładów opieki medycznej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.d u.p.o.l.) lub dla budynków mieszkalnych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga – wbrew twierdzeniom w niej zawartym – nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami). Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Spór między stronami dotyczy różnego rozumienia treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w tej jego części, która przewiduje możność zastosowania niższej stawki podatkowej z uwagi na fakt, iż przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze "względów technicznych" Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości i jest bezsporna okoliczność, że strona prowadzi działalność gospodarczą. A zatem z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 u.p.o.I. w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy. W orzecznictwie sądowym nie nasuwa żadnych wątpliwości, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 268/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 297/10). Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. W wypracowanym orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości – jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującą zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Przesłankę tę bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy. Jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie jest i nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu ale także wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Pojęcie "względów technicznych" jako wyjątek w regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3, powinno być interpretowane ściśle, nie rozszerzająco (tak np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 136/09. i wyroku z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. akt I SA/Gd 231/04). Analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 stycznia 2009 roku, sygn. akt II FSK 1354/07, w którym szczególnie wyeksponowano przesłankę trwałości. Konsekwencją takiej wykładni przepisu jest powszechnie reprezentowane stanowisko, iż celem zastosowania w ustawie tego wyłączenia z definicji przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą nie było uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują w danej chwil w przebudowie lub adaptacji. Takie rozumowanie oznaczałoby bowiem zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każdorazowe dokonywanie inwestycji przez przedsiębiorcę powodowałoby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę w podatku dla przedsiębiorców inwestujących, to uczyniłby to przez wyraźny zapis w ustawie. Linia orzecznicza jest w tym zakresie jednoznaczna i jednolita. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2006 roku, sygn. akt II FSK 301/05 wyraził przekonanie, iż przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle pod względem prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio dochodów w danym roku podatkowym. Innymi słowy "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzjach o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia (tak jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie). Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 29 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1860/10). Nie obejmują one swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych (por. WSA w Gliwicach w wyrokach z 14 października 2005 roku, sygn. akt I SA/Ka 2250/03 i z 17 czerwca 2005 roku, sygn. akt I SA/GL 760/04, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 3 listopada 2009 roku, sygn. akt I SA/Wr 956/09, WSA w Gdańsku w wyroku z 10 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 137/09, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 lutego 2008 roku, sygn. akt I SA/Wr 1575/07, NSA w wyroku z dnia z 17 stycznia 2008 roku, sygn. akt II FSK 1517/07). Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie – nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Konkludując podkreślić należy, że normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na fakt nie wykorzystywania tego przedmiotu, ale również braku możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 roku, sygn. akt I SA/Gl 109/13, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX, nr 1353020). Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Organy podatkowe zasadnie uznały, że prowadzenie przebudowy i częściowej nadbudowy budynku (przeznaczonego na dom spokojnej starości), która uniemożliwiała okresowe powadzenie działalności gospodarczej, nie jest tożsame z wyłączeniem budynku z użytkowania ze względu na stan techniczny i nie daje żadnych podstaw do wyłączenia budynku z opodatkowania – jak chce tego strona skarżąca. Sąd stwierdza, że prawidłowo organ odwoławczy wywiódł, iż z ustaleń dowodowych jednoznacznie wynika, że względy techniczne występujące w sprawie nie mają charakteru trwałego, lecz przemijający i zostaną usunięte poprzez wykonanie remontu/modernizacji celem zmiany przeznaczenia wykorzystania tego budynku. W takim zaś przypadku nie dochodzi do obalenia domniemania, że budynek posiadany przez skarżącego jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, co oznacza obowiązek zastosowania najwyższej stawki podatkowej. Nie ma racji także pełnomocnik strony skarżącej, wywodząc, że skoro przedmiot opodatkowania nie może być opodatkowany "ze względów technicznych" stawką niższą (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), to winien zostać opodatkowany stawką określoną dla szpitali i zakładów opieki medycznej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.d u.p.o.l.) lub dla budynków mieszkalnych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Nie można bowiem zastosować stawki określonej dla szpitali i zakładów opieki zdrowotnej, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 2 lit.d u.p.o.l. – stawka ta jest przewidziana wyłącznie dla budynków i ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (a w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca). Również ww. nieruchomość nie może być opodatkowana tak jak budynki mieszkalne, gdyż po pierwsze sporny budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, a po drugie nie służy on potrzebom osobistym podatnika, lecz ma związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w należyty sposób i z poszanowaniem praw strony, przeprowadzając postępowanie dowodowe. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Należy również wskazać, że stronie umożliwiono zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym zarówno przed organem pierwszej instancji (skarżący nie wniósł uwag co do zebranego w sprawie materiału dowodowego) jak i drugiej instancji. Na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik strony skarżącej z możliwości tej skorzystał, przedkładając do pisma z dnia 16 kwietnia 2014 roku – kserokopię decyzji w sprawie przeniesienia pozwolenia na przebudowę oraz kserokopię dziennika budowy. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.