II OSK 2654/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 542/17 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 2017 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 542/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka") na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2017 r. Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] 2016 r. w części dotyczącej powołanej podstawy prawnej (art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej "Pr. bud.") i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Pr. bud. o sprzeciwie wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej A. sp. z o.o. o oznaczeniu [...] na budynku zlokalizowanym na działce nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna Ś. przy ul. E. [...] w K. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając go w całości i zarzucając: I. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt. 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnienia zastosowania art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a. jako jednej z podstaw prawnych uchylenia decyzji Wojewody Małopolskiego, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku, dlaczego do "budowy stacji bazowej telefonii komórkowej" nie może znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15) Pr. bud. i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Pr. bud., w tym, dlaczego zakres robót, których dotyczy sprawa nie mieści się w zakresie zwrotu normatywnego "instalacja urządzeń", "antenowa konstrukcja wsporcza" czy "instalacja radiokomunikacyjna" jak te zwroty winny być zdaniem sądu I instancji rozumiane, dlaczego zakres robót, o którym mowa poniżej stanowi "przebudowę czy rozbudowę istniejącej stacji" i czy to wyklucza możliwość żeby stanowił instalację urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15) Pr. bud.; 2. normy art. 134 § 2 P.p.s.a. poprzez orzeczenie na niekorzyść Skarżącej, a zwłaszcza przedstawienie oceny prawnej sprawy i wskazań co do dalszego postępowania nakazujących wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych przez A. sp. z o.o. robót budowlanych; 3. art. 153 P.p.s.a. poprzez przedstawienie w uzasadnieniu orzeczenia oceny prawnej sprawy i wskazań co do dalszego postępowania nakazujących wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych przez A. sp. z o.o. robót budowlanych w sytuacji, gdy ich realizacja wymaga jedynie zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15) Pr. bud. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) Pr. bud.; II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt. 1) P.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 30 ust. 6 pkt 1) Pr. bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli ocenę przez sąd I instancji, że na tej podstawie materialnoprawnej organy winny wnieść sprzeciw do zgłoszonych przez spółkę robót budowlanych z uwagi na fakt, iż jej inwestycja stanowi "przebudowę czy rozbudowę istniejącej stacji", która nie mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia opisanych w art. 29 ust. 1 i 2 Pr. bud.; 2. art. 29 ust. 2 pkt 15) Pr. bud. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) Pr. bud. poprzez uznanie, iż zakres robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu nie jest objęty zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę opisanym w ww. przepisie. Wobec powyższych podstaw kasacyjnych Spółka wniosła na podstawie art. 176 P.p.s.a. o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji organów obu instancji; 2. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, na podstawie przepisu art. 203 pkt 2) P.p.s.a.; 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca kasacyjnie spółka za pomocą zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego. Zarzuty te sprowadzają się do, zdaniem Spółki, wadliwego uzasadnienia wyroku przez Sąd I instancji oraz niezastosowania zakazu reformationis in peius. Zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. w istocie odnosi się do merytorycznej prawidłowości zaskarżonego wyroku i związanych z tym wskazań co do dalszego postępowania przez orzekające w sprawie organy. Wobec wskazanych powyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozważył zarzuty naruszenia prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr. bud. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud., pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Drugi z powołanych powyżej przepisów stanowi zaś, że zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Art. 29 ust. 3 Pr. bud stanowi przy tym o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji środowiskowej. Art. 29. ust. 4 dotyczy kwestii związanych z robotami budowlanymi przy obiektach podlegających ochronie konserwatorskiej, jest więc w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia. Przedmiotem zgłoszenia z 16 maja 2016 r. była instalacja dodatkowych 3 sztuk anten sektorowych A264518R0, które należy mocować do modyfikowanych wsporników W-1 i W-2, instalacja 3 sztuk urządzeń RRU na istniejących wspornikach oraz zmodernizowanym wsporniku W-1, instalacja 1 sztuki anteny radioliniowej RL2 na modyfikowanym wsporniku W-1 oraz ułożenie kabli w istniejącej drodze kablowej. Za utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać pogląd, że do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie może znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b tej samej ustawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2400/11; z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1480/12; z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II OSK 956/13; z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt II OSK 790/13, z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1148/15, z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 613/17, z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. II OSK 527/17, wszystkie wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej "CBOSA"). Pojęciem "instalacji" nie posługuje się ustawa Prawo budowlane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że jako instalację należy rozumieć roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1389/16, dostępny w CBOSA). Rację ma również Skarżąca kasacyjnie spółka, że poprzez "instalowanie" rozumie się "montowanie gdzieś urządzeń technicznych", jednak zgłoszone przez Spółkę roboty budowlane urządzenia nie mogą zostać uznane za instalowanie urządzeń na obiekcie budowlanym w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 3 pkt 9 Pr. bud. urządzenie budowlane to urządzenie łącznie posiadające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W rozpoznawanej sprawie obiektem, na którym znajduje się istniejąca już instalacja, jest trzykondygnacyjny budynek przy ul. E. [...] w K. o wysokości 18,3 m. Przedmiotowa instalacja radiowo-komunikacyjna nie spełnia warunku opisanego wyżej pod literą b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może bowiem funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji. Co za tym idzie przedmiotowa stacja bazowa nie jest elementem wyposażenia budynku, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Wymieniona instalacja radiowo-komunikacyjna stanowi całkowicie odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z anten, modyfikowanych wsporników oraz innych urządzeń. Tworzy więc w stosunku do budynku, na którym ma być posadowiona, samodzielną i odrębną całość techniczno-użytkową. Całość ta składa się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Oznacza to, że realizacja przedmiotowej instalacji radiowo-komunikacyjnej, która obejmuje budowę oraz modernizację wsporników oraz montaż anten i innych urządzeń, zdecydowanie wykracza poza pojęcie instalacji o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. W konsekwencji taka instalacja wraz odpowiednim okablowaniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 Pr. bud. Przypomnieć bowiem należy, że w obowiązującym Prawie budowlanym zasadą jest, że rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych może nastąpić po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, z czego wynika, że wszelkie wyjątki od tej zasady nie mogą być wykładane rozszerzająco (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1389/16, dostępny w CBOSA). Wskazać należy przy tym, że zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Ewentualna więc zmiana parametrów obiektu, którym w kontrolowanej sprawie jest stacja bazowa telefonii komórkowej winna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. II OSK 2295/15, dostępny w CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć należy, iż skoro zamierzenie inwestora polega zamontowaniu na istniejącym obiekcie w postaci stacji bazowej dodatkowych anten, bez zdemontowania jakichkolwiek anten wcześniej legalnie zainstalowanych, to skutkować to musi zmianą sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpłynie na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Na powyższe w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wskazuje dokumentacja złożona do akt sprawy administracyjnej przez samego inwestora w postaci analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej (k. 35-47 akt administracyjnych organu I instancji), z której wynika, że zaplanowane dodatkowe anteny sektorowe nie tylko samodzielnie generować będą powstawanie na określonym obszarze pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej 0,1 W/m2, lecz nadto wpłyną na zasięg występowania obszaru pola EM o poziomie wyższym niż dopuszczalne (wyższym niż 0,1 W/m2) na poszczególnych azymutach działania tak rozbudowanej stacji bazowej. (tabela na k. 40 akt organu I instancji). Sąd I instancji zasadnie zatem uznał, że instalacja radiowo-komunikacyjna objęta zgłoszeniem Spółki wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem stanowi rozbudowę legalnie istniejącej stacji bazowej, co w konsekwencji uzasadnia wniesienie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu od dokonanego przez inwestora zgłoszenia sprzeciw. Stąd też nieskuteczny okazał się drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 1) Pr. bud. Przechodząc do rozpatrywania zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a. zaistnieje wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd wydając zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 r., II OSK 1046/17, dostępny w CBOSA). Rację ma co prawda Skarżąca kasacyjnie spółka, że uzasadnienie wyroku w zakresie objętym treścią zarzutu jest niespójne. Z jednej bowiem strony Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie zgłoszeniowe jest uproszczonym postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania przepisy K.p.a. Dopiero zaś wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ daje początek postępowaniu administracyjnemu, do którego mają zastosowanie przepisy K.p.a. Z drugiej zaś strony Sąd I instancji stwierdził, że organy naruszyły art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokonanie ustaleń, czy na obszarze, którego dotyczy wskazywane w kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia oddziaływanie, zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy dotyczące takich przedsięwzięć, jak np. nadbudowy. Niezależnie jednak od powyższych uchybień, Skarżąca kasacyjnie spółka nie wykazała, jaki istotny wpływ miało powyższe naruszenie przepisów postępowania na wynik sprawy. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 134 § 2 P.p.s.a. poprzez orzeczenie na niekorzyść Skarżącej kasacyjnie spółki. Artykuł 134 § 2 P.p.s.a. ustanawia zakaz tzw. reformationis in peius czyli zasadę nieorzekania na niekorzyść skarżącego. Należy jednak wyjaśnić, że oceniając materiał dowodowy w konkretnej sprawie poddanej kontroli sądu czy interpretując przepisy prawa procesowego i materialnego mające w niej zastosowanie, sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia stosownie do wymagań zawartych w art. 134 § 1 P.p.s.a., a uwzględnianie zakazu z art. 134 § 2 P.p.s.a. nie może uniemożliwiać dokonania tej kontroli. Ustalenie, czy przyjęte w wyroku rozstrzygnięcie nie narusza zakazu reformationis in peius, wymaga wnikliwego rozważenia w każdej sprawie. Uwaga ta dotyczy w szczególności tych wyroków, które - jak w niniejszej sprawie - zawierają rozstrzygnięcie o uchyleniu zaskarżonego aktu lub czynności. W takich bowiem wypadkach wyrok sądu administracyjnego powinien zawierać ocenę prawną i zalecenia co do dalszego postępowania, wiążące ten sąd i organ administracji publicznej, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia i w związku z tym mające wpływ na przebieg dalszego postępowania administracyjnego w sprawie oraz na treść wydanych w nim aktów lub podjętych czynności. Stwierdzenie, że zawarte w wyroku oceny i zalecenia mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącego w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu, uzasadni przyjęcie, że wydanie tej treści wyroku naruszałoby zakaz reformationis in peius. Naruszenie zakazu reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym może zatem wystąpić jedynie na skutek uchylenia aktu lub czynności w części niezaskarżonej, zastosowania środka ostrzejszego od tego, o który wnosił skarżący, lub takiego sformułowania oceny prawnej, która w ponownym postępowaniu przez organem administracji zdeterminowałaby wydanie aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu z sytuacją, która wynika z zaskarżonego aktu lub czynności (zob. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. I OSK 4155/18, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca żadna z wymienionych powyżej sytuacji. Żadna w wskazanych wyżej sytuacji nie zaistniała w kontrolowanej sprawie. A. Sp. z o.o. zaskarżyła bowiem decyzję Wojewody Małopolskiego w całości, zaś oceny prawne sformułowane przez Sąd I instancji nie determinują wydania aktu pogarszającego sytuację materialnoprawną skarżącej w tym konkretnym postępowaniu względem sytuacji, która wynikała z zaskarżonej decyzji. Zarówno z zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego, jak i z ocen prawnych i wskazań Sądu I instancji wynikało bowiem, iż inwestycja planowana przez skarżącą Spółkę nie może być legalnie zrealizowana w oparciu o zgłoszenie i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, inne są tylko podstawy prawne i przesłanki takiego ukształtowania sytuacji materialnoprawnej strony skarżącej kasacyjnie. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać należy, iż nie stanowi zaś pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej w tej konkretnej sprawie, zmiana podstawy prawnej uzasadniającej wniesienie sprzeciwu z objętej uznaniem administracyjnym, a przyjętej przez Wojewodę, na obligatoryjną. Tego rodzaju zmiana nie wpływa bowiem w żaden sposób na możliwość realizacji w oparciu o zgłoszenie tej konkretnej inwestycji, a może mieć praktyczne znaczenie jedynie w kontekście długofalowej praktyki inwestycyjnej Skarżącej kasacyjnie Spółki, co jednakże wykracza poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest jedynie rozstrzygnięcie zapadłe w konkretnej sprawie. Oczywiście niezasadne jest także zarzucenie Sądowi I instancji jako naruszenia art. 134 § 2 P.p.s.a. takiego sformułowania zaleceń dla organu, które wykluczyły możliwość realizacji inwestycji A. Spółki z o.o. w trybie zgłoszeniowym. Wykluczenie takiej możliwości nie wynika bowiem z określonego sposobu sformułowania wskazań Sądu, lecz stanowi proste następstwo dokonanej przez WSA w Krakowie, jak wskazano już powyżej trafnej, wykładni przepisów prawa budowlanego i zastosowania tak odkodowanych norm w stosunku do inwestycji skarżącej kasacyjnie Spółki. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut ten w istocie dotyczy naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15) Pr. bud. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) Pr. bud. Wobec tego, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych przepisów Prawa budowlanego, Sąd I instancji nie naruszył także art.153 P.p.s.a Mając na uwadze wymienione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.