II SA/Kr 729/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Aldona Gąsecka- Duda Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Starosta [...] decyzją z dnia [...].10.2015 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r.-Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.) w związku z art. 92 i 93 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1235 ze zm.), na wniosek "S." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna w O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: "Budowa zakładu termicznego przekształcania odpadów w O., lokalizacja inwestycji: działki o numerze ewidencyjnym: [...], [...], jednostka ewidencyjna 121301_1, O. - miasto, Obręb Nr [...] M. oraz działka o numerze ewidencyjnym: [...], jednostka ewidencyjna 121301_1, O. - miasto, Obręb Nr [...] D. 1". W decyzji organ określił warunki zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także art. 92 i 93 ust. 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...].05.2015 r. na żądanie "S." sp. z o.o. sp. j. w O. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji. Postanowieniem z [...].10.2015r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zakreślając termin wykonania obowiązku do [...].12.2015r. W dniu [...].10.2015r. inwestor przedłożył uzupełnienia i usunął nieprawidłowości w dokumentacji przedłożonej do wniosku. Organ stwierdził, że załączony do wniosku projekt budowlany zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, decyzje oraz warunki techniczne uzyskane dla potrzeb realizacji przedmiotowej inwestycji. Powołał się przy tym na decyzję Wojewody z dnia [...].12.2006 r. znak: [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód pochłodniczych oraz nadmiaru ścieków opadowych do rzeki W., decyzję Marszałka Województwa z dnia [...].02.2013 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych należących do Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków Sp. z o.o. w O., warunki przyłączenia do trzech sieci elektroenergetycznych, warunki techniczne wykonania przyłącza wod – kan., zapewnienie dostawy mediów – wszystkie wydane przez "S." Sp z o.o. s.j. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 46 rozporządzenia Rady Ministrów z [...].11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) projektowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym, Prezydent Miasta O., po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. oraz po uzyskaniu uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., wydał w dniu [...].12.2011r. decyzję Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] ustalającą firmie "S." Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna (dawniej "S. [...]" Sp. z o.o.), z siedzibą w O., środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia obejmującego budowę Zakładu Termicznego Przekształcania Odpadów w O. przy ul. [...], na działkach nr [...] i [...] obręb M. i [...] obręb D. 1. W ww. decyzji określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W decyzji stwierdzono również konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym, w dniu [...].05.2015 r., organ wystąpił z wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...].09.2015 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia z zachowaniem warunków zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Nr [...] z [...].12.2011 r. znak: [...] oraz przy uwzględnieniu ośmiu warunków podanych w uzgodnieniu, które - zgodnie z informacją zamieszczoną w projekcie budowalnym - projektowana inwestycja spełnia. Ponadto organ sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ww. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia przeanalizował tożsamość inwestora wskazanego w decyzji Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z [...].12.2011 r., tj. "S." Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna (dawniej "S. [...]" Sp. z o.o.) z siedzibą w O. z inwestorem ubiegającym się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tj.: "S." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna (spółka przekształcona). Powołując się na art. 553 § 1 i 2 Kodeks spółek handlowych i art. 72 ust. 2 pkt. 1 ppkt. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko organ przyjął, że spółka przekształcona tj.: "S." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna pozostała podmiotem decyzji Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta Miasta O. z [...].12.2011 r., znak: [...] Planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na obszary prawnie chronione wyznaczone na podstawie ustawy o ochronie przyrody, z których najbliższy znajduje się w odległości około 1,7 km w kierunku wschodnim - obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Dolnej Skawy" PLB120005 oraz w odległości 3 km w kierunku wschodnim "Dolina Dolnej Soły" PLB120004. Analiza przedłożonego projektu budowlanego wykazała, że jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą: do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz do spraw bezpieczeństwa i do spraw sanitarnohigienicznych. Zgodnie z oświadczeniem zarządcy drogi powiatowej Zarządu Powiatu (pismo z [...].02.2015 r. znak: [...]) istnieje możliwość włączenia do ruchu drogowego drogi powiatowej nr 1892K - ul. [...] w O. działek inwestycyjnych. Projekt zagospodarowania terenu wykonano na kopii mapy do celów projektowych sporządzonej oraz uwierzytelnionej przez uprawnionego geodetę i poświadczonej przez Starostę [...] Projektowana inwestycja zlokalizowana jest na działkach nr: [...], [...], [...] oznaczonych w ewidencji gruntów jako użytek klasy Ba, wobec czego, stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Lokalizacja inwestycji jest zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności określonymi w § 12, § 13, § 271. Ponadto organ wskazał, że w postępowaniu nie ma zastosowania art. 38a ustawy o odpadach, ponieważ projektowana inwestycja została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Przedmiotowa inwestycja spełnia również warunki rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz warunki rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów. W myśl art. 20 ustawy Prawo budowlane pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant. Inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, przedstawione dokumenty są pełne, spójne bez wewnętrznych sprzeczności. Od decyzji odwołanie wniosło Towarzystwo [...] w O., które zakwestionowało również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...].09.2015 r. znak: [...], o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zarzuty przedstawione w odwołaniu i piśmie z dnia [...].12.2015 r., którym uzupełniono odwołanie dotyczyły: - naruszenia art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie pozwolenia na budowę zakładu, dla którego w kształcie przedstawionym w projekcie budowlanym, nie przedłożono wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, - naruszenia przepisów art.7, 77 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w K. z 10.09.2015 r., który przeprowadził ponowną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko w oparciu o raport oddziaływania na środowisko, zawierający niekompletny i błędny opis wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Jako dowód przedstawiono "Opinię naukową odnośnie raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zakładu termicznego przekształcania odpadów w O., na działkach [...], [...] Obręb M. oraz [...] obręb D. l, Gmina - Miasto O.", opracowaną przez dr hab. L. P.. W opinii wyeksponowano błędy i braki w Raporcie dotyczące: (1) odwołania się do standardów emisyjnych zawartych w nieobowiązujących aktach prawnych, a w konsekwencji braku analizy dotrzymania przez Zakład 10-minutowego standardu emisyjnego dla tlenku węgla, brak obliczeń średnich emisji 10-minutowych tlenku węgla, (2) pominięcia przy podsumowaniu oddziaływania zanieczyszczeń na powietrze w O. faktu przekroczeń dopuszczalnego stężenia pyłu zawieszonego PM10, (3) brak analizy i oceny skutków wymaganego postępowania kompensacyjnego w celu redukcji emisji pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5 z innych instalacji o co najmniej 130 % przyszłej emisji ze spalarni odpadów, (4) nieokreślenie emisji benzo(a)piranu, wobec istniejącego aktualnie przekroczenia tego zanieczyszczenia w O. 10-krotnie, (5) błędną ocenę, że zasięg oddziaływania inwestycji zamknie się na terenie, do którego inwestor ma tytuł prawny, skoro emisja z inwestycji naruszy standardy jakości środowiska tj. poziomy dopuszczalne stężenia pyłu zawieszonego PM10 i PM2.5. W uzasadnieniu pisma uzupełniającego odwołanie szczegółowo przedstawiono różnice pomiędzy przedsięwzięciem wynikającym z decyzji środowiskowej z 2011 r. a przedsięwzięciem opisanym w przedłożonym przy wniosku o pozwolenie na budowę Raportu z 2015 r. i w projekcie budowlanym. Nadto wskazano, że w ramach ponownej OOS dopuszczalna jest zmiana w pozwoleniu na budowę wymagań określonych w decyzji środowiskowej, dotyczących ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym (art.93 ust.2 pkt 4 oraz art.88 ust.1 pkt 2 ustawy OOS). Możliwość takiej zmiany projektu budowlanego dotyczy jednak tylko wymagań określonych w decyzji środowiskowej na podstawie art.82 ust.12 pkt 1 lit. c) OOS. Podano również, że Raport odwołuje się do Dyrektywy 2000/76/WE, podczas gdy aktualne normy emisyjne wynikają z Dyrektywy 2010/75/WE oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4.11.2014 r. Wyjaśniono, że poziomy dopuszczalne substancji są określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24.08.2012 r. Zgodnie z załącznikiem 1 do rozporządzenia średnioroczny poziom dopuszczalny pyłu zawieszonego PM10 nie może przekraczać 40 µg/m3. W O. już notuje się przekroczenie tej normy, a spalarnia będzie dodatkowym emitentem tego zanieczyszczenia. Kwestia ta została pominięta przez raport i organ I instancji. Wojewoda decyzją z dnia 21.03.2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20.07.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 589/16 uchylił decyzję Wojewody. Sąd uznał, że Towarzystwo [...] w O. spełnia kryteria podmiotowe wymagane w cyt. przepisie art. 44 u.o.o.ś. jest bowiem organizacją ekologiczną. Wojewoda prawidłowo uznał spełnienie przez stowarzyszenie kryterium podmiotowego, gdyż w ramach postępowania w sprawie o wydanie pozwolenie na budowę ww. inwestycji została przeprowadzona ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w trybie art. 90 u.o.o.ś., wymagająca udziału społeczeństwa. Przyczyną uchylenia decyzji było stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że Wojewoda uchybił obowiązkowi odniesienia się - w ramach postępowania odwoławczego - do zarzutów kierowanych pod adresem postanowienia RDOŚ. Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 7.04.2017r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 142 k.p.a., utrzymał w mocy: postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 10.09.2015r. znak: [...] o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz decyzję Starosty [...] z 28.10.2015r. W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności nadmienił, że przeprowadził postępowanie uzupełniające. Dalej wskazał, że planowana inwestycja znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem: 3C IP i 4C IP - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 1 ustaleń planu, na terenie tym dopuszcza się obiekty i urządzenia usług komercyjnych stanowiące uzupełnienie działalności produkcyjnej i magazynowo - składowej. Planowana inwestycja jest zlokalizowana na terenach przemysłowych w O., pośród innych instalacji należących do inwestora. Z uwagi na stwierdzenie konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył m.in. Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzony w kwietniu 2015 r. przez zespół pod kierunkiem dr K. P. T., jako koordynatora projektu. W toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę RDOŚ w K. wydał postanowienie z 10.09.2015 r. o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zakwestionowane postanowienie RDOŚ w K. podlega badaniu łącznie z odwołaniem w postępowaniu odwoławczym. W II Raporcie, opracowanym w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w rozdz. 14 wyszczególnione zostały wszystkie zmiany wprowadzone w projekcie budowlanym w stosunku do projektu objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Do zmian tych należą: przyjęcie jednej linii termicznego przekształcania zamiast pierwotnie projektowanych dwóch linii, rezygnacja z instalacji waloryzacji żużla, rezygnacja z instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji pyłów i stałych pozostałości z oczyszczonych spalin, zwiększenie rodzaju odpadów przeznaczonych do przetwarzania termicznego, zmiana technologii końcowego oczyszczania spalin (rezygnacja z płuczki wodnej skrubera), zmniejszenie powierzchni terenu planowanej inwestycji, rezygnacja z odprowadzania ścieków przemysłowych do kanalizacji, rezygnacja z tablicy informacyjnej na terenie zakładu. Wszystkie zmiany projektu zostały szczegółowo przeanalizowane i zaakceptowane przez RDOŚ w K. w postanowieniu z 10.09.2015 r. o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, co zostało potwierdzone pismem RDOŚ w K. z 30.12.2016 r. znak: [...] Organ odwoławczy poddał analizie wyszczególnione wyżej zmiany w kontekście ochrony środowiska, dochodząc do wniosku, że nie zwiększą one oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w stosunku do rozwiązań przyjmowanych na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowej, a wręcz przeciwnie, zmiany te zmniejszają oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia. I tak wskazał, że: - na etapie pierwszej oceny przedsięwzięcia (etap wydania decyzji środowiskowej) założono, że Zakład Termicznego Przekształcania Odpadów będzie wyposażony w 2 linie technologiczne, przy zapewnieniu możliwości eksploatowania każdej z linii osobno. Wprowadzona zmiana polega na realizacji instalacji termicznego przekształcania odpadów komunalnych i osadów ściekowych zawierającej jedną linię technologiczną. W projekcie budowlanym, w związku z rezygnacją z dwóch linii (z dwóch linii 2 x 75000 Mg/rok) i budową jednej linii o wydajności 150000 Mg/rok wprowadzono zabezpieczenia na wypadek awarii, tak aby instalacja mogła działać przez zakładaną ilość godzin w ciągu roku poprzez: zwiększenie kontroli jakościowej odpadów przy wadze i w bunkrze odpadów, wprowadzenie możliwości zrzutu odpadów spalanych na ruszcie, gdyby okazało się, że zarejestrowano w monitoringu jakieś odstępstwo od normy, wprowadzenie podwójnego monitoringu emisji substancji do powietrza. Planowana zmiana w żaden sposób nie zwiększy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w stosunku do rozwiązań przyjmowanych w projekcie na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowej. Zmiana dotyczy tylko zagadnienia technologicznego, przy uwzględnieniu aspektu ekonomicznego przedsięwzięcia, nie zmieniła się ilość przetwarzanych (spalanych) odpadów, zatem nie zmieniła się skala oddziaływań, więc nie ma potrzeby powielania obliczeń oraz prowadzenia ponownej pełnej analizy. - Na etapie opracowania projektu budowlanego dla instalacji ZTPO, odstąpiono od budowy instalacji waloryzacji żużli i popiołów paleniskowych, jako instalacji pomocniczej niewchodzącej w główny proces termicznego przetwarzania odpadów powstałych w procesie spalania na ruszcie kotła. Ze względów ekologicznych rezygnacja z tej instalacji jest korzystna dla środowiska miasta O.. Wytwarzany przedmiotowy odpad (żużel), po separacji metali żelaznych będzie na bieżąco przygotowywany do transportu i transportowany przez uprawnioną firmę zewnętrzną posiadająca odpowiednie decyzje i zezwolenia do docelowego miejsca jego przetwarzania w procesie odzysku. Odzyskiem tego odpadu zajmują się specjalistyczne firmy na terenie kraju lub na terenie Unii Europejskiej. Zatem rezygnacja z realizacji instalacji waloryzacji żużla w żaden sposób nie zwiększy oddziaływania na środowisko instalacji ZTPO, a wręcz przeciwnie. - Brak realizacji instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji pyłów i stałych pozostałości z oczyszczania spalin skutkuje mniejszą skalą przedsięwzięcia, zmniejszy się też oddziaływanie na środowisko. Organ odwoławczy zaznaczył, że inwestor po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest zobowiązany do realizacji wszystkich zadań, które ujął we wniosku, może też realizować je etapowo. - na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowej inwestor planował do przetwarzania odpady o kodach: 20 03 01 - zmieszane odpady komunalne, 19 08 05 - ustabilizowane osady ściekowe, 19 12 12 - inne odpady z mechanicznej obróbki odpadów. Na etapie opracowania projektu budowlanego dodano także odpady o kodzie 19 12 10 - odpady palne. Odpady o kodzie 19 12 12 to odpady powstałe w wyniku mechanicznych przeróbek odpadów komunalnych - frakcja sucha posiadająca wysoką kaloryczność odpadów. Odpady o kodzie 19 12 10 to tzw. RDF paliwo alternatywne z odpadów powstałe w zakładach mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów (MBT). Są to odpady powstałe w wyniku przeróbek mechanicznych odpadów o kodzie 20 03 01 (odpady przewidziane na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowej) w odpowiednich instalacjach. Czyli są to przetworzone odpady, specjalnie przygotowane - wysortowane, wysuszone, zmielone itp. w celu osiągnięcia dużej wartości opałowej. Odpady tego typu (paliwo powstałe ze zmieszanych odpadów komunalnych) charakteryzuje się wysoką kalorycznością (nawet do 16-18 MJ/kg). Przekształcanie tego typu odpadów pozwoli na zwiększenie wartości opałowej wszystkich spalanych odpadów (średnio 10,9 MJ/kg), co pozwoli na wzrost produkowanej energii cieplnej i energii elektrycznej. Spalanie dodatkowego odpadu będzie powodować mniejsze oddziaływania na środowisko np. w zakresie emisji odcieków z jego magazynowania. Odpad 19 12 10 nie powoduje w ogóle powstawania odcieków (wysuszone odpady o małej wilgotności w stosunku do zmieszanych odpadów komunalnych) i nie trzeba zagospodarowywać tego odcieku, tak jak dla spalania samego odpadu o kodzie 20 03 01 (odpady biodegradowalne, duża wilgotność). Spalanie odpadów o kodzie 19 12 10 również zmniejszy możliwość występowania potencjalnych oddziaływań odorowych. Oznacza to, że dodanie odpadów o kodzie 19 12 10 do projektu będzie mieć korzystne oddziaływanie na środowisko, niż stosowanie tylko samych odpadów zmieszanych. Przyjmowane osady ściekowe do spalenia w ilości (maksymalnie 20 000 Mg/rok) będą przede wszystkim pochodzić z Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków w O.. Spalarnia będzie przetwarzać 150 000 Mg odpadów rocznie w zakresie wartości opałowej z przedziału od 7 MJ/kg do 18 MJ/kg. Termiczne przekształcanie odpadów umożliwi wytworzenie 6,1 MW energii elektrycznej oraz 58,4 MW energii cieplnej w pełnym skojarzeniu. Przedmiotowa zmiana w żaden sposób nie zwiększy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w stosunku do koncepcji technologicznej i rodzajów odpadów przewidzianych na etapie decyzji środowiskowej, co zostało szczegółowo przedstawione w II raporcie ooś. - w wyniku ponownej analizy w celu odazotowania spalin (redukcja tlenków azotu) przyjęto metodę SNCR (selektywnej redukcji niekatalitycznej) zastępując metodę SCR (selektywnej redukcji katalitycznej) oraz zrezygnowano z płuczki wodnej, która byłaby mało skuteczna i zbędna przy tak dostosowanym systemie spalania, dopalania oraz oczyszczania spalin. Ze względu na parametry zanieczyszczeń emitowanych do powierza instalacja płuczki nie jest potrzebna. - działki wskazane jako teren inwestycji nie uległy zmianie w stosunku do etapu pierwszej oceny przedsięwzięcia (etap uzyskiwania decyzji środowiskowej), dokonano jedynie ograniczenia terenu inwestycji z 5,3 ha (przy czym pod inwestycję planowano zajęcie około 4 ha) do około 1,5 ha. Przedmiotowe zmiany nie zmieniają, ani nie zwiększają wydajności ZTPO, lokalizacji ZTPO, brzegowych parametrów technicznych i technologicznych określonych w decyzji Prezydenta Miasta O. z 12.12.2011r. Zmiany, w ocenie Wojewody, są korzystne dla środowiska poprzez znaczne zmniejszenie powierzchni terenu. - proponowane rozwiązanie technologiczne w projekcie budowlanym, z zakresu termicznego przekształcania odpadów oraz oczyszczania spalin i zagospodarowania powstających ścieków na terenie ZTPO, pozwolą na wyeliminowanie zrzutu ścieków przemysłowych, a w konsekwencji tzw. zerową emisję ich do środowiska. Na etapie koncepcji technologicznej (etap uzyskiwania decyzji środowiskowej) założono powstawanie i zrzut ścieków przemysłowych do kanalizacji przemysłowej zlokalizowanej na terenie firmy S. i dalej do kanalizacji MPOŚ w O.. W projekcie budowlanym założono funkcjonowanie ZTPO bez powstawania jakichkolwiek ścieków przemysłowych, co zapewni maksymalną ochronę m.in. wód powierzchniowych i podziemnych. W celu powtórnego wykorzystania ścieków powstających w instalacji, gospodarka wodno - ściekowa będzie prowadzona tak, aby wszystkie ścieki (wody przemysłowe) mogły być powtórnie wykorzystane do poszczególnych procesów technologicznych. W praktyce oznacza to tzw. zerową emisję ścieków z instalacji do kanalizacji. Zatem dla instalacji ZTPO zaproponowano technologię, która wykorzysta w 100 % wszystkie powstałe ścieki technologiczne. Wszystkie powstałe wody poprocesowe będą wykorzystane do procesu gaszenia żużla. - w związku z tym, że ZTPO znajduje się na terenach zamkniętych (wewnętrzny teren firmy S.), na których przebywanie osób trzecich jest zabronione oraz ze względów organizacyjnych, zrezygnowano z lokalizacji tablicy informacyjnej na terenie ZTPO. Zakład zostanie natomiast wyposażony w urządzenia do analizy spalin on-line. Zaproponowano więc na etapie projektu budowlanego działanie równoważne do proponowanej tablicy informacyjnej, określonej w decyzji Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta Miasta O. z dnia 12.12.2011 r. Ponadto zagadnienie to nie jest elementem poddanym ocenie wpływu na środowisko, stanowi element dodatkowy wprowadzony przez inwestora, nie oddziaływujący na środowisko. Organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie RDOŚ w K. z 10.09.2015 r., o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wydane w toku ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko było słuszne. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania. Nie zgodził się z zarzutem, że inwestor nie przedłożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor na etapie projektu budowlanego dokonał korekt technologicznych przedsięwzięcia w zakresie zgodnym z procedurą ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ustawy ooś). Wszystkie zmiany w projekcie budowlanym w stosunku do decyzji środowiskowej przedstawiono m. in. w rozdz. 14. raportu ooś opracowanego na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko (II raport ooś) w kwietniu 2015 roku. Zatem zarzut, jakoby było to inne przedsięwzięcie jest całkowicie bezzasadny. Dokonanie zmian w projekcie budowlanym jest możliwe do przeprowadzenia pod warunkiem, że nie zwiększy się potencjalne negatywne oddziaływanie na środowisko danego przedsięwzięcia, co udowodnione zostało w Zapisach II raportu ooś. Przeprowadzone zmiany nie tylko nie wpłyną na zwiększenie oddziaływania na środowisko, lecz wręcz przeciwnie, znacząco ograniczą potencjalne oddziaływanie. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ustala m.in. tzw. warunki brzegowe (maksymalne parametry dla instalacji, w tym parametry emisyjne), których przekroczyć nie wolno. W przedmiotowym przypadku te uwarunkowania zostały dotrzymane. Organ odwoławczy stwierdził, że oba raporty ooś, opracowane na etapie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (I raport) oraz na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko (II raport), zawierają w niektórych przypadkach drobne uchybienia w zakresie cytowanych dyrektyw, ustaw, rozporządzeń, jednak autorzy tych raportów cytują w przeważającej części aktualne i obowiązujące akty prawne. Te uchybienia nie powodują żadnych konsekwencji w zakresie przeprowadzonej analizy z zakresu oceny oddziaływania na środowisko. Również brak analizy tylko dla jednej wartości standardowej - wartość średnia 10-cio minutowa (tylko dla jednej substancji - CO) w żaden sposób nie deprecjonuje przedstawionej w raporcie analizy zagadnienia emisji substancji do powietrza. Art. 66 ustawy ooś nie wymaga od autorów raportu odniesienia się do wszystkich badań i emisji w zakresie powietrza, tym bardziej, że zostały poddane analizie wszystkie substancje wymienione w załączniku nr 7 do Ministra Środowiska z 4.11.2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1546), w tym tlenek węgla w zakresie średnich stężeń dobowych i trzydziestominutowych. Wojewoda podkreślił, że w obydwu raportach ooś dla tlenku węgla przyjęto wartość emisji maksymalnej równą nie stężeniu 10-minutowemu, lecz 30-minutowemu, wychodząc z założenia, że przy stosowanej w instalacji technologii można założyć, że ta, niższa wartość emisji, będzie dotrzymana. Określono wartość maksymalnej emisji CO na poziomie 100 µg/m3. Jest to założenie bardziej restrykcyjne dla instalacji ZTPO, niż w porównaniu z 10-minutowym standardem emisyjnym, wynoszącym 150 µg/m3. Takie założenie stanowi deklarację dotrzymania wartości emisji na poziomie niższym niż wymagane, co jest korzystne dla środowiska. W związku z powyższym zarzut w odnośnie naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. jest bezzasadny. Także bezzasadny jest zarzut pominięcia przy omawianiu i podsumowaniu oddziaływania zanieczyszczeń na powietrze w O. faktu przekroczenia w tym mieście dopuszczalnego stężenia pyłu zawieszonego PM10. Wojewoda stwierdził "w jaki sposób autorzy Raportu ooś mogli nie odnieść się do faktu przekroczenia dopuszczalnego stężenia pyłu zawieszonego PM10, jeżeli do analiz i obliczeń wykorzystane zostało bowiem pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 2.12.2014 r. znak: [...], podające tzw. tło zanieczyszczeń dla O., w tym pyłu PM 10. Pismo to stanowi załącznik do raportu ooś. Dodatkowo przeprowadzona analiza w zakresie emisji pyłu w tym PM 10 i PM 2,5 nastąpiła zgodnie z referencyjną metodyką określoną w załączniku 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26.01.2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 16/2010, poz. 87) oraz zgodnie z zasadami merytorycznymi opracowywania raportów. Analizy w zakresie emisji pyłu PM10 jak i również PM2,5 wykonano zgodnie z obowiązującym prawem w tym zakresie, co potwierdził również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Ponadto Wojewoda ocenił, że strona skarżąca mylnie interpretuje i analizuje zakres raportu ooś. Analizę kompensacyjną w ogóle i szczegółową wykonuje się na etapie wydawania decyzji administracyjnej - pozwolenie zintegrowane, zezwalającej inwestorowi na rozpoczęcie działalności. Organ powołał treść art. 225 ustawy Prawo ochrony środowiska. Powołane w piśmie stowarzyszenia "postępowanie kompensacyjne'" wykonuje się na etapie uzyskania pozwolenia na wprowadzanie substancji do powietrza. Mimo tego, w zakresie "postępowania kompensacyjnego, w raporcie w rozdz. 9.14. przedstawione zostały działania inwestora w kwestii ograniczenia emisji substancji do powietrza. Na etapie I oceny oddziaływania na środowisko (etap wydania decyzji środowiskowej), w raporcie ooś m.in. w rozdziale 9.1.5.4. odniesiono się również do zagadnienia kompensacji emisji pyłowej (kwestie ograniczenia emisji substancji do powietrza). W kwestii zarzutu pominięcia emitowania benzo(a)pirenu organ wyjaśnił, że substancja ta powstaje podczas tzw. procesu spalania niecałkowitego paliw stałych w niskich temperaturach pieców i kotłów przydomowych, natomiast przy temperaturze spalania wynoszącej około 1000°C (minimalna 850°C) powstawanie benzo(a)pirenu jest mało prawdopodobne. Dla ZTPO zakładana jest właśnie taka temperatura spalania. Wbrew zarzutom strony odwołującej, oddziaływanie przedsięwzięcia zamknie się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, co wynika z przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. W raporcie ooś przeprowadzono wnikliwą analizę w zakresie emisji substancji do powietrza (w tym pyłu PM 10 i PM 2,5). ZTPO nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko, w tym w zakresie emisji substancji do powietrza. Prawdą natomiast jest, że z powodu już występującego przekroczenia tła zanieczyszczeń - wartości odniesienia pyłu PM10 i PM2,5, w przypadku gdy spalarnia będzie pracować również będą występować przekroczenia wartości odniesienia pyłu PM10 i PM2,5. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że nie jest to wina spalarni (ZTPO), a obecnego stanu działających instalacji (wysokiej i niskiej emisji) w mieście O.. Budowa i funkcjonowanie ZTPO objętego przedmiotowym postępowaniem, wpisuje się w proekologiczne i modernizacyjne działania inwestora, w zakresie zmniejszenia spalania paliw kopalnianych, obniżenia emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz wykorzystania do produkcji ciepła i energii elektrycznych źródeł odnawialnych (odpady). W związku z zarzutami dotyczącymi Planu Gospodarki Odpadami Województwa na lata 2016-2022 i rozbieżnościami w zakresie rodzaju odpadów przeznaczonych do spalania organ odwoławczy, odwołując się do ustawy o odpadach wyjaśnił, że organem odpowiedzialnym za plan gospodarki odpadami dla Wojewoda, a zatem również za projekt tego planu i załączniki do tego planu, jest Marszałek Województwa. Inwestor nie dokonał żadnej zmiany w zakresie rodzajów odpadów przeznaczonych do procesu ich termicznego przekształcania, szczególnie w aspekcie prowadzonej przedmiotowej sprawy. Zapisy przedstawione w raporcie oddziaływania na środowisko nie uległy żadnej zmianie, zarówno, co do rodzaju jak i ilości odpadów. Do termicznego przekształcania odpadów będą przeznaczone odpady w ilościach podanych na str. 19 raportu, w tabeli 2.1., a mianowicie: 19 08 05, 19 12 10, 19 12 12, 20 03 01 (kod odpadu). Ponieważ instalacja będzie przetwarzała odpady komunalne - grupa 20 z katalogu odpadów - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9.12.2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923), instalacja ta jest objęta Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami (WPGO). Przetwarzane będą odpady o kodzie 20 03 01 (zmieszane odpady komunalne). W innym przypadku, gdyby nie przetwarzano odpadu z grupy 20, instalację taką nie obejmuje WPGO. Zatem jeżeli inwestor będzie chciał dodatkowo przekształcać odpady o kodzie 19 08 14 to będzie musiał uzyskać nową decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wszystkie inne decyzje administracyjne konieczne do funkcjonowania przedsięwzięcia. Natomiast odnośnie kwestii ilości przetwarzanych odpadów (wydajność roczna) w projekcie planu zostało to określone w ilości 130 000 Mg/rok. Ponieważ przedmiotowy plan dotyczy odpadów komunalnych - odpady z grupy 20 zatem należy przypuszczać, że wpisano ilość dla odpadu o kodzie 20 03 01. Innych odpadów w bilansie ilościowym przedmiotowego projektu planu nie powinno się podawać. Organ podkreślił, że jest to projekt przedmiotowego planu, a nie akt prawny podjęty odpowiednią uchwałą Sejmiku Województwa. Zapisy projektu tego planu mogą się jeszcze zmieniać, m.in. na skutek wniesionych uwag - projekt jest aktualnie w trakcie tzw. konsultacji społecznych i dlatego został opublikowany na stronie internetowej urzędu. Inwestor może w tej sprawie skierować odrębne pismo do Marszałka Województwa w ramach tychże konsultacji. Konkludując, projekt zapisów Planu Gospodarki odpadami nie stoi w sprzeczności z pozwoleniem na budowę (w tym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i ponowną oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko) dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto organ II instancji stwierdził, że inwestor dostarczył wymagane dokumenty, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym projekt budowlany i oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia (art. 34 ustawy Prawo budowlane), zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Projektanci i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe wyczerpuje zatem wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 powołanej ustawy Prawo budowlane. Ponadto, zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane - pełną odpowiedzialność za opracowany projekt budowlany ponosi projektant. Towarzystwo [...] w O. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie pozwolenia na budowę zakładu, dla którego - w kształcie przedstawionym w projekcie budowlanym nie przedłożono wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ppo wydaniu decyzji środowiskowej dla "S." sp. z o.o., inwestor dokonał zmiany zakresu inwestycji, lecz nie doprowadził już do zmiany samej decyzji środowiskowej co powoduje, że nie zachodzi tożsamość przedsięwzięć w przedłożonej do postępowania decyzji środowiskowej i wydanym pozwoleniu na budowę; - art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c) oraz pkt 6 i 7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji na podstawie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 10.09.2015 r., który przeprowadził ponowną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko w oparciu o raport, zawierający niekompletny opis wpływu przedsięwzięcia na środowisko (brak opisu wpływu emisji pyłu PM10 na jedną z norm: 24-godzinny poziom dopuszczalny pyłu PM10 w powietrzu), oraz niepełną analizę skutków przekroczenia standardów jakości środowiska przez emisję z planowanego przedsięwzięcia (raport nie zawiera oceny skutków przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie średniorocznych poziomów dopuszczalnych stężenia pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5). W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. W szczególności wskazano, że w ramach ponownej oceny dopuszczalna jest zmiana w pozwoleniu na budowę wymagań określonych w decyzji środowiskowej, dotyczących ochrony środowiska, koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym, co wynika to z art. 93 ust. 2 pkt 4 oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.o.s. Możliwość takiej zmiany projektu budowlanego dotyczy jednak wyłącznie wymagań określonych w decyzji środowiskowej na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy. A contrario zmiana nie może dotyczyć innych warunków, ani zakresu inwestycji opisanego w charakterystyce przedsięwzięcia, lecz jedynie wymagań zawartych w konkretnym punkcie decyzji środowiskowej. Zmiana pierwotnego zakresu przedsięwzięcia nie ma nic wspólnego z wymaganiami, o których mowa w art. 93 ust. 2 pkt 4 oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy. Powołane naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem bez właściwej decyzji środowiskowej wydanie pozwolenia na budowę było niedopuszczalne. Ma też istotne znaczenie praktyczne, bowiem w O., podobnie jak w K., występują przekroczenia stężeń pyłów zawieszonych w powietrzu odpowiedzialnych za smog, więc rezygnacja ze skrubera - dodatkowej formy oczyszczania spalin, wydaje się nieuzasadniona merytorycznie. W dobie powszechnej walki ze smogiem zaskarżana decyzja nie spełnia podstawowych oczekiwań społecznych. Ponadto opis emisji zawarty w raporcie nie zawiera danych na temat wpływu emisji z zakładu na jeden ze standardów jakości powietrza (środowiska), jakim jest poziom dopuszczalny pyłu PM10 w zakresie stężenia 24-godzinnego, co zostało wykazane w opinii autorstwa dr. hab. L. P. . Raport wskazuje co prawda, że normy te w O. są już przekroczone oraz podaje informację o ile zwiększą się przekroczenia tych norm w wyniku emisji z nowego zakładu, jednak nie zawiera oceny ani analizy skutków przekroczenia tych norm będących standardami jakości środowiska, co jest niezgodne z art. 66 ust. 1 pkt 6 u.o.o.s. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Zgodnie zaś z przepisem art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Dla zobrazowania sposobu prowadzenia postępowania celowym będzie przytoczenie niektórych stron akt administracyjnych" - postanowieniem z dnia 5.10.2015 r., wydanym na podstawie art.80 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 82 ust.1 i 2, art.35 ust.3 oraz art.33 ust.2 prawa budowlanego oraz art.77 § 1 i § 2 organ I instancji wezwał inwestora m.in. do: wykazania zgodności dokumentacji projektowej z pięcioma warunkami przyłączeniowymi, wykazania zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wykazanie zgodności z warunkami określonymi w postanowieniu RDOŚ z dnia 10.09.2015 r., wykazanie zgodności z warunkami ustawy o odpadach, warunkami rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących procesu termicznego przekształcania odpadów, rozporządzenia w sprawie standardów emisyjnych, dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (K.19 teczki w przeźroczystej okładce), - pismem z dnia 22.12.2015 r. (K.37 teczki w przeźroczystej okładce) Wojewoda zwrócił się do RDOŚ o szczegółowe odniesienie się i wyjaśnienie zarzutów podniesionych w piśmie uzupełniającym odwołanie, z wyjaśnieniem, że w odwołaniu zarzucono błędy raportu, dołączono prywatną opinię naukową, a postanowienie RDOŚ podlega zaskarżeniu w odwołaniu. Podkreślić należy, że to Na Wojewodzie ciążył obowiązek poddania kontroli postanowienia RDOŚ z 10.09.2015 r. przez odniesienie się do stawianych mu zarzutów w odwołaniu od decyzji (!), - pismem z dnia 8.01.2016 r. RDOŚ przedstawił swoje stanowisko w sprawie (k.56 teczki w białej okładce), - na k. 72 znajduje się opinia Wydziału Infrastruktury dotycząca zarzutów odwołania i stanowiska RDOŚ, - pismem z dnia 2.11.2016 r. organ prowadzący postępowanie zwrócił się do WIOŚ w K. z prośbą "o zbadanie przedmiotowej sprawy wraz z projektem budowlanym, a w szczególności zarzutów zawartych w odwołaniu i zajęcie merytorycznego stanowiska w kwestiach: czy postanowienie RDOŚ z 10.09.2015 r. zostało wydane prawidłowo, czy decyzja Starosty [...] z dnia 28.10.2015 r. jest słuszna w aspekcie uwag zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 20.07.2016 r. sygn. II SA/Kr 589/16 (k. 139), - WIOŚ w K. nie zgodził się na badanie sprawy (pismo z dnia 6.11.2016 r.- k.142), - wobec powyższego pismem z dnia 24.11.2016 r. organ prowadzący sprawę zwrócił się do inwestora (!) z prośbą o udzielenie szczegółowych merytorycznych wyjaśnień i zajęcie stanowiska w oparciu o opracowany projekt budowlany wobec zarzutów zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 20.07.2016 r. sygn. II SA/Kr 589/16, w tym uwag zawartych w opinii L. P. oraz uwag odwołującego się Towarzystwa [...] w O. z dnia 22.09.2016 r. - na k. 153 znajduje się odpowiedź inwestora na powyższe pismo, - na k. 163 znajduje się dokument bez daty, bez podpisu, zatytułowany "Wyspecyfikowanie zmian w projekcie budowlanym w stosunku do .....", sporządzony prawdopodobnie przez inwestora. Powyższe świadczy o nieprawidłowościach postępowania. Organ nie może przerzucać oceny dokumentacji i oceny zarzutów na organ (RDOŚ), którego zarzuty te dotyczą, czy też na inwestora. Rozważania rozpocząć należy od przytoczenia wytycznych Sądu zawartych w wyroku wydanym w dniu 20 lipca 2016 r. sygn. II SA/Kr 589/16: - "organ odwoławczy zasadnie przyznał Towarzystwu legitymację strony, a wniesione przez nie odwołanie podlega rozpoznaniu", - "organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jak również skargi do sądu administracyjnego, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji", - " w rozpoznawanej sprawie postanowienie RDOŚ w K. z 10 września 2015 r. podlega zatem zaskarżeniu w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej o zatwierdzenie projektu budowlanego i o udzielenie pozwolenia na budowę", - "uprawnieniu strony do zaskarżenia postanowienia RDOŚ w odwołaniu od decyzji odpowiada obowiązek organu odwoławczego poddania kontroli tego postanowienia przez odniesienie się do stawianych mu zarzutów w odwołaniu od decyzji", - " zgodnie z zasadą postępowania wyrażoną w art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zadaniem organu II instancji nie jest zatem weryfikacja decyzji, od której złożono odwołanie, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów", - "organ odwoławczy w pominął całkowicie szereg istotnych zmian wariantu przedsięwzięcia zaproponowanego do realizacji w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, w szczególności związanych z ograniczeniem przedsięwzięcia do jednej linii produkcyjnej w miejsce dwóch dublujących się", - "ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji, uwzględni uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu, a w ramach rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] z 28. 10. 2015 r. odniesie się również do postanowienia RDOŚ z dnia 10. 09. 2015 r." Skoro zatem Wojewoda ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 7.04.2017 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 142 k.p.a., utrzymał w mocy: - postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 10.09.2015 r. znak: [...] o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia - decyzję Starosty [...] z 28.10.2015 r., to pierwsza część rozstrzygnięcia jest wadliwa, gdyż Sąd polecił Wojewodzie poddanie kontroli postanowienia RDOŚ z 10.09.2015 r. przez odniesienie się do stawianych mu zarzutów w odwołaniu od decyzji. Wynikiem takiej kontroli nie może być wyrzeczenie w decyzji o utrzymaniu w mocy kwestionowanego postanowienia. Takie sformułowanie zastrzeżone jest dla rozstrzygnięcia organu odwoławczego rozpoznającego zażalenie. Uznać zatem należy, że w tej części organ II instancji nie zastosował się do wytycznych Sądu. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie dokonania ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zwrócić należy uwagę na treść przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2017.519 t.j. - wersja od 13 marca 2017 r. do 28 kwietnia 2017 r.) przez istotną zmianę instalacji rozumie się taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko (art.3 pkt 7). Najlepsza technika oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości (art.3 pkt 10 lit c). Obszar tła miejskiego to obszar miasta, w którym poziomy substancji w powietrzu są reprezentatywne dla narażenia ludności zamieszkującej tereny miejskie na działanie substancji (art.3 pkt 10 d). Oddziaływanie na środowisko to również oddziaływanie na zdrowie ludzi (art.3 pkt 11). Przez ochronę środowiska rozumie się podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na: a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom, c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego (art.3 pkt 13). Przez poziom substancji w powietrzu rozumie się stężenie substancji w powietrzu w odniesieniu do ustalonego czasu lub opad takiej substancji w odniesieniu do ustalonego czasu i powierzchni, przy czym poziom dopuszczalny - to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym terminie i który po tym terminie nie powinien być przekraczany. Poziom dopuszczalny jest standardem jakości powietrza (art.3 pkt 28). Przez standardy emisyjne rozumie się dopuszczalne wielkości emisji (art.3 pkt 33). Terenem zamkniętym jest teren, a w szczególnych przypadkach obiekt budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (art.3 pkt 40). Zakładem zaś jest jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. W myśl art.3 pkt 8) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353 t.j) przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Według aktualnego brzmienia art.66 ust.1 pkt 3b) ustawy raport winien zawierać informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Jednakże zgodnie z art.6 ust.2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie wszczęte zostało 21.04.2015 r.(data złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wraz z nowym raportem) Tak więc istotne jest brzmienie art.66 w wersji obowiązującej od 30 marca 2015 r. do 27 sierpnia 2015 r. (Dz.U.2013.1235). Stanowi on, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien m.in zawierać przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia oraz emisji, jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przedstawienie zagadnień w formie graficznej, przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzany w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowiącej część postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, powinien zawierać informacje, o których mowa w art. 66, określone ze szczegółowością i dokładnością odpowiednio do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji uzyskanych po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz określać stopień i sposób uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art.82 ust.2 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji środowiskowej, podstawą do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 były w szczególności okoliczności: posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko, ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Wreszcie, jak stanowi przepis art.86 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. W myśl art. 89 ustawy po otrzymaniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 występuje do regionalnego dyrektora ochrony środowiska z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Organ występujący o uzgodnienie przedkłada: wniosek o wydanie decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić również należy, że wydanie postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia (art.90 ust.1 omawianej ustawy) wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje. Konieczność uzasadnienia tego postanowienia podkreśla przy tym merytoryczny charakter takiego postanowienia, rozstrzygającego faktycznie sprawę, co do istoty. Postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia jest niezaskarżalne z mocy art. 90 ust. 8 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a co wynika z wyłączenia stosowania art. 106 § 5 k.p.a. Nie może to jednak oznaczać, że postanowienie to będzie w ogóle wyłączone z kontroli instancyjnej. Możliwość kwestionowania tego postanowienia będzie dostępna dla stron tego postępowania dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji (art. 142 k.p.a.). W konsekwencji zakres rozstrzygania sprawy o wydanie pozwolenia na budowę w postępowaniu odwoławczym będzie faktycznie rozszerzony w stosunku do postępowania pierwszoinstancyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r., LEX nr 1138181). Jak z kolei stanowi przepis art. 93 ustawy, zamieszczony w rozdziale o ponowny przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, organ wydaje decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 uwzględniając warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1. Jednakże, stosownie do ust.2 pkt 4) tego przepisu, w decyzjach, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 organ m.in. może zmienić wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c (wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 23), jeżeli potrzeba zmiany została stwierdzona w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl ust.3 w decyzjach, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 organ, w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji, a gdy wynika potrzeba zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań. Zgodnie z art.180 eksploatacja instalacji powodująca: 1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, 2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, 3) wytwarzanie odpadów, jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane. Konieczność uzyskania pozwolenia na korzystanie ze środowiska zachodzi w sytuacji kumulatywnego spełnienia przesłanek: korzystanie ze środowiska musi być związane z eksploatacją instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.o.ś., w wyniku eksploatacji konkretnej instalacji ma miejsce oddziaływanie na środowisko w jednej z form wymienionych w art. 180 p.o.ś., konieczność uzyskania pozwolenia musi wynikać z konkretnych przepisów prawa materialnego, którymi w sytuacji korzystania ze środowiska w sposób określony w art. 180 p.o.ś. będą: art. 220 p.o.ś. - w przypadku wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, art. 122 pr. wod. - w przypadku wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, art. 17 i n. u.o. - w przypadku wytwarzania odpadów. Stosownie zaś do art.201 ust.1 i 2 ustawy pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. (Dz.u.2014.1169) wydanym na tej podstawie, w załączniku określającym rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości wymieniono Instalacje do spalania paliw o nominalnej mocy nie mniejszej niż 50 MW oraz do termicznego przekształcania odpadów: a) innych niż niebezpieczne o zdolności przetwarzania ponad 3 tony na godzinę, niebezpiecznych o zdolności przetwarzania ponad 10 ton na dobę. Na stronie 283 Raportu podano, że wydajność 1 linii termicznego przekształcania odpadów wynosi 20 Mg/h. Jak wynika z art.205 ustawy nieprzekraczanie wielkości emisji wynikającej z zastosowania najlepszych dostępnych technik nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska. W niektórych sytuacjach spełnienie wymagań wynikających z zastosowania w konkretnym przypadku najlepszej dostępnej techniki nie gwarantuje, że w związku z jej eksploatacją nie nastąpi negatywne oddziaływanie na środowisko. Z powyższego wynika, że zastosowanie najlepszej dostępnej techniki nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska na terenie, na którym jest lub ma być prowadzona instalacja. Obowiązek, o którym mowa wyżej, powinien być realizowany zarówno przez organy administracji wydające pozwolenia zintegrowane, jak i przez podmioty prowadzące instalację, której eksploatacja wymaga uzyskania takiego pozwolenia. Ponieważ w decyzji środowiskowej wymieniono warunki konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (DZ.U. Nr 95 poz. 558), z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 47 poz.281) oraz z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120 poz.826) zbadać należało aktualność tych rozporządzeń. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji uchylone zostało z dniem 22 listopada 2014 r. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu uchylone zostało z dniem 3.10. 2012 r. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku obowiązuje w wersji aktualnej od dnia 22 stycznia 2014 r. (Dz.U.2014.112 t.j.) W myśl § 16 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz.U.2014.1546) standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów określa załącznik nr 7 do rozporządzenia. Załącznik ten określa standardy emisyjne w mg/m3 dla 9 substancji, przyjmując średnie dobowe i trzydziestominutowe, z tym że dla tlenku węgla przyjęto również wartość średnią dziesięciominutową (zgodnie z pkt 5 objaśnień). Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U.2012.1031 - wersja od 18 września 2012 r.) poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu (benzen, dwutlenek azotu, tlenki azotu, dwutlenek siarki, ołów, pył zawieszony PM2,5, pył zawieszony PM10, tlenek węgla), zróżnicowane ze względu na ochronę zdrowia ludzi i ochronę roślin, termin ich osiągnięcia, oznaczenie numeryczne tych substancji, okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów, dopuszczalne częstości przekraczania tych poziomów oraz marginesy tolerancji są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. I tak, z załącznika tego m.in. wynika, że dla dwutlenku azotu okres uśredniania pomiarów to jedna godzina i rok kalendarzowy, poziom dopuszczalny w powietrzu dla jednej godziny wynosi 200 µg/m3, dla roku kalendarzowego – 40 µg/m3. Dopuszczalna częstość przekraczania poziomu dopuszczalnego dla jednej godziny wynosi 18 razy. Dla dwutlenku siarki istotne jest nieprzekroczenie dopuszczalnego poziomu w ciągu jednej godziny, 24 godzin i roku i pory zimowej – odpowiednio 350, 125, 20 µg/m3. Dla pyłu zawieszonego PM 2,5 okres uśredniania pomiarów wynosi rok, a poziom dopuszczalny - 25 µg/m3 (Poziom dopuszczalny ze względu na ochronę zdrowia ludzi. Poziom dopuszczalny dla pyłu zawieszonego PM2,5 do osiągnięcia do dnia 1 stycznia 2015 r. - faza I), 20 µg/m3 m3 (Poziom dopuszczalny ze względu na ochronę zdrowia ludzi. Poziom dopuszczalny dla pyłu zawieszonego PM2,5 do osiągnięcia do dnia 1 stycznia 2020 r. - faza II). Dla pyłu zawieszonego PM 10 okres uśredniania pomiarów wynosi 24 godziny i rok, a poziom dopuszczalny odpowiednio - 25 µg/m3 (Poziom dopuszczalny ze względu na ochronę zdrowia ludzi) oraz 40 µg/m3 (Poziom dopuszczalny ze względu na ochronę zdrowia ludzi), a dopuszczalna częstość przekraczania poziomu dopuszczalnego dla 24 godzin wynosi 35 razy. Dla tlenku węgla okres uśredniania pomiarów wynosi osiem godzin (według objaśnień zawartych w pkt i), a poziom dopuszczalny - 10 000 µg/m3 (Poziom dopuszczalny ze względu na ochronę zdrowia ludzi). Z kolei w wydanym na podstawie art.222 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (DZ.U. 2010.16.87) określono, że wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu dla terenu kraju, oznaczenie numeryczne tych substancji oraz okresy, dla których są uśrednione wartości odniesienia, z wyłączeniem obszarów ochrony uzdrowiskowej, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 3. Wartości odniesienia dla benzenu, dwutlenku azotu i dwutlenku siarki w powietrzu na obszarach ochrony uzdrowiskowej, oznaczenie numeryczne tych substancji oraz okresy, dla których są uśrednione wartości odniesienia, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia (§ 2). Zgodnie z § 4 rozporządzenia uznaje się, że wartość odniesienia substancji w powietrzu uśredniona dla jednej godziny, określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia, jest dotrzymana, jeżeli wartość ta nie jest przekraczana więcej niż przez 0,274 % czasu w roku dla dwutlenku siarki oraz więcej niż przez 0,2 % czasu w roku dla pozostałych substancji. W przypadku dwutlenku azotu częstość przekraczania odnosi się do wartości odniesienia wraz z marginesem tolerancji określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47, poz. 281). W załączniku Nr 1 do rozporządzenia dla pyłu zawieszonego PM 10 wartość odniesienia w w mikrogramach na metr sześcienny (µg/m3) uśrednione dla okresu jednej godziny wynosi 280 µg/m3, a dla roku kalendarzowego – 40 µg/m3. W tabeli na str. 157 Raportu brak danych o wartości odniesień dla roku kalendarzowego. Organy nie odniosły się do treści tego rozporządzenia. Nie istnieje rozporządzenie wymienione na stronie 16 Raportu w punkcie 24, a rozporządzenie wymienione w punkcie 35 – rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów - zostało uchylone z dniem 24 stycznia 2016 r. Decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, tak jak i decyzja Starosty [...] są wadliwe. Ocena zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie dokonania ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest negatywna. Organ nie przeprowadził weryfikacji Raportu II w świetle przytoczonych wyżej przepisów. Błędnie organ przyjął, że obszar inwestycji jest terenem zamkniętym, gdyż w aktach brak jest dokumentu , że obszar ten został wyznaczony w sposób określony w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (art.3 pkt 40). Nie wiadomo, co stanowiło podstawę twierdzenia RDOŚ w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia uzgadniającego, że "na etapie oceny oddziaływania na środowisko w raporcie wykazano brak negatywnego oddziaływania na poszczególne komponenty środowiska. Dlatego nałożony zakres ponownej oceny obejmował tylko analizę sposobu gaszenia żużla, doprecyzowania miejsca magazynowania odpadów i zagospodarowania odpadów poprocesowych". Z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach fakt ten nie wynika. Dołączona decyzja środowiskowa nie zawiera uzasadnienia dla nałożenia obowiązku dokonania ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skoro, jak wyżej przytoczono, podstawą do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 były w szczególności okoliczności: posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko, ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, to rzeczą organu było ustosunkować się do nich. Zauważyć pozostaje, że w opinii sanitarnej nakazano konieczność zachowania warunków w zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów. Powołuje się na nie również RDOŚ w postanowieniu z dnia 10.09.2015 r. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do faktu, że akt ten utracił moc. Opinia sanitarna wydana została zresztą wadliwie tylko na podstawie wniosku Starosty [...] skierowanego do RDOŚ o dokonanie uzgodnienia, który to wniosek RDOŚ przesłany inspektorowi sanitarnemu z prośbą o wydanie opinii (k.6 i karta bez numeru między k. 7 i 8). Nawiasem mówiąc opinia dotyczy obszaru inwestycji z pierwszego raportu – 5,3 ha. Organ I instancji w decyzji z dnia 28.10.2015 r. nałożył na inwestora obowiązek spełnienia wymagań określonych w decyzji środowiskowej z dnia 12.12.2011 r., postanowieniu RDOŚ z dnia 10.09.2015 r., decyzji z dnia 23.02.2015 r. zezwalającej inwestorowi na usunięcie drzew, ostatecznej decyzji Marszałka Województwa z dnia 5.02.2013 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe, ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 29.12.2006 r. na wprowadzanie wód pochłodniczych oraz nadmiaru ścieków opadowych i roztopowych do rzeki W. oraz określonych w 5 warunkach przyłączeniowych. Wymienił również warunki realizacji przedsięwzięcia, cytując w całości warunki zawarte w decyzji środowiskowej, w tym i te, by ścieki pochodzące z gaszenia żużla wprowadzić do systemu kanalizacji ścieków chemicznych i kierować do MPOŚ w O. lub – po oczyszczeniu i zbadaniu w laboratorium – wykorzystać ponownie do gaszenia żużla, a także, by prowadzić pomiary ciągłe i archiwizować wyniki dla dwóch linii termicznego przekształcania odpadów, jak również, by pyły pochodzące z oczyszczania spalin poddawać zestaleniu i stabilizacji oraz by wykonać tablicę informacyjno-monitorującą. Dodatkowo organ nakazał spełnienie warunków wynikających z postanowienia RDOŚ z dnia 10.09.2015 r. i raportu z kwietnia 2015 r., które są częściowo sprzeczne z warunkami wcześniejszymi (pkt 1 b i pkt 2). Organ nie zweryfikował Raportu II, a przecież, jak wcześniej wyjaśniono, jest to jedna z czynności organu w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest podstawowym dowodem w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia, jak również w sprawach dotyczących ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Organy administracji mają obowiązek dokonania na podstawie art. 80 k.p.a. oceny wartości dowodowej raportu. Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadająca odpowiednia wiedzę. Zadaniem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 339/15 - Lex nr 2102273). Przyjmuje się także, że zastrzeżenia stron wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Wnioski raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez organy. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu powinny być wszechstronnie przeanalizowane w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (vide: wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 795/16 - Lex nr 2136682 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1076/15 - Lex nr 2118230 i II OSK 2661/14 - Lex nr 2118244, 11 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2313/13 - Lex nr 1754669, 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 495/13 - Lex nr 1572744, 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12 - Lex nr 1511156, 11 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 639/13 - Lex nr 1369033, 1 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2105/11 - Lex nr 1340187). Zauważyć również należy, że pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją z dnia 5.02.2013 r., po stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji z dnia 19.01.2009 r., na które powoływał się organ, nie dotyczy przedmiotowej inwestycji (k.36 projektu budowlanego). Odnosi się do odprowadzania ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych należących do Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków w O. w ilości nie przekraczającej 23 000 m3/d. W uzasadnieniu decyzji podano, że na terenie spółki "S." Sp. z o.o. S.K.A. w ramach jej działalności funkcjonują następujące instalacje: Instalacja Produkcji Dyspersji, Instalacja Produkcji Kauczuków i Lateksów, Instalacja Produkcji Tworzyw Styrenowych i płyt XPS, Instalacja Produkcji Styrenów i Przygotowania Monomerów, Instalacja Spalania Paliw, a planowane jest otwarcie nowej instalacji produkcji kauczuku. Z powyższego wynika zatem, że pozwolenie nie mogło dotyczyć ZTPO. Również decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 29.12.2006 r. (k.104 projektu budowlanego), do której odwoływał się organ, nie dotyczyła przedmiotowego przedsięwzięcia. Udzielała ona natomiast Firmie Chemicznej [...] S.A. na wprowadzania wód pochłodniczych oraz nadmiaru ścieków opadowych i roztopowych do rzeki W. w ilościach w niej podanych. Nie wiadomo, czy lokalizacja obiektu zgodna jest z decyzją środowiskową, którą wydano na jeden z wariantów lokalizacji opisanych w Raporcie I -"[...] I", ponieważ w aktach brak jest tego raportu. Organ nie odniósł się również do kwestii kumulacji oddziaływań z projektowanego przedsięwzięcia z już działającymi instalacjami inwestora. Należało poddać analizie tabelę ze str. 158 Raportu. Na stronie 157 Raportu zestawiono maksymalne odległości i wartości immisji substancji. Z tabeli 9.33. wynika, że dla 18 substancji, w tym pyłu zawieszonego maksymalna odległość maksymalnych stężeń od ZTPO wynosi 450,3 m licząc od komina instalacji. Na stronie 160 Raportu podano, że najbliższe budynki mieszkalne położone są około 400 m od obszaru inwestycji. Należało odnieść się do tej okoliczności w kontekście obszaru oddziaływania inwestycji. Przedstawione na k. 162 zestawienie różnic między przedłożonym projektem budowlanym z koncepcją przedstawioną w Raporcie I nie poddaje się weryfikacji, gdyż brak Raportu I w aktach administracyjnych. Z tego samego powodu nie poddaje się weryfikacji pismo RDOŚ z 3012,2016 r. nie poddaje się weryfikacji, skoro odwołuje się do raportu I, którego brak jest w aktach sprawy. Organ I instancji nie wypowiedział się, czy w świetle art.86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wobec zmian koncepcji odnośnie funkcjonowania ZTPO, konieczne było uzyskanie nowej decyzji środowiskowej, względnie zmiany dotychczasowej. Pomimo faktu, że stwierdził to RDOŚ w piśmie kierowanym do organu, nie zwalniało to Starosty z obowiązku analizy tego zagadnienia. Zgodnie z brzmieniem art. 86 u.u.i.ś. decyzja środowiskowa wiąże organ wydający decyzje, które wymagają uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a które wskazane są w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. W istocie więc w zakresie, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach kształtuje pewną kwestię, a ta pozostaje w relacji do potencjalnych skutków oddziaływania na środowisko lub dotyczy przeciwdziałania czy ograniczania tego negatywnego oddziaływania, rozstrzygnięcie decyzji w tym obszarze stanowi ramy dla późniejszego orzekania w odniesieniu do danej inwestycji przez organy wydające kolejne decyzje w toku procesu inwestycyjnego – np. decyzję o warunkach zabudowy i decyzję o pozwoleniu na budowę. Zakres tego związania jest bezwzględny i organy wydające decyzje wskazane w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie mają w tym zakresie jakiejkolwiek swobody. Jest to pogląd odzwierciedlony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Związanie to dotyczy wszystkich decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1u.u.i.ś., niezależnie od charakteru i rodzaju decyzji. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. "Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jest pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy". "Określone w decyzji środowiskowej warunki realizacji przedsięwzięcia, nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane, zmieniane, wiążą organy wydające decyzję z art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. Od tej generalnej reguły jest jednak wyjątek. Jest nim instytucja ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogą ulec w pewnym zakresie zmianie i to w toku wydawania decyzji określonych w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś., ale zakres ten jest podwójnie ograniczony. Przede wszystkim, dotyczy to tylko wybranych decyzji, a nie wszystkich wskazanych w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. Zgodnie z art. 88 ust. 1 u.u.i.ś. możliwość przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego oraz decyzji na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych. Są to więc decyzje, które zawierają "komponent budowlany", a w tym dla których wydania przygotowuje się co do zasady projekt budowlany. Ratio legis takiego rozwiązania jest fakt, że w toku opracowywania projektu budowlanego mogą ujawnić się oddziaływania na środowisko, których nie dało się przewidzieć lub ocenić na poziomie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Związane są one bowiem z rozwiązaniami technicznymi rozstrzyganymi na poziomie projektu budowlanego albo z tym, że zaproponowane rozwiązania techniczne zmieniają parametry oddziaływania na środowisko, co daje możliwość modyfikacji zaproponowanych rozwiązań służących ochronie środowiska zgodnie ze zmienioną specyfikacją techniczną. Decyzja Starosty [...] jest wewnętrznie sprzeczna: wypisano w niej wszystkie warunki zawarte w decyzji środowiskowej oraz warunki z postanowienia RDOŚ, choć część z nich się wyklucza. Wyniki ponownej oceny oddziaływania na środowisko powinny znajdować swoje bezpośrednie odzwierciedlenie w postanowieniach decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy. Dlatego też w art. 93 ust. 1 ustawy wskazano, że przy wydawaniu takich decyzji należy kierować się warunkami wynikającymi z decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych i z postanowienia kończącego postępowanie w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, oczywiście jeżeli została ona przeprowadzona. Zwrócić jednak ze należy uwagę, że jak wynika z art.93 ust.2 ustawy w decyzjach, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 właściwy organ może zmienić wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c, czyli wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli potrzeba zmiany została stwierdzona w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji również naruszył prawo. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po opisaniu dotychczasowego przebiegu postępowania, prawdopodobnie realizując wytyczne WSA w Krakowie w zakresie spoczywającym na organie odwoławczym obowiązku kontroli postanowienia RDOŚ przez odniesienie się do stawianych mu zarzutów w odwołaniu od decyzji, organ II instancji odwołał się do treści Raportu II, w którym zostały opisane wszystkie zmiany wprowadzone do projektu budowlanego w stosunku do projektu objętego decyzją środowiskową (oznaczając je punktami od 1 do 8). Twierdzenie to nie poddaje się weryfikacji, gdyż w aktach sprawy brak jest Raportu I, z którego prawdopodobnie wynikała koncepcja objęta decyzją środowiskową. Organ podał następnie, że zmiany te zostały szczegółowo przeanalizowane i zaakceptowane przez RDOŚ w postanowieniu z dnia 10.09.2015 r. Nie zwalniało to jednakże organu od dokonania samodzielnej oceny. Organ odwoławczy uznał, że nie jest wymagane przedłożenie nowej decyzji środowiskowej. Następna część uzasadnienia, rozpoczynająca się sformułowaniem "Wobec wprowadzonych ww. zmian w projekcie budowlanym, w aspekcie ochrony środowiska, organ odwoławczy ustalił, co następuje", to opis 8 zmian wprowadzonych do projektu budowlanego w stosunku do projektu objętego decyzją środowiskową, zawarty w punktach od Ad.1 do Ad.8, przedstawionych w uzasadnieniu organu I instancji i wyżej przytoczonych. Zauważyć należy, że punkt Ad. 1 to powtórzenie str. 114 Raportu II, Ad. 2 – strony 121 Raportu II, Ad.3 – str.120 i 175 Raportu II , Ad.4 – str.114 i 115 Raportu II, Ad.5 – str.111, 116, 117 i 120 Raportu II, Ad.6 – str.108 Raportu II, Ad.7 – str. 122 Raportu II, Ad.8 - powtórzono wyjaśnienia inwestora – k.160 akt administracyjnych (biała teczka) oraz str.301 Raportu II. Tę część uzasadnienia organ skonkludował twierdzeniem: w tych kategoriach należy ocenić, że w pełni słuszne było postanowienie RDOŚ w K. z dnia 10.09.2015 r. Zauważyć w związku z tym, że jest to jedynie konstatacja co do słuszności tego postanowienia, a organ odwoławczy winien ocenić jego zgodność z prawem. Organ nie zauważył, że postanowienie to uzgadniało realizację przedsięwzięcia pod warunkiem spełnienia warunków z zawartych w decyzji środowiskowej oraz siedmiu warunków wymienionych w tym postanowieniu, w związku z tym jest ono częściowo wewnętrznie sprzeczne. Zwrócić także należy uwagę, że najpierw organ I instancji zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie, a dopiero potem, po wydaniu postanowienia uzgadniającego wezwał inwestora o uzupełnienie dokumentacji i wyjaśnienia. Organy nie zauważyły również, że w Raporcie II (str.160) określono, że dojazd do ZTPO będzie się odbywał od wschodu – od ul. [...] oraz od południa – ul. [...], co będzie się wiązało z wjazdem 68 pojazdów ciężarowych (wjazdów/wyjazdów będzie 136). Należy się jedynie domyślać, że parametr ten dotyczy doby. W teczce załączników do raportu – w załączniku Nr 8.2 brak jest rysunku obrazującego drogi, którymi od ul. [...] oraz od ul. [...] będą się poruszać samochody ciężarowe. Wprawdzie na rys.1 czerwoną linią zaznaczono źródła liniowe hałasu: transport ciężarowy, ale jedynie na terenie zakładu. To samo dotyczy rys.2a, 2b, 3 i 4. Nadto zakres map z izoliniami emisji do powietrza i hałasu jest zbyt mały. W związku z tym raport uznać należy za niekompletny. Raport nie powinien pomijać kwestii związanych z emisją i hałasem związanych z dojazdem kilkudziesięciu samochodów ciężarowych dziennie z dróg publicznych na teren ZTPO. Jeszcze raz należy podkreślić organ odwoławczy nie może przerzucać oceny dokumentacji i oceny zarzutów na organ (RDOŚ), którego zarzuty te dotyczą, czy też na inwestora. Odwołać się tu trzeba do pisma z dnia 22.12.2015 r., w którym Wojewoda zwrócił się do RDOŚ o szczegółowe odniesienie się i wyjaśnienie zarzutów podniesionych w piśmie uzupełniającym odwołanie, z wyjaśnieniem, że w odwołaniu zarzucono błędy raportu, dołączono prywatną opinię naukową, a postanowienie RDOŚ podlega zaskarżeniu w odwołaniu. Starosta zwrócił się więc o wyjaśnienia do organu, którego postanowienie miał ocenić (!). Całkowicie błędne było również zwrócenie się do inwestora (!) (pismo z dnia 24.11.2016 r.) z prośbą o udzielenie szczegółowych merytorycznych wyjaśnień i zajęcie stanowiska w oparciu o opracowany projekt budowlany wobec zarzutów zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 20.07.2016 r. sygn. II SA/Kr 589/16, w tym uwag zawartych w opinii L. P. oraz uwag odwołującego się Towarzystwa [...] w O. z dnia 22.09.2016 r. Pozostała część uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowi ustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Organ odwoławczy nie zastosował się do oceny Sądu, który stwierdził, że "zadaniem organu II instancji nie jest zatem weryfikacja decyzji, od której złożono odwołanie, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów". Nadto, nie jest wystarczające twierdzenie organu odwoławczego, będące powtórzeniem uwag RDOŚ, że "jakkolwiek przedmiotowe raporty...... zawierają w niektórych przypadkach drobne uchybienia w zakresie cytowania dyrektyw, ustaw, rozporządzeń, to jednak autorzy tych raportów cytują jednak w przeważającej części aktualne i obowiązujące akty praw. Te uchybienia nie powodują żadnych konsekwencji w zakresie przeprowadzonej analizy...". Jest to twierdzenie gołosłowne. Żeby wykazać prawidłowość tej tezy należało przeprowadzić stosowną analizę przepisów". Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy administracyjnej w jej całokształcie, czyli nie zastosował się do wytycznych Sądu. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę warto przytoczyć przepisy prawa, mające zastosowanie w sprawie. Przeprowadzona analiza wszystkich nowelizacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane począwszy od daty złożenia wniosku (21.04.2015 r.) do dnia wydania zaskarżonej decyzji (7.04.2017 r.) wskazuje, że organy zobowiązane były zastosować ustawę w brzmieniu nadanym przepisem art.43 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz.U.2014.1200 – wersja od 9 marca 2015 r. do 29 kwietnia 2015 r.) oraz przepis art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy - Prawo Budowlane w brzmieniu nadanym przez art.5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U.2015.774), obowiązującym od dnia 11.09.2015 r. Cytowana ustawa z dnia 24 kwietnia 2015 r. nie zawiera bowiem przepisów przejściowych. Stosownie do art.3 pkt 1) a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. W myśl art.3 pkt 9) przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Oznacza to, że warunek możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem odnosi się wyłącznie do takich urządzeń technicznych, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne. Przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki wymienione zostały po sformułowaniu: "a także" co należy odczytywać, i co jest zgodne ze zdrowym rozsądkiem, że urządzenia te nie wpływają na możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art.5 pkt 2 a) ustawy obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów. W myśl art. 32 ust.1 ustawy pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Jak stanowi przepis art.33 ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy m.in. dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przypadku obiektów budowlanych, do których ciepło będzie dostarczane z indywidualnego źródła ciepła niebędącego odnawialnym źródłem energii, źródłem ciepła użytkowego w kogeneracji lub źródłem ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych, dla których to obiektów przewidywana szczytowa moc cieplna instalacji i urządzeń do ogrzewania tych obiektów wynosi nie mniej niż 50 kW i zlokalizowanych na terenie, na którym istnieją techniczne warunki dostarczania ciepła z sieci ciepłowniczej, w której nie mniej niż 75% ciepła w skali roku kalendarzowego stanowi ciepło wytwarzane w odnawialnych źródłach energii, ciepło użytkowe w kogeneracji lub ciepło odpadowe z instalacji przemysłowych, a ceny ciepła stosowane przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem ciepła i dostarczające ciepło do tej sieci ciepłowniczej, są niższe od obowiązującej średniej ceny sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, dla źródła ciepła zużywającego tego samego rodzaju paliwo: a) odmowę wydania warunków przyłączenia do sieci przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłem lub dystrybucją ciepła albo b) audyt, o którym mowa w art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia z 2011 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. Nr 94, poz. 551, z późn. zm.), wskazujący, że dostarczanie ciepła do tego obiektu z sieci ciepłowniczej zapewnia niższą efektywność energetyczną, aniżeli z innego indywidualnego źródła ciepła, które może być wykorzystane do dostarczania ciepła do tego obiektu. Stosownie do art.34 ustawy zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb: a) z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Stosownie do § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2012.462) część opisowa Projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, sieci i urządzenia uzbrojenia terenu zapewniające przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę. Część rysunkowa, powinna określać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową, układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych, układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów bud budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów. Zgodnie zaś z art.35 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 oraz wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że "analiza przedłożonego projektu budowlanego zamiennego wykazała, że jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Nie wiadomo o jaki projekt zamienny chodzi. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie jest projektem zamiennym. Oceniając zgodność z planem przedłożonego projektu budowlanego Starosta przywołał przepisy planu i wyjaśnił, że "maksymalna wysokość zabudowy (projektowany budynek oraz komin o wysokości 50 m są to obiekty budowlane, których zaprojektowana wysokość wynika ze względów technologicznych, w tym wypadku plan dopuszcza odstępstwo od rygoru zachowania maksymalnej wysokości zabudowy". Dokładnie tak samo uzasadniono odstępstwo na str.374 projektu budowlanego: "dla projektowanego budynku oraz komina wykorzystano odstępstwo pozwalające na przekroczenie wymaganej wysokości 20 m, ponieważ jest to konieczne ze względów technologicznych". Wątpliwości budzi, czy również ze względów technologicznych budynek socjalny może mieć wysokość wyższą, niż 20 m. Organ uznał, że przedstawione dokumenty są pełne, spójne, bez wewnętrznych sprzeczności. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie odniósł się co do jej zgodności z planem. Analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że Projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Część opisowa projektu budowlanego nie opisuje w sposób precyzyjny jakie obiekty budowlane, w szczególności ile budynków i o jakich parametrach jest projektowanych. Na przykład na str. 389 najpierw mówi się o "wysokości budynku mierzonej od poziomu ternu przy wejściu do Zakładu", a dalej opisuje się "wysokość netto w budynku socjalnym". Na str. 390 projektu znajduje się opis "zakład składa się z podstawowej części technologicznej i od strony południowej z części socjalnej", by dalej stwierdzić: "budynki głównych stref technologicznych" oraz "budynek części socjalno-technicznej". Tymczasem na rysunku – Plan zagospodarowania terenu (k.453) zaznaczono komin, budynek techniczny, budynek socjalno-techniczny i magazyn części. Nie wiadomo dlaczego legenda zawiera jedynie punkty: 2,3,4,6,8,13,23,24,25,27,30,32,34,35,36,37 i 43. Wrysowany obiekt opisany jako magazyn części ma ręczny dopisek "43". Komina nie oznaczono żadnym numerem. Nie pokrywa się to z terminologią Raportu, w którym na str. 26 podano, że w skład zagospodarowania terenu ZTPO wejdą: blok 1- infrastruktura transportowa, blok 2, - strefa dostawy i przygotowania odpadów, blok 3 - budynek kotła, blok 4 - budynek administracyjno-socjalny, blok 5 - budynku turbiny, blok 6 - budynek oczyszczania spalin i blok 7 - pozostałe obiekty, co również przedstawiono na rysunku nr 2 (karta nie zawiera numeru, za stroną 32). Na stronie 27 Raportu znalazło się stwierdzenie, że "strefa dostawy i przygotowania odpadów" ma mieć wysokość 33,15 m. Nie wiadomo, czy jest to również niezbędne ze względów technologicznych, a jeżeli tak to jakich. To samo dotyczy wysokości silosów, które również są obiektami budowlanymi. Z powyższego w żaden sposób nie wynika, że również budynek socjalno-techniczny może mieć wyższą, niż to zakłada plan, wysokość ze względów technologicznych. Na wezwanie organu inwestor wyjaśnił, że główny "budynek technologiczny" znajduje się na działce nr [...], element małej infrastruktury w postaci znaku informacyjnego znajduje się na działce nr [...], a nieużywana odnoga sieci wodociągowej planowana do usunięcia znajduje się na działkach [...] i [...]. W opisie na k.375 projektu i na planie zagospodarowania terenu ujęto znak informacyjny, co jest niespójne z raportem i uzasadnieniem decyzji organu II instancji (str.11 pkt ad.8). Część rysunkowa projektu – Planu zagospodarowania terenu również została sporządzona niezgodnie z cytowanymi wyżej przepisami. Powinna ona bowiem określać układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych, układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów. Jak już wyżej podnoszono dołączone pozwolenia wodnoprawne nie dotyczą działalności ZTPO. Na stronie 376 opisu projektowanego zagospodarowania terenu podano, że "doprowadzenie wody pitnej i przemysłowej nastąpi z zaplanowanych sieci wodociągowych, zgodnie z warunkami przyłączenia wod-kan, których wykonanie będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Planowany wodociąg wody do celów pożarowych będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego ma być również odprowadzenie ścieków bytowych, ścieków awaryjnych przemysłowych, wód opadowych oraz połączenie energetyczne z siecią zakładów S.. Zwrócić zatem należy uwagę, że wszystkie warunki przyłączeniowe wydała "S." sp. z o.o. s.j., czyli inwestor w przedmiotowej sprawie. W oświadczeniu z dnia 17.04.2015 r. przedstawiciele tej firmy podali, że inwestycja ZTPO zostanie w zakresie wodociągowej wody przemysłowej i pitnej, kanalizacji opadowej i chemicznej przyłączona do sieci będących własnością przedsiębiorstwa. Tymczasem w Raporcie na k. 84 znajduje się zapis "pobór wody do celów socjalno-bytowych będzie odbywał się z sieci wodociągowej firmy S., a do celów przemysłowych z własnego ujęcia wody powierzchniowej (z rzeki S. ). Działki inwestycyjne pod budowę ZTPO nie są uzbrojone w sieć kanalizacyjną. Najbliższa magistrala kanalizacyjna znajduje się na terenie firmy S. , przy terenie inwestycyjnym. Na terenie firmy S. znajduje się kanalizacja przemysłowa, która jest połączona bezpośrednio z Miejsko-Przemysłową Oczyszczalnią Ścieków Sp. z o.o. Dodatkowo na jej terenie znajduje się kanalizacja wód opadowych i pochłodniczych, które są odprowadzane do rzeki W.". Tak więc przedstawione przez inwestora warunki przyłączeniowe nie są wystarczające. Jak już wcześniej podniesiono pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją z dnia 5.02.2013 r., po stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji z dnia 19.01.2009 r., na które powoływał się organ, nie dotyczy przedmiotowej inwestycji (k.36 projektu budowlanego). Odnosi się do odprowadzania ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych należących do Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków w O. w ilości nie przekraczającej 23 000 m3/d. W uzasadnieniu decyzji podano, że na terenie spółki "S." Sp. z o.o. S.K.A. w ramach jej działalności funkcjonują następujące instalacje: Instalacja Produkcji Dyspersji, Instalacja Produkcji Kauczuków i Lateksów, Instalacja Produkcji Tworzyw Styrenowych i płyt XPS, Instalacja Produkcji Styrenów i Przygotowania Monomerów, Instalacja Spalania Paliw, a planowane jest otwarcie nowej instalacji produkcji kauczuku. Z powyższego wynika zatem, że pozwolenie nie mogło dotyczyć ZTPO. Również decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 29.12.2006 r. (k.104 projektu budowlanego), do której odwoływał się organ, nie dotyczyła przedmiotowego przedsięwzięcia. Udzielała ona natomiast Firmie Chemicznej [...] S.A. na wprowadzania wód pochłodniczych oraz nadmiaru ścieków opadowych i roztopowych do rzeki W. w ilościach w niej podanych. Nie wyjaśniono, czy nie jest konieczne uzyskanie nowego pozwolenia wodnoprawnego. Plansza zbiorcza uzbrojenia terenu (k.454) nie obrazuje sieci uzbrojenia terenu i sposobu poboru wody pitnej i przemysłowej, odprowadzania ścieków z projektowanej inwestycji w nawiązaniu do istniejących sieci. Nie poddaje się zatem ocenie, czy w rozpatrywanej sprawie będą realizowane przyłącza, czy sieci, a co za tym idzie, czy mogą będą realizowane w odrębnych postępowaniach. Projekt zagospodarowania terenu nie spełnia również wymogów § 11 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W myśl tego przepisu projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Opis techniczny powinien m.in. określać rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wodociągowych i kanalizacyjnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń, jak również dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem zapotrzebowania i jakości wody oraz ilości, jakości i sposobu odprowadzania ścieków. Stosownie zaś do § 12 rozporządzenia, część rysunkowa projektu budowlanego powinna m.in. przedstawiać instalacje: wodociągowe, kanalizacyjne, ogrzewcze, wentylacyjne, chłodnicze, klimatyzacyjne i gazowe, instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne i telekomunikacyjne oraz instalację piorunochronną, instalacje i urządzenia budowlane ochrony przeciwpożarowej określone w przepisach odrębnych - wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego bezpośrednio z sieciami (urządzeniami) zewnętrznymi albo z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi, uwidocznione na rzutach i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja narusza art.153 p.p.s.a., a tak ona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy art.7, 77 i 107 k.p.a., art.3 pkt 8) lit) a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353 t.j), art.34 ust.2 i 3 w zw. z art. 5 ust.1 pkt 2) lit.) a) i b) oraz art.35 ust.1 pkt 1) ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz § 8, 11 i 12 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie zastosowanie się do powyższych uwag. Dlatego też, nas podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.